#1
Beste forumleden,
Vooraf:
Dit is mijn eerste tripreport. Heb er wel al een heleboel gelezen van jullie, als 'gast-zijnde'. Verder ben ik dus ook nieuw op dit forum als lid. Ik was al heel lang van plan om een trip-report met jullie te delen. Meer dan een half jaar na dato ga ik de trip dan toch eindelijk op papier zetten. Veel dingen zijn me maar vaag bijgebleven, maar ik ga m'n best doen.
Over mijzelf:
Ik ben een jongen van 18 jaar. Ik ben 1.78 lang en weeg rond de 68 kilo. Verder heb ik qua drugs alleen xtc en truffels gebruikt (en zo nu en dan een jointje). De trip die ik nu ga vertellen is mijn tweede keer dat ik xtc deed. Ik ben me verder wel bewust van alle dingen rondom drugsgebruik. Heb over vrijwel alle soorten drugs research gedaan. Ben ook slechts een recreatieve gebruiker, die wel drie keer nadenkt voordat ie iets gebruikt.
De avond vooraf:
Ik zit in een vriendengroep en het was bijna schoolgala. We hadden besloten, omdat we al een tijdje geen xtc meer hadden gedaan om het tijdens het gala van school te doen. Dit temeer omdat we geen verdere gezamenlijke feestjes in onze agenda hadden staan. De groep die xtc ging gebruiken bestond uit 6-10 man. De precieze hoeveelheid kan ik me niet precies meer herinneren.
De donderdagmiddag voor het gala haalde een van de vrienden de snoepjes. We hadden rode batterijtjes (200-220mg) gehaald. Ikzelf had er eentje besteld. Toen we in de avond eerst bij een andere vriend een paar biertjes gingen drinken, kregen we de pillen te zien die onze vriend had geregeld. Toen hij ze op tafel legde keken we onze ogen uit. 'Zo groot?!' Zei menig man. De pillen waren immens groot. Ik denk ongeveer ter grootte van 2 normale xtc-pillen.
Na een paar biertjes gedronken te hebben vertrokken we op de fiets richting het gala. Iedereen was in opperbeste stemming, en ondanks de kou, en het feit dat we 30 minuten moesten fietsen maakte het de stemming er niet minder om. Onderweg nog eventjes gestopt om wat standaard aankopen bij de AH te doen wanneer je een xtc-trip tegemoet gaat.
Rond 21:00 kwamen we aan bij de club waar het gala gehouden werd. We stalden onze fietsen, en sommige van onze vrienden namen hun eerste halfje bij de ingang van de club. Ikzelf wachtte tot ik binnenwas en de wc inkon om het snoepje naar binnen te snoepen. Ongeveer 21:15 nam ik mijn eerste halfje. Met een grote glimlach liep ik de zaal in. Nu gaat het komen hoor, dacht ik bij mezelf. En dan komt het vervelendste... Het wachten tot de pil inslaat. Na een aantal peuken gerookt te hebben, en wat gepraat te hebben met mensen, verstreek de tijd enigszinds. In de rokersruimte kwam ik erachter dat onze groep niet de enige die van plan was een pilletje te doen deze avond. Al met al een uur gewacht, en tot dan toe geen enkele waarneming kunnen nemen dat de xtc z'n werking is gaan doen. Hetzelfde gold voor al m'n vrienden. Niemand merkte tot dan toe iets van de xtc. Ik besloot met wat andere mensen om nog een kwartje bij te poppen. Zo besloten, zo gedaan. Rond 22:15 een kwartje bijgenomen, en maar weer afwachten. Het feit dat je zelf nuchter bent, terwijl de hele club aangeschoten/dronken is, is ook wel een beleving opzich. Dat heb ik niet vaak meegemaakt, maar het voelde toch ook wel heel raar aan.
M'n vrienden en ik werden om 22:45 wel erg ongeduldig. Sommige begonnen lichte tintelingen te voelen, maar bij mezelf merkte ik helaas nog erg weinig tot niks. Ik besloot niet om m'n laatste kwartje al in te nemen. Andere vrienden van mij namen die keuze wel. (Zij hadden volgens mij ook meer dan 1 pil gehaald).
