#1
Duidelijk, bedankt voor je reactie!
#2
Wie? - Ik alleen. Man, 32 jaar. 188cm/~70KG
Wat? - ~100 mg MDMA
Waar? - Thuis
Wanneer? - 29-7-2017 21:20 uur
Twee tripreports in een weekend, dat is een primeur voor mij. Maar na mijn fantastische ervaring met MDMA gisteravond is er niets wat ik liever doe dan deze te delen met jullie. Ik noem dit maar even het derde deel in de serie Entactogenen voor bewustzijnsverruiming. Dat is namelijk waarom ik het gebruik: om het bewustzijn te verruimen en onderzoeken. Dat staat bij mij voorop, dus verwacht hier wederom niet zozeer een report over MDMA, maar een report over bewustzijnsverruiming met MDMA als hulpmiddel.
Het is 21:20 uur. Ik pak een vitamine C bruistablet van 1000mg en gooi hem in een glas water. Nog een capsule met magnesium citraat erbij tegen de kaakspanning en ik sla het glas achterover. Dit is tegenwoordig mijn voorbereiding voordat ik een entactogeen gebruik, in de hoop dat het iets minder belastend voor mijn lichaam zal zijn. Dan pak ik het zakje waar mijn allerlaatste xtc pil in zit. Omdat de vorige keer een kwartje toch iets te mild was, besluit ik 1/3 pil te nemen deze keer. Het opdelen van de pil wil natuurlijk weer voor geen meter en hij valt voor een groot gedeelte in gruis uiteen. Het lukt toch aardig om ongeveer 1/3 pil bij elkaar te krijgen. Ik pak een brok die ongeveer een kwartje van de pil beslaat en doe daarbij het losse gruis in een glas water. Eww, dat spul is vies...
Yes! Ik heb er zin in! Ik kijk uit naar de bodyhigh en nog meer naar de meditatieve staat zonder gedachten. Waar het bij mij vroeger meestal na een kwartiertje al insloeg, slaat het nu meestal pas na een klein uur in. Rond 22:00 uur voel ik heel licht een rustigere ademhaling en relaxed gevoel opkomen. Een kwartiertje later begint 'ie toch echt goed op te komen. Eerst had ik youtube nog aanstaan op mijn televisie, maar nu begint het scherm al heel gauw een enorme stoorzender te worden. Het onnatuurlijke licht doet pijn aan mijn ogen. Ik druk de tv en computer uit en ga op de bank zitten. Daar kijk ik rustig om me heen, door de kamer en naar buiten. Er hangt een kalmte, een stilte in de lucht. Dit gaat een hele fijne avond worden denk ik op dat moment. Even denk ik eraan om de rest van het halfje ook te nemen en ach, waarom niet. Voor de zekerheid.
Ik loop wat door de kamer heen en voel me bijna gewichtsloos. Scheuten van genot stromen door mijn lichaam. Mijn ademhaling wordt diep en onbevangen. Ik heb de deur naar het balkon openstaan en ga voor de hordeur staan en adem diep de buitenlucht in. Het regent op dat moment wat ervoor zorgt dat de lucht vol zuurstof is. Samen met de subtiele maar volle geur van bloemen op het balkon zorgt dat ervoor dat ik de lucht bijna kan proeven. Een diepe zucht volgt, aahh dit is heerlijk!
Na wat heen en weer door huis te hebben gelopen ga ik voor de bank op de grond op het tapijt zitten. Ook een beetje een ritueel onderhand, maar ik kan het niet helpen. Het voelt gewoon juist om dicht bij de grond te zijn op dit moment. Dit maakt dat ik me intiemer met mijn omgeving voel. Alles voelt veel zachter dan normaal. Ik aai over de stof van de bank en voel het tapijt onder mijn voeten en tussen mijn tenen. Dan denk ik aan een idee dat ik ergens had gezien op internet: tijdens een roll een spiegel erbij pakken en jezelf observeren. Ik loop naar de hal, pak daar de spiegel van de muur en ga ermee weer op de grond zitten in de woonkamer.
