#1
Wie: Ikzelf, A(Azgaza), Ri(vriend van A), Bo(bob), Ja, Mar & Nath
Waar: Mijn huis, verjaardagsfeest
Wat: LSD, ~210 ug (twee en halve zegel van 75-80, iets grotere helft van de halve)
Ik besloot een tripfeestje te geven voor mijn verjaardag - zogezegd zo gedaan, en mensen moesten worden opgepikt van het station. Verder had ik wat planten van boven in de woonkamer neergezet voor een leukere setting, taart gebakken![:grin:]()
. Alleen de muziek was bagger geregeld; Er was slechts een darkpsy CD die A mee had genomen, maar dat is vrij repetetief voor een hele avond.
Afijn, Mar & Nath hadden 0 ervaring met trippen en tripten niet mee, dus het leek redelijk awkward voor hen vanaf het begin. Nath is een een vriendin van mij, maar mar is vooral een aanhangsel-vriendin van Nath die ik niet tot nauwelijks ken, wat ook een gevoel opriep van "proberen het niet awkward voor hen te maken".
Nadat de zegels waren ingenomen leek alles redelijk voorspoedig te gaan, mensen praatten gezellig met elkaar, er leek een leuke sfeer te heersen en het was vooral wachten op de comeup. A had erg veel lol met mijn hond; het was duidelijk merkbaar dat de hond haar specifiek behoorlijk mocht. De comeup voelde echter lichamelijk erg awkward; ik was net hersteld van een griep en ik had een strak, krampachtig gevoel in mijn lichaam wat in de trip erg onprettig werd.
Al snel merkte ik dat dit een erg sterke trip zou worden; De visuals waren in de comeup al overweldigend sterk en mooi; De muren leken gemaakt van paarse lagen plasma die over elkaar heen kropen, en vormen aannamen van alienachtige hagedissen met slangentongen die over elkaar heen kropen; Dit was vooral erg mooi om naar te kijken, omdat elke beweging volgens een vooraf bepaald patroon ging en je kon berekenen met ingewikkelde op dat moment bedachte formules hoe de beweging verder zou verlopen.
Dit fijn duurde echter niet lang. Met het besef van dat de trip heftig zou zijn kwam ook het besef dat Nath en Mar zaten op een feestje met allemaal "doorgetripte wacko's" in niet-drugsgebruikerstaal, en hoewel het gezelschap vertrouwd was en er niets vreemds zou gebeuren had ik niet het idee dat zij hier ook volledig van overtuigt waren.
Tegelijkertijd was het mijn feestje, en dat was ik ervoor even vergeten; Ik had de verantwoordelijkheid over mijn huis, spullen, shit-in-orde-maken-als-iets-mis-ging, etc. Ik kan mijn eigen mindfuck prima handlen, evengoed als controleverlies, egodeaths etc als het om mij gaat, maar ik had hier nog een verantwoordelijkheid over dingen die ik niet kon dragen. Oeps, miscalculatie van mij. Fuck.
Op dit moment werd ook het gevoel steeds sterker dat het gigantisch mis was met Mar en Nath (wat achteraf enorm mee bleek te vallen), en wou ik met hen praten om het wat leuker voor ze te maken, maar ik voelde me totaal ge mind-fried; Geen mogelijke coherente zin was vormbaar, ik kon nog prima in mezelf concepten vormen maar dit omzetten naar taal of menselijk gedrag was volstrekt onmogelijk. Buitenwereld-contact wou dus niet lukken. Dit opzich vind ik persoonlijk niet beangstigend. Ik heb heftigere trips gehad, met full-on egodeaths, finale mindfuck, etc - dit zou in een verdere setting zonder verplichtingen zelfs bijster leuk zijn; Zitten en kleurtjes kijken, genieten van de prachtige visuals.
Ik besloot dat ik verantwoordelijkheid moest nemen, mezelf moest opofferen omdat het mijn fout was en "one for the team" moest nemen, en mijn eigen trip maar stop moest zetten om ervoor te zorgen dat de rest zich vermaakte en het feestje goed verliep, wat ik een erg naar idee vond, dus liep ik naar boven om een benzo te pakken, ik zat zelf te denken aan 2,5 mg lorazepam of 50 mg oxazepam. Ik voelde me hier schuldig over; benzo's pakken om een trip te pakken was iets wat tegen m'n principes was, "fout" was, uit moeilijke trips leerde je ook, en een ander middel pakken omdat je dom bezig was met het eerste is het soort drugsgedrag wat ik absoluut wil vermijden, maar ik vond dat sinds ik het feestje georganiseerd de plicht had de groep voor mezelf te plaatsen. Eenmaal boven vergat ik echter wat ik ging doen, maar het "schuldgevoel" van iets fouts willen doen bleef hangen.
Ik besloot even boven te chillen, en de visuals explodeerden echt vanuit elke hoek. M'n kamer was toen extreem kaal; Wat planten die er normaal staan waren beneden gezet, ik zou net posters op de muren gaan plakken en verder zit er uberhaubt weinig in, maar dit moment was wel het dieptepunt; Waar je nu zou kunnen spreken van een normale, vrij minimalistische kamer, was het toen dus echt "tijdelijk-kraakpand" idee.
