Vooraf: Dit report hoort bij de grote inhaal poging van de trips van 2009, nou is dit de meest ‘lang geleden’ trip die ik van al deze trips op zal schrijven, dus zal de volgorde wellicht het meest warrig zijn en zal het relatief de meeste ‘tijd gaten’ hebben, er zat wel een drugs combinatie in die nooit zo goed heeft gewerkt als in deze specifieke trip dus is zonde deze over te slaan, vandaar toch deze poging.
Datum: 28 maart 2009
Dosis en stof: 160 ug LSD, enkele balonnen lachgas en uiteindelijk nog vrij veel ketamine.
Ik: Vrouw, nog net 18 jaar toen, 50 kg, was mijn 20ste LSD trip
Gezeldschap: Ri; laatste keer dat hij niet mee tripte en At die wel mee tripte.
Locatie: Ruigoord, maandelijks psy feestje.
Set en setting:
Het was het weekend drie dagen voor mijn verjaardag en een echt feest geven zou ik niet. Ik zou het daar van in de plaats gewoon een beetje vieren dat weekend op Ruigoord met enkele vrienden die mee zouden gaan. Helaas zei uiteindelijk iedereen op twee mensen na af maar met die twee mensen ging ik uiteindelijk wel nog gewoon; ik had ook geen alternatief en ik had toch wel weer zin in een feestje waar ik voor de verandering niet half zou bevrieren (lente kan zo welkom zijn) dus besloten we gewoon te gaan. Boeiend was wel dat dit mijn eerste trip was in een lange tijd zonder tripmaatje V. en dat mijn voornaamste gezeldschap die avond, Ri, voor de laatste keer nog nÃet mee zou trippen omdat hij zijn eerste trip liever bij mij binnen wilde doen, wat er inderdaad een maand later van kwam en vanaf toen had ik weer een vast trip maatje, maar deze ervaring viel er dus even tussen in. Gezellig genoeg ging At wel ook mee naar Ruigoord en hij zou wel mee trippen dus ik had in ieder geval wel iemand daar om vage trip theorieën aan te vertellen. Ri en ik zouden op Sloterdijk At oppikken om vanaf daar met zijn 3en de bus naar Ruigoord te nemen. Ik sla de rit even helemaal over tot aankomst voor de kerk van Ruigoord zelf.
De trip:
Gezien het feit wel al vrij laat aankwamen op Ruigoord besloten we direct aan de trip te beginnen en dat wel in het kabouter huisje te doen. Helaas viel te merken dat het kabouterhuisje erg vol zat maar er in troffen we Vode van drugsforum.nl aan en gingen we daar maar in de buurt op de grond zitten. Het was al een uur of 11 dus ik pakte gewoon direct mijn zegel, ik had het uitgerekent op in totaal zo’n 150 ug; sterk maar goed te doen op feestjes. At nam zijn zegel ook in en het bleek dat wij niet de enige waren met een doosje lachgas mee, Vode had ook flink wat bij zich. We besloten even voor iedereen een leuke ballon te vullen. Het voelde nog puur als nuchter lachgas omdat de inname veel te kort geleden was. Ondertussen kwam er wel een enorme ruimte vrij achter in het kabouterhuisje dus gingen we daar zitten. Daar deden we nog een keer lachgas en deze keer bracht het de trip echt goed op gang, de kleuren waren ineens overdreven warm en fel en nog geen 5 minuten later stroomden er al mooie patronen door het kabouterhuisje, At zat ondertussen leuk te pielen met zijn grote sterke groene laser waar een hoop mensen enthausiast naar keken. Niet veel later kwam er een vrij zweverig figuur aan dat ging klagen tegen At over matterialisme en het waarderen van gadgets en hoe ‘niet puur’ dat zou zijn. At zat vrij sip te kijken en Ri vertelde hem zich er maar niks van aan te trekken. Ik was niet zo betrokken bij het gesprek door mijn opkomende trip en vermaakte me toch meer met de kleurrijke patronen op de muren.
