#1
De laatste keren waren de shroomtrips zo licht van aard, dat ik van de weeromstuit nu wel eens een goede trip wenste. Zogezegd zogedaan en ik heb van 30 gr truffels en met verse citroensap, thee gemaakt.
Soms eet ik de prut ook op waar de thee van is gemaakt, maar dat lukte nu niet, rond 17:00 drink ik de mok truffel thee leeg.
Het werd avond (herfstavond) en ik ben naar boven gegaan om even te gaan liggen. En wat ik wenste gebeurde ook, wat een trip! Ik lag op bed en ik kon niets anders doen dan mijn ogen dichtdoen, de bodyload kwam op en de smaak van de truffels zat even in de weg en ik mocht niet slikken. Ik had wat spuug, maar slikte dit niet door, ik speelde ermee. Ik dacht, best vies, maar ook interessant, is dit van mij? Raar die plakkerige, warme vloeistof. Ik heb lange tijd gedacht, wat moet ik doen met dit spuug, ik kon niet op het woord tissue komen, geen idee wat een tissue doet. Ik heb even gezocht in het donker naar een papieren zakdoek, maar vergat dit ook direct weer. Ik moest er erg om lachen dat ik spuug had, maar geen idee had wat eraan te doen, zakdoekjes wat zijn dat? Dit waren de eerste 10-15 minuten.
Daarna verliep de trip chaotischer dan ik voor mogelijk had gehouden.
Ik weet niet meer hoe of waarom, maar ik lag op de badkamer vloer en kon of wilde niet meer bewegen. Ik wist zeker dat ik alleen bestond in gedachten, alles is een gedachte, zoiets als leven in de matrix, of in een game als Tron. Ik wist het zeker, ik zit in een schijnwereld. Het was donker (nog steeds geen licht aangedaan) en ik was alleen. Er kwamen prachtige beelden in mijn hoofd, alleen wat ik kon verbeelden bestond. Dat was mijn overtuiging. Ik slingerde van euforie naar depressie. Want, ik kon mijn geliefden niet voor de geest halen en ik mistte ze, ik zou ze nooit meer zien, ik wilde ze zien. Ik was iedereen kwijt. Vreemd genoeg voelde ik mij verbonden met alles. Ik leef eeuwig door, in welke vorm dan ook, in wat voor molecuul dan ook, ergens in dit universum. Dit was een rustgevende gedachte. Of anders gezegd, 'nothing lasts ..., but nothing is lost' (shpongle). Nu ik het schrijf denk ik, dat mijn ego daadwerkelijk op vakantie was.
Ik lig nog altijd op de vloer en zie mijzelf (in gedachten liggen), en stelde mij de vraag: wil je zo dood gevonden worden? Nee, dat was niet passend. Ergens in deze maalstroom van gedachten, zei ik: je zit in een trip, dit is een trip. Daarna vergat ik het direct en leefde en beleefde het leven als in een cartoon. Ik zie leven/dood en zie licht/donker. Ik kies donker of ik kies licht, maar ik vond licht zo eentonig, wit is zo saai. En jawel daar was plots in mijn wereld kleur; geel, alles geel; alles blauw, ja blauw, ik kies voor blauw ... nee dat wordt saai, ik kies voor alle kleuren. Ik was alle kleuren, tegelijk en een voor een. Bedenk wel het was donker en had nog geen licht aangedaan, alleen het straatlicht komt de badkamer in en dan alleen door de luxaflex.
In mijn overactieve en rare brein komt een voorval van de afgelopen week naar boven. Ik was bij de tandarts geweest die week. De tandarts had mij flink te pakken gehad, boren in de voortanden en in een kies, zonder verdoving natuurlijk, dat gaf veel pijn in een kort tijd. Wat ik deed in de tandarts stoel, deed ik nu ook, ik visualiseerde de pijn als een kleur. Achteraf gezien, probeerde ik deze tandartservaring een plaats te geven.