De muren golften en flitsten in alle kleuren, de visuals waren anders dan anders; de kleuren flitsten niet OVER de muren, de muren kregen ook daadwerkelijk die kleur, ze veranderden mee, iets wat ik alleen op zeer hoge dosissen heb; Normaal zijn de visuals over de realiteit heen "gespettert". Alles was veranderend, menselijke gedachtes vormen was nogsteeds onmogelijk. Ik deed mijn ogen open en dicht, en er bleven afterimages na mijn ogen te sluiten - ik zag dicht evenveel als open. Dit is het punt waarin waarschijnlijk het merendeel van de mensen het clichebeeld zijn van "ik word gek, ik snap er niks meer van ik trip helemaal kapot" - echter, ik reageer niet zo daarop, ik ga niet "freaken", als zeer extreem overweldigende dingen gebeuren is mijn instinct "Doe niets, no matter what, niets is het beste, al ga je anders dood, verlaten worden, gek worden, whatever". Dit is trouwens een aangeleerde reactie uit mijn vroegere psychotische periode, die jaren geleden plaatsvond.
(Wat achtergrondinformatie: Doordat ik op een uiterst nare manier reageer op antipsychotica, was mijn medicatie toen beperkt tot een hoge dosis benzodiazepinen, die sederen en angst onderdrukken maar de positieve symptomen van een psychose niet stoppen, zoals wanen/hallucinaties. Ik heb mezelf bepaalde trucs moeten aanleren om enigsinds "niet-krankzinnig" te zijn, in de zin van dat een opname niet nodig is, omdat ik dat altijd een zeer naar idee vond. Zoals in extreme emotiesituaties volledig nietsdoen, leren eigen zintuigen bewust niet te vertrouwen, en nog vele andere dingen - echter, ik ga hier geen cursus psychosemanagement neerkalken want dan heb ik honderden paginas nutteloze info, maar ter ondersteuning waarom er geen "bad gaan freakreactie" optreedt.)
Na een tijd kwam Ri naar boven om te kijken of het goed met me ging/waar ik bleef, en Ri had meteen iets "naars" opgepikt toen die naar binnen liep. Een ongeco-ordineerd gesprek volgde, waarbij we beide toegaven "echt totaal mindfucked te zijn", en gingen na een tijd weer naar beneden.
Mar en Nath gingen weg, wat het gevoel versterkte; In mijn gevoel hebben ze iets afschuwelijks meegemaakt, en gingen ze huilend, in paniek weg van dit "gekkenhuis" - dit bleek totaal niet het geval te zijn, ze moesten sowieso weggaan om dat tijdstip en waren enkel wat awkward en onprettig verrast door de wazigheid op het feestje; Later kwam alles ook goed met Nath, mar spreek ik eigenlijk niet, omdat ik haar niet echt ken. Hier bleef ook een zeer naar gevoel over hangen, en tegelijkertijd kwam JA aan, die in een vrij nare bui was maar zich verplicht voelde om te komen of zoiets dergelijks.
Ik had verder het idee dat ik mijn "mindfuck" aan Ri had gegeven, deze was nu stil en in zichzelf getrokken, terwijl ik "lsdnuchter" was geworden; In staat tot normaal functioneren, praten en oordelen, alhoewel ongeconcentreerd en op een vage manier, maar in staat om bijv. nuchter en normaal open te doen als de buren aanbelden of het zachter mocht, vriendelijk m'n excuses aan te bieden en de muziek zachter te zetten, als een voorbeeld. Ri wou persé naar buiten, en dat leek me ook een fijn plan; A wou liever blijven chillen, maar ik had het idee dat ik eerder opmerkte dat er iets naars was met ri en de rest dat nog niet in de gaten had, dus drong ik aan om met ri naar buiten te gaan - hij voelde zich niet chill, en drukte dit ook uit, maar ik had het idee omdat mensen in de eerste instantie niet mee wilden dat het nog niet door was gedrongen dat ri zich "echt niet chill" voelde, i.p.v alleen een zin te hebben om even te lopen.
De muziek werd uitgezet wat dingen wat awkward maakte; Uiteindelijk gingen we toch naar buiten, een rondje lopen met de hond. We dachten er eerst aan het donkere bos in te gaan (om laat uur 's nachts), maar dit bleek uiteindelijk toch maar te donker, dus gingen we chillen op een soort veldje/speelplaats. Immidels waren we bezig met ri's naar te ontcijferen en proberen te helpen; 'k vroeg of die wist waar het aan lag, of het misschien aan de mensen of aan de muziek lag, maar werd niets wijzer. Het bleek een algemeen zeurderig gevoel te zijn.
