#1
Datum: 27 september 2009
Ik: vrouw, 19 jaar, 49 kg. Dit was mijn 26ste LSD trip.
Stof: LSD, +- 200 ug en kleine hoeveelheid n2o.
Gezeldschap: Ri, At, Bo en wat mensen die er voor de trip in het geheel niet toe doen.
Locatie
Introductie, set en setting
Dit was een behoorlijk vreemde, unieke trip. De eerste 3 a 4 uur verliepen zoals elke andere keiharde hogere dosis trip, gewoon erg relaxed met de meest absurde intense visuals en een relatief neutraal hoofd, alles veranderde wel ergens midden in de trip, hoofdzakelijk omdat achter elkaar mijn twee tripgenoten het toch niet zo compleet ontspannen ervaarden, waar bij een uiteindelijk mij op een zwak punt pakte, wat in al die chaos ook niet geweldig aankwam. Al deze dingen waren nog verrassend makkelijk en snel opgelost en overall gezien was het absoluut geen âbadâ trip, en niet eens een hele moeilijke trip. Meer een emotioneel zwaardere trip dan ik normaal gesproken zou hebben. De omgeving was de verjaardag van At, er waren niet zo heel veel mensen en de hele groep kon er mee leven dat het merendeel ging trippen, het grootste deel van de tijd zijn we ook alleen met die mensen gebleven. De locatie speelde enorm mee in de vreemdheden die later tot stand kwamen maar dat komt allemaal in het report zelf wel naar voren.
De trip
We waren met de trein naar de locatie gegaan en kwamen ruim op tijd aan. Rond een uur of 10 â 11 zat iedereen die zou moeten komen aanwezig in Atâs woonkamer, die overigens vrij prettig was ingericht. Lichte muren, een enorme spiegel, zeer donker meubulair en dan veel gekke cactussen en andere leuke planten. Een van de aanwezigen op het feestje had gekleurde lampjes meegenomen en verwisselde al het licht daarmee zodat de kamer vreemd gekleurd was. Muziek ging aan en de setting was klaar. Het was vrij âdrukâ, niet qua mensen maar qua sfeer maar dat was goed te doen. We besloten zo ergens rond dit punt inname te doen, het zal rond 11 uur geweest zijn. Zoals genoemd deden Ri, At, Bo en ik mee. Bo was de persoon met alle lampjes. Een vrij âgoed te omschrijven alsâ zweverig figuur, wel vriendelijk. Hij wilde graag sjamaan worden geloof ik; in ieder geval, Ri en ik namen allebei 2.5 van onze zegels, At geloof ik ook en Bo 1.5. De inname was gedaan en gezien de dosis nog al hoog lag kwam het ook nog al snel op. De joint die ik aan het draaien was was nog niet eens helemaal af voordat ik merkte dat het dichtdraaien al anders voelde, mijn handen voelden namelijk flink raar. Mijn hoofd ook. Een goede afleiding op dat moment was Atâs hond, een mooie grote herder die volgens mij had opgemerkt dat ik het een boeiende hond vond en veel aandacht zou geven want ze was tegen mijn voeten aan gaan liggen, ik had dus zachte dikke wollige hondenvacht om mijn vreemd voelende hand over heen te laten gaan waardoor het vreemd eerder prettig werd, want deze hond aaien was echt absurd aangenaam.
Ondertussen terwijl ik de joint rookte en de hond aaide en mezelf eigenlijk maar stil hield wat het gezeldschap betrof kwamen de visuals op. De toch al vreemd gekleurde kamer maakte een enorme kleurshift door; van extreem fel naar compleet zwart wit naar kleuren die gewoon van objecten ĂĄf schoven. Net zo hard kwamen zeer krullerige draaiende patronen op. De rook vormde enorm dettailvolle realistische gezichten in groene, paarse en rode lijnen in de rook die boven de tafel hing. Er was iemand aanwezig die uitgebreidde verhalen vertelde en opmerkte dat âdie hond mij wel mochtâ, wat ik inderdaad ook merkte; leuk want ik ben dol op harige roofdieren voor in huis. Ik keek ondertussen een beetje naar mijn mede trippers gezien mijn trip zo hard en intens op was gekomen. Ri zat onder uit gezakt met een vage glimlach op zijn gezicht; zo zit hij er meestal bij wanneer de come up langzaam naar piek over gaat, onderuit gezakt om te zien wat er gaat komen. Zijn gezicht wisselde van paars naar groen naar compleet zwart wit met ritmisch groeiend, krimpend, schuivend en draaiende krullerige fractal achtige enorme patronen eroverheen, die van hem af in de muur trokken en de hele muur als een idioot heen en weer bewogen. Als ik weer naar de mensen keek zag ik patronen zo over mensen heen kriupen dat ze met de achtergrond begonnen te mengen en ik ze nog nauwelijks kon zien; ik schat dat ik zo ongeveer de helft van de mensen nog kon zien en dat de andere helft zich compleet in de patronen mengden die ook in hun omgevin zten. Ondertussen vormden in de gecompliceerde patronen in de rook mensen die er zo realistisch uitzagen dat ze er veel meer als mensen uitzagen dat dat de mensen nog echt zichtbaar waren waardoor ik op een bepaald punt echt geen idee had waar mensen nou eigenlijk echt waren. Ik wĂst dat ze zaten omdat ik de echte mensen af en toe zag en hoorde praten, maar als iedereen expres 10 minuten stil zou zijn zou ik echt niet meer kunnen vertellen waar nog wel en niet Ă©chte mensen waren. Ondertussen ahdden we ook nog een ballonnetje lachgas te gedaan, daar werd het visueel in Ă©Ă©n keer zo vaag, dat het gewoon helemaal nooit meer mogelijk is op te schrijven hoe het er toen uit zag, de gewone visuals zijn al lastig genoeg op te schrijven.
Ik zag gewoon mensen die meer op mensen leken in de rook, en de mensen die er waren waren zo bedekt met fractals dat ze juist helemaal niet meer op mensen leken of uberhaubt nog erg goed te zien waren. Ik was een beetje te overrompeld om echt te gaan praten ofzo maar ik vond het wel erg mooi en zat ook, met joint na joint mijn ogen uit te kijken naar al dat moois dat voor mijn ogen opkrulde. De patronen waren hĂ©Ă©rlijk intens van kleur en al die beweging en al die vreemde dingen.. zelden zijn trips visueel zo overweldigend in wat nog de come-up moet voorstellen. Ondertussen was AT ineens naar boven gegaan, zonder iets te zeggen gewoon weggelopen en na zoân 10 minuten kwamen we erachter dat hij niet terug zou komen. Twee nuchtere meisjes die er waren (en het volgensmij een beetje awkward vonden, wij die zo stil de kamer in zaten te staren met vage glimlachen) hadden het erover dat het een beetje vreemd was dat At op zen eigen feestje ineens zo maar weg ging. Ri besloot sociaal te zijn en even te gaan kijken waar hij was. Ze bleven allebei een flinke tijd weg en ik zat daar nog met Bo en de nuchtere mensen, maar gezien ik toch niet echt in gesprek was en maar een beetje zat te staren naar ĂĄl dĂe vĂsuals, boeide het me niet zo. Ik wist dat Ri het vast wel op zou lossen en vast zo met At naar beneden zou komen.
Net toen het Ă©cht lang begon te duren kwamen ze ook terug, zonder veel te zeggen. Ook niet ver daarna gingen de twee nuchtere meisjes weg en de andere persoon ook en waren we alleen nog over met de vier trippers. Ik vond het zelf wel praktisch, want dat gaf mij de mentale vrijbrief om weer te gaan praten; want ik wou niet te vreemd overkomen voor de onschuldige kleine meisjes. Het eerste gesprek was natuurlijk ook gelijk âwat waren jullie boven aan het doen?â Mijn twee tripgenoten waren echter niet veel minder vaag dan ik, met name mentaal ook niet en At antwoordde dat hij bang was dat er iets met de meisjes was en dat hij het gevoel had dat niet het goed was en Ri antwoordde uberhaubt nauwelijks, maar kwam er even later mee dat hij naar buiten wilde omdat hij het niet chill vond. Het eerste besluit bij die melding was eerst de muziek uit te doen (die ik eigenlijk wel fijn vond, was ook mijn CD), toen het zo stil was zag de kamer er nog steeds heel idioot dus dus werd Ă©Ă©n lamp op normaal gezet. De smeltende vervormende kamer was gelijk veel minder mooi in dat harde witte licht; mensen hun gezichten waren knalroze / rood en bewogen helemaal heen en weer, nog steeds waren er veel vrij realistische patroon gezichten overal maar omdat die niet zo opvallend knal roze/rood waren was het wel iets beter te zien wie echt was en wie niet. Het zag er uit alsof alles enorm vloeibaar was en de hele tijd gewoon door elkaar liep als veel te natte aquarel verf. Mensen vroegen Ri of het nu relaxter was en hij zei eerst van wel, en toen bleek toch van niet en dat hij nog steeds naar buiten wilde.