Mijn gedachten verliepen nogal chaotisch en ik kan mij niet meer alles (zeg maar niet veel) goed voor de geest halen. Het gemis en de pijn en de euforie en het gevoel dat ik leefde en alles aan kon, kleuren, (jeugd)herinneringen, niet willen bewegen, dit alles gebeurde door elkaar heen, in een maalstroom van emoties en dan heb ik niet eens alles kunnen beschrijven. Ergens ben ik mijn sok kwijt geraakt in die bad- of slaapkamer en tot vandaag weet ik niet meer waar deze is.
De trip begon om 17:15 en ik ging naar beneden (met een sok) dit moet na 20:00 uur zijn geweest. Ik moet ongeveer 3 uur boven zijn geweest op bed en op de badkamervloer. Het voelde als een levenlang.
Ik heb op de automatische piloot wat eten warm gemaakt en had het plan een film te gaan kijken.Dat is waar ook, ik had een playlist gemaakt, een film klaargezet en ik had er niets mee gedaan, totaal vergeten. Niets aan te doen, ik ga op de bank zitten met het eten en blader door de films en kies, 'De gelukkige huisvrouw', waarom weet ik niet. Kijk bijna nooit een Nederlandstalige film. In de nagloei van de trip vond ik dit een heftige film, de psychose lijkt op een trip (toch?), de film maakte veel los in mij, ik zal jullie er niet mee vermoeien, maar door de aflopende trip en door het verhaal van de film, werd ik geraakt. Opvoeding, gekte, jeugd, relaties, het maakte veel los, maar op een goede en constructieve manier. (Ik voelde mee, alleen die moeder, wat speelde die slecht, zeg. Ik geloofde het niet.)
Zo tegen elf uur, zag ik de gemiste oproepen op mijn mobiel van mijn vrouw (had de huistelefoon uitgezet), ik bel haar terug. Ze heeft slecht nieuws en ik ben weer in een klap terug in het leven, bam de keiharde realiteit slaat terug. Een kennis van haar was overleden, 43 jaar...
Sorry, dat ik zo moet eindigen, het is niet anders. De volgende dag moest ik een beetje bijkomen, ik heb dan vaker een lichte wollige 'hoofdpijn'. Al met al een trip met hoogte en dieptepunten en eigenaardig, heerlijk onvoorspelbaar (niet te sturen).
Ik zeg nu: de volgende keer waarschijnlijk ietsje minder![:wink:]()
Soms eet ik de prut ook op waar de thee van is gemaakt, maar dat lukte nu niet, rond 17:00 drink ik de mok truffel thee leeg.
Het werd avond (herfstavond) en ik ben naar boven gegaan om even te gaan liggen. En wat ik wenste gebeurde ook, wat een trip! Ik lag op bed en ik kon niets anders doen dan mijn ogen dichtdoen, de bodyload kwam op en de smaak van de truffels zat even in de weg en ik mocht niet slikken. Ik had wat spuug, maar slikte dit niet door, ik speelde ermee. Ik dacht, best vies, maar ook interessant, is dit van mij? Raar die plakkerige, warme vloeistof. Ik heb lange tijd gedacht, wat moet ik doen met dit spuug, ik kon niet op het woord tissue komen, geen idee wat een tissue doet. Ik heb even gezocht in het donker naar een papieren zakdoek, maar vergat dit ook direct weer. Ik moest er erg om lachen dat ik spuug had, maar geen idee had wat eraan te doen, zakdoekjes wat zijn dat? Dit waren de eerste 10-15 minuten.
Daarna verliep de trip chaotischer dan ik voor mogelijk had gehouden.
Ik weet niet meer hoe of waarom, maar ik lag op de badkamer vloer en kon of wilde niet meer bewegen. Ik wist zeker dat ik alleen bestond in gedachten, alles is een gedachte, zoiets als leven in de matrix, of in een game als Tron. Ik wist het zeker, ik zit in een schijnwereld. Het was donker (nog steeds geen licht aangedaan) en ik was alleen. Er kwamen prachtige beelden in mijn hoofd, alleen wat ik kon verbeelden bestond. Dat was mijn overtuiging. Ik slingerde van euforie naar depressie. Want, ik kon mijn geliefden niet voor de geest halen en ik mistte ze, ik zou ze nooit meer zien, ik wilde ze zien. Ik was iedereen kwijt. Vreemd genoeg voelde ik mij verbonden met alles. Ik leef eeuwig door, in welke vorm dan ook, in wat voor molecuul dan ook, ergens in dit universum. Dit was een rustgevende gedachte. Of anders gezegd, 'nothing lasts ..., but nothing is lost' (shpongle). Nu ik het schrijf denk ik, dat mijn ego daadwerkelijk op vakantie was.