Eenmaal weer thuis ging ik weer naar boven, ditmaal gewoon om eventjes te chillen en shit te ordenen in m'n hoofd, met de instelling van "slecht begin, maar het zal wel leuk worden. Na een tijdje kwamen A, Ri en Bo ook naar boven; Ri vond de kamer terecht ongelovelijk leeg en kaal; De beplanting die er stond was naar beneden verplaatst, verder waren de muren op het moment totaal kaal, ik zou ze "ooit" gaan schilderen maar dat kwam er niet echt van maar posters en andere decoratie waren verwijderd, m'n stoel was kapot, en verder was mijn kamer in een algemene staat van miserié.
Ik kreeg al snel het idee dat er iets erg mis was tussen Bo en Ri, vooral nadat Ri zei dat Bo hem "gewoon uit zat te dagen", al kon ik onmogelijk plaatsen hoe of wat, hoewel ik instinctief de kant van ri koos mocht er iets escaleren. Bo was heel vaag aan het praten waar ik niks van kon maken, ik kreeg het idee dat Bo A beschuldigde van controle afdwingen bij Ri of zoiets, en verder begon die weer te praten over respect en dat we dankbaar moeten zijn voor onze organen en onze hart lever en milt![:confused:]()
wtf... Ik kreeg heel extreem de gedachte "vogel". Oudere DFers zullen vast wel weten wat ik hiermee bedoel.
Opeens brak er iets, voordat ik zelfs wist wat werden de mooie visuals totaal weggevaagd door een zwartwit, extreem naar niets; In paniek kijkend waar het vandaan kwam merkte ik A op als de bron, die het extreem zwaar leek te hebben. Dit was veruit de naarste punt van de trip voor mij; Ik wist niet wat er aan de hand was, en ik beschouw A absoluut als een van m'n beste vrienden, en het enige wat ik zag was iemand die "knetterhard bad ging".
Ik werd door een gruwelijk gevoel van machteloosheid gegrepen, alles willen doen om te helpen maar niet weten wat er aan de hand was; Dit was misschien, uit al mijn trips het meest Bad moment dat ik kan opnoemen. Doemscenario's speelden op in mijn hoofd, ook de standaard doemscenario's die mensen op zichzelf projecteren bij bad gaan waren nu op A geprojecteerd - Wat als A door deze trip psychotisch werd, of zichzelf wat aandeed? Ik wist dat als dat gebeurde en dat mijn schuld was, ik, ongeacht verdere actie niet zou kunnen leven met mezelf.
Achteraf gezien denk ik dat mijn paniek bijna even sterk was als die van A zelf, ik kon het niet aanzien dat zij kapot ging (wat achteraf enorm meeviel), dat de persoon die mij aan LSD had geintroduceerd zelf verslagen werd door de stof, dat kon niet, dat mocht niet, Ik en A zijn juist de heldere snappende factor in trips, het zijn andere mensen die instorten, freaken, raar doen, mensen die zichzelf niet zo goed snapten, mensen die achterlijke dosissen namen, niet lieten testen, niet wij! Dit kon niet, dit mocht niet, ik doe alles om dit niet te laten gebeuren, als ik m'n arm eraf moet scheuren om dit te laten stoppen doe ik het! - Dit was ongeveer de gedachte, maar ik wist dus niet WAT ik kon doen, dus een totaal beklemmend gevoel van rampspoed viel over me.
Ri ging even naar beneden met A, en dat stelde me wat gerust omdat ik dacht dat hij het beste er voor haar kon zijn op dat moment, sinds hij het dichts bij stond in haar leven als vriendje - "Als ik iets kan doen, dan is het ri dit laten handlen voor zover hij kan" was het idee. Ik bleef alleen boven met bo, maar zei verder niks, het interreseerde me allemaal ook geen ene fuck meer wat er gebeurde, het moest gewoon goed komen met A.
Na een tijd besloot ik te kijken hoe het ging, en het ging beter, het was geen rampdoem-iets, maar een enorme schrikreactie, onheil afgewendt, juist.. Vanaf dit punt werd het eig. Alleen maar beter. Na een tijd gingen ik, Ri en A naar boven en Ja en Bo waren beneden, dit vond ik wel gezellig en chill omdat ik, ri en a toch een soort "kerngroepje" zijn voor gevoel, en na al het naar konden we wat herstellen zonder externe invloeden - de aanwezigheid van A & Ri is even "rustomgeving" als alleen zijn, en hoewel Ja en Bo ook leuk en gezellig zijn is dit alsnog een "sociale situatie"-niveau van rust.
Dit gevoel van eenheid werd versterkt door een specifiek nummer waar we allen tegelijk zin in hadden en dit ook enorm snapten; Er zat nog wel naar in de lucht maar "het" was voorbij, dit was de herstelperiode, nu kon het naar geanalyseerd, geneutraliseerd en geplaatst worden en plaats maken voor leuk.