Ik vond het eigenlijk wel jammer, want ik zat daar wel chill, maar besloot dat lopen misschien ook wel leuk zou zijn, dus we pakten jassen aan, spullen mee en verhuisden massaal naar buiten. In de gang naar beneden was alles ook Ă©rg smeltig en onvast van structuur. Buiten was het weer geweldig. Enorme draaiende fractal patronen door de lucht en bomen groeiden alle kanten op in vreemde schuivende lagen, het patroon op de grond was volledig 3D en het leek absoluut niet alsof ik op grond liep, meer alsof ik op.. ja visuals liep. At wist schijnbaar wel een leuk stuk om heen te lopen dus dat deden we. Het was vrij koud maar ik ervaarde het niet als storend, sowieso vind ik kou niet snel vervelend in harde trips, voel het uberhaubt niet zo. De lucht was ook zo absurd mooi; ook weer allemaal fractal achtige weergaves met veel symetrie en de sterren bewogen in een soort âlogische patronenâ, erg leuk allemaal. Terwijl wel liepen schoof de straat in lagen uit elkaar en weer terug in elkaar, en dan te ver terug in elkaar waardoor het binnenste buiten weer uit elkaar schoof, dat met al die krullerige draaiende mooie dromerige patronen in neon kleuren die alles zo leuk decoreerden.
Ergens daar vonden we een goede sit plek waar we plaats namen op een randje. Helemaal vergeten te vermelden dat er ook nog een extra nuchter persoon bij was gekomen, die alleen maar sonic aan het spelen was, en At en Bo vonden dat dat niet heel sociaal was, waarop Ja (die was binnengekomen) antwoordde dat hij ook helemaal niet sociaal was. Ik vond het wel grappig om te zien. Op de plek waar we zaten was alles weer prachtig gevormd in de visuals die sterk deden denken aan die van de wandeling. Daar vond ineens Bo een gebruikt condoom op te grond, het weten dat dat daar lag vonden we allemaal extreem smerig. Bo was normaal wel van de âliefdevolle accepterende hippie dingenâ over alles zeggen, maar dit was voor hem ook even te smerig. Eigenlijk ook een erg grappig moment. Ik vroeg aan Ri of het inmiddels weer relaxed was en hij zei van wel, dat het buiten wel goed was, maar het voelde niet goed en hij leek niet zijn ânormaleâ trip zelf. Ik vroeg ook een keer of 5 wat er nou precies mis was, maar hij zei dat ie het helemaal niet wist en dat hij gewoon geen idee had, wat ik uiteindelijk ook maar moest accepteren. Niet heel veel later gingen we terug naar binnen en namen beneden weer plaats. De visuals waren nog sterk zoals eerst maar omdat er vĂ©Ă©l minder mensen waren waren de gezichten in de patronen ook niet zo verwarrend meer. De kleurshifts en gewone draaiende fractal achtige symmetrie patronen (die Ă©rg opvallend waren deze trip) vielen nu eigenlijk meer op, wat alles ook wat overzichtelijker maakte.
Ri bleek toch weer het gebrek aan chill binnen terug te hebben en omschreef het even nĂ©t iets duidelijker als âeen zeurderig gevoelâ wat hij uitdrukte als een zeurderig stemmetje zonder woorden; wat het voor mij in het geheel niet duidelijker maakte, want ik voelde me wel erg op mijn gemak daar en de mooie visuals waren een feest voor het ogen, dus ik zei tegen hem âmaar de visuals zijn toch wel mooi?â waar op hij enthausiast reageerde âja de visuals zijn prĂĄchtig!â. Ik trok hem maar gewoon tegen mij aan bij gebrek aan iets anders te weten wat ik er aan kon doen en keek door naar de bewegende wereld. Om een of andere rede was At weer naar boven verdwenen en na nog zoân 10 minuten langer beneden te chillen besloten we maar eens met zijn allen te gaan kijken wat hij daar nou de hele tijd deed. Misschien nuttig om te vertellen is dat het inmiddels al een uur of 3 am was en ergens midden in de piek/plataeu van de trip, zoân 4 uur na inname. Boven aangekomen werd het me ineens allemaal wat duidelijker. Het was daar zĂł leeg. Het was een compleet witte, vrij kleine lege kamer met een matras op de grond, een âhalfâ buraeu met een computer er op, een stoel die nauwelijks stoel genoemd kan worden, een weegschaal op de vloer en een doosje wattenstaafjes. Verder was er niks behalve vreemde tekens die op de muur geschreven waren en kleine gordijnen hielden het enige raam van de kamer bedekt. Het licht was Ă©Ă©n peertje aan het plavond. De leegte die deze kamer uitstraalde was overweldigend en ik kon me niet voorstellen dat iemand daar in zou willen leven.
We zaten daar een beetje rustig wat te chillen met joints en gelukkig maakten de visuals de witte kamer niet zo naar, op de witte muren dreven prachtige neon patronen die ook in de lucht hingen en 3D alle kanten op konden veranderen van vorm, er was niet veel in de kamer dat kon bewegen waardoor de visuals in die kamer naast het uiterlijk van mijn tripgenoten nog het meest deden denken aan closed eye visuals. Om een of andere rede na een aantal gesprekken escaleerde het met mijn tripgenoten allemaal een beetje. Bo was een beetje zweverig aan het praten (mooi maar naar mijn mening iets te idealistisch, viel me op) en op eens riep Ri dat hij op moest houden met in zijn hoofd te klauwen en dingen met zijn hoofd te doen, en hij zei âBo zit mij naar te betrippenâ. Ook daar kon ik me op zich weinig voorstelling van maken op dat moment maar Ri zei dat hij nĂș graag naar huis wilde en zei âzullen we gewoon gaan?â. Waar op ik reageerde dat dat helemaal niet kon omdat er nog ruim 3 uur geen enkele trein terug naar Amsterdam zou gaan, en dat 3 uur op het station zitten mij een stuk minder relaxed leek dat binnen in een huis. Ri nam hier âvredeâ mee en ging helemaal in de hoek van de kamer dicht bij de deur zitten, echter zijn gedachtes gingen compleet willekeurig en hij zat schijnbaar op een kritiek punt want hij sprak alles uit. Nog geen minuut later besloot Ri dat hij dacht dat Bo ons uit elkaar wilde hebben, en weer geen minuut later kwam hij met de melding dat hij zich naast mij minderwaardig voelde en vond dat ik dat deed en daar bij keek hij me vreemd aan, ik las in zijn blik een soort âafstandelijk medelijdeâ maar dat bleek het helemaal niet te zijn, dat was mijn gekke interpretatie.
Dat kwam een beetje aan alsof mijn mentale welzijn een mooie complete gladde glasplaat was, en dat die even met een kamer kapot geslagen was. Ik herinner het me ook met zoân gebroken glas geluid om een of andere vreemde rede. In ieder geval, de directe reactie was mezelf oprollen tot een soort van feutus-bal met mijn hoofd ingetrokken en met de meest wijd mogelijke ogen voor mij uit te staren. Ik dacht zelf namelijk dat gezien Ri overtuigd was dat âiemand in zijn hoofd kon klauwenâ en die persoon ons uit elkaar zou willen hebben (dat idee had ik helemaal niet) omdat hij direct daar achter aan met kritiek op mij kwam, dat Ri zichzelf had overtuigd dat het die persoon gelukt was en dat hij dat eigenlijk zelf graag wilde doen, vandaar dat die blik van hem ook foutief werd geĂŻnterpreteerd door mij als âafstandelijk medelijdeâ, terwijl hij toen nog geen idee had wat dit met mij deed, dus dat kon ook eigenlijk helemaal niet. In ieder geval, op dat moment ging het in ongeveer Ă©Ă©n minuut van âgeweldige heerlijke mooie absurd visuele wauw tripâ naar complete pure kapotgeslagen wanhoop, ik kan zelfs de woorden voor het gevoel niet vinden, maar keihard trippend denken dat je vriend het uitmaakt als je verlatingsangst hebt is hĂ©lemaal niet relaxed. Hoe dan ook, vannuit feutus-bal houding trok ik mijn hoofd in en ik was eigenlijk helemaal versteent en bewegingsloos, evenlater werden de patronen wazig door vocht op mijn oogbal, wat in eerste instantie hele mooie visuals opleverde,de wazigheid vormde heel snel nieuwe patronen die daar wel op aangepast waren waardoor er heel mooi oranje en blauw in mijn oog zat te prikken.
In ieder geval, de vochtige ogen waren een algehele traan-zonder-huil-beweging reactie die ik zelf niet kon beheersen en ik maakte mezelf nĂłg kleiner. Ik kan vermoeden dat ik erg bang keek en Ri zat nog steeds een beetje versuft naar de reactie te kijken (ik had nog geen woord gezegd na zijn uitspraken) in ieder geval, na wat in werkelijkheid vast ongeveer een halve minuut was en voor mij op ongeveer een half uur leek. Ergens op dat moment knuffelde Ri mij en nog steeds compleet overtuigd dat dat âvast de laatste keer ooitâ was, maakte ik mezelf nog compacter en natte bange ogen vallen op zich op wel op, helemaal toen ik ook nog ging trillen (van angst) en ergens toen had Ri het volgens mij door, vooral omdat ik toen zei: âHoe kan je ooit denken dat jij minder bent dan âditâ.â, ik was ook eigenlijk even helemaal niks meer, en wat ik me toen realiseerde was dat naast verlatingsangst, veel voorkomt uit een enorme aversie tegen zwakte tonen; komt omdat mijn moeder vond dat mijn vader zwak was, en ik volgens mij niet de herinnering van haar aan hem wil zijn of iets in die richting. In ieder geval, dat legde ik even uit tegelijk met dat ik uitlegde wat ik dacht en waarvan ik zo schrok waar van Ri uiteindelijk ook schrok en realiseerde wat ik had gedacht en met de melding kwam dat dat compleet niet het geval was; het was helemaal nooit in hem opgekomen en de verbinding die ik er in zag was er dus echt niet; dat was gewoon slecht gekozen timing en verwoording van een rij willekeurige gedachten van Ri.