Om 23:00 begonnen B. (Belangrijke vriend in het vervolg van de trip-report) en ik maar de dansvloer op te gaan om wat te dansen. De Dj had wat Deep-House opgezet, en daar vermaken wij ons allebei wel prima op. En dan eindelijk, om 23:15 begon de xtc licht in z'n werking te treden. Ik begon lichtelijk een love-feeling te krijgen, en had samen zin met B. om te knuffelen met mensen. Bij B. begon de pil ook te werken, en oh wat waren we blij met die ontlading. Na een half uurtje gedanst te hebben, keek ik eventjes op m'n mobiel of er wat gezegd was in het groepsgesprek met de mensen die ook xtc op hadden. Iedereen bleek al buiten te zijn, en bij weinig mensen had de pil tot dan toe een goeie uitwerking. Erg jammer. Op dat moment kreeg ik opeens ook een minder gevoel. Ik wilde zitten, en m'n benen waren doodop. Ik kon nu al niet meer dansen. Ik wilde eigenlijk ook wel naar buiten, even wat frisse lucht scheppen. Aangezien het feest al om 00:00 (schooltijden) afgelopen was, zei ik tegen B. dat ik alvast naar buiten ging, en daar op hem zou wachten met de rest van de groep die al buiten was. B. wilde namelijk nog wel eventjes doordansen. Hij vermaakte zich prima. Eenmaal buiten sprak ik de andere weer. We waren tot de conclusie gekomen dat dit hele aparte pillen waren. Niemand merkte er veel van tot nu toe (23:45) Erg jammer vonden we allemaal. Uiteindelijk toen het feest was afgelopen, hadden we elkaar allemaal gevonden en besloten we een plek te zoeken om te afteren, en te hopen dat de pil nog iets spectaculairs teweeg zou brengen. Ik had rond 00:15 mijn laatste kwartje ingenomen, en hoopte dat dat kwartje het verschil zou maken. Dat deed het kwartje zeker.
Met zeker een groep van 15 man fietsten we terug richting onze stad. Het fietsen was ondertussen wel echt heel fijn geworden, en ik kon dan ook niet stoppen met fietsen. Daarnaast werd praten ook steeds fijner, ik kon zo erg genieten, wanneer ik samen met iemand anders een gesprek had. Het feit dat je tijd voor elkaar neemt, om naar elkaar te luisteren voelde heel fijn. Ik had ook een box meegenomen, en de muziek stond aardig hard. Ja, langzamerhand begon de muziek steeds meer zijn werk te doen, net als de xtc.
Uiteindelijk reden we op een brug naar beneden richting een groot kruispunt, en toen kwamen de hallucinaties opzetten die niet meer wilden stoppen. Dit was de allereerste keer dat ik hallucineerde, en het was adembenemend. Ik keek van een afstandje naar het kruispunt en het leek alsof ik keek naar allemaal tolpoortjes, die je vast en zeker gewend bent van het buitenland. Ik zei tegen B. die op dat moment naast me reed of hij hetzelfde had. Hij lachte me toe en zei dat ik hallucineerde. Ik vond het op dat moment maar raar.
We kwamen bij een fietstunnel aan. We stopten daar om even te kunnen genieten van de warmte, want het was midden in de winter. Ik parkeerde m'n fiets. Ik keek andere mensen aan. Iedereen leek wel verzeild geraakt in zijn uitspace. Er kwam een nummer voorbij op m'n box die m'n space echt naar z'n piek bracht. Ik hield de box tegen m'n oor aan op z'n allerhardst. Ik stond midden op het fietspad te dansen en die xtc benaderde zijn piek. Alles was zo ongelovelijk fijn. Dat ik hier met al deze mensen zo samen kon zijn. De muziek. De sfeer. M'n energie. Wauw.
Na een paar minuten vroeg m'n goeie vriend B. of ik zin had om een rondje te lopen, want lopen was zo ongelovelijk fijn. Je hoeft er geen moeite voor te doen en je komt vooruit, en tegelijkertijd al die tintelingen die door je benen schieten. Ik stond ondertussen licht te hallucineren, en ik wilde natuurlijk wel wat meer dingen ontdekken. Zo kwamen we ergens aan bij een bankje en keken we op een soort industrieterrein uit. Dit was het meest frappante gedeelte van de hele trip, maar we zagen letterlijk allebei hetzelfde. We zagen in de verte in een gebouw allemaal feestende mensen en lichtgevende discoballen. Er was zelfs een DJ. Het was een glazen gebouw, en we konden er zo in kijken. Er was dus een feest aan de gang op dit moment dachten we allebei. We wilden er zo snel mogelijk naar toe. Eenmaal aangekomen op het verlaten industrieterrein bleek het te gaan om een hotel, waar een oude man een sigaretje rookte, die ons apart aankeek wat we daar in de nacht te zoeken hadden. De lichtgevende discoballen bleken achteraf sierlichtjes in de heg te zijn voor kerstmis en dergelijke.