Ik lig nog altijd op de vloer en zie mijzelf (in gedachten liggen), en stelde mij de vraag: wil je zo dood gevonden worden? Nee, dat was niet passend. Ergens in deze maalstroom van gedachten, zei ik: je zit in een trip, dit is een trip. Daarna vergat ik het direct en leefde en beleefde het leven als in een cartoon. Ik zie leven/dood en zie licht/donker. Ik kies donker of ik kies licht, maar ik vond licht zo eentonig, wit is zo saai. En jawel daar was plots in mijn wereld kleur; geel, alles geel; alles blauw, ja blauw, ik kies voor blauw ... nee dat wordt saai, ik kies voor alle kleuren. Ik was alle kleuren, tegelijk en een voor een. Bedenk wel het was donker en had nog geen licht aangedaan, alleen het straatlicht komt de badkamer in en dan alleen door de luxaflex.
In mijn overactieve en rare brein komt een voorval van de afgelopen week naar boven. Ik was bij de tandarts geweest die week. De tandarts had mij flink te pakken gehad, boren in de voortanden en in een kies, zonder verdoving natuurlijk, dat gaf veel pijn in een kort tijd. Wat ik deed in de tandarts stoel, deed ik nu ook, ik visualiseerde de pijn als een kleur. Achteraf gezien, probeerde ik deze tandartservaring een plaats te geven.
Mijn gedachten verliepen nogal chaotisch en ik kan mij niet meer alles (zeg maar niet veel) goed voor de geest halen. Het gemis en de pijn en de euforie en het gevoel dat ik leefde en alles aan kon, kleuren, (jeugd)herinneringen, niet willen bewegen, dit alles gebeurde door elkaar heen, in een maalstroom van emoties en dan heb ik niet eens alles kunnen beschrijven. Ergens ben ik mijn sok kwijt geraakt in die bad- of slaapkamer en tot vandaag weet ik niet meer waar deze is.
De trip begon om 17:15 en ik ging naar beneden (met een sok) dit moet na 20:00 uur zijn geweest. Ik moet ongeveer 3 uur boven zijn geweest op bed en op de badkamervloer. Het voelde als een levenlang.
Ik heb op de automatische piloot wat eten warm gemaakt en had het plan een film te gaan kijken.Dat is waar ook, ik had een playlist gemaakt, een film klaargezet en ik had er niets mee gedaan, totaal vergeten. Niets aan te doen, ik ga op de bank zitten met het eten en blader door de films en kies, 'De gelukkige huisvrouw', waarom weet ik niet. Kijk bijna nooit een Nederlandstalige film. In de nagloei van de trip vond ik dit een heftige film, de psychose lijkt op een trip (toch?), de film maakte veel los in mij, ik zal jullie er niet mee vermoeien, maar door de aflopende trip en door het verhaal van de film, werd ik geraakt. Opvoeding, gekte, jeugd, relaties, het maakte veel los, maar op een goede en constructieve manier. (Ik voelde mee, alleen die moeder, wat speelde die slecht, zeg. Ik geloofde het niet.)
Zo tegen elf uur, zag ik de gemiste oproepen op mijn mobiel van mijn vrouw (had de huistelefoon uitgezet), ik bel haar terug. Ze heeft slecht nieuws en ik ben weer in een klap terug in het leven, bam de keiharde realiteit slaat terug. Een kennis van haar was overleden, 43 jaar...
Sorry, dat ik zo moet eindigen, het is niet anders. De volgende dag moest ik een beetje bijkomen, ik heb dan vaker een lichte wollige 'hoofdpijn'. Al met al een trip met hoogte en dieptepunten en eigenaardig, heerlijk onvoorspelbaar (niet te sturen).
Ik zeg nu: de volgende keer waarschijnlijk ietsje minder