Niet ver daarna kwam heel snel de âwil onder geen voorwaarde zwak zijnâ ies terug dus besloot ik Ri even te vragen of hij mee naar beneden wilde komen om daar even met zijn 2en dit te bepraten of iets in die richting. Ik legde hem uit wat mijn reactie was, want hij was daar op zijn beurt ook enorm van geschrokken en quote een zin die ik ooit op het internet had gevonden die het zo perfect omschrijft: âAls jij mij verlaat, mag ik dan met je mee?â Ri legde uit dat hij mij helemaal nooit kwijt zo willen, dat het dus niet bij hem opgekomen was dat ik zijn kritiek zo kon opvatten en dat ik me geen zorgen hoefde te maken. Veel van de woorden hoorde ik wel maar verstond ik niet en zijn woordkeuze viel me veel te erg op in deze smeltende vloeiende stromende wereld. De kleuren waren enorm opvallend en Riâs hoofd veranderde de hele tijd van vorm, hoewel het ondanks de veranderdende vorm toch steeds duidelijk op Ri bleef lijken, kruipende patronen met dikke lijnen in meerdere kleuren zaten ook nog op zijn gezicht maar het deed vertrouwd aan. Taalgebruik vind ik overigens sowieso opvallend als ik trip en belgen zijn dan ook enorm vreemd; maar Ri dus eigenlijk ook even in mijn ogen. Na ongeveer een kwartier tegen elkaar aan te zitten was het wel weer goed en maakte ik mijn ogen opnieuw goed op en niet veel later kwam de rest ook naar beneden. At vroeg nog helemaal of alles wel Ă©cht goed was en of hij niet iets kon doen en ik zei dat het prima was, en dat was ook zo. Dat kwartier was even nodig na de shock om even te herbevestigen dat het inderdaad okee was en ik besloot daarna maar weer snel over te gaan op meer lachgas, omdat dat meestal wel leuk is.
Helaas hadden we toch niet zo heel veel patronen en na deze zeer geslaagde ballon werd het allemaal wat vervelender. De ballon was leuk, eerst verloor ik weer al mijn zintuigen aan een groot mutli-zintuig om daarna dat âin een vorm gedrukteâ gevoel te krijgen waar bij de wereld heel onwerkelijk is en je dat ârondzoemendeâgevoel hebt waar bij tijd nog enĂłrm vertraagd is en alles heel erg slowmotion is en alle tijdslijnen bovendien ook helemaal door elkaar lopen en dimensie ook helemaal vervaagd is. Leuk in ieder geval. Niet veel later besloot ik ineens zin te hebben in een specifiek nummer en vroeg of anderen er ook zin in hadden, At en Ri waren er wel voor in dus we gingen met zijn 3en naar boven. Het liedje was een goed idee in iedereen snapte de keuze. Ondanks dat het al 5 am was waren de visuals nog steeds compleet op piek niveau en ik stond daar in de kamer met mijn joint (en een biertje) en het was allemaal weer een beetje zoals voor de shock, met als enig resultaat enorm veel vragen van âhoe en waaromâ wat Riâs hele vaagheid betrof. Ik vroeg me af hoe hij op die gedachtes kwam, waar dat ineens vandaan kwam, waarom dat ongemakkelijke gevoel er was geweest bij hem.. tot ongeveer 4 am had ik zoân 5 uur de meest geweldige trip en het was precies Ă©Ă©n half uur minder geweest en het half uur daarna was weer in de stijl van de vorige trip; bij Ri was het hier na ook weer helemaal weg, waarschijnlijk door de schrik die ik hem had gegeven met mijn enigsinds extreme reactie op zijn vage uitingen van eerder.
Ik zat ook nog wel sterk in mijn hoofd met het âminderwaardigâ en âweggedruktâ voelen van hem en kon het niet laten hem daarover te vragen en theorieĂ«n te stellen. Uiteindelijk had ik er een, die ook ineens extreem logisch was; in ieder geval voor het escalerende moment. Tussen Bo en Ri botste het sowieso nog al; hoewel Ri vanaf het punt dat hij tegen mij had gezegd dat ik hem schijnbaar âminderwaardigâ maak voor het gemak besloot dat het âhelemaal niet aan Boâ lag en als ik vroeg âligt het dan aan mij?âdat hij gewoon simpelweg besloot âJa.â. Hij zat ook aan de andere kant van de kamer op dat moment en ik had er eigenlijk nog helemaal geen vrede mee hoe het uitgepraat was maar het overheerste mijn mentale staat helemaal niet meer en ik genoot weer hoofdzakelijk van de visuals die door de kamer stroomden. Uiteindelijk realiseerde ik me dat Ri nog al zelfbeeld problemen heeft gehad, en sowieso geen al te best oordeel over zijn eigen kunnen en doen heeft (komt voort uit dat hij ooit gepest is) en ik bedacht me meer en meer dat Ăk hem helemaal nooit neer praat (ik geef hem aan de lopende band complimenten over vrij wel alles die ik ook nog allemaal meen, want Ri is geweldig en ik vind dat hij dat ook moet weten), en dat dat eigenlijk meer zijn eigen interpretatie is van mijn wĂ©l positieve zelfbeeld; ik ben namelijk in ieder geval dik tevreden, er kan altijd vanalles beter aan maar hoe het nu is vind ik het ook helemaal goed, en ik besloot dit ook aan Ri te vragen; of het misschien kwam door zijn eigen zelfbeeld probleem.
Daar op riep hij inderdaad bedachtzaam âJa!â met zoân hoofd alsof hij ineens ook iets door had en we kwamen toen tot de conclusie dat hij het waarschĂjnlijk op mij uitte omdat ik ten eerste dicht bij sta en ten tweede ik dat gevoel van hem niet deel. Na dat die conclusie er eenmaal uit was was de sfeer echt weer goed. We besloten nog wel Ăn het donker nog een wandeling te willen maken; Ja was inmiddels ook weggegaan en gingen weer naar buiten. De hond moest toch al uitgelaten worden dus dat kwam allemaal goed samen. We liepen naar een stuk gras met een bankje en een kinder klim ding er op. Ri ging op het bankje zitten en ik ging op Ri zitten. At zat ook op het bankje en de rond rende vrolijk over het gras. De gebouwen deinsden op en neer en schoven heen en weer en de sterren leken zo onmeetbaar ver, normaal ziet de hemel er wat 2D uit maar het was alsof ik Ă©cht kon zien hoe ver alles was en kleinere en grotere sterren leken ook echt heel sterk verderweg en dichter bij. Daarnaast bewogen ze enorm door elkaar heen. Toen ik daarna naar het gras keek vormde daar een escher achtig patroon van aan elkaar liggende salamanders in die ook een stuk boven het gras uit kwamen. Ik kwam op het leuke idee âze plat te stampenâ maar ik was te lui om het ook echt uit te voeren. In het gras zag ik echt van alles in logische patronen ontstaan; eerst de salamander achtige figuren, daarna allemaal mensjes en dan weer even draaiende fractals maar het duurde nooit lang voordat er weer concrete afbeeldingen in naar voren kwamen.
Ik vertelde hier over en de rest merkte op dat ze het jammer vonden dat hun visuals al veel meer afgenomen waren (het viel me weer op nieuw op dat ik altijd visueler trip, en langer door trip, en de piek meestal een stuk minder verward ben dan mijn tripgenoten, ik trip echt met mijn zintuigen, elke keer weer). At vond zijn visuals âhppd achtigâ, en Ri had alleen visuals als hij ergens naar bleef staren, zodra hij dat deed ging het wel weer bewegen maar als hij heen en weer keek helemaal niet. Als ik bleef staren vervormde dingen zo ver dat het object waar ik naar keek volledig onherkenbaar werd, en als ik rond keek bewoog alles ook nog lekker met mooie kleuren en patronen. Bo zat ondertussen met zijn handen aan het speelding te trekken en riep âik wil weer kind zijn ! ik wil weer kind zijn!â waar op ik dacht, maar niet zei, âklim er dan gewoon in, zo moeilijk is het toch niet?â. Wat mij op viel was dat hij op zich mooi idealitisch kon spreken en een fijn ideaal beeld had van de wereld waar van ik eigenlijk niet geloof of het echt kan bestaan, het zou leuk zijn maar ik ednk dat te veel mensen er de aard niet voor hebben. Ook viel me op dat hij graag âdingen fixed en mooi compleet maaktâ, maar dat hij ook wel erg zit te âzoekenâ naar iets om te fixen, iets wat me erg op viel met een moment dat we net te weinig lachgas hadden voor iedereen en hij twee patronen bijlegde die hij eerst had geclaimed voor hemzelf, die hij dus uiteindelijk alsnog kreeg, waar bij hij zo leuk zei âik deel dit, zodat iedereen genoeg heeft.â, maar hij had het in eerste instantie al uit de doos gehaald, als hij het niet had gepakt hadden we nooit gedacht dat er op wat voor moment dan ook te weinig was, dus leek het wel half alsof hij het âoplosteâ maar hij had iets opgelost wat hij zelf gecreeerd had, dat gevoel had ik bij Riâs mindfuck en zijn aanwezigheid daar in eigenlijk ook een beetje. Als hij sjamaan wil worden, moet hij in ieder geval nog veel leren. Toen Bo vlak daarna ook naar huis ging vertelde ik dat ook aan At en Ri en die stemden er eigenlijk wel mee in.