Zoals ik wel vaker graag doe in de come up gingen we een rondje om de dijk lopen. Ri besloot voor de gezelligheid mee te gaan. Lopen over het straatje naar de dijk doet me altijd denken aan lopen in een geweldige psychedelische kijkdoos, allemaal lagen van 2D visuals die op verschillende afstanden liggen en heen en weer schuiven.. het pad leek lang; eindeloos lang zelfs en er leek even geen einde aan te komen. In realiteit bleek het echter toch een einde te hebben en niet veel later stonden we ook echt op de dijk. Als ik omhoog keek schoven de sterren in patronen heen en weer, alsof de sterrenbeelden er op getekend waren en er kwamen sterren bij en verdwenen en zoals wel vaker had ik het idee dat ik nu pas kon zien hoe vér ik eigenlijk keek. Op de grond waren mooie subtiel lichtgevende helder fel groen met paarse patronen en de planten bewogen ritmisch in een zelfde soort patronen, van tijd tot tijd vervormden ze verder uit elkaar en werden ze abstracter en soms juist ook weer vrij helder. Een stukje verder op de dijk kreeg ik mijn geweldige terugkerende visual voor de 4e keer te zien: alsof de dijk er niet is en waar je ook kijkt je recht het water in gaat lopen. Op gevoel er achter moeten komen dat het tóch echt grond is en geen water blijft heel apart.
De kleurrijke maar donkere dijk was boeiend, maar niet zo boeiend dat we er bleven dus liepen we terug naar het feestje. In het donker zijn visuals altijd nog zo veel indrukwekkender dan in het licht en ik vermaakte me er goed mee. Wat er hier tussen precies gebeurde is mij niet meer helemaal duidelijk maar op een bepaald punt was ik met Ri de kerk in gegaan om te dansen, het moment van de kerk in stappen blijft een eigen effect te houden. Alles werd spontaan ontzettend vierkant en hoekig en gezichten stroomden in elkaar over en in de ruimte er tussen, zo ontzettend smeltend en surreël bleef het. De muziek was van wat ik me kan herinneren eigenlijk wel okee dus we stonden al snel een redelijke tijd te dansen. Afhankelijk van wat ik dacht en voelde speelde de visuals op in en omdat ik redelijk ‘in’ het dansen zat waren mijn associaties erg willekeurig en de bijbehorende effecten dus ook. Na een tijdje binnen te dansen besloten we weer naar buiten te gaan omdat At onder andere ook al een tijdje kwijt was. Mij vermaakt het meestal goed om op feestjes tripgenoten te gaan zoeken dus dat was wat we als volgende gingen doen. Het vinden was niet moeilijk; At liep over de dijk heen en weer en was blij dat we hem hadden gevonden omdat hij schijnbaar de mindfuck had dat de weg beide kanten op eindeloos lang was en hij er niet af zou komen of iets in die richting. Nouja, wij zagen prima dat ondanks dat deze weg onduidelijk van lengte kon zien wel gewoon hoe je er af kwam dus namen At mee richting het kampvuur.
Daar werd ik gebeld voor V. die er voor het eerst door persoonlijke omstandigheden eens nÃet bij was. Ze vroeg hoe het was en ik was er vrij enthausiast over en vroeg hoe het daar was. Het bleek dat hun bier op was en ik kwam met de melding dat er op Ruigoord nog ruim genoeg was maar daar had zij natuurlijk weinig aan. Ik zei ook nog dat ik het als ik het kon best met een grote bakfiets naar ze toe wilde brengen maar dat ik helemaal geen grote bakfiets héb. Ik hing weer op en keek naar de smeltende lampen, de draaiende patronen in het grind en de van plaats vershiftende verschuivende gezichten bij het kampvuur. Ik besloot dat het eigenlijk wel weer tijd was voor een ballonnetje lachgas en we kozen een zit blok uit met uitzicht op de kerk; zo was de muziek er ook nog een beetje. Bij inname viel als eerste op dat het geluid klonk alsof het binnenstebuiten werd gekeerd, gewoon compleet binnenstebuiten en daarna shifte het nog een manier verder waar bij ik ook niet weet in welke dimentie het scheef getrokken werd, maar het klonk fascinerend. Op het zelfde moment keek ik naar Ri’s gezicht en zag alle patronen de vorm aan nemen van zijn gezicht dat kaleidoscopisch mijn hele blikveld over nam. Boeiende patronen. Er waren nog wat mensen afgekomen op het geluid van de slagroomspuit maar wij waren eigenlijk net door de voorraad heen aan het gaan en hadden niet eens genoeg om iedereen van hen te geven dus ik verwees ze door naar Vode, die bleek ze namelijk in het kabouterhuisje te hebben flink grotere getallen.