Eenmaal aangekomen bij de groep (die nog steeds verbleef bij de tunnel), werd er net op dat moment een Cobra 6 afgestoken door een vriend, die bijna in een cappucion van een andere vriend viel. Het scheelde maar een haartje. Toen de knal kwam, die vrij hard was, pakte iedereen zijn fiets en werden er dingen geschreeuwd in de trend van 'er komt politie'. Ik nog steeds in een hallucinerende toestand probeerde m'n fiets open te maken, en een beetje paniekerig door de opmerkingen dat er politie kwam, keek ik achterom en zag ik aan het eind van de tunnel twee politiemensen op hun fiets snel aankomen. Ik schrok me kapot! Er kwam politie aan! Ik opende m'n fiets en reed zo hard als ik kon weg. Ik had nog nooit zoveel adrenaline gehad als toen. Toen ik vervolgens nogmaals omkeek bleek het te gaan om slechts twee fietsers. Dit voelde toch wel heel raar voor mezelf. Ik zwoor namelijk echt twee mensen in een blauw politiepak gezien te hebben. Ik liet het ook maar toe dat het hallucineren niet meer wilde stoppen. Ik kon me ook wel erg vermaken met de hallucinaties. Ze waren geen sta in de weg.
We zochten een nieuwe plek om verder te kunnen uitspacen. We kwamen aan bij ons winkelcentrum en we gingen tegen een winkelpand aanzitten. Hier werden de hallucinaties met de minuut erger. Het wilde niet meer stoppen. We waren met ongeveer 7 man overgebleven. Iedereen zei dat hij nog nooit zoiets had meegemaakt met xtc. Iedereen was zwaar aan het trippen. Niemand had ooit zo erg gehallucineerd als dit. Ik keek een vriend aan in z'n gezicht en het enige wat ik zag was een verschrompelde oude dame. M'n andere vriend had een welbekend gabberbrilletje op z'n hoofd staan voor m'n gevoel. Al m'n vrienden zeiden dat het leek alsof ik in een astronautenpak zat. Heel komisch. Verder keek ik de parkeerplaats op, dat was ondertussen een zee geworden. En vervolgens kwam er een gigantisch vrachtschip op mij afgevaren vanaf het water. Het was echt een enorm iets. Toen het uiteindelijk dichterbij kwam, verdween het in het niets. Ook wilde ik een selfie maken. Ik pakte m'n mobiel maar ik snapte mijn camera niet meer helemaal. Toen ik had uitgevogeld waar de selfiestand zat richtte de camera op mijn hoofd. Heel onwerkelijk zag ik een gigantische clownsbril via de camera op mijn neus zitten. Ik maakte een heleboel foto's, maar toen ik de foto's vervolgens bekeek was er niks aan de hand en zat er geen bril op mijn hoofd. Het kwam alleen tot stand als de camerafunctie aanstond.
In die tussentijd was ik vergeten dat mijn muziek al die tijd al via Soundcloud werd afgespeeld. Om 2 uur s'nachts was dus ook mijn abonemment van internet erdoorheen. Ik kon er alleen maar op dat moment om lachen, maar de volgende morgen keek ik toch wel even als een boer met kiespijn... Uiteindelijk liepen we nog een rondje om het winkelcentrum. Veel mensen hadden enorme dorst gekregen, en ik was als enige goed voorbereid, en had twee AA's van huis meegenomen. Zo gul als je bent deelde ik wel heel lief uit aan iedereen. Veel mensen snakten helaas ook naar water. We liepen een rondje en we kwamen bij het gemeentehuis. Ik keek het gemeentehuis in, want die is van glas. En tot mijn schrik zag ik een supergrote opgezette dinosauris staan. Toen ik dat hardop zei moest iedereen wel erg lachen. Achteraf bleek het om een grote kerstboom te gaan. Ondertussen voelde alles zo liefdevol aan. Wat normaal een saai winkelcentrum is, waar het superverlaten in de avond is, was het nu een paradijs. Alle lichtjes gaven zoveel gezelligheid. Het voelde allemaal zo gezellig aan, terwijl er niemand anders was, dan wijzelf. We liepen voorbij een restaurant wat in het water stond op houten pilaren. Wat er toen gebeurde was zo mysterieus. De pilaren braken af, en het restaurant wat zo even nog boven het water stond, was ondertussen aan het zinken. Er bleef werkelijkwaar niets meer over van het restaurant. Het verdween onder water. Toen ik dichterbij kwam, bleek alles weer op zijn pootjes terecht te zijn gekomen. Het restaurant had zijn normale vormen weer aangenomen. We liepen verder en kwamen bij een flat aan. Hier was gelukkig een waterkraan! Een aantal mensen sloop door de heg, en vulden hun flesjes met water. Vervolgens bleek het dat we iemand waren kwijt geraakt. We misten een persoon (achteraf bleek het dat hij gewoon bij het winkelpand bleef, omdat hij rustig wilde zitten). Ik schrok een beetje, en probeerde hem te zoeken. Mijn hallucinaties speelden hierop in. Overal waar ik keek, zag ik zwarte schimmen. Echt tientallen. In mijn ooghoeken zag ik ze op het gras zitten, andere waren aan het picknikken. Andere liepen me zomaar voorbij. En elke keer als ik naar ze keek ging er een flits in m'n voorbij dat het mijn op dat moment vermiste vriend was. Het begon allemaal steeds vager te worden.