Binnen gingen we weer naar Atâs lege âhokâ-kamer, waar het inmiddels lichter werd, buiten hadden we nog in het donker gezeten. At schoof de gordijnen op zei waar op Ri hard riep âdat is helemaal geen raam, dat is gewoon een extra muur!â waar mee hij bedoelde hoe smerig het raam was. Ri had al meer geklaagd over Atâs lege kamer maar dit was eigenlijk gewoon bot en duidelijk, eerder was het allemaal wat vager. Ondertussen was er een gesprek ontstaan over verschillende mensen en de compatabiliteit in communicatie nadat ik had gezegd dat Bo praktischer zou zijn met een ingebouwde vertaal machine; de dingen die hij zei waren in de regel prima, maar het werd allemaal zo verwoord op zoân manier dat de boodschap soms wat naar achteren zakt in de âmooie manier om het zweverig te zeggenâ. Hier op kwamen wat andere theorieĂ«n over sociaal gedrag van mensen en besloot ik uiteindelijk dan de meeste mensen een ingebouwd mens hebben waardoor ze automatisch weten hoe mens zijn moet, en dat bv. Ri een goed ingebouwd mens heeft, en ik dan al weer veel minder. Na nog een aantal boeiende gesprekken over verschillende mensen hun sociaal functioneren gingen we weer terug naar het lachgas. Met muziek op de achtergrond kwamen we er hier achter dat we maar twee patronen over hadden, voor drie mensen. Ik besloot toen nog even gĂłed te gaan zoeken, en vond er nog drie. Dat vond ik eigenlijk jammer, want daardoor zaten we nĂĄ die drie patronen weer met precies hetzelfde probleem. We namen de drie patronen ook, wat erg fijn was, maar zoals Ă©Ă©n patroon wel vaker is; vooral een lichamelijk lachgas gevoel en nog vrij normale puur-LSD visuals en gedachten, kijkend naar de twee patronen vonden we het eigenlijk grappig dat het inderdaad alleen uitstelling van ons probleem was. We hebben zoân half uur gepraat over hĂłe we dat nou konden doen.
Het wilde gewoon compleet niet lukken om twee mensen te kiezen die ze mochten; niemand wilde een van de anderen zonder patroon zien en iedereen gunde het iedereen evenveel, maar iedereen wilde er zelf ook heel graag een en als iemand dan zei ânemen jullie dan maarâ dan vonden de jullie dat automatisch lullig en wilde die persoon daar juist een patroon voor geven, maar zelf ook weer niet de enige zonder zijn. Ik besloot dat dit nou echt was waarom ze lachgas ook wel hippiecrack noemen, niet alleen omdat het hippies aantrekt als een pijp crack crackjunks aantrekt als je bv. een patroon kraakt op ruigoord (iedereen die het hoort komt naar je toe en wil er ook een), maar ook omdat het het crack element had; we wilden het allemaal heel graag; maar ook het hippie element; we gunden het iedereen ook heel graag. Uiteindleijk besloten we dat verdelen de enige mogelijkheid was en heb ik beide patornen in de fles gedaan, en daarna geprobeerd de inhoud gelijk over 3 balonnen te verdelen. Dat lukte niet, en een was groter. Ik gaf de kleineren aan Ri en At en had zelf de grotere, die ik voor de helft / 2/3e inademde om daarna door te geven waarna Ri er nog snel een teug uit nam en At ook nog de rest. Zodra het lachgas inkickte gingen we ook enorm lachen, vooral door de grappigheid van het moment. Ri noemde het âtriest en zieligâ terwijl hij een compleet rood hoofd had van een lachen terwijl At vooral om was gevallen van het lachen en nog even niet instaat te praten en ik het geweldig vond dat het nog gelukt was ook na al die moeite. In ieder geval, vrij snel daarna gingen we terug omdat het nog een 1.5 uur treinreis was.
Op weg naar de trein liep At nog even mee en buiten merkte ik nog steeds duidelijke visuals, daarnaast zagen we een extreem stijlloos verpakt lelijk persoon; het was een hele glimmende plastic jas, vettig naar achter gekamt haar, dan hele smalle enkels eronder en een vrij dik lichaam en een omhoog staande neus, waar op na dat ik de persoon aanwees Ri begon te lachen en zei âhahaha het lijkt net een strak in plastic ingepakt stuk spekâ. Ik zag ook nog twee andere mensen met erg veel vet lopen en had het gevoel dat lopen voor hen vast zwaar zou moeten zijn als ze elke stap al dat vet mee moesten slepen en stelde me daar bij mentaal iemand voor die elke stap al zijn vet met zijn handen omhoog tilt en mee sleept bij het neerzetten van het been. Het lopen was hilarisch. Op het station kwam de trein al vrij snel zodra At weg was kreeg ik ook direct de rede van dat nare moment van Ri Ă©cht te horen; wat ik eigenlijk al heel erg verwacht had: de lege kamer van At. Ri zei dat hij bang was geweest voor de leegte, en dat dat een zeurderig naar vooral heel kil en lĂ©Ă©g gevoel bij hem had achtergelaten wat hij niet zo goed uit zijn hoofd kon zetten. Gezien het ook escaleerde in die witte kamer bedacht ik me meer en meer dat het enorm met de setting te maken had. Ri had op vergelijkbaar hoge doseringen getript in mijn kamer en dat was wĂ©l helemaal goed gegaan en zelfs een extreem euforische relaxte trip geweest voor hem; hij was er zelf ook vrij zeker van dat het de lege kamer was omdat dĂĄt het moment was dat het negatieve gevoel in zijn trip kwam, daarvoor was het er nog helemaal niet. We kwamen toen tot het besluit twee weken later 100 ug op mijn kamer te nemen samen waar het dus wel altijd leuk was om even âlekker met zijn 2en te trippenâ, voor hem om gewoon weer een fijne relaxte trip te hebben en voor mij om âfijn relaxted mĂ©t ri te trippen, niet zelf relaxed te trippen maar hij dan nietâ.
Nabeschouwing:
Alle trips vóór en nĂĄ deze zijn voor Ri nooit meer oncomfortabel geweest op die manier, dit was echt een geval van perongeluk foute setting. Het lag niet aan de drukte, het lag niet aan de mensen; we hebben trips op gekkere locaties met meer mensen gehad en ook vervelendere mensen tijdens trip meegemaakt en hij heeft nooit meer zoiets meegemaakt. Die dosis hebben we nog een keer herhaald (met 30 vage mensen er bij nog wel!) en die keer was het van begin tot het einde relaxed omdat de setting gewoon zĂł veel beter was. Mij maakt setting iets minder uit omdat ik niet bang ben voor de leegte; ik zie de leegte als vrijheid, als mogelijkheden front waar je zelf je wereld in kan creeĂ«ren, vandaar dat een wit leeg hok voor mij een okĂ© plek is voor een trip en voor Ri, die de leegte dus wel vreest, nĂet zo ideaal was.
Ri en ik hadden het nog 48 uur na besproken, het duurde even voor dat ik echt weer kon geloven dat het goed zat, dat is in die 48 uur gelukkig wel gelukt. Ik kon het niet los laten en kon hem ook even fysiek niet goed los laten; ben die 48 uur ook constant in zijn bijzijn geweest. Hij is zich compleet rot geschrokken daar van en wist dat helemaal niet, en hij zal zich gelukkig ook een stuk minder snel minderwaardig voelen tegenover mij. Het bleek trouwens inderdaad allemaal met zijn zelf-beeld problemen te maken te hebben; heb ik het recent nog vaker met hem over gehad en het is wel iets dat met de tijd langzaam oplost maar iets dat in hem zit en er niet zo heel snel volledig uit is; dergelijke zaken kosten tijd om te verwerken; net als mijn angst. Ook al is het in het systeem gebracht door âtraumaâ door buitenstaanders (in mijn geval weggaande vader en geklaag van rest van familie over weggegaande vader en in zijn geval een geschiedenis van gepest zijn en zelfwaarde verlies)
Dit was met stip het moeilijkste report óóit om op te schrijven. Als ik dat moeilijke half uurtje dat ik had er uit laat en niet omschrijf dat Ri zich oncomfortabel voelde zou het echt een makkelijk report geweest zijn, dat ook erg leuk was geweest om tes chrijven; dan had ik me lekker alleen gericht op het omschrijven van alle mooie visuals en het grappige lachgas moment op het einde, en was het alsnog vast 6 a4tjes trip-verslag geweest, maar dit was even moeilijk om in woorden op papier te zetten. Ik heb er ook flink over getwijfeld of dit report wel op het internet moet, maar ik vind dat ook het mindere moment best er tussen mag, al lag het voor mij dus helemĂĄĂĄl niet aan de trip (ja, Riâs vaagheid kwam door de trip), maar mijn moment kwam door wat Ri allemaal zei in zijn vage moment, en daarom was het eigenlijk meer persoonlijke naarheden en persoonlijke stress die van de trip eigenlijk vrij los stond, maar het was nog al een belangrijk element van de avond en waarom die avond zo âwat de fuckâ was. Dus hier is die dan toch.