Ri beschreef een minderwaardigheidsgevoel tegenover A; Ik probeerde uit te leggen dat hij absoluut niet meer of minder was dan haar of mijzelf, en dat ik me niet kon voorstellen dat A zich superieur zou opstellen ten opzichte van Ri, omdat ik zeker overtuigt ben van haar oprechtheid en liefde naar ri, ik zou het bijna kunnen nemen als een ideaalbeeld van een relatie. Ik probeerde uit te leggen dat, A net als ikzelf vrij prominente, krachtig aanwezige personen met enorme stromen persoonlijkheid konden zijn en dit overweldigend op mensen kon lijken, maar dat dit echt niet een ander "minder" maakte, en vooral hem niet; ik ben erg slecht in dit soort dingen uitleggen maar ik probeerde in mijn woorden aan ri uit te leggen dat ik hem een toffe gast, chille vriend en leuk gezelschap vond en dat er echt geen reden was om zich minder te voelen. Ik had ook een naar gevoel dat, als hij zich minderwaardig voelde, hij mij dan ook "boven" zichzelf zou plaatsen mentaal, en dat wou ik niet, dat idee leek me afschuwelijk naar; Het idee dat iemand denkt ik beter zou zijn dan hen, omgekeerde arrogantie voelde even naar als dat ik zelf arrogant zou zijn (in de trip), en zelfs dan is het volledig misplaatst; Ik zou, zelfs als ik de intentie had arrogant te zijn en te egotrippen absoluut dit niet tegenover ri doen.
Ik kan mezelf beter voelen dan sommige mensen als ik specifiek m'n ego wil strelen, maar ri is niet een van die mensen, ik ken hem als aardig, vriendelijk, zeer sociaal, zeer positief; Als ik arrogant zou doen bewust, zou ik eerder "mensen als mijzelf, ri etc" als "beter" zien en veel andere mensen als "slechter" - dit alsnog is puur hypothetisch, want ik vind me SOWIESO niet beter, arrogantie vind ik een slechte eigenschap maar zelfs toen ik het in een trip in theorie wou brengen klopte het totaal niet, hoe goed ik dit overbracht weet ik niet meer. Waarschijnlijk niet geweldig, gezien de omstandigheden.
Na wat te praten, en nadat A hetzelfde eigenlijk veel helderder, bondiger en voor ri begrijpbaarder had verteld naar mijn idee was het slechte echt een plaats gegeven en was het weer echt leuk, plus een geweldig mooi gevoel van "We hebben het geflikt!". Vanaf dit moment zou de trip echt alleen nog maar leuk zijn.
We gingen weer naar buiten en dit was weer ouderwets vrolijk trippen als gewend in dit gezelschap, Bo ging ook mee en deed zelf enorm vrolijk, wat vrij grappig en leuk was om te zien. We bespraken dit nog wat, en kwamen tot de conclusie dat bo het niet slecht bedoelde, maar te hard probeerde iets te zijn eigenlijk. Bo ging naar huis, en wij gingen weer terug naar mijn huis, om nog verder leuke tripgesprekken & theorieen uit te praten, over verschillende types mensen, sociaal functioneren etc - verder kan ik hier weinig aan toevoegen wat niet in A's eigen report van de trip staat, behalve:
Op mijn muur staat al heel lang een quote van "There is no sound... In space", wat een geliefde Quote van A was lang geleden, nog voordat ik haar kende zelfs, en ik had het er ong. in dezelfde periode neergeschreven; We kwamen tot de conclusie dat ze eigenlijk toen al iets op mijn quote-muur had gezet op een rare manier.
De diepgang werd verstoord door zin in lachgas, wat achteraf een hoge mate absurditeit tot gevolg had; Eerst hadden we twee patronen, en wisten we niet hoe die te verdelen, na 3 gevonden en gedaan te hebben zaten we met hetzelfde probleem. De situatie was vrij hillarisch; Allerlei mogelijkheden werden doordacht dat iedereen kon krijgen, lachgas was hippiecrack; Het was hippie, want je wou het vooral geven en anderen gunnen en delen, maar het was ook crack, want je wou het ook vooral zelf hebben en niet missen, en natuurlijk slaat niemand een "pijpje crack" over, iedereen moest hebben natuurlijk.
Uiteindelijk kregen we 3 hele wazige, oneven verdeelde balonnen die doorgepasst en leeggezogen werden zodat iedereen genoeg had; Het lachgas was nauwelijks voelbaar maar de hillariteit van het moment zorgde wel voor genoeg gelach; Wat een mislukte lachgas was dat, en daarover hebben we zo moeilijk zitten doen!
Het werd tijd Ri en A weer naar het station te brengen, het was al licht en iedereen was behoorlijk moe. We waren onderweg het gezellig aan het hebben en eigenlijk best on-hippie aan het doen door allerlei mensen uit te lachen en mentaal karikaturen te maken van (al behoorlijk lelijke, no offense naar hen verder!) mensen. Ik vond ook dat dit een leuke manier was om clichematig ri's confidence misschien wat te boosten; Hoe fout het ook klinkt, door anderen omlaag te halen haal je je eigen zelfvertrouwen omhoog - en ri ging even voor, plus we deden er niemand kwaad mee en zo zouden we ons ook zeker nooit gedragen, maar mijn idee was dat het daarom een extra grappig idee was.