Na het rondje om het winkelcentrum bleek het dat er politie langs was geweest bij mijn vriend die achter was gebleven. Hij reageerde op de politie heel nonchalant dat hij zat te wachten totdat school weer begon. Het was op dat moment rond half 3 's nachts. Gelukkig mocht hij blijven zitten van de politie en deden ze er verder niet moeilijk over.
Toen we weer tegen het winkelpand aanzaten werd er hier en daar een stick gedraaid. Zelf wilde ik ook wel een paar poffen, maar ik was in die tussentijd alweer zo erg afgeleid door hallucinaties dat ik de hele stick was vergeten. Toen ik na een tijdje vroeg of ik nog een pof mocht, werd mij duidelijk gemaakt dat de joint ongeveer een kwartier geleden al opgerookt was. Ik zag er gelukkig de humor wel van in.
Ondertussen kwam er een andere vriend aan. Hij was ook onder invloed van xtc, maar had eerst bij andere mensen in een garage gezeten. Hij had groene heineken genomen en vond het maar raar dat wij allemaal zo voor ons uit zaten te staren. Hij had immers een totaal andere trip dan wij hadden. Hij zat kort daarvoor natuurlijk ook nog in een totaal andere setting. Wij konden nog amper woorden met elkaar uitwisselen, terwijl hij een praatkick had, en superactief was. Uiteindelijk nam hij nog een kwartje van een batterijtje van een van ons. Na een tijdje ging hij naar huis. De volgende dag vertelde hij me dat hij ook nog superhard heeft lopen hallucineren in zijn kamer van dat kwartje. Wij denken dus persoonlijk dat er iets aan de hand was met de pillen. We hebben ze niet getest, want de dealer is voorderest wel een bekende bij veel van m'n vrienden. Als een van jullie een verklaring hiervoor kan geven, hoor ik het graag.
Rond 03:00 zei B. dat hij naar huis ging. Hij moest tenslotte nog een uur naar huis fietsen. Nadat hij weg was, voelde het constant of hij nog in onze nabijheid was. Een heel apart gevoel. Hij was er niet, maar toch ook weer wel. (Als je ooit xtc hebt gebruikt, is dit heel herkenbaar waarschijnlijk).
Het laatste uurtje zat ik compleet in een vage comfortzone. Alles werd met de minuut vager voor mijn gevoel. Ik voelde me zo intens gelukkig. Het was 03:30 en ik zat bij een verlaten winkelcentrum intens gelukkig te zijn. Het moet niet gekker worden dacht ik bij mezelf. We waren met z'n 4en overgebleven. Ik was van plan 04:00 naar huis te gaan, en nog een paar uur slaap te pakken, want ik moest de volgende ochtend om 08:00 op school zijn. De andere gingen een nachtje door. Zij wilden per se ontbijten bij de gele wenkbrauw. Toen het tenslotte 04:00 was, moest ik opstaan en m'n fiets pakken. Dat was werkelijk waar nog nooit zo zwaar geweest. Ik wilde zo graag verder uitspacen. Het was namelijk voor m'n gevoel nog lang niet klaar. Het was ondertussen behoorlijk afgekoeld, en de fietsreis leek ook een eeuwigheid te duren. Eenmaal thuis trok ik mijn schoenen uit, en toen gebeurde er iets geks. Ik viel staand in slaap. Ik weet niet hoelang het geduurd heeft, maar op een gegeven moment werd ik weer wakker, en stond ik nog steeds in de gang. Vervolgens regelrecht m'n bed ingedoken (wel eventjes m'n tanden gepoetst). Toen ik in bed lag, en m'n ogen dichthad, keerde ik steeds met closed eyes visuals terug naar de plek van het winkelcentrum. En elke keer schrok ik wakker en dacht ik, shit ik moet naar huis! Telkens besefte ik dan weer dat ik al thuis in bed lag. Ook praatte ik constant in m'n slaap tegen m'n vrienden, omdat ik dacht dat ik naast ze zat, tegen het winkelpand aan. Hieraan wist ik zéker dat m'n space nog niet af was. 8 à 9 uur na inname.
Na een paar uur slaap schrok ik wakker van m'n wekker. Na een hard gevecht met m'n ontbijt, toch iets naar binnen gekregen. Vervolgens stapte ik op de fiets en dacht ik dat ik nog steeds aan het hallucineren was. Ik nam bepaalde objecten en personen aan als een hallucinatie, maar al die dingen bleken dus juÃst wel werkelijkheid te zijn. Precies het tegenovergestelde dus.
Hiermee ben ik aan het einde gekomen van een toch wel aparte trip. Iets wat niemand op voorhand had durven denken. Ik hoop dat ik jullie heb kunnen vermaken met mijn verhaal. Dit waren de belangrijkste dingen die ik me nog kan herinneren, en die zijn dus ook op papier gezet. Dankjewel voor het lezen. Reacties, tips en opmerkingen zijn altijd welkom![:)]()
.