Ik: vrouw, 19 jaar, 49 kg. Dit was mijn 26ste LSD trip.
Stof: LSD, +- 200 ug en kleine hoeveelheid n2o.
Gezeldschap: Ri, At, Bo en wat mensen die er voor de trip in het geheel niet toe doen.
Locatie
Introductie, set en setting
Dit was een behoorlijk vreemde, unieke trip. De eerste 3 a 4 uur verliepen zoals elke andere keiharde hogere dosis trip, gewoon erg relaxed met de meest absurde intense visuals en een relatief neutraal hoofd, alles veranderde wel ergens midden in de trip, hoofdzakelijk omdat achter elkaar mijn twee tripgenoten het toch niet zo compleet ontspannen ervaarden, waar bij een uiteindelijk mij op een zwak punt pakte, wat in al die chaos ook niet geweldig aankwam. Al deze dingen waren nog verrassend makkelijk en snel opgelost en overall gezien was het absoluut geen âbadâ trip, en niet eens een hele moeilijke trip. Meer een emotioneel zwaardere trip dan ik normaal gesproken zou hebben. De omgeving was de verjaardag van At, er waren niet zo heel veel mensen en de hele groep kon er mee leven dat het merendeel ging trippen, het grootste deel van de tijd zijn we ook alleen met die mensen gebleven. De locatie speelde enorm mee in de vreemdheden die later tot stand kwamen maar dat komt allemaal in het report zelf wel naar voren.
De trip
We waren met de trein naar de locatie gegaan en kwamen ruim op tijd aan. Rond een uur of 10 â 11 zat iedereen die zou moeten komen aanwezig in Atâs woonkamer, die overigens vrij prettig was ingericht. Lichte muren, een enorme spiegel, zeer donker meubulair en dan veel gekke cactussen en andere leuke planten. Een van de aanwezigen op het feestje had gekleurde lampjes meegenomen en verwisselde al het licht daarmee zodat de kamer vreemd gekleurd was. Muziek ging aan en de setting was klaar. Het was vrij âdrukâ, niet qua mensen maar qua sfeer maar dat was goed te doen. We besloten zo ergens rond dit punt inname te doen, het zal rond 11 uur geweest zijn. Zoals genoemd deden Ri, At, Bo en ik mee. Bo was de persoon met alle lampjes. Een vrij âgoed te omschrijven alsâ zweverig figuur, wel vriendelijk. Hij wilde graag sjamaan worden geloof ik; in ieder geval, Ri en ik namen allebei 2.5 van onze zegels, At geloof ik ook en Bo 1.5. De inname was gedaan en gezien de dosis nog al hoog lag kwam het ook nog al snel op. De joint die ik aan het draaien was was nog niet eens helemaal af voordat ik merkte dat het dichtdraaien al anders voelde, mijn handen voelden namelijk flink raar. Mijn hoofd ook. Een goede afleiding op dat moment was Atâs hond, een mooie grote herder die volgens mij had opgemerkt dat ik het een boeiende hond vond en veel aandacht zou geven want ze was tegen mijn voeten aan gaan liggen, ik had dus zachte dikke wollige hondenvacht om mijn vreemd voelende hand over heen te laten gaan waardoor het vreemd eerder prettig werd, want deze hond aaien was echt absurd aangenaam.
Ondertussen terwijl ik de joint rookte en de hond aaide en mezelf eigenlijk maar stil hield wat het gezeldschap betrof kwamen de visuals op. De toch al vreemd gekleurde kamer maakte een enorme kleurshift door; van extreem fel naar compleet zwart wit naar kleuren die gewoon van objecten ĂĄf schoven. Net zo hard kwamen zeer krullerige draaiende patronen op. De rook vormde enorm dettailvolle realistische gezichten in groene, paarse en rode lijnen in de rook die boven de tafel hing. Er was iemand aanwezig die uitgebreidde verhalen vertelde en opmerkte dat âdie hond mij wel mochtâ, wat ik inderdaad ook merkte; leuk want ik ben dol op harige roofdieren voor in huis. Ik keek ondertussen een beetje naar mijn mede trippers gezien mijn trip zo hard en intens op was gekomen. Ri zat onder uit gezakt met een vage glimlach op zijn gezicht; zo zit hij er meestal bij wanneer de come up langzaam naar piek over gaat, onderuit gezakt om te zien wat er gaat komen. Zijn gezicht wisselde van paars naar groen naar compleet zwart wit met ritmisch groeiend, krimpend, schuivend en draaiende krullerige fractal achtige enorme patronen eroverheen, die van hem af in de muur trokken en de hele muur als een idioot heen en weer bewogen. Als ik weer naar de mensen keek zag ik patronen zo over mensen heen kriupen dat ze met de achtergrond begonnen te mengen en ik ze nog nauwelijks kon zien; ik schat dat ik zo ongeveer de helft van de mensen nog kon zien en dat de andere helft zich compleet in de patronen mengden die ook in hun omgevin zten. Ondertussen vormden in de gecompliceerde patronen in de rook mensen die er zo realistisch uitzagen dat ze er veel meer als mensen uitzagen dat dat de mensen nog echt zichtbaar waren waardoor ik op een bepaald punt echt geen idee had waar mensen nou eigenlijk echt waren. Ik wĂst dat ze zaten omdat ik de echte mensen af en toe zag en hoorde praten, maar als iedereen expres 10 minuten stil zou zijn zou ik echt niet meer kunnen vertellen waar nog wel en niet Ă©chte mensen waren. Ondertussen ahdden we ook nog een ballonnetje lachgas te gedaan, daar werd het visueel in Ă©Ă©n keer zo vaag, dat het gewoon helemaal nooit meer mogelijk is op te schrijven hoe het er toen uit zag, de gewone visuals zijn al lastig genoeg op te schrijven.
Ik zag gewoon mensen die meer op mensen leken in de rook, en de mensen die er waren waren zo bedekt met fractals dat ze juist helemaal niet meer op mensen leken of uberhaubt nog erg goed te zien waren. Ik was een beetje te overrompeld om echt te gaan praten ofzo maar ik vond het wel erg mooi en zat ook, met joint na joint mijn ogen uit te kijken naar al dat moois dat voor mijn ogen opkrulde. De patronen waren hĂ©Ă©rlijk intens van kleur en al die beweging en al die vreemde dingen.. zelden zijn trips visueel zo overweldigend in wat nog de come-up moet voorstellen. Ondertussen was AT ineens naar boven gegaan, zonder iets te zeggen gewoon weggelopen en na zoân 10 minuten kwamen we erachter dat hij niet terug zou komen. Twee nuchtere meisjes die er waren (en het volgensmij een beetje awkward vonden, wij die zo stil de kamer in zaten te staren met vage glimlachen) hadden het erover dat het een beetje vreemd was dat At op zen eigen feestje ineens zo maar weg ging. Ri besloot sociaal te zijn en even te gaan kijken waar hij was. Ze bleven allebei een flinke tijd weg en ik zat daar nog met Bo en de nuchtere mensen, maar gezien ik toch niet echt in gesprek was en maar een beetje zat te staren naar ĂĄl dĂe vĂsuals, boeide het me niet zo. Ik wist dat Ri het vast wel op zou lossen en vast zo met At naar beneden zou komen.
Net toen het Ă©cht lang begon te duren kwamen ze ook terug, zonder veel te zeggen. Ook niet ver daarna gingen de twee nuchtere meisjes weg en de andere persoon ook en waren we alleen nog over met de vier trippers. Ik vond het zelf wel praktisch, want dat gaf mij de mentale vrijbrief om weer te gaan praten; want ik wou niet te vreemd overkomen voor de onschuldige kleine meisjes. Het eerste gesprek was natuurlijk ook gelijk âwat waren jullie boven aan het doen?â Mijn twee tripgenoten waren echter niet veel minder vaag dan ik, met name mentaal ook niet en At antwoordde dat hij bang was dat er iets met de meisjes was en dat hij het gevoel had dat niet het goed was en Ri antwoordde uberhaubt nauwelijks, maar kwam er even later mee dat hij naar buiten wilde omdat hij het niet chill vond. Het eerste besluit bij die melding was eerst de muziek uit te doen (die ik eigenlijk wel fijn vond, was ook mijn CD), toen het zo stil was zag de kamer er nog steeds heel idioot dus dus werd Ă©Ă©n lamp op normaal gezet. De smeltende vervormende kamer was gelijk veel minder mooi in dat harde witte licht; mensen hun gezichten waren knalroze / rood en bewogen helemaal heen en weer, nog steeds waren er veel vrij realistische patroon gezichten overal maar omdat die niet zo opvallend knal roze/rood waren was het wel iets beter te zien wie echt was en wie niet. Het zag er uit alsof alles enorm vloeibaar was en de hele tijd gewoon door elkaar liep als veel te natte aquarel verf. Mensen vroegen Ri of het nu relaxter was en hij zei eerst van wel, en toen bleek toch van niet en dat hij nog steeds naar buiten wilde.
