#1
Vooraf:
Ik ben dyslectisch en ik verontschuldig voor enige spellings en/of grammticale fouten.
Ik heb ook een foto gephotoshoped na hoe ik het zag - ook kan ik het niet maken op precies dezelfde manier als ik 't waarnam, ik heb 't wel geprobeerd.
Datum: 4 december 2009
Stoffen: Truffels
Ik - Man, 17 jaar, 66kg, ervaring met truffels, op 15 gram Cosmic Connectors, 8 gram Philosopher's Stone.
Rick - 16 jaar, mijn vriend en de bassist van de band waar ik in zit op 15 gram Cosmic Connectors en een kleine hoeveelheid Philosopher's Stone.
Thijn - 17 jaar, mijn vriend en de drummer van de band waar ik in zit op 5 gram Philosopher's Stone.
Joost - mijn vriend en de gitarist uit onze band op niks.
De bovengenoemde namen zijn fictie en bedacht om de verschillende personen duidelijk uit elkaar te houden.
Het verhaal:
Nadat ik en Rick onze thee hadden opgedronken en de restjes trufflles met wat chips naar binnen hadden gewerkt zaten we een beetje te wachten. Ik lag op de bank en hij zat op zijn stoel achter z'n laptop. We waren een beetje aan het praten en ik probeerde maar iets leuks op tv te vinden, helaas was er de hele avond niks boeiends op tv.
Na ongeveer 20 minuten vroeg ik of hij al iets voelde maar hij voelde nog niks, zodra hij een paar seconden later opstond sloeg het aan, ook bij. Mijn ledenmate voelde zwak en al snel genoeg begonnen mijn spieren zich samen te trekken. Ik tril altijd aan het begin van mijn trip, dit ben ik nu wel gewend dus ik bleef lekker liggen en liet me in de trip drijven. Rick aan de andere kant werd heel energiek en begonnen door de huiskamer te lopen, daarna naar de tuin, naar de trap, en zo ging het nog wel even op en neer. Het was ondertussen ongeveer half seven denk ik en het was al donker.
Rick werd steeds drukker en impulsiever, hij begon over van alles en nog wat te praten. Toen mijn spierde zich ontspande en ik weer zonder moeite kon lopen kreeg ik gigantisch veel energie. En met een trip partner die overal heen loopt en continue door blijft praten kreeg ik ook zin om lekker actief overal heen te gaan. Al gauw zette we Lamb of God op en gingen we er op springen, dansen en doen. Rick pakte zijn bas gitaar en speelde mee met de muziek, en ik zong mee voor zover ik tekst kende (ik doe de vocals voor de band, grunts, screams, dat soort metal geschreeuw).
Na een tijdje wild gedaan te hebben kreeg ik zin in Infected Mushroom, dus ik zette de stereo uit en stopte mijn MP3 in de laptop van Rick. Toen Infected Mushroom eenmaal opstond besloot ik een moment te nemen om is goed om me heen te kijken. Ik had al mijn gevoel voor tijd verloren en vanaf dat moment had ik geen idee meer hoe lang 1 minuut of een uur duurde. De klok die op de muur hing kon ik ook niet meer lezen, het leek wel als of hij vreselijk snel bewoog. Maar als ik 5 minuten later op mijn mobiel keek dacht ik dat er al een half uur voorbij was gegaan.
(De klok normaal)
[i](de klok gephotoshopped, alleen kon ik de cijfers en de wijzers niet meer bevatten, ik kon ze niet meer begrijpen.)[/i]
Alles kreeg een grote diepte en de kamer leek op het ene moment 100 meter lang, en op het andere maar 2 meter. Ik besloot mijn arm vooruit te steken en te kijken hoe het eruit zag, op dit moment kreeg mijn trip een duister tintje. Mijn hand leek veels te klein en te dun, als of hij in de horizon was vedwenen, een arm van honderde meter lands. Ik mijn hand recht voor mijn ogen te houden om het van dichterbij te bekijken. Ik merkte dat mijn hand veel meer rimpels had en er magerder uitzag. Zodra ik mijn hand sloot verranderde mijn hele omgeving, m'n hand werd steeds ouder en dunner. Mijn omgeving werd donkerder en alles kreeg een depressief tintje. Als ik mijn hand weer open deed werd hij weer jonger, maar zag er nog steeds tientalle jaren ouder uit dan hoe mijn hand er normaal uit ziet.