Na een korte LSD-Cokemodus en nog wat gezelligheid op het station werd het afscheid genomen, en deze vreemde doch wel de moeite waarde trip afgesloten. Damn, wat was ik uitgeput hierna. Slapen zou prachtig zijn...
Waar: Mijn huis, verjaardagsfeest
Wat: LSD, ~210 ug (twee en halve zegel van 75-80, iets grotere helft van de halve)
Ik besloot een tripfeestje te geven voor mijn verjaardag - zogezegd zo gedaan, en mensen moesten worden opgepikt van het station. Verder had ik wat planten van boven in de woonkamer neergezet voor een leukere setting, taart gebakken
Afijn, Mar & Nath hadden 0 ervaring met trippen en tripten niet mee, dus het leek redelijk awkward voor hen vanaf het begin. Nath is een een vriendin van mij, maar mar is vooral een aanhangsel-vriendin van Nath die ik niet tot nauwelijks ken, wat ook een gevoel opriep van "proberen het niet awkward voor hen te maken".
Nadat de zegels waren ingenomen leek alles redelijk voorspoedig te gaan, mensen praatten gezellig met elkaar, er leek een leuke sfeer te heersen en het was vooral wachten op de comeup. A had erg veel lol met mijn hond; het was duidelijk merkbaar dat de hond haar specifiek behoorlijk mocht. De comeup voelde echter lichamelijk erg awkward; ik was net hersteld van een griep en ik had een strak, krampachtig gevoel in mijn lichaam wat in de trip erg onprettig werd.
Al snel merkte ik dat dit een erg sterke trip zou worden; De visuals waren in de comeup al overweldigend sterk en mooi; De muren leken gemaakt van paarse lagen plasma die over elkaar heen kropen, en vormen aannamen van alienachtige hagedissen met slangentongen die over elkaar heen kropen; Dit was vooral erg mooi om naar te kijken, omdat elke beweging volgens een vooraf bepaald patroon ging en je kon berekenen met ingewikkelde op dat moment bedachte formules hoe de beweging verder zou verlopen.
Dit fijn duurde echter niet lang. Met het besef van dat de trip heftig zou zijn kwam ook het besef dat Nath en Mar zaten op een feestje met allemaal "doorgetripte wacko's" in niet-drugsgebruikerstaal, en hoewel het gezelschap vertrouwd was en er niets vreemds zou gebeuren had ik niet het idee dat zij hier ook volledig van overtuigt waren.
Tegelijkertijd was het mijn feestje, en dat was ik ervoor even vergeten; Ik had de verantwoordelijkheid over mijn huis, spullen, shit-in-orde-maken-als-iets-mis-ging, etc. Ik kan mijn eigen mindfuck prima handlen, evengoed als controleverlies, egodeaths etc als het om mij gaat, maar ik had hier nog een verantwoordelijkheid over dingen die ik niet kon dragen. Oeps, miscalculatie van mij. Fuck.
Op dit moment werd ook het gevoel steeds sterker dat het gigantisch mis was met Mar en Nath (wat achteraf enorm mee bleek te vallen), en wou ik met hen praten om het wat leuker voor ze te maken, maar ik voelde me totaal ge mind-fried; Geen mogelijke coherente zin was vormbaar, ik kon nog prima in mezelf concepten vormen maar dit omzetten naar taal of menselijk gedrag was volstrekt onmogelijk. Buitenwereld-contact wou dus niet lukken. Dit opzich vind ik persoonlijk niet beangstigend. Ik heb heftigere trips gehad, met full-on egodeaths, finale mindfuck, etc - dit zou in een verdere setting zonder verplichtingen zelfs bijster leuk zijn; Zitten en kleurtjes kijken, genieten van de prachtige visuals.
Ik besloot dat ik verantwoordelijkheid moest nemen, mezelf moest opofferen omdat het mijn fout was en "one for the team" moest nemen, en mijn eigen trip maar stop moest zetten om ervoor te zorgen dat de rest zich vermaakte en het feestje goed verliep, wat ik een erg naar idee vond, dus liep ik naar boven om een benzo te pakken, ik zat zelf te denken aan 2,5 mg lorazepam of 50 mg oxazepam. Ik voelde me hier schuldig over; benzo's pakken om een trip te pakken was iets wat tegen m'n principes was, "fout" was, uit moeilijke trips leerde je ook, en een ander middel pakken omdat je dom bezig was met het eerste is het soort drugsgedrag wat ik absoluut wil vermijden, maar ik vond dat sinds ik het feestje georganiseerd de plicht had de groep voor mezelf te plaatsen. Eenmaal boven vergat ik echter wat ik ging doen, maar het "schuldgevoel" van iets fouts willen doen bleef hangen.
Ik besloot even boven te chillen, en de visuals explodeerden echt vanuit elke hoek. M'n kamer was toen extreem kaal; Wat planten die er normaal staan waren beneden gezet, ik zou net posters op de muren gaan plakken en verder zit er uberhaubt weinig in, maar dit moment was wel het dieptepunt; Waar je nu zou kunnen spreken van een normale, vrij minimalistische kamer, was het toen dus echt "tijdelijk-kraakpand" idee.
