#1
zoals mijn voorganger al zei, erg netjes geschreven.
1ste tripreport: Equadoriaanse paddo's op ruigoord
3 antwoorden
2 weergaven
18-5-2026
#2
Dat was op solstice 2008 toch? Aan je report te lezen ![:)]()
Ik was daar ook, aan de LSD, wat een nacht was dat zeg.. maar erg leuk report, goed geschreven ook.
#3
Excuses voor de lengte.
De plek was Ruigoord. Voor de eerste keer had ik besloten met goede vriendin B de stap te nemen paddo's te gebruiken. Het bleek een heftige mentale trip met een afwisselend visueel karakter en een donker randje. De gebruikte paddo's waren equadoriaans.
Het was zomer, juni, en het nederlands elftal zou die avond spelen. Wij waren uit op een ander manier van spel, minder competititief, maar zeker niet minder uitputtend. Het spel van de psychedelica. We hadden dat weekend in Amsterdam twee porties Equadoriaanse paddo's gehaald. Het leek een goed idee om één portie per persoon te hebben omdat ik er al vaker getript was (repen, gedroogd, Hawaiiaanse, Mexicaanse, truffels, Philosopher's stones). Ik had echter niet gerekend op de invloed van een vreemde setting en de vreemde mindfucks die we kregen van de paddo's. Uiteindelijk hebben we allebei maar de helft van één portie genomen. Dit was genoeg.
We kwamen aan bij ruigoord in de loop van de middag, ik was opgetogen, enigszins nerveus maar verwachtingsvol over een van mijn halfjarige paddo-ervaringen, en voor het eerst met B. Ik hield mijn ogen open en zette mijn meest positieve hippiebeentje voor. De omgeving daar is gemáákt voor psychedelische ervaringen. Een camping in een kunstzinnig mini-dorp plus kerk vol vreemde vreemdelingen, gare gaarlingen en wazige waaslingen ligt daar vlak naast het water achter een dijk, waar aan de overkant de lelijke industrie de horizon vervuild met de ziekten van de moderne tijd. Er is gras, boom, dijk, kunst, muziek, vuur, asfalt, kerk, huis, caravan en tent in een verwilderende smeltkroes van bestaan. Er liepen hippies, jongleurs, vuureters, trommelaars, oranjefans en shamanen rond en er werd met van alles gespeeld. Ondanks het feit dat ik er nog nooit was geweest, vertelde ik B (die het wel eerder had bezocht) wat een goede plek dit leek voor een trip. Ik bedankte haar voor het feit dat zij met dit idee gekomen was.
Onze eerste missie was een tent opzetten. Omdat we nog relatief nuchter waren (beetje weed en ik een of twee bier) lukte dit redelijk snel. Vervolgens wat joints draaien en dan op verkenning uit. Even later staan we stil in de kerk die gedurende de avond een grote rol zou gaan spelen in de trip. Tot dit moment had ik me er weinig van voor kunnen stellen. Ik dronk hier een biertje, en we luisterden er even naar de geluiden van mensen.
Jeuk.... Dan terug naar de tent.
De precieze tijd van inname kan ik mij niet precies herinneren, maar ik weet nog dat ik hiervoor nog de bekenden đ & Š tegen kwam, in wiens gezelschap er talloze vreemde dingen zijn gebeurd en genomen. Ik voelde een ouderwets harddrugsverlangen zich even roeren in mijn maag, hart en hoofd, en ik voorzag een nacht vol vreemdsoortige combinaties van middelen. Uiteindelijk bleek het niet zo in de toekomst geschreven te staan, wat achteraf gezien waarschijnlijk wel goed was. Eenmaal bij de tent, was er na enige tijd sprake van paddo's. Of er discussie was of niet, er werd besloten tot een halve portie per persoon. De smaak was ouderwets knapperig, licht weeïg makend maar niet zo erg als gewoonlijk over gezeurd wordt.