Ik besloot om hier niet al te veel aandacht aan te besteden en deed mijn hand weer naar beneden. De omgeving herstelde zich en alles zag er weer fris en gezellig uit.
Handen en armen zagen eruit als bij deze demon maar dan met veel meer rimpels. Ook benen zagen er ook zo uit. Ik heb geen abnormale slanke mensen gezien, en mijn buik was ook niet abnormaal slank dus de trip wekte geen enge visuals op bij die lichaamsdelen. Gezichten zagen er ook niet eng uit. Alleen armen, handen en benen zagen eruit zoals op de foto hierboven.
Na een tijdje logde de laptop zich vanzelf af en stopte de muziek dus ook vanzelf. Rick begon een riffje op zijn bas te spelen en dat continue te herhalen. We vonden die geweldig diep en krachtig klinken, hij heeft dit bijna de hele trip door zitten te spelen. Maar we waren het erover eens dat het nét niet hét ritme was, heel veel dingen waren nét niet perfect. Niet dat dit slecht was, alles was geweldig. Maar we vonden dat alles nét niet perfect was. Al gauw kwamen we de hele tijd terug op onderwerpen zoals "nét niet" en "wat is goed of slecht". Ik probeerde Rick uit te leggen dat er geen woorden zijn die het probleem van die onderwerpen kunnen omschrijven en oordelen zoals "goed" of "slecht" kunnen ontkrachten. De menselijke taal zit nou eenmaal zo in elkaar. Maar Rick bleef gewoon door praten en dit vond ik niet erg - het was zelf leuk om naar te luisteren. Het was de vocale achtergrond muziek van mijn trip.
De kamer bleef steeds veranderen en iedere keer keek ik ernaar vanuit een ander perspectief, het kreeg een heel nieuw karakter en dit vond ik geweldig. Rick en ik voelde ons naar elkaar toe getrokken, het leek als of we dezelfde persoon waren en we naar ons zelf keken. Op een gegeven moment toen Rick bij mij stond had ik zelfs het idee dat we 1 persoon waren, een siamese tweeling als het waren. Ik voelde me zowiezo in contact met de hele kamer. De kasten, de tv, de klok, alles kreeg een persoonlijkheid als of ze tot leven waren gekomen. Iedere meubel was een persoon, je zou het kunnen vergelijken met de levende meubels uit de disney film Beauty and the Beast. Ik voelde me een met de kamer maar omdat de kamer steeds heel anders voor mij leek en het gevoel gaf dat ik in een hele nieuwe kamer stond voelde ik me ook een beetje buitengesloten. Het was heel tegenstrijdig maar ik stoorde mij er absoluut niet aan, het voelde gewoon interresant.
Thijn en Joost zouden rond half 9 langs komen, Thijn wilde truffels wel is proberen maar had niet genoeg tijd om een grote dosering te nemen dus ik had ervoor gezorgt dat hij ongeveer 5 gram Philosopher's Stone had. We besloten maar om ze te bellen en Thijn zei dat hij binnen een kwartier bij ons was - dit voelde als nog aan als anderhalf uur of zoiets. Ik besloot om de laptop weer aan te zetten en wilde weer harde muziek horen. Maar het was nogal moeilijk om te typen, de toetsen bewogen op en neer en de letters verwisselde van plek. Op het ene moment was de "E" toets een "B" en op het andere een "G". Dit gebeurde bij alle toetsen en het was nogal moeilijk om mijn vingers op de juiste toets te mikken. Ook de bureau assocoires om de laptop heen begon te leven, het papier begon te golven, pennen begonnen te buigen. Toen ik eenmaal wat muziek aan kreeg en op msn ging wilde ik met iemand praten. Maar het was zo moeilijk om te lezen wat er aan de hand was. Alle letters bewogen, als of iedere letter tot leven was gekomen. Ik besloot al gauw dat het te lang duurde en te moeilijk was om te typen en ging dus maar weer dansen op de muziek. We besloten om buiten naar de tuin te gaan om even te roken. Het was al pikke donker maar dit wekte interresante visuals op. Er stond een struik in de tuin met dunne takken en blaadjes erop. Er zat een enorm veel diepte in de struik, iedere tak leek op een hand die naar mij uitreek.