Vooraf:
Dit is mijn eerste tripreport. Heb er wel al een heleboel gelezen van jullie, als 'gast-zijnde'. Verder ben ik dus ook nieuw op dit forum als lid. Ik was al heel lang van plan om een trip-report met jullie te delen. Meer dan een half jaar na dato ga ik de trip dan toch eindelijk op papier zetten. Veel dingen zijn me maar vaag bijgebleven, maar ik ga m'n best doen.
Over mijzelf:
Ik ben een jongen van 18 jaar. Ik ben 1.78 lang en weeg rond de 68 kilo. Verder heb ik qua drugs alleen xtc en truffels gebruikt (en zo nu en dan een jointje). De trip die ik nu ga vertellen is mijn tweede keer dat ik xtc deed. Ik ben me verder wel bewust van alle dingen rondom drugsgebruik. Heb over vrijwel alle soorten drugs research gedaan. Ben ook slechts een recreatieve gebruiker, die wel drie keer nadenkt voordat ie iets gebruikt.
De avond vooraf:
Ik zit in een vriendengroep en het was bijna schoolgala. We hadden besloten, omdat we al een tijdje geen xtc meer hadden gedaan om het tijdens het gala van school te doen. Dit temeer omdat we geen verdere gezamenlijke feestjes in onze agenda hadden staan. De groep die xtc ging gebruiken bestond uit 6-10 man. De precieze hoeveelheid kan ik me niet precies meer herinneren.
De donderdagmiddag voor het gala haalde een van de vrienden de snoepjes. We hadden rode batterijtjes (200-220mg) gehaald. Ikzelf had er eentje besteld. Toen we in de avond eerst bij een andere vriend een paar biertjes gingen drinken, kregen we de pillen te zien die onze vriend had geregeld. Toen hij ze op tafel legde keken we onze ogen uit. 'Zo groot?!' Zei menig man. De pillen waren immens groot. Ik denk ongeveer ter grootte van 2 normale xtc-pillen.
Na een paar biertjes gedronken te hebben vertrokken we op de fiets richting het gala. Iedereen was in opperbeste stemming, en ondanks de kou, en het feit dat we 30 minuten moesten fietsen maakte het de stemming er niet minder om. Onderweg nog eventjes gestopt om wat standaard aankopen bij de AH te doen wanneer je een xtc-trip tegemoet gaat.
Rond 21:00 kwamen we aan bij de club waar het gala gehouden werd. We stalden onze fietsen, en sommige van onze vrienden namen hun eerste halfje bij de ingang van de club. Ikzelf wachtte tot ik binnenwas en de wc inkon om het snoepje naar binnen te snoepen. Ongeveer 21:15 nam ik mijn eerste halfje. Met een grote glimlach liep ik de zaal in. Nu gaat het komen hoor, dacht ik bij mezelf. En dan komt het vervelendste... Het wachten tot de pil inslaat. Na een aantal peuken gerookt te hebben, en wat gepraat te hebben met mensen, verstreek de tijd enigszinds. In de rokersruimte kwam ik erachter dat onze groep niet de enige die van plan was een pilletje te doen deze avond. Al met al een uur gewacht, en tot dan toe geen enkele waarneming kunnen nemen dat de xtc z'n werking is gaan doen. Hetzelfde gold voor al m'n vrienden. Niemand merkte tot dan toe iets van de xtc. Ik besloot met wat andere mensen om nog een kwartje bij te poppen. Zo besloten, zo gedaan. Rond 22:15 een kwartje bijgenomen, en maar weer afwachten. Het feit dat je zelf nuchter bent, terwijl de hele club aangeschoten/dronken is, is ook wel een beleving opzich. Dat heb ik niet vaak meegemaakt, maar het voelde toch ook wel heel raar aan.
M'n vrienden en ik werden om 22:45 wel erg ongeduldig. Sommige begonnen lichte tintelingen te voelen, maar bij mezelf merkte ik helaas nog erg weinig tot niks. Ik besloot niet om m'n laatste kwartje al in te nemen. Andere vrienden van mij namen die keuze wel. (Zij hadden volgens mij ook meer dan 1 pil gehaald).