Ik vond het eigenlijk wel jammer, want ik zat daar wel chill, maar besloot dat lopen misschien ook wel leuk zou zijn, dus we pakten jassen aan, spullen mee en verhuisden massaal naar buiten. In de gang naar beneden was alles ook Ă©rg smeltig en onvast van structuur. Buiten was het weer geweldig. Enorme draaiende fractal patronen door de lucht en bomen groeiden alle kanten op in vreemde schuivende lagen, het patroon op de grond was volledig 3D en het leek absoluut niet alsof ik op grond liep, meer alsof ik op.. ja visuals liep. At wist schijnbaar wel een leuk stuk om heen te lopen dus dat deden we. Het was vrij koud maar ik ervaarde het niet als storend, sowieso vind ik kou niet snel vervelend in harde trips, voel het uberhaubt niet zo. De lucht was ook zo absurd mooi; ook weer allemaal fractal achtige weergaves met veel symetrie en de sterren bewogen in een soort âlogische patronenâ, erg leuk allemaal. Terwijl wel liepen schoof de straat in lagen uit elkaar en weer terug in elkaar, en dan te ver terug in elkaar waardoor het binnenste buiten weer uit elkaar schoof, dat met al die krullerige draaiende mooie dromerige patronen in neon kleuren die alles zo leuk decoreerden.
Ergens daar vonden we een goede sit plek waar we plaats namen op een randje. Helemaal vergeten te vermelden dat er ook nog een extra nuchter persoon bij was gekomen, die alleen maar sonic aan het spelen was, en At en Bo vonden dat dat niet heel sociaal was, waarop Ja (die was binnengekomen) antwoordde dat hij ook helemaal niet sociaal was. Ik vond het wel grappig om te zien. Op de plek waar we zaten was alles weer prachtig gevormd in de visuals die sterk deden denken aan die van de wandeling. Daar vond ineens Bo een gebruikt condoom op te grond, het weten dat dat daar lag vonden we allemaal extreem smerig. Bo was normaal wel van de âliefdevolle accepterende hippie dingenâ over alles zeggen, maar dit was voor hem ook even te smerig. Eigenlijk ook een erg grappig moment. Ik vroeg aan Ri of het inmiddels weer relaxed was en hij zei van wel, dat het buiten wel goed was, maar het voelde niet goed en hij leek niet zijn ânormaleâ trip zelf. Ik vroeg ook een keer of 5 wat er nou precies mis was, maar hij zei dat ie het helemaal niet wist en dat hij gewoon geen idee had, wat ik uiteindelijk ook maar moest accepteren. Niet heel veel later gingen we terug naar binnen en namen beneden weer plaats. De visuals waren nog sterk zoals eerst maar omdat er vĂ©Ă©l minder mensen waren waren de gezichten in de patronen ook niet zo verwarrend meer. De kleurshifts en gewone draaiende fractal achtige symmetrie patronen (die Ă©rg opvallend waren deze trip) vielen nu eigenlijk meer op, wat alles ook wat overzichtelijker maakte.
Ri bleek toch weer het gebrek aan chill binnen terug te hebben en omschreef het even nĂ©t iets duidelijker als âeen zeurderig gevoelâ wat hij uitdrukte als een zeurderig stemmetje zonder woorden; wat het voor mij in het geheel niet duidelijker maakte, want ik voelde me wel erg op mijn gemak daar en de mooie visuals waren een feest voor het ogen, dus ik zei tegen hem âmaar de visuals zijn toch wel mooi?â waar op hij enthausiast reageerde âja de visuals zijn prĂĄchtig!â. Ik trok hem maar gewoon tegen mij aan bij gebrek aan iets anders te weten wat ik er aan kon doen en keek door naar de bewegende wereld. Om een of andere rede was At weer naar boven verdwenen en na nog zoân 10 minuten langer beneden te chillen besloten we maar eens met zijn allen te gaan kijken wat hij daar nou de hele tijd deed. Misschien nuttig om te vertellen is dat het inmiddels al een uur of 3 am was en ergens midden in de piek/plataeu van de trip, zoân 4 uur na inname. Boven aangekomen werd het me ineens allemaal wat duidelijker. Het was daar zĂł leeg. Het was een compleet witte, vrij kleine lege kamer met een matras op de grond, een âhalfâ buraeu met een computer er op, een stoel die nauwelijks stoel genoemd kan worden, een weegschaal op de vloer en een doosje wattenstaafjes. Verder was er niks behalve vreemde tekens die op de muur geschreven waren en kleine gordijnen hielden het enige raam van de kamer bedekt. Het licht was Ă©Ă©n peertje aan het plavond. De leegte die deze kamer uitstraalde was overweldigend en ik kon me niet voorstellen dat iemand daar in zou willen leven.
We zaten daar een beetje rustig wat te chillen met joints en gelukkig maakten de visuals de witte kamer niet zo naar, op de witte muren dreven prachtige neon patronen die ook in de lucht hingen en 3D alle kanten op konden veranderen van vorm, er was niet veel in de kamer dat kon bewegen waardoor de visuals in die kamer naast het uiterlijk van mijn tripgenoten nog het meest deden denken aan closed eye visuals. Om een of andere rede na een aantal gesprekken escaleerde het met mijn tripgenoten allemaal een beetje. Bo was een beetje zweverig aan het praten (mooi maar naar mijn mening iets te idealistisch, viel me op) en op eens riep Ri dat hij op moest houden met in zijn hoofd te klauwen en dingen met zijn hoofd te doen, en hij zei âBo zit mij naar te betrippenâ. Ook daar kon ik me op zich weinig voorstelling van maken op dat moment maar Ri zei dat hij nĂș graag naar huis wilde en zei âzullen we gewoon gaan?â. Waar op ik reageerde dat dat helemaal niet kon omdat er nog ruim 3 uur geen enkele trein terug naar Amsterdam zou gaan, en dat 3 uur op het station zitten mij een stuk minder relaxed leek dat binnen in een huis. Ri nam hier âvredeâ mee en ging helemaal in de hoek van de kamer dicht bij de deur zitten, echter zijn gedachtes gingen compleet willekeurig en hij zat schijnbaar op een kritiek punt want hij sprak alles uit. Nog geen minuut later besloot Ri dat hij dacht dat Bo ons uit elkaar wilde hebben, en weer geen minuut later kwam hij met de melding dat hij zich naast mij minderwaardig voelde en vond dat ik dat deed en daar bij keek hij me vreemd aan, ik las in zijn blik een soort âafstandelijk medelijdeâ maar dat bleek het helemaal niet te zijn, dat was mijn gekke interpretatie.
Dat kwam een beetje aan alsof mijn mentale welzijn een mooie complete gladde glasplaat was, en dat die even met een kamer kapot geslagen was. Ik herinner het me ook met zoân gebroken glas geluid om een of andere vreemde rede. In ieder geval, de directe reactie was mezelf oprollen tot een soort van feutus-bal met mijn hoofd ingetrokken en met de meest wijd mogelijke ogen voor mij uit te staren. Ik dacht zelf namelijk dat gezien Ri overtuigd was dat âiemand in zijn hoofd kon klauwenâ en die persoon ons uit elkaar zou willen hebben (dat idee had ik helemaal niet) omdat hij direct daar achter aan met kritiek op mij kwam, dat Ri zichzelf had overtuigd dat het die persoon gelukt was en dat hij dat eigenlijk zelf graag wilde doen, vandaar dat die blik van hem ook foutief werd geĂŻnterpreteerd door mij als âafstandelijk medelijdeâ, terwijl hij toen nog geen idee had wat dit met mij deed, dus dat kon ook eigenlijk helemaal niet. In ieder geval, op dat moment ging het in ongeveer Ă©Ă©n minuut van âgeweldige heerlijke mooie absurd visuele wauw tripâ naar complete pure kapotgeslagen wanhoop, ik kan zelfs de woorden voor het gevoel niet vinden, maar keihard trippend denken dat je vriend het uitmaakt als je verlatingsangst hebt is hĂ©lemaal niet relaxed. Hoe dan ook, vannuit feutus-bal houding trok ik mijn hoofd in en ik was eigenlijk helemaal versteent en bewegingsloos, evenlater werden de patronen wazig door vocht op mijn oogbal, wat in eerste instantie hele mooie visuals opleverde,de wazigheid vormde heel snel nieuwe patronen die daar wel op aangepast waren waardoor er heel mooi oranje en blauw in mijn oog zat te prikken.
In ieder geval, de vochtige ogen waren een algehele traan-zonder-huil-beweging reactie die ik zelf niet kon beheersen en ik maakte mezelf nĂłg kleiner. Ik kan vermoeden dat ik erg bang keek en Ri zat nog steeds een beetje versuft naar de reactie te kijken (ik had nog geen woord gezegd na zijn uitspraken) in ieder geval, na wat in werkelijkheid vast ongeveer een halve minuut was en voor mij op ongeveer een half uur leek. Ergens op dat moment knuffelde Ri mij en nog steeds compleet overtuigd dat dat âvast de laatste keer ooitâ was, maakte ik mezelf nog compacter en natte bange ogen vallen op zich op wel op, helemaal toen ik ook nog ging trillen (van angst) en ergens toen had Ri het volgens mij door, vooral omdat ik toen zei: âHoe kan je ooit denken dat jij minder bent dan âditâ.â, ik was ook eigenlijk even helemaal niks meer, en wat ik me toen realiseerde was dat naast verlatingsangst, veel voorkomt uit een enorme aversie tegen zwakte tonen; komt omdat mijn moeder vond dat mijn vader zwak was, en ik volgens mij niet de herinnering van haar aan hem wil zijn of iets in die richting. In ieder geval, dat legde ik even uit tegelijk met dat ik uitlegde wat ik dacht en waarvan ik zo schrok waar van Ri uiteindelijk ook schrok en realiseerde wat ik had gedacht en met de melding kwam dat dat compleet niet het geval was; het was helemaal nooit in hem opgekomen en de verbinding die ik er in zag was er dus echt niet; dat was gewoon slecht gekozen timing en verwoording van een rij willekeurige gedachten van Ri.