Toen Thijn en Joost eenmaal aankwamen begon ik maar meteen met het helpen van Thijn om de truffel thee klaar te maken. Ik had voor de trip een recept geschreven in het geval ik om wat voor reden dan ook er niet bij kon staan of het uit kon leggen, dit lukte gelukkig nog wel. Er waren nu ongeveer 2 uur voorbij gegaan sinds we de thee hadden gedronken en we zaten zo'n beetje op onze piek van de trip.
Toen de truffels van Thijs in een pannetje zaten te borrelen begon ik met hem te praten over mijn hand die heel raar leek. Thijs zei dat mijn vinger bloedde en op dit moment sloeg de trip om. Ik keek naar mijn vinger en de wond explodeerde. Bloed versprijdde zich vanaf mijn vinger naar mijn hand, de honderde rimpels in mijn hand scheurde open en werden rood. Ik voelde opeens een vreselijk druk en klamde me aan het aanrecht vast zodat ik niet omviel. Ik besloot snel een anti-psychotica pil te pakken die ik mee had genomen in het geval dat iemand een bad trip kreeg. Ik begon steeds slechter te horen en voordat ik de pil uit de verpakking kreeg zakte ik in elkaar, de hele kamer werd donker en ik kon bijna niets meer zien. Ik probeerde me nog omhoog te trekken aan het aanrecht maar dit lukte niet.
Volgens mij viel ik flauw of zoiets, ik was niet meer volledig bij zinnen in ieder geval. Volgens Thijn heb ik maar een paar minuten op de grond gelegen maar het leek uren voor mij. Het was als of ik in de vergetelheid was gevallen, de wereld tussen de levende mens en het hiernamaals. Alles was donker en ik kon maar heel grauw schimmen zien. Waarschijnlijk was dit het silhouet van Thijn en objecten in de kamer. Ik kwam even weer bij bewustzijn en hoorde Rick vragen waarom ik op de grond lag. Zodra ik op probeerde te staan werd alles weer donker en lag ik weer op de grond. Na een tijdje (een minuut of twee) kon ik weer op staan. Het leek nog steeds als of al het geluid gedempt was en ik voelde me niet goed. Ik kan het gevoel het beste beschrijven als of je vriend(in) het heeft uitgemaakt. En er daarna iemand komt die een geweer op je richt.
Ik besloot om niet naar mijn vinger te kijken en te bedenken waardoor het zou kunnen bloeden. Ik had nog nooit iets gelezen dat truffels voor bloedingen konden zorgen dus dat kon het niet zijn. Ik dacht bij mezelf dat ik absoluut geen pillen moest slikken en dat als ik nu, en in de toekomst goed wilde trippen met het volste vertrouwen in mezelf ik hier doorheen moest komen zonder pillen en op wilskracht mijn trip moest sturen. Al snel kwam ik tot de conclusie dat ik tijdens de trip aan mijn vinger moet hebben gebeten. Ik doe dit wel vaker, dan bijt ik de eelt om mijn nagel weg en soms gaat dit bloeden. Helaas kon ik me dit helemaal niet meer herinneren, en iedere keer als ik naar mijn vinger keer verspreide de wond zich over mijn lichaam. Mijn handen waren klein, dun, mager en oud. Als of ik een 80 jarige man was met anorexia die aan het dood bloeden was. Ik bleef maar aan Thijn vragen hoe groot de wond was, want ik kon het niet meer zijn. De wond leefde en ademde, iedere keer als ik er naar keek verspreed het zich over mij heen en onder mijn mouw door. De rest van de trip heb ik voornamelijk op een stoel gezeten en gerookt. De kamer voorloor al zijn karakter en ik wilde gewoon tv kijken om mezelf af te lijden. Helaas leek iedere vrouw of man die geen overgewicht had waarvan ik blote lichaamsdelen kon zien (zoals armen) op een skelet met huid dat eraan hing.
Ongeveer 2 uur daarna kon ik naar de wond kijken zonder dat het zich verspreidde, de wond bewoog en leefde nog wel maar de omvang was al een stuk dichter bij de realiteit. Ik vond deze ervaring absoluut niet erg, en de trip voordat ik bad ging was geweldig. Maar ik denk, of dit geld voor mij in ieder geval. Nu ik zoiets heb mee gemaakt weet ik pas écht weet wat truffels met je kunnen doen. Ik stop zeker niet met het trippen en ik ben blij dat ik eruit ben gekomen zonder de pillen. De volgende keer neem ik wel weer gewoon 15 gram![:wink:]()
.