De muren golften en flitsten in alle kleuren, de visuals waren anders dan anders; de kleuren flitsten niet OVER de muren, de muren kregen ook daadwerkelijk die kleur, ze veranderden mee, iets wat ik alleen op zeer hoge dosissen heb; Normaal zijn de visuals over de realiteit heen "gespettert". Alles was veranderend, menselijke gedachtes vormen was nogsteeds onmogelijk. Ik deed mijn ogen open en dicht, en er bleven afterimages na mijn ogen te sluiten - ik zag dicht evenveel als open. Dit is het punt waarin waarschijnlijk het merendeel van de mensen het clichebeeld zijn van "ik word gek, ik snap er niks meer van ik trip helemaal kapot" - echter, ik reageer niet zo daarop, ik ga niet "freaken", als zeer extreem overweldigende dingen gebeuren is mijn instinct "Doe niets, no matter what, niets is het beste, al ga je anders dood, verlaten worden, gek worden, whatever". Dit is trouwens een aangeleerde reactie uit mijn vroegere psychotische periode, die jaren geleden plaatsvond.
(Wat achtergrondinformatie: Doordat ik op een uiterst nare manier reageer op antipsychotica, was mijn medicatie toen beperkt tot een hoge dosis benzodiazepinen, die sederen en angst onderdrukken maar de positieve symptomen van een psychose niet stoppen, zoals wanen/hallucinaties. Ik heb mezelf bepaalde trucs moeten aanleren om enigsinds "niet-krankzinnig" te zijn, in de zin van dat een opname niet nodig is, omdat ik dat altijd een zeer naar idee vond. Zoals in extreme emotiesituaties volledig nietsdoen, leren eigen zintuigen bewust niet te vertrouwen, en nog vele andere dingen - echter, ik ga hier geen cursus psychosemanagement neerkalken want dan heb ik honderden paginas nutteloze info, maar ter ondersteuning waarom er geen "bad gaan freakreactie" optreedt.)
Na een tijd kwam Ri naar boven om te kijken of het goed met me ging/waar ik bleef, en Ri had meteen iets "naars" opgepikt toen die naar binnen liep. Een ongeco-ordineerd gesprek volgde, waarbij we beide toegaven "echt totaal mindfucked te zijn", en gingen na een tijd weer naar beneden.
Mar en Nath gingen weg, wat het gevoel versterkte; In mijn gevoel hebben ze iets afschuwelijks meegemaakt, en gingen ze huilend, in paniek weg van dit "gekkenhuis" - dit bleek totaal niet het geval te zijn, ze moesten sowieso weggaan om dat tijdstip en waren enkel wat awkward en onprettig verrast door de wazigheid op het feestje; Later kwam alles ook goed met Nath, mar spreek ik eigenlijk niet, omdat ik haar niet echt ken. Hier bleef ook een zeer naar gevoel over hangen, en tegelijkertijd kwam JA aan, die in een vrij nare bui was maar zich verplicht voelde om te komen of zoiets dergelijks.
Ik had verder het idee dat ik mijn "mindfuck" aan Ri had gegeven, deze was nu stil en in zichzelf getrokken, terwijl ik "lsdnuchter" was geworden; In staat tot normaal functioneren, praten en oordelen, alhoewel ongeconcentreerd en op een vage manier, maar in staat om bijv. nuchter en normaal open te doen als de buren aanbelden of het zachter mocht, vriendelijk m'n excuses aan te bieden en de muziek zachter te zetten, als een voorbeeld. Ri wou persé naar buiten, en dat leek me ook een fijn plan; A wou liever blijven chillen, maar ik had het idee dat ik eerder opmerkte dat er iets naars was met ri en de rest dat nog niet in de gaten had, dus drong ik aan om met ri naar buiten te gaan - hij voelde zich niet chill, en drukte dit ook uit, maar ik had het idee omdat mensen in de eerste instantie niet mee wilden dat het nog niet door was gedrongen dat ri zich "echt niet chill" voelde, i.p.v alleen een zin te hebben om even te lopen.
De muziek werd uitgezet wat dingen wat awkward maakte; Uiteindelijk gingen we toch naar buiten, een rondje lopen met de hond. We dachten er eerst aan het donkere bos in te gaan (om laat uur 's nachts), maar dit bleek uiteindelijk toch maar te donker, dus gingen we chillen op een soort veldje/speelplaats. Immidels waren we bezig met ri's naar te ontcijferen en proberen te helpen; 'k vroeg of die wist waar het aan lag, of het misschien aan de mensen of aan de muziek lag, maar werd niets wijzer. Het bleek een algemeen zeurderig gevoel te zijn.