Na een tijdje gewandeld te hebben, langs de oranje fans, wiens vrolijkheid later zou omslaan in een soort van collectieve kater, en langs een boekenstalletje waar ik semi-geïnteresseerd aan het rondneuzen sloeg, maakten we onze stop in de kerk. De muziek was er al, een psychedelische mix van junglegeluiden en beats. Het voelde goed, onze benen werden al wat zwaarder en het bekende vagemaag gevoel kwam al opzetten. We rookten een jointje (of meerdere) en hadden er zin in. In deze opkomende fase van de trip spraken B en ik weinig met elkaar. Enige gedachten aan mijn vorige badtrip op spacecake en paddo's schoten door mijn hoofd maar ik wist ze een plek te geven teneinde ze niet een té grote invloed op de trip te laten hebben.
(...stuk kwijt...de trip begint)
Het is donker en het goafeest komt op gang. We ruilen onze plek in de kerk in voor een snelle blikwerping in de harde-muziekschuur. We besluiten dat de impulsen en indrukken van die tent wel érg heftig zijn en we gaan wederom op wandeling uit. In het donker is ruigoord een extreem vage plek. Het idee dat deze vrijplaats nog kan bestaan in het steeds bekrompener wordend Nederland vervult ons met hippie-vrolijkheid. Het contrast tussen ruigoord en de moderne wereld wordt zeer duidelijk wanneer we op de rand van de dijk zitten en uitkijken over het water, waarachter de horizon gevuld is met industriële gebouwen, zwartgerand en onheilspellend. Inmiddels beginnen we aan de hoofdfase van de trip, en is sprake van beeldverplaatsing en vermenging, alles golft en overal is kippevel. Vreemd genoeg komt er wederom een hond tussen ons door gerend. Bijna iedere keer als ik buiten trip met goede vrienden rent er een hond of meerdere langs ons. In sommige trips heb ik een hond/wolf als begeleider gehad. (het soort begeleider dat niemand anders op dat moment ziet natuurlijk) Gelukkig bleek deze zwarte hond niets verkeerds in de zin te hebben, alsof hij alleen maar even goeiedag kwam zeggen. Daar op de kade hadden we het over de reis naar een mooi land die we al meegemaakt hadden en de reizen die we nog samen zouden (moeten) ondernemen.
De nacht bleek de wereld af te koelen en we zijn maar weer via een omweg terug naar de feestelijkheden gegaan. Eerst kwamen we nog langs een aantal vreemde stellages waarvan ik dacht dat ze opgericht waren om zeelieden te verwelkomen. Vanaf dat we eenmaal weer in de kerk aankwamen begon het vreemdste gedeelte van de trip. Hier begon de tijd-scheiding.
Volgens B hebben we maar een kleine 15 minuten in de kerk gezeten. Volgens mij zaten we er een uur of twee. Het bewijs leek aan mijn zijde want er waren vier/vijf joints opgerookt. Wat ik mij kan herinneren van de kerk is een spontaan concert van trommelaars, die met hun opzwepende ritmes de door de dj gedraaide muziek ondersteunden. Het klonk fantastisch, als een collectieve uiting van oer-ritmiek. Oergevoelens die nog steeds in de mens zitten hoe ver hij zich ook lijkt te keren van de natuur. De samenwerking tussen deze getalenteerde percussionisten werd echter verstoord door een dissonant element. Het bleek een kerel te zijn met wild draaiende ogen, met het lichaam van een gekruisigde hippie. Zou gauw hij erbij kwam zitten en een trommel eiste, begon hij het voorheen zo harmonisch klinkende getrommel te verstoren. Iedere poging om opnieuw het ritme te vinden werd zo verstoord totdat op een gegeven moment de sfeer eronder begon te leiden. Voor zover ik mij kan herinneren heeft B. er niet veel van meegekregen, opgegaan in het licht in plaats van het geluid.