Ik ben dyslectisch en ik verontschuldig voor enige spellings en/of grammticale fouten.
Ik heb ook een foto gephotoshoped na hoe ik het zag - ook kan ik het niet maken op precies dezelfde manier als ik 't waarnam, ik heb 't wel geprobeerd.
Datum: 4 december 2009
Stoffen: Truffels
Ik - Man, 17 jaar, 66kg, ervaring met truffels, op 15 gram Cosmic Connectors, 8 gram Philosopher's Stone.
Rick - 16 jaar, mijn vriend en de bassist van de band waar ik in zit op 15 gram Cosmic Connectors en een kleine hoeveelheid Philosopher's Stone.
Thijn - 17 jaar, mijn vriend en de drummer van de band waar ik in zit op 5 gram Philosopher's Stone.
Joost - mijn vriend en de gitarist uit onze band op niks.
De bovengenoemde namen zijn fictie en bedacht om de verschillende personen duidelijk uit elkaar te houden.
Het verhaal:
Nadat ik en Rick onze thee hadden opgedronken en de restjes trufflles met wat chips naar binnen hadden gewerkt zaten we een beetje te wachten. Ik lag op de bank en hij zat op zijn stoel achter z'n laptop. We waren een beetje aan het praten en ik probeerde maar iets leuks op tv te vinden, helaas was er de hele avond niks boeiends op tv.
Na ongeveer 20 minuten vroeg ik of hij al iets voelde maar hij voelde nog niks, zodra hij een paar seconden later opstond sloeg het aan, ook bij. Mijn ledenmate voelde zwak en al snel genoeg begonnen mijn spieren zich samen te trekken. Ik tril altijd aan het begin van mijn trip, dit ben ik nu wel gewend dus ik bleef lekker liggen en liet me in de trip drijven. Rick aan de andere kant werd heel energiek en begonnen door de huiskamer te lopen, daarna naar de tuin, naar de trap, en zo ging het nog wel even op en neer. Het was ondertussen ongeveer half seven denk ik en het was al donker.
Rick werd steeds drukker en impulsiever, hij begon over van alles en nog wat te praten. Toen mijn spierde zich ontspande en ik weer zonder moeite kon lopen kreeg ik gigantisch veel energie. En met een trip partner die overal heen loopt en continue door blijft praten kreeg ik ook zin om lekker actief overal heen te gaan. Al gauw zette we Lamb of God op en gingen we er op springen, dansen en doen. Rick pakte zijn bas gitaar en speelde mee met de muziek, en ik zong mee voor zover ik tekst kende (ik doe de vocals voor de band, grunts, screams, dat soort metal geschreeuw).
Na een tijdje wild gedaan te hebben kreeg ik zin in Infected Mushroom, dus ik zette de stereo uit en stopte mijn MP3 in de laptop van Rick. Toen Infected Mushroom eenmaal opstond besloot ik een moment te nemen om is goed om me heen te kijken. Ik had al mijn gevoel voor tijd verloren en vanaf dat moment had ik geen idee meer hoe lang 1 minuut of een uur duurde. De klok die op de muur hing kon ik ook niet meer lezen, het leek wel als of hij vreselijk snel bewoog. Maar als ik 5 minuten later op mijn mobiel keek dacht ik dat er al een half uur voorbij was gegaan.
(De klok normaal)
[i](de klok gephotoshopped, alleen kon ik de cijfers en de wijzers niet meer bevatten, ik kon ze niet meer begrijpen.)[/i]
Alles kreeg een grote diepte en de kamer leek op het ene moment 100 meter lang, en op het andere maar 2 meter. Ik besloot mijn arm vooruit te steken en te kijken hoe het eruit zag, op dit moment kreeg mijn trip een duister tintje. Mijn hand leek veels te klein en te dun, als of hij in de horizon was vedwenen, een arm van honderde meter lands. Ik mijn hand recht voor mijn ogen te houden om het van dichterbij te bekijken. Ik merkte dat mijn hand veel meer rimpels had en er magerder uitzag. Zodra ik mijn hand sloot verranderde mijn hele omgeving, m'n hand werd steeds ouder en dunner. Mijn omgeving werd donkerder en alles kreeg een depressief tintje. Als ik mijn hand weer open deed werd hij weer jonger, maar zag er nog steeds tientalle jaren ouder uit dan hoe mijn hand er normaal uit ziet.