Eenmaal weer thuis ging ik weer naar boven, ditmaal gewoon om eventjes te chillen en shit te ordenen in m'n hoofd, met de instelling van "slecht begin, maar het zal wel leuk worden. Na een tijdje kwamen A, Ri en Bo ook naar boven; Ri vond de kamer terecht ongelovelijk leeg en kaal; De beplanting die er stond was naar beneden verplaatst, verder waren de muren op het moment totaal kaal, ik zou ze "ooit" gaan schilderen maar dat kwam er niet echt van maar posters en andere decoratie waren verwijderd, m'n stoel was kapot, en verder was mijn kamer in een algemene staat van miserié.
Ik kreeg al snel het idee dat er iets erg mis was tussen Bo en Ri, vooral nadat Ri zei dat Bo hem "gewoon uit zat te dagen", al kon ik onmogelijk plaatsen hoe of wat, hoewel ik instinctief de kant van ri koos mocht er iets escaleren. Bo was heel vaag aan het praten waar ik niks van kon maken, ik kreeg het idee dat Bo A beschuldigde van controle afdwingen bij Ri of zoiets, en verder begon die weer te praten over respect en dat we dankbaar moeten zijn voor onze organen en onze hart lever en milt
Opeens brak er iets, voordat ik zelfs wist wat werden de mooie visuals totaal weggevaagd door een zwartwit, extreem naar niets; In paniek kijkend waar het vandaan kwam merkte ik A op als de bron, die het extreem zwaar leek te hebben. Dit was veruit de naarste punt van de trip voor mij; Ik wist niet wat er aan de hand was, en ik beschouw A absoluut als een van m'n beste vrienden, en het enige wat ik zag was iemand die "knetterhard bad ging".
Ik werd door een gruwelijk gevoel van machteloosheid gegrepen, alles willen doen om te helpen maar niet weten wat er aan de hand was; Dit was misschien, uit al mijn trips het meest Bad moment dat ik kan opnoemen. Doemscenario's speelden op in mijn hoofd, ook de standaard doemscenario's die mensen op zichzelf projecteren bij bad gaan waren nu op A geprojecteerd - Wat als A door deze trip psychotisch werd, of zichzelf wat aandeed? Ik wist dat als dat gebeurde en dat mijn schuld was, ik, ongeacht verdere actie niet zou kunnen leven met mezelf.
Achteraf gezien denk ik dat mijn paniek bijna even sterk was als die van A zelf, ik kon het niet aanzien dat zij kapot ging (wat achteraf enorm meeviel), dat de persoon die mij aan LSD had geintroduceerd zelf verslagen werd door de stof, dat kon niet, dat mocht niet, Ik en A zijn juist de heldere snappende factor in trips, het zijn andere mensen die instorten, freaken, raar doen, mensen die zichzelf niet zo goed snapten, mensen die achterlijke dosissen namen, niet lieten testen, niet wij! Dit kon niet, dit mocht niet, ik doe alles om dit niet te laten gebeuren, als ik m'n arm eraf moet scheuren om dit te laten stoppen doe ik het! - Dit was ongeveer de gedachte, maar ik wist dus niet WAT ik kon doen, dus een totaal beklemmend gevoel van rampspoed viel over me.
Ri ging even naar beneden met A, en dat stelde me wat gerust omdat ik dacht dat hij het beste er voor haar kon zijn op dat moment, sinds hij het dichts bij stond in haar leven als vriendje - "Als ik iets kan doen, dan is het ri dit laten handlen voor zover hij kan" was het idee. Ik bleef alleen boven met bo, maar zei verder niks, het interreseerde me allemaal ook geen ene fuck meer wat er gebeurde, het moest gewoon goed komen met A.
Na een tijd besloot ik te kijken hoe het ging, en het ging beter, het was geen rampdoem-iets, maar een enorme schrikreactie, onheil afgewendt, juist.. Vanaf dit punt werd het eig. Alleen maar beter. Na een tijd gingen ik, Ri en A naar boven en Ja en Bo waren beneden, dit vond ik wel gezellig en chill omdat ik, ri en a toch een soort "kerngroepje" zijn voor gevoel, en na al het naar konden we wat herstellen zonder externe invloeden - de aanwezigheid van A & Ri is even "rustomgeving" als alleen zijn, en hoewel Ja en Bo ook leuk en gezellig zijn is dit alsnog een "sociale situatie"-niveau van rust.
Dit gevoel van eenheid werd versterkt door een specifiek nummer waar we allen tegelijk zin in hadden en dit ook enorm snapten; Er zat nog wel naar in de lucht maar "het" was voorbij, dit was de herstelperiode, nu kon het naar geanalyseerd, geneutraliseerd en geplaatst worden en plaats maken voor leuk.