Om 23:00 begonnen B. (Belangrijke vriend in het vervolg van de trip-report) en ik maar de dansvloer op te gaan om wat te dansen. De Dj had wat Deep-House opgezet, en daar vermaken wij ons allebei wel prima op. En dan eindelijk, om 23:15 begon de xtc licht in z'n werking te treden. Ik begon lichtelijk een love-feeling te krijgen, en had samen zin met B. om te knuffelen met mensen. Bij B. begon de pil ook te werken, en oh wat waren we blij met die ontlading. Na een half uurtje gedanst te hebben, keek ik eventjes op m'n mobiel of er wat gezegd was in het groepsgesprek met de mensen die ook xtc op hadden. Iedereen bleek al buiten te zijn, en bij weinig mensen had de pil tot dan toe een goeie uitwerking. Erg jammer. Op dat moment kreeg ik opeens ook een minder gevoel. Ik wilde zitten, en m'n benen waren doodop. Ik kon nu al niet meer dansen. Ik wilde eigenlijk ook wel naar buiten, even wat frisse lucht scheppen. Aangezien het feest al om 00:00 (schooltijden) afgelopen was, zei ik tegen B. dat ik alvast naar buiten ging, en daar op hem zou wachten met de rest van de groep die al buiten was. B. wilde namelijk nog wel eventjes doordansen. Hij vermaakte zich prima. Eenmaal buiten sprak ik de andere weer. We waren tot de conclusie gekomen dat dit hele aparte pillen waren. Niemand merkte er veel van tot nu toe (23:45) Erg jammer vonden we allemaal. Uiteindelijk toen het feest was afgelopen, hadden we elkaar allemaal gevonden en besloten we een plek te zoeken om te afteren, en te hopen dat de pil nog iets spectaculairs teweeg zou brengen. Ik had rond 00:15 mijn laatste kwartje ingenomen, en hoopte dat dat kwartje het verschil zou maken. Dat deed het kwartje zeker.
Met zeker een groep van 15 man fietsten we terug richting onze stad. Het fietsen was ondertussen wel echt heel fijn geworden, en ik kon dan ook niet stoppen met fietsen. Daarnaast werd praten ook steeds fijner, ik kon zo erg genieten, wanneer ik samen met iemand anders een gesprek had. Het feit dat je tijd voor elkaar neemt, om naar elkaar te luisteren voelde heel fijn. Ik had ook een box meegenomen, en de muziek stond aardig hard. Ja, langzamerhand begon de muziek steeds meer zijn werk te doen, net als de xtc.
Uiteindelijk reden we op een brug naar beneden richting een groot kruispunt, en toen kwamen de hallucinaties opzetten die niet meer wilden stoppen. Dit was de allereerste keer dat ik hallucineerde, en het was adembenemend. Ik keek van een afstandje naar het kruispunt en het leek alsof ik keek naar allemaal tolpoortjes, die je vast en zeker gewend bent van het buitenland. Ik zei tegen B. die op dat moment naast me reed of hij hetzelfde had. Hij lachte me toe en zei dat ik hallucineerde. Ik vond het op dat moment maar raar.
We kwamen bij een fietstunnel aan. We stopten daar om even te kunnen genieten van de warmte, want het was midden in de winter. Ik parkeerde m'n fiets. Ik keek andere mensen aan. Iedereen leek wel verzeild geraakt in zijn uitspace. Er kwam een nummer voorbij op m'n box die m'n space echt naar z'n piek bracht. Ik hield de box tegen m'n oor aan op z'n allerhardst. Ik stond midden op het fietspad te dansen en die xtc benaderde zijn piek. Alles was zo ongelovelijk fijn. Dat ik hier met al deze mensen zo samen kon zijn. De muziek. De sfeer. M'n energie. Wauw.
Na een paar minuten vroeg m'n goeie vriend B. of ik zin had om een rondje te lopen, want lopen was zo ongelovelijk fijn. Je hoeft er geen moeite voor te doen en je komt vooruit, en tegelijkertijd al die tintelingen die door je benen schieten. Ik stond ondertussen licht te hallucineren, en ik wilde natuurlijk wel wat meer dingen ontdekken. Zo kwamen we ergens aan bij een bankje en keken we op een soort industrieterrein uit. Dit was het meest frappante gedeelte van de hele trip, maar we zagen letterlijk allebei hetzelfde. We zagen in de verte in een gebouw allemaal feestende mensen en lichtgevende discoballen. Er was zelfs een DJ. Het was een glazen gebouw, en we konden er zo in kijken. Er was dus een feest aan de gang op dit moment dachten we allebei. We wilden er zo snel mogelijk naar toe. Eenmaal aangekomen op het verlaten industrieterrein bleek het te gaan om een hotel, waar een oude man een sigaretje rookte, die ons apart aankeek wat we daar in de nacht te zoeken hadden. De lichtgevende discoballen bleken achteraf sierlichtjes in de heg te zijn voor kerstmis en dergelijke.