Ik besloot om hier niet al te veel aandacht aan te besteden en deed mijn hand weer naar beneden. De omgeving herstelde zich en alles zag er weer fris en gezellig uit.
Handen en armen zagen eruit als bij deze demon maar dan met veel meer rimpels. Ook benen zagen er ook zo uit. Ik heb geen abnormale slanke mensen gezien, en mijn buik was ook niet abnormaal slank dus de trip wekte geen enge visuals op bij die lichaamsdelen. Gezichten zagen er ook niet eng uit. Alleen armen, handen en benen zagen eruit zoals op de foto hierboven.
Na een tijdje logde de laptop zich vanzelf af en stopte de muziek dus ook vanzelf. Rick begon een riffje op zijn bas te spelen en dat continue te herhalen. We vonden die geweldig diep en krachtig klinken, hij heeft dit bijna de hele trip door zitten te spelen. Maar we waren het erover eens dat het nét niet hét ritme was, heel veel dingen waren nét niet perfect. Niet dat dit slecht was, alles was geweldig. Maar we vonden dat alles nét niet perfect was. Al gauw kwamen we de hele tijd terug op onderwerpen zoals "nét niet" en "wat is goed of slecht". Ik probeerde Rick uit te leggen dat er geen woorden zijn die het probleem van die onderwerpen kunnen omschrijven en oordelen zoals "goed" of "slecht" kunnen ontkrachten. De menselijke taal zit nou eenmaal zo in elkaar. Maar Rick bleef gewoon door praten en dit vond ik niet erg - het was zelf leuk om naar te luisteren. Het was de vocale achtergrond muziek van mijn trip.
De kamer bleef steeds veranderen en iedere keer keek ik ernaar vanuit een ander perspectief, het kreeg een heel nieuw karakter en dit vond ik geweldig. Rick en ik voelde ons naar elkaar toe getrokken, het leek als of we dezelfde persoon waren en we naar ons zelf keken. Op een gegeven moment toen Rick bij mij stond had ik zelfs het idee dat we 1 persoon waren, een siamese tweeling als het waren. Ik voelde me zowiezo in contact met de hele kamer. De kasten, de tv, de klok, alles kreeg een persoonlijkheid als of ze tot leven waren gekomen. Iedere meubel was een persoon, je zou het kunnen vergelijken met de levende meubels uit de disney film Beauty and the Beast. Ik voelde me een met de kamer maar omdat de kamer steeds heel anders voor mij leek en het gevoel gaf dat ik in een hele nieuwe kamer stond voelde ik me ook een beetje buitengesloten. Het was heel tegenstrijdig maar ik stoorde mij er absoluut niet aan, het voelde gewoon interresant.
Thijn en Joost zouden rond half 9 langs komen, Thijn wilde truffels wel is proberen maar had niet genoeg tijd om een grote dosering te nemen dus ik had ervoor gezorgt dat hij ongeveer 5 gram Philosopher's Stone had. We besloten maar om ze te bellen en Thijn zei dat hij binnen een kwartier bij ons was - dit voelde als nog aan als anderhalf uur of zoiets. Ik besloot om de laptop weer aan te zetten en wilde weer harde muziek horen. Maar het was nogal moeilijk om te typen, de toetsen bewogen op en neer en de letters verwisselde van plek. Op het ene moment was de "E" toets een "B" en op het andere een "G". Dit gebeurde bij alle toetsen en het was nogal moeilijk om mijn vingers op de juiste toets te mikken. Ook de bureau assocoires om de laptop heen begon te leven, het papier begon te golven, pennen begonnen te buigen. Toen ik eenmaal wat muziek aan kreeg en op msn ging wilde ik met iemand praten. Maar het was zo moeilijk om te lezen wat er aan de hand was. Alle letters bewogen, als of iedere letter tot leven was gekomen. Ik besloot al gauw dat het te lang duurde en te moeilijk was om te typen en ging dus maar weer dansen op de muziek. We besloten om buiten naar de tuin te gaan om even te roken. Het was al pikke donker maar dit wekte interresante visuals op. Er stond een struik in de tuin met dunne takken en blaadjes erop. Er zat een enorm veel diepte in de struik, iedere tak leek op een hand die naar mij uitreek.