Niet ver daarna kwam heel snel de âwil onder geen voorwaarde zwak zijnâ ies terug dus besloot ik Ri even te vragen of hij mee naar beneden wilde komen om daar even met zijn 2en dit te bepraten of iets in die richting. Ik legde hem uit wat mijn reactie was, want hij was daar op zijn beurt ook enorm van geschrokken en quote een zin die ik ooit op het internet had gevonden die het zo perfect omschrijft: âAls jij mij verlaat, mag ik dan met je mee?â Ri legde uit dat hij mij helemaal nooit kwijt zo willen, dat het dus niet bij hem opgekomen was dat ik zijn kritiek zo kon opvatten en dat ik me geen zorgen hoefde te maken. Veel van de woorden hoorde ik wel maar verstond ik niet en zijn woordkeuze viel me veel te erg op in deze smeltende vloeiende stromende wereld. De kleuren waren enorm opvallend en Riâs hoofd veranderde de hele tijd van vorm, hoewel het ondanks de veranderdende vorm toch steeds duidelijk op Ri bleef lijken, kruipende patronen met dikke lijnen in meerdere kleuren zaten ook nog op zijn gezicht maar het deed vertrouwd aan. Taalgebruik vind ik overigens sowieso opvallend als ik trip en belgen zijn dan ook enorm vreemd; maar Ri dus eigenlijk ook even in mijn ogen. Na ongeveer een kwartier tegen elkaar aan te zitten was het wel weer goed en maakte ik mijn ogen opnieuw goed op en niet veel later kwam de rest ook naar beneden. At vroeg nog helemaal of alles wel Ă©cht goed was en of hij niet iets kon doen en ik zei dat het prima was, en dat was ook zo. Dat kwartier was even nodig na de shock om even te herbevestigen dat het inderdaad okee was en ik besloot daarna maar weer snel over te gaan op meer lachgas, omdat dat meestal wel leuk is.
Helaas hadden we toch niet zo heel veel patronen en na deze zeer geslaagde ballon werd het allemaal wat vervelender. De ballon was leuk, eerst verloor ik weer al mijn zintuigen aan een groot mutli-zintuig om daarna dat âin een vorm gedrukteâ gevoel te krijgen waar bij de wereld heel onwerkelijk is en je dat ârondzoemendeâgevoel hebt waar bij tijd nog enĂłrm vertraagd is en alles heel erg slowmotion is en alle tijdslijnen bovendien ook helemaal door elkaar lopen en dimensie ook helemaal vervaagd is. Leuk in ieder geval. Niet veel later besloot ik ineens zin te hebben in een specifiek nummer en vroeg of anderen er ook zin in hadden, At en Ri waren er wel voor in dus we gingen met zijn 3en naar boven. Het liedje was een goed idee in iedereen snapte de keuze. Ondanks dat het al 5 am was waren de visuals nog steeds compleet op piek niveau en ik stond daar in de kamer met mijn joint (en een biertje) en het was allemaal weer een beetje zoals voor de shock, met als enig resultaat enorm veel vragen van âhoe en waaromâ wat Riâs hele vaagheid betrof. Ik vroeg me af hoe hij op die gedachtes kwam, waar dat ineens vandaan kwam, waarom dat ongemakkelijke gevoel er was geweest bij hem.. tot ongeveer 4 am had ik zoân 5 uur de meest geweldige trip en het was precies Ă©Ă©n half uur minder geweest en het half uur daarna was weer in de stijl van de vorige trip; bij Ri was het hier na ook weer helemaal weg, waarschijnlijk door de schrik die ik hem had gegeven met mijn enigsinds extreme reactie op zijn vage uitingen van eerder.
Ik zat ook nog wel sterk in mijn hoofd met het âminderwaardigâ en âweggedruktâ voelen van hem en kon het niet laten hem daarover te vragen en theorieĂ«n te stellen. Uiteindelijk had ik er een, die ook ineens extreem logisch was; in ieder geval voor het escalerende moment. Tussen Bo en Ri botste het sowieso nog al; hoewel Ri vanaf het punt dat hij tegen mij had gezegd dat ik hem schijnbaar âminderwaardigâ maak voor het gemak besloot dat het âhelemaal niet aan Boâ lag en als ik vroeg âligt het dan aan mij?âdat hij gewoon simpelweg besloot âJa.â. Hij zat ook aan de andere kant van de kamer op dat moment en ik had er eigenlijk nog helemaal geen vrede mee hoe het uitgepraat was maar het overheerste mijn mentale staat helemaal niet meer en ik genoot weer hoofdzakelijk van de visuals die door de kamer stroomden. Uiteindelijk realiseerde ik me dat Ri nog al zelfbeeld problemen heeft gehad, en sowieso geen al te best oordeel over zijn eigen kunnen en doen heeft (komt voort uit dat hij ooit gepest is) en ik bedacht me meer en meer dat Ăk hem helemaal nooit neer praat (ik geef hem aan de lopende band complimenten over vrij wel alles die ik ook nog allemaal meen, want Ri is geweldig en ik vind dat hij dat ook moet weten), en dat dat eigenlijk meer zijn eigen interpretatie is van mijn wĂ©l positieve zelfbeeld; ik ben namelijk in ieder geval dik tevreden, er kan altijd vanalles beter aan maar hoe het nu is vind ik het ook helemaal goed, en ik besloot dit ook aan Ri te vragen; of het misschien kwam door zijn eigen zelfbeeld probleem.
Daar op riep hij inderdaad bedachtzaam âJa!â met zoân hoofd alsof hij ineens ook iets door had en we kwamen toen tot de conclusie dat hij het waarschĂjnlijk op mij uitte omdat ik ten eerste dicht bij sta en ten tweede ik dat gevoel van hem niet deel. Na dat die conclusie er eenmaal uit was was de sfeer echt weer goed. We besloten nog wel Ăn het donker nog een wandeling te willen maken; Ja was inmiddels ook weggegaan en gingen weer naar buiten. De hond moest toch al uitgelaten worden dus dat kwam allemaal goed samen. We liepen naar een stuk gras met een bankje en een kinder klim ding er op. Ri ging op het bankje zitten en ik ging op Ri zitten. At zat ook op het bankje en de rond rende vrolijk over het gras. De gebouwen deinsden op en neer en schoven heen en weer en de sterren leken zo onmeetbaar ver, normaal ziet de hemel er wat 2D uit maar het was alsof ik Ă©cht kon zien hoe ver alles was en kleinere en grotere sterren leken ook echt heel sterk verderweg en dichter bij. Daarnaast bewogen ze enorm door elkaar heen. Toen ik daarna naar het gras keek vormde daar een escher achtig patroon van aan elkaar liggende salamanders in die ook een stuk boven het gras uit kwamen. Ik kwam op het leuke idee âze plat te stampenâ maar ik was te lui om het ook echt uit te voeren. In het gras zag ik echt van alles in logische patronen ontstaan; eerst de salamander achtige figuren, daarna allemaal mensjes en dan weer even draaiende fractals maar het duurde nooit lang voordat er weer concrete afbeeldingen in naar voren kwamen.
Ik vertelde hier over en de rest merkte op dat ze het jammer vonden dat hun visuals al veel meer afgenomen waren (het viel me weer op nieuw op dat ik altijd visueler trip, en langer door trip, en de piek meestal een stuk minder verward ben dan mijn tripgenoten, ik trip echt met mijn zintuigen, elke keer weer). At vond zijn visuals âhppd achtigâ, en Ri had alleen visuals als hij ergens naar bleef staren, zodra hij dat deed ging het wel weer bewegen maar als hij heen en weer keek helemaal niet. Als ik bleef staren vervormde dingen zo ver dat het object waar ik naar keek volledig onherkenbaar werd, en als ik rond keek bewoog alles ook nog lekker met mooie kleuren en patronen. Bo zat ondertussen met zijn handen aan het speelding te trekken en riep âik wil weer kind zijn ! ik wil weer kind zijn!â waar op ik dacht, maar niet zei, âklim er dan gewoon in, zo moeilijk is het toch niet?â. Wat mij op viel was dat hij op zich mooi idealitisch kon spreken en een fijn ideaal beeld had van de wereld waar van ik eigenlijk niet geloof of het echt kan bestaan, het zou leuk zijn maar ik ednk dat te veel mensen er de aard niet voor hebben. Ook viel me op dat hij graag âdingen fixed en mooi compleet maaktâ, maar dat hij ook wel erg zit te âzoekenâ naar iets om te fixen, iets wat me erg op viel met een moment dat we net te weinig lachgas hadden voor iedereen en hij twee patronen bijlegde die hij eerst had geclaimed voor hemzelf, die hij dus uiteindelijk alsnog kreeg, waar bij hij zo leuk zei âik deel dit, zodat iedereen genoeg heeft.â, maar hij had het in eerste instantie al uit de doos gehaald, als hij het niet had gepakt hadden we nooit gedacht dat er op wat voor moment dan ook te weinig was, dus leek het wel half alsof hij het âoplosteâ maar hij had iets opgelost wat hij zelf gecreeerd had, dat gevoel had ik bij Riâs mindfuck en zijn aanwezigheid daar in eigenlijk ook een beetje. Als hij sjamaan wil worden, moet hij in ieder geval nog veel leren. Toen Bo vlak daarna ook naar huis ging vertelde ik dat ook aan At en Ri en die stemden er eigenlijk wel mee in.