Ik vroeg B. om ergens anders naar toe te gaan en we gingen samen naar de buitentent waar allerlei doeken zijn beschilderd in fluoriserende kleuren, en er vreemde, sexueel getinte elektronische muziek werd gedraaid. Terwijl wij dicht naast elkaar lagen in het gras met onze ogen dicht begon ik sterke CEV's te krijgen. De sensuele vrouwelijke stem die ik of fantaseerde, of die werkelijk in het nummer zat, kreeg een lichaam toegewezen en bewoog op mij... Normaal gesproken vermijd ik dergelijke beelden omdat sex heel sterk aan dood gerelateerd is (eerdere paddotrips waarin ik slecht ging hadden hun oorsprong in verlangen). Deze keer waren de visualisaties van een overweldigende sterkte, maar ze brachten gelukkig geen negatieve gevoelens met zich mee.
Na even gekouwkleumd te hebben op de grond gingen we weer een rondje maken (“lange afstandtrippers” was een running gag). Tijdens deze wandeling werd er over van alles en nog wat gelachen. Toen we bij de tent aankwamen, gingen we er eerst in liggen. Dit was een uiterst vreemde gewaarwording omdat het zachtjes mieserde op ons kleine universum. Wij waren allebei nog slap van het lachen en het wandelen. We gekscheerden dat we nog niet de puf hadden om overeind te komen, maar we moesten toch wel een jointje roken. Uit een discussie over de jointverdwijning (lees: opgerookt) toen we eenmaal vóór de tent zaten kwam een tijdloop. Vanwege de onduidelijkheid over de gespendeerde tijd in de kerk en verschillende half-gemompelde zinnen kwamen we tot de conclusie dat we in een tijdloop zaten – en dat we eruit kwamen zodra de joint gedraaid was. Hierop volgde weer een onvermogen om te begrijpen waarom de joints op waren – waardoor we weer hetzelfde gesprek begonnen met als conclusie dat we een joint moesten draaien...etc...etc...etc... Hoewel dit in het begin humoristisch en paddo-geheid was, begon ik het een beetje té serieus te nemen en B. aan te sporen op te schieten met joint. Dit gedeelte was zeker de donkere kant van de paddo's die ik de hele avond al een beetje op de achtergrond had gevoeld. (Misschien een selffull-filling prophecy, aangezien er op de verpakking stond dat de trip eerder een “donker randje” kon krijgen bij Equadoriaanse). Op een gegeven moment ben ik opgesprongen en heb aan het universum verklaard dat “de cirkel gebroken was”. Gelukkig was snel hierna de joint af.
Vervolgens hebben we het laatste gedeelte van de trip zitten genieten van jongleurs en vuurspelen. Voor de kerk zaten een hoop mensen, al dan niet trippend, te kijken hoe mannen en vrouwen eerst afzonderlijk met vuurballen aan touwen (poi?) zwaaiden. Ik maakte me nog enigszins zorgen toen een vrouw met wel een heel ontvlambaar uitziende jurk de ballen ter hande nam en er, hoewel sierlijk, gevaarlijk uitziende bewegingen maakt. De wild uit zijn ogen kijkende man die eerder het getrommel had verstoord stak bijna de grote boom voor de kerk in de fik met zijn gebrek aan realiteitszin en vuur-ervaring. Ik begon hem als een vleesgeworden stoorfactor te zien, als een instrument van discord. De vuurshow kwam op een hoogtepunt toen een man en een vrouw met vlammende zwaarden een dans/gevecht uitvoerden. In mijn paddohoofd was ik al helemaal aan het verzinnen dat dit een mooi symbool was voor de “eeuwige strijd tussen de seksen”. De manier waarop het vuur de passie, de aantrekkingskracht, maar ook het gevaar verbeeld trof me.
Dit is het laatste echt duidelijke beeld wat ik van die avond heb. Hoewel ik daarna nog met vreemden heb gesproken, nog tijden heb gewandeld, gezeten en geblowd om daarna met bier af te sluiten, waren die beelden tot dan toe het meest bepalend voor de trip. Ik werd de dag erna wakker met een lichte kater maar wel een grote glimlach.