Toen Thijn en Joost eenmaal aankwamen begon ik maar meteen met het helpen van Thijn om de truffel thee klaar te maken. Ik had voor de trip een recept geschreven in het geval ik om wat voor reden dan ook er niet bij kon staan of het uit kon leggen, dit lukte gelukkig nog wel. Er waren nu ongeveer 2 uur voorbij gegaan sinds we de thee hadden gedronken en we zaten zo'n beetje op onze piek van de trip.
Toen de truffels van Thijs in een pannetje zaten te borrelen begon ik met hem te praten over mijn hand die heel raar leek. Thijs zei dat mijn vinger bloedde en op dit moment sloeg de trip om. Ik keek naar mijn vinger en de wond explodeerde. Bloed versprijdde zich vanaf mijn vinger naar mijn hand, de honderde rimpels in mijn hand scheurde open en werden rood. Ik voelde opeens een vreselijk druk en klamde me aan het aanrecht vast zodat ik niet omviel. Ik besloot snel een anti-psychotica pil te pakken die ik mee had genomen in het geval dat iemand een bad trip kreeg. Ik begon steeds slechter te horen en voordat ik de pil uit de verpakking kreeg zakte ik in elkaar, de hele kamer werd donker en ik kon bijna niets meer zien. Ik probeerde me nog omhoog te trekken aan het aanrecht maar dit lukte niet.
Volgens mij viel ik flauw of zoiets, ik was niet meer volledig bij zinnen in ieder geval. Volgens Thijn heb ik maar een paar minuten op de grond gelegen maar het leek uren voor mij. Het was als of ik in de vergetelheid was gevallen, de wereld tussen de levende mens en het hiernamaals. Alles was donker en ik kon maar heel grauw schimmen zien. Waarschijnlijk was dit het silhouet van Thijn en objecten in de kamer. Ik kwam even weer bij bewustzijn en hoorde Rick vragen waarom ik op de grond lag. Zodra ik op probeerde te staan werd alles weer donker en lag ik weer op de grond. Na een tijdje (een minuut of twee) kon ik weer op staan. Het leek nog steeds als of al het geluid gedempt was en ik voelde me niet goed. Ik kan het gevoel het beste beschrijven als of je vriend(in) het heeft uitgemaakt. En er daarna iemand komt die een geweer op je richt.
Ik besloot om niet naar mijn vinger te kijken en te bedenken waardoor het zou kunnen bloeden. Ik had nog nooit iets gelezen dat truffels voor bloedingen konden zorgen dus dat kon het niet zijn. Ik dacht bij mezelf dat ik absoluut geen pillen moest slikken en dat als ik nu, en in de toekomst goed wilde trippen met het volste vertrouwen in mezelf ik hier doorheen moest komen zonder pillen en op wilskracht mijn trip moest sturen. Al snel kwam ik tot de conclusie dat ik tijdens de trip aan mijn vinger moet hebben gebeten. Ik doe dit wel vaker, dan bijt ik de eelt om mijn nagel weg en soms gaat dit bloeden. Helaas kon ik me dit helemaal niet meer herinneren, en iedere keer als ik naar mijn vinger keer verspreide de wond zich over mijn lichaam. Mijn handen waren klein, dun, mager en oud. Als of ik een 80 jarige man was met anorexia die aan het dood bloeden was. Ik bleef maar aan Thijn vragen hoe groot de wond was, want ik kon het niet meer zijn. De wond leefde en ademde, iedere keer als ik er naar keek verspreed het zich over mij heen en onder mijn mouw door. De rest van de trip heb ik voornamelijk op een stoel gezeten en gerookt. De kamer voorloor al zijn karakter en ik wilde gewoon tv kijken om mezelf af te lijden. Helaas leek iedere vrouw of man die geen overgewicht had waarvan ik blote lichaamsdelen kon zien (zoals armen) op een skelet met huid dat eraan hing.
Ongeveer 2 uur daarna kon ik naar de wond kijken zonder dat het zich verspreidde, de wond bewoog en leefde nog wel maar de omvang was al een stuk dichter bij de realiteit. Ik vond deze ervaring absoluut niet erg, en de trip voordat ik bad ging was geweldig. Maar ik denk, of dit geld voor mij in ieder geval. Nu ik zoiets heb mee gemaakt weet ik pas écht weet wat truffels met je kunnen doen. Ik stop zeker niet met het trippen en ik ben blij dat ik eruit ben gekomen zonder de pillen. De volgende keer neem ik wel weer gewoon 15 gram