Binnen gingen we weer naar Atâs lege âhokâ-kamer, waar het inmiddels lichter werd, buiten hadden we nog in het donker gezeten. At schoof de gordijnen op zei waar op Ri hard riep âdat is helemaal geen raam, dat is gewoon een extra muur!â waar mee hij bedoelde hoe smerig het raam was. Ri had al meer geklaagd over Atâs lege kamer maar dit was eigenlijk gewoon bot en duidelijk, eerder was het allemaal wat vager. Ondertussen was er een gesprek ontstaan over verschillende mensen en de compatabiliteit in communicatie nadat ik had gezegd dat Bo praktischer zou zijn met een ingebouwde vertaal machine; de dingen die hij zei waren in de regel prima, maar het werd allemaal zo verwoord op zoân manier dat de boodschap soms wat naar achteren zakt in de âmooie manier om het zweverig te zeggenâ. Hier op kwamen wat andere theorieĂ«n over sociaal gedrag van mensen en besloot ik uiteindelijk dan de meeste mensen een ingebouwd mens hebben waardoor ze automatisch weten hoe mens zijn moet, en dat bv. Ri een goed ingebouwd mens heeft, en ik dan al weer veel minder. Na nog een aantal boeiende gesprekken over verschillende mensen hun sociaal functioneren gingen we weer terug naar het lachgas. Met muziek op de achtergrond kwamen we er hier achter dat we maar twee patronen over hadden, voor drie mensen. Ik besloot toen nog even gĂłed te gaan zoeken, en vond er nog drie. Dat vond ik eigenlijk jammer, want daardoor zaten we nĂĄ die drie patronen weer met precies hetzelfde probleem. We namen de drie patronen ook, wat erg fijn was, maar zoals Ă©Ă©n patroon wel vaker is; vooral een lichamelijk lachgas gevoel en nog vrij normale puur-LSD visuals en gedachten, kijkend naar de twee patronen vonden we het eigenlijk grappig dat het inderdaad alleen uitstelling van ons probleem was. We hebben zoân half uur gepraat over hĂłe we dat nou konden doen.
Het wilde gewoon compleet niet lukken om twee mensen te kiezen die ze mochten; niemand wilde een van de anderen zonder patroon zien en iedereen gunde het iedereen evenveel, maar iedereen wilde er zelf ook heel graag een en als iemand dan zei ânemen jullie dan maarâ dan vonden de jullie dat automatisch lullig en wilde die persoon daar juist een patroon voor geven, maar zelf ook weer niet de enige zonder zijn. Ik besloot dat dit nou echt was waarom ze lachgas ook wel hippiecrack noemen, niet alleen omdat het hippies aantrekt als een pijp crack crackjunks aantrekt als je bv. een patroon kraakt op ruigoord (iedereen die het hoort komt naar je toe en wil er ook een), maar ook omdat het het crack element had; we wilden het allemaal heel graag; maar ook het hippie element; we gunden het iedereen ook heel graag. Uiteindleijk besloten we dat verdelen de enige mogelijkheid was en heb ik beide patornen in de fles gedaan, en daarna geprobeerd de inhoud gelijk over 3 balonnen te verdelen. Dat lukte niet, en een was groter. Ik gaf de kleineren aan Ri en At en had zelf de grotere, die ik voor de helft / 2/3e inademde om daarna door te geven waarna Ri er nog snel een teug uit nam en At ook nog de rest. Zodra het lachgas inkickte gingen we ook enorm lachen, vooral door de grappigheid van het moment. Ri noemde het âtriest en zieligâ terwijl hij een compleet rood hoofd had van een lachen terwijl At vooral om was gevallen van het lachen en nog even niet instaat te praten en ik het geweldig vond dat het nog gelukt was ook na al die moeite. In ieder geval, vrij snel daarna gingen we terug omdat het nog een 1.5 uur treinreis was.
Op weg naar de trein liep At nog even mee en buiten merkte ik nog steeds duidelijke visuals, daarnaast zagen we een extreem stijlloos verpakt lelijk persoon; het was een hele glimmende plastic jas, vettig naar achter gekamt haar, dan hele smalle enkels eronder en een vrij dik lichaam en een omhoog staande neus, waar op na dat ik de persoon aanwees Ri begon te lachen en zei âhahaha het lijkt net een strak in plastic ingepakt stuk spekâ. Ik zag ook nog twee andere mensen met erg veel vet lopen en had het gevoel dat lopen voor hen vast zwaar zou moeten zijn als ze elke stap al dat vet mee moesten slepen en stelde me daar bij mentaal iemand voor die elke stap al zijn vet met zijn handen omhoog tilt en mee sleept bij het neerzetten van het been. Het lopen was hilarisch. Op het station kwam de trein al vrij snel zodra At weg was kreeg ik ook direct de rede van dat nare moment van Ri Ă©cht te horen; wat ik eigenlijk al heel erg verwacht had: de lege kamer van At. Ri zei dat hij bang was geweest voor de leegte, en dat dat een zeurderig naar vooral heel kil en lĂ©Ă©g gevoel bij hem had achtergelaten wat hij niet zo goed uit zijn hoofd kon zetten. Gezien het ook escaleerde in die witte kamer bedacht ik me meer en meer dat het enorm met de setting te maken had. Ri had op vergelijkbaar hoge doseringen getript in mijn kamer en dat was wĂ©l helemaal goed gegaan en zelfs een extreem euforische relaxte trip geweest voor hem; hij was er zelf ook vrij zeker van dat het de lege kamer was omdat dĂĄt het moment was dat het negatieve gevoel in zijn trip kwam, daarvoor was het er nog helemaal niet. We kwamen toen tot het besluit twee weken later 100 ug op mijn kamer te nemen samen waar het dus wel altijd leuk was om even âlekker met zijn 2en te trippenâ, voor hem om gewoon weer een fijne relaxte trip te hebben en voor mij om âfijn relaxted mĂ©t ri te trippen, niet zelf relaxed te trippen maar hij dan nietâ.
Nabeschouwing:
Alle trips vóór en nĂĄ deze zijn voor Ri nooit meer oncomfortabel geweest op die manier, dit was echt een geval van perongeluk foute setting. Het lag niet aan de drukte, het lag niet aan de mensen; we hebben trips op gekkere locaties met meer mensen gehad en ook vervelendere mensen tijdens trip meegemaakt en hij heeft nooit meer zoiets meegemaakt. Die dosis hebben we nog een keer herhaald (met 30 vage mensen er bij nog wel!) en die keer was het van begin tot het einde relaxed omdat de setting gewoon zĂł veel beter was. Mij maakt setting iets minder uit omdat ik niet bang ben voor de leegte; ik zie de leegte als vrijheid, als mogelijkheden front waar je zelf je wereld in kan creeĂ«ren, vandaar dat een wit leeg hok voor mij een okĂ© plek is voor een trip en voor Ri, die de leegte dus wel vreest, nĂet zo ideaal was.
Ri en ik hadden het nog 48 uur na besproken, het duurde even voor dat ik echt weer kon geloven dat het goed zat, dat is in die 48 uur gelukkig wel gelukt. Ik kon het niet los laten en kon hem ook even fysiek niet goed los laten; ben die 48 uur ook constant in zijn bijzijn geweest. Hij is zich compleet rot geschrokken daar van en wist dat helemaal niet, en hij zal zich gelukkig ook een stuk minder snel minderwaardig voelen tegenover mij. Het bleek trouwens inderdaad allemaal met zijn zelf-beeld problemen te maken te hebben; heb ik het recent nog vaker met hem over gehad en het is wel iets dat met de tijd langzaam oplost maar iets dat in hem zit en er niet zo heel snel volledig uit is; dergelijke zaken kosten tijd om te verwerken; net als mijn angst. Ook al is het in het systeem gebracht door âtraumaâ door buitenstaanders (in mijn geval weggaande vader en geklaag van rest van familie over weggegaande vader en in zijn geval een geschiedenis van gepest zijn en zelfwaarde verlies)
Dit was met stip het moeilijkste report óóit om op te schrijven. Als ik dat moeilijke half uurtje dat ik had er uit laat en niet omschrijf dat Ri zich oncomfortabel voelde zou het echt een makkelijk report geweest zijn, dat ook erg leuk was geweest om tes chrijven; dan had ik me lekker alleen gericht op het omschrijven van alle mooie visuals en het grappige lachgas moment op het einde, en was het alsnog vast 6 a4tjes trip-verslag geweest, maar dit was even moeilijk om in woorden op papier te zetten. Ik heb er ook flink over getwijfeld of dit report wel op het internet moet, maar ik vind dat ook het mindere moment best er tussen mag, al lag het voor mij dus helemĂĄĂĄl niet aan de trip (ja, Riâs vaagheid kwam door de trip), maar mijn moment kwam door wat Ri allemaal zei in zijn vage moment, en daarom was het eigenlijk meer persoonlijke naarheden en persoonlijke stress die van de trip eigenlijk vrij los stond, maar het was nog al een belangrijk element van de avond en waarom die avond zo âwat de fuckâ was. Dus hier is die dan toch.