Weer zo’n moment waar bij ik me niet de volledige loop van de avond in details herinner (het is ook al zo’n 9 maanden geleden) maar we besloten op een bepaald punt omdat ons meegenomen lachgas schijnbaar op was Vode om patronen te vragen zodat we net genoeg hadden voor alle drie nog een laatste keer. Vode zat met een super gelukkige smile in het kabouterhuisje, waar de lucht dik voelde van de n2o en gaf vriendelijk de twee patronen waar ik om vroeg. Met genoeg patronen in mijn hand om weer een plezierig kort moment te hebben besloten we te gaan voor een boeiende plek. In eerste instantie was het idee ‘op de dijk’ dus liepen we daar heen. Op weg naar de dijk echter kwamen we langs dat leuke houten ding waar je op kan klimmen en we bedachten ons dat dat vast veel vetter was. Ik had er al vele trips eerder op willen klimmen maar V. durfde er nooit op maarja zij was er niet dus klommen we er vrolijk op. We bleken er makkelijk met zen 3en op te kunnen zitten. At maakte zich nog zorgen dat hij met lachgas op er af zou vallen en wij verzekerde hem dat dat heus wel goed zou gaan. Leuk detail was dat de ‘ruigoord kat’ ineens er op klom, dezelfde kat die een jaar eerder op mijn 12e trip steeds hen en weer mee liep naar de dijk. Een mooi vleugje nostalgie zo even tussen door. Tijdens het vullen krulden en draaiden de planten om mij heen op in verrassend mooie vormen en patronen en groeide er hele fractal bloemen uit, absurd mooi weer maar het berreide nog niet voor op het moment dat zou komen met het lachgas.
Toen het opkwam voelde het ineens alsof ik in een windtunnel zat, of gewoon kéihard naar voren vloog. De harde ‘wind’ trok alles tot rechte lijnen en al die patronen die ik net zag waren nu lijnen in dezelfde richting met verschllende kleuren met één klein punt dat ik normaal zag waar ik dan, zo voelde het, heel vloog. Toen het uitwerkte draaide de krullende planten weer omhoog en ik had eigenlijk even medelijde met Ri dat omdat hij niet tripte zijn lachgas veel minder vet was (eerste trip mét hem maandje later hebben we ook 2 dozen opgemaakt omdat hij nu ook eindelijk door heeft dat nuchter lachgas nemen eigenlijk lachgas verspillen is). Na een tijdje op dat ding te chillen en er een jointje te roken klommen we er weer vanaf om terug te lopen. Op dat moment vielen schijnbaar At’s sleutels daar ergens op de grond en moesten we gaan zoeken. Het was een donker vochtig hoekje en met al die visuals kon ik écht niet zien waar het lag, de grond verstoof de hele tijd van plek, soms lagen er zo veel patronen op dat ik de grond helemáál niet kon zien en hoe beter ik keek, hoe minder ‘werkelijkheid’ik er nog kon vinden. Ook ‘nuchtere’ Ri kon het niet vinden. Op dat moment werd het even voor At allemaal veel vervelender nog en voor ons echt nog een flink stuk grappiger. Hij had namelijk taart gebakken voor het feestje (omdat ik ook bijna jarig was enzo) en die in zilverfolie in zijn zak gestopt en dat was dus geplet, waardoor een taart op al zijn spullen zaten, zoals die boeiende laser pen. Dus At zo van ‘er zit taart op mijn laser’ met zo’n telleurstelde stem zoals van een kind wiens ijs-bolletje van een ijsje af op de grond is gevallen.
Ik moest gewoon ff snel een paar meter verderop gaan staan om keihard te lachen. Besefte me best hoe lullig dit moment was en dat het voor hem echt heel klote was, maar het feit dat er taart op al zijn spullen zat was met de LSD op en zo gewoon net even te grappig. Niet veel later werd dit moment weer in de vergetenheid gegooid omdat Le ineens nog langs bleek te komen. Om een uur of 4-5 am kwam Le ook echt aan en ondertussen was Ri iemand tegen gekomen die hij kende die daar ook was, die had nog wel LSD voor Le over en Le was serieus van plan op dat tijdstip ook nog aan een trip te beginnen. Ach, ik was er blij mee, meer tripgenoten meer gezelligheid, maar half 5 am is een laat moment voor inname. Ondertussen had ik een ander idee dat ik deze trip graag voor het eerst wilde proberen, namelijk kijken wat ketamine in een LSD trip doet. At besloot mee te doen met mijn experiment dus we gingen naar het kabouterhuisje om daar in rust even een klein lijntje te leggen. Ik legde het op mijn spiegel, ongeveer even groot als dat ik normaal ketamine lijntjes maak (nog nooit afgewogen, maar ze zijn klein, erg klein). Toen het inslag viel me als eerste op dat dingen enorm opbolden en inkrompen en dat van natuurkundige wetten in de verste verte geen sprake was. Ik voelde me verdoofd en het contact met de visuele realiteit was ineens een flink stuk moeilijker te behouden. Afstand was ineens ontzéttend relatief en het was alsof mijn blikveld een stuk doek was wat kon rimpelen en verplaatsen hoe het er zin in had; afstand en dimentie bestond gewoon niet meer. Het twééde dat me opviel; was dat de drip ranzig is. Dit was nog vóór dat ik de smaak van ketamine enigsinds ben gaan waarderen en ik riep ook direct ‘gatverdamme!’ waarop een willekeurig persoon in de omgeving zei ‘dat is toch helemaal niet leuk om zo maar te roepen’ of iets in die richting waar op ik weer zei ‘keta-drip’ en waarop die persoon begrijpend zei ‘ooh oke dan is het goed’.
