#1
Ha mensen, ik ben weer terug voor een tweede trip report!
Voorwoord
Dit was in de beginperiode van mijn psychedelische avonturen, 't was de eerste trip waarin ik echt de draad los kon laten. Deze ervaring is voor mij nog steeds zeer indrukwekkend om over na te denken, zo indrukwekkend dat het pijn doet.
De leegte.
Als ik het me goed herinner was het lente, het leven in het leven laat zich zien, ik geniet met volle teugen van de wereld en de wereld geniet van mij. Wat er ook gebeurt, niks brengt me omlaag, ik ben dankzij de psilocybine een ander mens, een beter mens. Ik voel me gewaardeerd, en ik waardeer.
Ik spreek af met haar, we noemen haar E, iemand die ik zo'n 3.5 jaar ken. Bij haar thuisgekomen pak ik de mushrooms en we kiezen er een paar uit. Als ik het goed heb nam zij 4 stools en ik 3. Omnomnom. De space trekt aan en we gaan buiten op de bank zitten. Op de achtergrond staat Blackmill op. We kijken naar de lucht, de prachtige lucht, de lucht van waarheid. Het vormt zich tot iets wat ik niet had kunnen zien aankomen, de poort naar de hemel, de hemel zelf, het beeld van mijn hemel. 't doet me denken aan Valais (Zwitserland) met haar groene heuvels. Ik zie haar en mezelf daar, is dit wat de dood voor mij in houdt?
Beiden is een staat van shock over wat we zien, het overlapt elkaar een beetje, een beetje heel erg, ik weet het niet zo goed meer. E komt met het geweldige idee om de hondjes bij haar ouders op te halen (we trippen, waar zit je met je brein, oh wacht..) dus zo gezegd zo gedaan. Aangekomen observeer ik dat er iets klikt tussen hun. Er is contact tussen E en haar moeder. Dat is mooi.![:)]()
We lopen met de hondjes naar het park, we lopen een klein rondje en beslissen om in het gras te gaan zitten. En opeens overvalt mij het gevoel, de realisatie dat mijn ouders niet echt ouderlijk zijn, om maar zo te zeggen. Ik breek in tranen uit en E troost me. 't voelt fijn, vertrouwd, ze geeft om mij, ik voel liefde. <-- context is belangrijk
We hebben ook nog salvia tussendoor een keer gedaan, maar dat was niet zo'n geweldig succes.
Goh.
Voor de rest weet ik niet meer wat er is gebeurt. Ik weet niet of het deze trip was maar ik heb van haar ooit een poncho gekregen.
Misschien niet een indrukwekkend trip report, ik wou hem graag delen. Ik denk nog steeds vaak over deze ervaring na, ik heb nog geen trip gehad wat enigszins in de buurt kwam als hoe heftig mooi deze trip was.
Fijne jaarwisseling allen!
Voorwoord
Dit was in de beginperiode van mijn psychedelische avonturen, 't was de eerste trip waarin ik echt de draad los kon laten. Deze ervaring is voor mij nog steeds zeer indrukwekkend om over na te denken, zo indrukwekkend dat het pijn doet.
De leegte.
Als ik het me goed herinner was het lente, het leven in het leven laat zich zien, ik geniet met volle teugen van de wereld en de wereld geniet van mij. Wat er ook gebeurt, niks brengt me omlaag, ik ben dankzij de psilocybine een ander mens, een beter mens. Ik voel me gewaardeerd, en ik waardeer.
Ik spreek af met haar, we noemen haar E, iemand die ik zo'n 3.5 jaar ken. Bij haar thuisgekomen pak ik de mushrooms en we kiezen er een paar uit. Als ik het goed heb nam zij 4 stools en ik 3. Omnomnom. De space trekt aan en we gaan buiten op de bank zitten. Op de achtergrond staat Blackmill op. We kijken naar de lucht, de prachtige lucht, de lucht van waarheid. Het vormt zich tot iets wat ik niet had kunnen zien aankomen, de poort naar de hemel, de hemel zelf, het beeld van mijn hemel. 't doet me denken aan Valais (Zwitserland) met haar groene heuvels. Ik zie haar en mezelf daar, is dit wat de dood voor mij in houdt?
Beiden is een staat van shock over wat we zien, het overlapt elkaar een beetje, een beetje heel erg, ik weet het niet zo goed meer. E komt met het geweldige idee om de hondjes bij haar ouders op te halen (we trippen, waar zit je met je brein, oh wacht..) dus zo gezegd zo gedaan. Aangekomen observeer ik dat er iets klikt tussen hun. Er is contact tussen E en haar moeder. Dat is mooi.
We lopen met de hondjes naar het park, we lopen een klein rondje en beslissen om in het gras te gaan zitten. En opeens overvalt mij het gevoel, de realisatie dat mijn ouders niet echt ouderlijk zijn, om maar zo te zeggen. Ik breek in tranen uit en E troost me. 't voelt fijn, vertrouwd, ze geeft om mij, ik voel liefde. <-- context is belangrijk
We hebben ook nog salvia tussendoor een keer gedaan, maar dat was niet zo'n geweldig succes.
Goh.
Voor de rest weet ik niet meer wat er is gebeurt. Ik weet niet of het deze trip was maar ik heb van haar ooit een poncho gekregen.
Misschien niet een indrukwekkend trip report, ik wou hem graag delen. Ik denk nog steeds vaak over deze ervaring na, ik heb nog geen trip gehad wat enigszins in de buurt kwam als hoe heftig mooi deze trip was.
Fijne jaarwisseling allen!