Ri beschreef een minderwaardigheidsgevoel tegenover A; Ik probeerde uit te leggen dat hij absoluut niet meer of minder was dan haar of mijzelf, en dat ik me niet kon voorstellen dat A zich superieur zou opstellen ten opzichte van Ri, omdat ik zeker overtuigt ben van haar oprechtheid en liefde naar ri, ik zou het bijna kunnen nemen als een ideaalbeeld van een relatie. Ik probeerde uit te leggen dat, A net als ikzelf vrij prominente, krachtig aanwezige personen met enorme stromen persoonlijkheid konden zijn en dit overweldigend op mensen kon lijken, maar dat dit echt niet een ander "minder" maakte, en vooral hem niet; ik ben erg slecht in dit soort dingen uitleggen maar ik probeerde in mijn woorden aan ri uit te leggen dat ik hem een toffe gast, chille vriend en leuk gezelschap vond en dat er echt geen reden was om zich minder te voelen. Ik had ook een naar gevoel dat, als hij zich minderwaardig voelde, hij mij dan ook "boven" zichzelf zou plaatsen mentaal, en dat wou ik niet, dat idee leek me afschuwelijk naar; Het idee dat iemand denkt ik beter zou zijn dan hen, omgekeerde arrogantie voelde even naar als dat ik zelf arrogant zou zijn (in de trip), en zelfs dan is het volledig misplaatst; Ik zou, zelfs als ik de intentie had arrogant te zijn en te egotrippen absoluut dit niet tegenover ri doen.
Ik kan mezelf beter voelen dan sommige mensen als ik specifiek m'n ego wil strelen, maar ri is niet een van die mensen, ik ken hem als aardig, vriendelijk, zeer sociaal, zeer positief; Als ik arrogant zou doen bewust, zou ik eerder "mensen als mijzelf, ri etc" als "beter" zien en veel andere mensen als "slechter" - dit alsnog is puur hypothetisch, want ik vind me SOWIESO niet beter, arrogantie vind ik een slechte eigenschap maar zelfs toen ik het in een trip in theorie wou brengen klopte het totaal niet, hoe goed ik dit overbracht weet ik niet meer. Waarschijnlijk niet geweldig, gezien de omstandigheden.
Na wat te praten, en nadat A hetzelfde eigenlijk veel helderder, bondiger en voor ri begrijpbaarder had verteld naar mijn idee was het slechte echt een plaats gegeven en was het weer echt leuk, plus een geweldig mooi gevoel van "We hebben het geflikt!". Vanaf dit moment zou de trip echt alleen nog maar leuk zijn.
We gingen weer naar buiten en dit was weer ouderwets vrolijk trippen als gewend in dit gezelschap, Bo ging ook mee en deed zelf enorm vrolijk, wat vrij grappig en leuk was om te zien. We bespraken dit nog wat, en kwamen tot de conclusie dat bo het niet slecht bedoelde, maar te hard probeerde iets te zijn eigenlijk. Bo ging naar huis, en wij gingen weer terug naar mijn huis, om nog verder leuke tripgesprekken & theorieen uit te praten, over verschillende types mensen, sociaal functioneren etc - verder kan ik hier weinig aan toevoegen wat niet in A's eigen report van de trip staat, behalve:
Op mijn muur staat al heel lang een quote van "There is no sound... In space", wat een geliefde Quote van A was lang geleden, nog voordat ik haar kende zelfs, en ik had het er ong. in dezelfde periode neergeschreven; We kwamen tot de conclusie dat ze eigenlijk toen al iets op mijn quote-muur had gezet op een rare manier.
De diepgang werd verstoord door zin in lachgas, wat achteraf een hoge mate absurditeit tot gevolg had; Eerst hadden we twee patronen, en wisten we niet hoe die te verdelen, na 3 gevonden en gedaan te hebben zaten we met hetzelfde probleem. De situatie was vrij hillarisch; Allerlei mogelijkheden werden doordacht dat iedereen kon krijgen, lachgas was hippiecrack; Het was hippie, want je wou het vooral geven en anderen gunnen en delen, maar het was ook crack, want je wou het ook vooral zelf hebben en niet missen, en natuurlijk slaat niemand een "pijpje crack" over, iedereen moest hebben natuurlijk.
Uiteindelijk kregen we 3 hele wazige, oneven verdeelde balonnen die doorgepasst en leeggezogen werden zodat iedereen genoeg had; Het lachgas was nauwelijks voelbaar maar de hillariteit van het moment zorgde wel voor genoeg gelach; Wat een mislukte lachgas was dat, en daarover hebben we zo moeilijk zitten doen!
Het werd tijd Ri en A weer naar het station te brengen, het was al licht en iedereen was behoorlijk moe. We waren onderweg het gezellig aan het hebben en eigenlijk best on-hippie aan het doen door allerlei mensen uit te lachen en mentaal karikaturen te maken van (al behoorlijk lelijke, no offense naar hen verder!) mensen. Ik vond ook dat dit een leuke manier was om clichematig ri's confidence misschien wat te boosten; Hoe fout het ook klinkt, door anderen omlaag te halen haal je je eigen zelfvertrouwen omhoog - en ri ging even voor, plus we deden er niemand kwaad mee en zo zouden we ons ook zeker nooit gedragen, maar mijn idee was dat het daarom een extra grappig idee was.
Na een korte LSD-Cokemodus en nog wat gezelligheid op het station werd het afscheid genomen, en deze vreemde doch wel de moeite waarde trip afgesloten. Damn, wat was ik uitgeput hierna. Slapen zou prachtig zijn...