Na een tijdje werd het onvaste kabouterhuisje toch niet meer de ideale plek en besloot ik dat we eigenlijk gewoon moesten gaan dansen. Ri ging mee en op de dansvloer nam ik nog wat sleutelpuntjes ketamine, ik lette niet op maar uiteindelijk was het vrij veel en wat er toen gebeurde was echt geweldig. Ten eerste was ‘staan’ en ‘dansen’ in een klap een flink stuk moeilijker en de afstand van mensen wisselde de hele tijd en de wereld draaide ook gewoon om mij heen. Links was geen links, ver was niet ver, maar ook niet dichtbij en als ik te dicht bij Ri kwam smolt zijn hoofd in het mijne, op een bepaald punt ging zijn hoofd gewoon door midden en zat de helft aan het mijne vast en voelde ik ons ook als ons allebei. Even later nam ik afstand en ‘trok zijn hoofd weer goed op zijn plek’ en het mijne zo te voelen ook. De realiteit rimpelde en scheurde en niks was nog ook maar in de verste verte duidelijk, maar het was wel nog erg leuk, en ik heb voor mijn gevoel zeker een half uur staan dansen en versmelten met de omgeving waarin dimensie, tijd en afstand geen rol meer speelde. Na een tijdje gingen we toch naar buiten en daar boodt ik schijnbaar nog iemand ketamine aan, en besloot omdat de intensiteit afnam nóg maar een lijntje er bij te doen. Op dat moment toen dat ook er bij insloeg werden mijn armen als ik ze uitstrekte onmeetbaar lang en ging alles weer helemaal golven en rimpelen en onvast doen.
Mentaal voelde ik me verder van de wereld verdwijderd dan normaal en als ik naar beneden keek voelde ik me dubbel gevouwen en was alles krom waardoor elk paar benen dat daar liep best van mij had kunnen zijn. Ik merkte wel dat staan nu gewoon simpelweg zwáár en lastig werd en dat een plek bij het kampvuur nemen misschien wel een relaxed idee zou zijn. Daar heb ik stil gezeten, en ben ik nog een paar keer met Ri versmolten voor zo’n ruim half uur. Ik kreeg er nog een aansteker van een kleurrijk figuur. Overigens had ik de hele keta space óók de normale LSD visuals als kleuren en patronen, alleen hielden ze zich dus nietm eer aan de wetten van de natuurkunde en was alles ongelofelijk scheef en trippend tegelÃjk. Na dit lijntje besloot ik dat ik mentaal geen connectie met de wereld meer voelde en dat die toch eigenlijk ook wel leuk was geweest dus was ik weer klaar met de ketamine binge. Ondertussen hebben we nog op de cola van een gast met een grote rugzak gelet om daarna mede omdat het regende de kerk weer in te gaan. Omdat ik nu klaar was met de ketamine kon ik weer aan het bier dus Ri en ik kochten een biertje en gingen weer dansen (veel gedanst). Vanaf hier is het op wat van dezelfde visuals en dezelfde gevoelens niet zo heel boeiend meer, we hebben met Ri, At en Le en nog een willekeurig meisje tot 1 pm op dat houten ding gezeten en gelachen on vanalles, wat ook nog leuk was was dat er een aantal mensen gingen trommelen toen om 9 uur de muziek ophield, net zo lang tot ze praktisch naar buiten geveegd werden met een bezem. Staan filmpjes van op youtube waar wij ook nog even op te zien zijn, dat was een heel leuk feest detail maar geen boeiend tripdetail dus vandaar dat ik hier het report beëindig.