No Dominion.
De plek was Ruigoord. Voor de eerste keer had ik besloten met goede vriendin B de stap te nemen paddo's te gebruiken. Het bleek een heftige mentale trip met een afwisselend visueel karakter en een donker randje. De gebruikte paddo's waren equadoriaans.
Het was zomer, juni, en het nederlands elftal zou die avond spelen. Wij waren uit op een ander manier van spel, minder competititief, maar zeker niet minder uitputtend. Het spel van de psychedelica. We hadden dat weekend in Amsterdam twee porties Equadoriaanse paddo's gehaald. Het leek een goed idee om één portie per persoon te hebben omdat ik er al vaker getript was (repen, gedroogd, Hawaiiaanse, Mexicaanse, truffels, Philosopher's stones). Ik had echter niet gerekend op de invloed van een vreemde setting en de vreemde mindfucks die we kregen van de paddo's. Uiteindelijk hebben we allebei maar de helft van één portie genomen. Dit was genoeg.
We kwamen aan bij ruigoord in de loop van de middag, ik was opgetogen, enigszins nerveus maar verwachtingsvol over een van mijn halfjarige paddo-ervaringen, en voor het eerst met B. Ik hield mijn ogen open en zette mijn meest positieve hippiebeentje voor. De omgeving daar is gemáákt voor psychedelische ervaringen. Een camping in een kunstzinnig mini-dorp plus kerk vol vreemde vreemdelingen, gare gaarlingen en wazige waaslingen ligt daar vlak naast het water achter een dijk, waar aan de overkant de lelijke industrie de horizon vervuild met de ziekten van de moderne tijd. Er is gras, boom, dijk, kunst, muziek, vuur, asfalt, kerk, huis, caravan en tent in een verwilderende smeltkroes van bestaan. Er liepen hippies, jongleurs, vuureters, trommelaars, oranjefans en shamanen rond en er werd met van alles gespeeld. Ondanks het feit dat ik er nog nooit was geweest, vertelde ik B (die het wel eerder had bezocht) wat een goede plek dit leek voor een trip. Ik bedankte haar voor het feit dat zij met dit idee gekomen was.
Onze eerste missie was een tent opzetten. Omdat we nog relatief nuchter waren (beetje weed en ik een of twee bier) lukte dit redelijk snel. Vervolgens wat joints draaien en dan op verkenning uit. Even later staan we stil in de kerk die gedurende de avond een grote rol zou gaan spelen in de trip. Tot dit moment had ik me er weinig van voor kunnen stellen. Ik dronk hier een biertje, en we luisterden er even naar de geluiden van mensen.
Jeuk.... Dan terug naar de tent.
De precieze tijd van inname kan ik mij niet precies herinneren, maar ik weet nog dat ik hiervoor nog de bekenden đ & Š tegen kwam, in wiens gezelschap er talloze vreemde dingen zijn gebeurd en genomen. Ik voelde een ouderwets harddrugsverlangen zich even roeren in mijn maag, hart en hoofd, en ik voorzag een nacht vol vreemdsoortige combinaties van middelen. Uiteindelijk bleek het niet zo in de toekomst geschreven te staan, wat achteraf gezien waarschijnlijk wel goed was. Eenmaal bij de tent, was er na enige tijd sprake van paddo's. Of er discussie was of niet, er werd besloten tot een halve portie per persoon. De smaak was ouderwets knapperig, licht weeïg makend maar niet zo erg als gewoonlijk over gezeurd wordt.