Eenmaal aangekomen bij de groep (die nog steeds verbleef bij de tunnel), werd er net op dat moment een Cobra 6 afgestoken door een vriend, die bijna in een cappucion van een andere vriend viel. Het scheelde maar een haartje. Toen de knal kwam, die vrij hard was, pakte iedereen zijn fiets en werden er dingen geschreeuwd in de trend van 'er komt politie'. Ik nog steeds in een hallucinerende toestand probeerde m'n fiets open te maken, en een beetje paniekerig door de opmerkingen dat er politie kwam, keek ik achterom en zag ik aan het eind van de tunnel twee politiemensen op hun fiets snel aankomen. Ik schrok me kapot! Er kwam politie aan! Ik opende m'n fiets en reed zo hard als ik kon weg. Ik had nog nooit zoveel adrenaline gehad als toen. Toen ik vervolgens nogmaals omkeek bleek het te gaan om slechts twee fietsers. Dit voelde toch wel heel raar voor mezelf. Ik zwoor namelijk echt twee mensen in een blauw politiepak gezien te hebben. Ik liet het ook maar toe dat het hallucineren niet meer wilde stoppen. Ik kon me ook wel erg vermaken met de hallucinaties. Ze waren geen sta in de weg.
We zochten een nieuwe plek om verder te kunnen uitspacen. We kwamen aan bij ons winkelcentrum en we gingen tegen een winkelpand aanzitten. Hier werden de hallucinaties met de minuut erger. Het wilde niet meer stoppen. We waren met ongeveer 7 man overgebleven. Iedereen zei dat hij nog nooit zoiets had meegemaakt met xtc. Iedereen was zwaar aan het trippen. Niemand had ooit zo erg gehallucineerd als dit. Ik keek een vriend aan in z'n gezicht en het enige wat ik zag was een verschrompelde oude dame. M'n andere vriend had een welbekend gabberbrilletje op z'n hoofd staan voor m'n gevoel. Al m'n vrienden zeiden dat het leek alsof ik in een astronautenpak zat. Heel komisch. Verder keek ik de parkeerplaats op, dat was ondertussen een zee geworden. En vervolgens kwam er een gigantisch vrachtschip op mij afgevaren vanaf het water. Het was echt een enorm iets. Toen het uiteindelijk dichterbij kwam, verdween het in het niets. Ook wilde ik een selfie maken. Ik pakte m'n mobiel maar ik snapte mijn camera niet meer helemaal. Toen ik had uitgevogeld waar de selfiestand zat richtte de camera op mijn hoofd. Heel onwerkelijk zag ik een gigantische clownsbril via de camera op mijn neus zitten. Ik maakte een heleboel foto's, maar toen ik de foto's vervolgens bekeek was er niks aan de hand en zat er geen bril op mijn hoofd. Het kwam alleen tot stand als de camerafunctie aanstond.
In die tussentijd was ik vergeten dat mijn muziek al die tijd al via Soundcloud werd afgespeeld. Om 2 uur s'nachts was dus ook mijn abonemment van internet erdoorheen. Ik kon er alleen maar op dat moment om lachen, maar de volgende morgen keek ik toch wel even als een boer met kiespijn... Uiteindelijk liepen we nog een rondje om het winkelcentrum. Veel mensen hadden enorme dorst gekregen, en ik was als enige goed voorbereid, en had twee AA's van huis meegenomen. Zo gul als je bent deelde ik wel heel lief uit aan iedereen. Veel mensen snakten helaas ook naar water. We liepen een rondje en we kwamen bij het gemeentehuis. Ik keek het gemeentehuis in, want die is van glas. En tot mijn schrik zag ik een supergrote opgezette dinosauris staan. Toen ik dat hardop zei moest iedereen wel erg lachen. Achteraf bleek het om een grote kerstboom te gaan. Ondertussen voelde alles zo liefdevol aan. Wat normaal een saai winkelcentrum is, waar het superverlaten in de avond is, was het nu een paradijs. Alle lichtjes gaven zoveel gezelligheid. Het voelde allemaal zo gezellig aan, terwijl er niemand anders was, dan wijzelf. We liepen voorbij een restaurant wat in het water stond op houten pilaren. Wat er toen gebeurde was zo mysterieus. De pilaren braken af, en het restaurant wat zo even nog boven het water stond, was ondertussen aan het zinken. Er bleef werkelijkwaar niets meer over van het restaurant. Het verdween onder water. Toen ik dichterbij kwam, bleek alles weer op zijn pootjes terecht te zijn gekomen. Het restaurant had zijn normale vormen weer aangenomen. We liepen verder en kwamen bij een flat aan. Hier was gelukkig een waterkraan! Een aantal mensen sloop door de heg, en vulden hun flesjes met water. Vervolgens bleek het dat we iemand waren kwijt geraakt. We misten een persoon (achteraf bleek het dat hij gewoon bij het winkelpand bleef, omdat hij rustig wilde zitten). Ik schrok een beetje, en probeerde hem te zoeken. Mijn hallucinaties speelden hierop in. Overal waar ik keek, zag ik zwarte schimmen. Echt tientallen. In mijn ooghoeken zag ik ze op het gras zitten, andere waren aan het picknikken. Andere liepen me zomaar voorbij. En elke keer als ik naar ze keek ging er een flits in m'n voorbij dat het mijn op dat moment vermiste vriend was. Het begon allemaal steeds vager te worden.
Na het rondje om het winkelcentrum bleek het dat er politie langs was geweest bij mijn vriend die achter was gebleven. Hij reageerde op de politie heel nonchalant dat hij zat te wachten totdat school weer begon. Het was op dat moment rond half 3 's nachts. Gelukkig mocht hij blijven zitten van de politie en deden ze er verder niet moeilijk over.
Toen we weer tegen het winkelpand aanzaten werd er hier en daar een stick gedraaid. Zelf wilde ik ook wel een paar poffen, maar ik was in die tussentijd alweer zo erg afgeleid door hallucinaties dat ik de hele stick was vergeten. Toen ik na een tijdje vroeg of ik nog een pof mocht, werd mij duidelijk gemaakt dat de joint ongeveer een kwartier geleden al opgerookt was. Ik zag er gelukkig de humor wel van in.
Ondertussen kwam er een andere vriend aan. Hij was ook onder invloed van xtc, maar had eerst bij andere mensen in een garage gezeten. Hij had groene heineken genomen en vond het maar raar dat wij allemaal zo voor ons uit zaten te staren. Hij had immers een totaal andere trip dan wij hadden. Hij zat kort daarvoor natuurlijk ook nog in een totaal andere setting. Wij konden nog amper woorden met elkaar uitwisselen, terwijl hij een praatkick had, en superactief was. Uiteindelijk nam hij nog een kwartje van een batterijtje van een van ons. Na een tijdje ging hij naar huis. De volgende dag vertelde hij me dat hij ook nog superhard heeft lopen hallucineren in zijn kamer van dat kwartje. Wij denken dus persoonlijk dat er iets aan de hand was met de pillen. We hebben ze niet getest, want de dealer is voorderest wel een bekende bij veel van m'n vrienden. Als een van jullie een verklaring hiervoor kan geven, hoor ik het graag.
Rond 03:00 zei B. dat hij naar huis ging. Hij moest tenslotte nog een uur naar huis fietsen. Nadat hij weg was, voelde het constant of hij nog in onze nabijheid was. Een heel apart gevoel. Hij was er niet, maar toch ook weer wel. (Als je ooit xtc hebt gebruikt, is dit heel herkenbaar waarschijnlijk).
Het laatste uurtje zat ik compleet in een vage comfortzone. Alles werd met de minuut vager voor mijn gevoel. Ik voelde me zo intens gelukkig. Het was 03:30 en ik zat bij een verlaten winkelcentrum intens gelukkig te zijn. Het moet niet gekker worden dacht ik bij mezelf. We waren met z'n 4en overgebleven. Ik was van plan 04:00 naar huis te gaan, en nog een paar uur slaap te pakken, want ik moest de volgende ochtend om 08:00 op school zijn. De andere gingen een nachtje door. Zij wilden per se ontbijten bij de gele wenkbrauw. Toen het tenslotte 04:00 was, moest ik opstaan en m'n fiets pakken. Dat was werkelijk waar nog nooit zo zwaar geweest. Ik wilde zo graag verder uitspacen. Het was namelijk voor m'n gevoel nog lang niet klaar. Het was ondertussen behoorlijk afgekoeld, en de fietsreis leek ook een eeuwigheid te duren. Eenmaal thuis trok ik mijn schoenen uit, en toen gebeurde er iets geks. Ik viel staand in slaap. Ik weet niet hoelang het geduurd heeft, maar op een gegeven moment werd ik weer wakker, en stond ik nog steeds in de gang. Vervolgens regelrecht m'n bed ingedoken (wel eventjes m'n tanden gepoetst). Toen ik in bed lag, en m'n ogen dichthad, keerde ik steeds met closed eyes visuals terug naar de plek van het winkelcentrum. En elke keer schrok ik wakker en dacht ik, shit ik moet naar huis! Telkens besefte ik dan weer dat ik al thuis in bed lag. Ook praatte ik constant in m'n slaap tegen m'n vrienden, omdat ik dacht dat ik naast ze zat, tegen het winkelpand aan. Hieraan wist ik zéker dat m'n space nog niet af was. 8 à 9 uur na inname.
Na een paar uur slaap schrok ik wakker van m'n wekker. Na een hard gevecht met m'n ontbijt, toch iets naar binnen gekregen. Vervolgens stapte ik op de fiets en dacht ik dat ik nog steeds aan het hallucineren was. Ik nam bepaalde objecten en personen aan als een hallucinatie, maar al die dingen bleken dus juÃst wel werkelijkheid te zijn. Precies het tegenovergestelde dus.
Hiermee ben ik aan het einde gekomen van een toch wel aparte trip. Iets wat niemand op voorhand had durven denken. Ik hoop dat ik jullie heb kunnen vermaken met mijn verhaal. Dit waren de belangrijkste dingen die ik me nog kan herinneren, en die zijn dus ook op papier gezet. Dankjewel voor het lezen. Reacties, tips en opmerkingen zijn altijd welkom