Na een tijdje gewandeld te hebben, langs de oranje fans, wiens vrolijkheid later zou omslaan in een soort van collectieve kater, en langs een boekenstalletje waar ik semi-geïnteresseerd aan het rondneuzen sloeg, maakten we onze stop in de kerk. De muziek was er al, een psychedelische mix van junglegeluiden en beats. Het voelde goed, onze benen werden al wat zwaarder en het bekende vagemaag gevoel kwam al opzetten. We rookten een jointje (of meerdere) en hadden er zin in. In deze opkomende fase van de trip spraken B en ik weinig met elkaar. Enige gedachten aan mijn vorige badtrip op spacecake en paddo's schoten door mijn hoofd maar ik wist ze een plek te geven teneinde ze niet een té grote invloed op de trip te laten hebben.
(...stuk kwijt...de trip begint)
Het is donker en het goafeest komt op gang. We ruilen onze plek in de kerk in voor een snelle blikwerping in de harde-muziekschuur. We besluiten dat de impulsen en indrukken van die tent wel érg heftig zijn en we gaan wederom op wandeling uit. In het donker is ruigoord een extreem vage plek. Het idee dat deze vrijplaats nog kan bestaan in het steeds bekrompener wordend Nederland vervult ons met hippie-vrolijkheid. Het contrast tussen ruigoord en de moderne wereld wordt zeer duidelijk wanneer we op de rand van de dijk zitten en uitkijken over het water, waarachter de horizon gevuld is met industriële gebouwen, zwartgerand en onheilspellend. Inmiddels beginnen we aan de hoofdfase van de trip, en is sprake van beeldverplaatsing en vermenging, alles golft en overal is kippevel. Vreemd genoeg komt er wederom een hond tussen ons door gerend. Bijna iedere keer als ik buiten trip met goede vrienden rent er een hond of meerdere langs ons. In sommige trips heb ik een hond/wolf als begeleider gehad. (het soort begeleider dat niemand anders op dat moment ziet natuurlijk) Gelukkig bleek deze zwarte hond niets verkeerds in de zin te hebben, alsof hij alleen maar even goeiedag kwam zeggen. Daar op de kade hadden we het over de reis naar een mooi land die we al meegemaakt hadden en de reizen die we nog samen zouden (moeten) ondernemen.
De nacht bleek de wereld af te koelen en we zijn maar weer via een omweg terug naar de feestelijkheden gegaan. Eerst kwamen we nog langs een aantal vreemde stellages waarvan ik dacht dat ze opgericht waren om zeelieden te verwelkomen. Vanaf dat we eenmaal weer in de kerk aankwamen begon het vreemdste gedeelte van de trip. Hier begon de tijd-scheiding.
Volgens B hebben we maar een kleine 15 minuten in de kerk gezeten. Volgens mij zaten we er een uur of twee. Het bewijs leek aan mijn zijde want er waren vier/vijf joints opgerookt. Wat ik mij kan herinneren van de kerk is een spontaan concert van trommelaars, die met hun opzwepende ritmes de door de dj gedraaide muziek ondersteunden. Het klonk fantastisch, als een collectieve uiting van oer-ritmiek. Oergevoelens die nog steeds in de mens zitten hoe ver hij zich ook lijkt te keren van de natuur. De samenwerking tussen deze getalenteerde percussionisten werd echter verstoord door een dissonant element. Het bleek een kerel te zijn met wild draaiende ogen, met het lichaam van een gekruisigde hippie. Zou gauw hij erbij kwam zitten en een trommel eiste, begon hij het voorheen zo harmonisch klinkende getrommel te verstoren. Iedere poging om opnieuw het ritme te vinden werd zo verstoord totdat op een gegeven moment de sfeer eronder begon te leiden. Voor zover ik mij kan herinneren heeft B. er niet veel van meegekregen, opgegaan in het licht in plaats van het geluid.
Ik vroeg B. om ergens anders naar toe te gaan en we gingen samen naar de buitentent waar allerlei doeken zijn beschilderd in fluoriserende kleuren, en er vreemde, sexueel getinte elektronische muziek werd gedraaid. Terwijl wij dicht naast elkaar lagen in het gras met onze ogen dicht begon ik sterke CEV's te krijgen. De sensuele vrouwelijke stem die ik of fantaseerde, of die werkelijk in het nummer zat, kreeg een lichaam toegewezen en bewoog op mij... Normaal gesproken vermijd ik dergelijke beelden omdat sex heel sterk aan dood gerelateerd is (eerdere paddotrips waarin ik slecht ging hadden hun oorsprong in verlangen). Deze keer waren de visualisaties van een overweldigende sterkte, maar ze brachten gelukkig geen negatieve gevoelens met zich mee.
Na even gekouwkleumd te hebben op de grond gingen we weer een rondje maken (“lange afstandtrippers” was een running gag). Tijdens deze wandeling werd er over van alles en nog wat gelachen. Toen we bij de tent aankwamen, gingen we er eerst in liggen. Dit was een uiterst vreemde gewaarwording omdat het zachtjes mieserde op ons kleine universum. Wij waren allebei nog slap van het lachen en het wandelen. We gekscheerden dat we nog niet de puf hadden om overeind te komen, maar we moesten toch wel een jointje roken. Uit een discussie over de jointverdwijning (lees: opgerookt) toen we eenmaal vóór de tent zaten kwam een tijdloop. Vanwege de onduidelijkheid over de gespendeerde tijd in de kerk en verschillende half-gemompelde zinnen kwamen we tot de conclusie dat we in een tijdloop zaten – en dat we eruit kwamen zodra de joint gedraaid was. Hierop volgde weer een onvermogen om te begrijpen waarom de joints op waren – waardoor we weer hetzelfde gesprek begonnen met als conclusie dat we een joint moesten draaien...etc...etc...etc... Hoewel dit in het begin humoristisch en paddo-geheid was, begon ik het een beetje té serieus te nemen en B. aan te sporen op te schieten met joint. Dit gedeelte was zeker de donkere kant van de paddo's die ik de hele avond al een beetje op de achtergrond had gevoeld. (Misschien een selffull-filling prophecy, aangezien er op de verpakking stond dat de trip eerder een “donker randje” kon krijgen bij Equadoriaanse). Op een gegeven moment ben ik opgesprongen en heb aan het universum verklaard dat “de cirkel gebroken was”. Gelukkig was snel hierna de joint af.
Vervolgens hebben we het laatste gedeelte van de trip zitten genieten van jongleurs en vuurspelen. Voor de kerk zaten een hoop mensen, al dan niet trippend, te kijken hoe mannen en vrouwen eerst afzonderlijk met vuurballen aan touwen (poi?) zwaaiden. Ik maakte me nog enigszins zorgen toen een vrouw met wel een heel ontvlambaar uitziende jurk de ballen ter hande nam en er, hoewel sierlijk, gevaarlijk uitziende bewegingen maakt. De wild uit zijn ogen kijkende man die eerder het getrommel had verstoord stak bijna de grote boom voor de kerk in de fik met zijn gebrek aan realiteitszin en vuur-ervaring. Ik begon hem als een vleesgeworden stoorfactor te zien, als een instrument van discord. De vuurshow kwam op een hoogtepunt toen een man en een vrouw met vlammende zwaarden een dans/gevecht uitvoerden. In mijn paddohoofd was ik al helemaal aan het verzinnen dat dit een mooi symbool was voor de “eeuwige strijd tussen de seksen”. De manier waarop het vuur de passie, de aantrekkingskracht, maar ook het gevaar verbeeld trof me.
Dit is het laatste echt duidelijke beeld wat ik van die avond heb. Hoewel ik daarna nog met vreemden heb gesproken, nog tijden heb gewandeld, gezeten en geblowd om daarna met bier af te sluiten, waren die beelden tot dan toe het meest bepalend voor de trip. Ik werd de dag erna wakker met een lichte kater maar wel een grote glimlach.
No Dominion.
#4
Mooi report, netjes geschreven. Zou trouwens goed kunnen dat ik die avond ook van de partij was op Ruigoord ![:)]()