Voor degenen die mijn laatste tripreport op LSD hebben gelezen: tijdens die trip ben ik ook lang naar mezelf gaan staren in de spiegel van de badkamer. Dit zorgde voor een verscheidenheid aan vreemde gezichten die terugkeken naar mij. Nu gebeurd hetzelfde: ik kijk een tijdje in de spiegel en merk op dat vanaf een bepaald moment mijn kijken veranderd. Je kent waarschijnlijk wel die optische illusie plaatjes. Bijvoorbeeld deze:
Je kunt er op twee manieren naar kijken en hoewel er niets veranderd, zie je ineens iets heel anders. Op een vergelijkbare manier veranderd mijn zicht terwijl ik in de spiegel kijk. Vanaf dat moment kijk ik ineens op een neutrale manier naar mijn spiegelbeeld. Dit zorgt er op de een of andere manier voor dat mijn gezicht in de spiegel begint te veranderen. Net zoals met de LSD zie ik allemaal verschillende gezichten zich snel afwisselen in de spiegel. Dit keer geen onmenselijke gezichten, maar mannelijke, vrouwelijke, jonge, oude, knappe en lelijke gezichten. En wederom net zoals bij LSD zijn dit niet transformaties van mijn eigen gelaat, maar totaal andere gezichten. Sommige zijn zo lelijk dat ik eerst moeite heb om er naar te kijken. Na een hele reeks van gezichten wordt er langzaam een doodshoofd zichtbaar. De boodschap is zo duidelijk als maar kan: het lichaam is niet levend, niet écht. Het wordt geanimeerd door leven, maar zelf is het zonder leven. Alle andere gezichten die ik in de spiegel zag zijn niet mij, dat is helder voor mij. Maar waarom zou dat ene gezicht wat ik normaal in de spiegel zie dan wel mij zijn? Ik beschouw het vaak als mij, maar nu zie ik dat ik dat niet ben. Het is slechts een reflectie van wat ik ben. Lichamen zijn wandelende lijken, ze zijn al dood voordat ze in het graf liggen. Omdat de geboorte van het lichaam in zich de belofte van de dood herbergt. Het lichaam is altijd in een staat van verval en aftakeling. Het is altijd op weg naar de absolute zekerheid van de dood. Stiekem weten we dat allemaal, maar grijpen we ons vast aan verschijningen, aan het beeld dat we zien in de spiegel.
En dat leert de spiegel mij op de meest directe wijze. Ik zie ineens een hele knappe versie van mezelf terugkijken in de spiegel. Op een bepaalde manier voel ik er zelfs een beetje schaamte voor, maar op dat moment voelde ik me toch ijdel worden. Ondanks dat ik net had gezien dat al deze gezichten niet mij zijn, is er meteen een grijpen naar en identificatie met dit specifieke gezicht, puur omdat het esthetisch aantrekkelijk is. Dit is uiteraard je reinste narcisme, niets meer en niets minder. Maar de illusie is zó overtuigend. Ik kan me ineens helemaal voorstellen hoe mooie/knappe mensen werkelijk waar verliefd worden op hun spiegelbeeld. En dat zij hierdoor een ideale situatie creëren voor het ego om te groeien en te gedijen. Aan de oppervlakte lijkt het allemaal onschuldig, maar het ego dat de kanker van de geest is zal uiteindelijk alleen maar verwoesting, afgescheidenheid en pijn veroorzaken. Wij zijn niet het lichaam, wij zijn niet onze gedachten. Wij kunnen dat niet zijn, omdat wij dat zijn wat het lichaam, de wereld en gedachten ziet komen en gaan.
Ik kijk in de spiegel naar het zwart van mijn vergrote pupillen. Wie zit daar in, vraag ik me af. Als ik kijk naar wat ik werkelijk zie, is er niemand in het zwart van mijn pupillen. En toch maakt het zwart van mijn pupillen en alles daaromheen deel uit van mij. Maar dat is niet hoe ik normaal in de spiegel kijk. Normaal zie ik daar een man in en denk ik echt dat ik dat lichaam ben en dat er iemand is achter het zwart van mijn pupillen. Maar met het identificeren met deze vorm en met mijn gedachten komt ook de miserie van de vergelijking met andere lichamen. En mijn persoonlijkheid is zo dat ik mij vaak inferieur voel ten opzichte van andere mensen. Ik weet niet eens hoe dat komt, maar vaak heb ik dat gevoel. En vanuit dat gevoel naar je spiegelbeeld kijken zorgt voor een vertekend beeld. Normaal zien we alles door de lens van het verstand. Door een laag zelfbeeld zal het spiegelbeeld ook als negatief worden ervaren. Het inferieure én het superieure zelfbeeld zijn beide illusies. Het is beide identificatie met een tijdelijke vorm. Het ego voelt zich oftewel superieur of inferieur. Maar het ene voor het andere inwisselen kan nooit de oplossing zijn. Wat wel de oplossing is, is je identiteit niet meer in een vorm zoeken. Voor lange tijd naar jezelf kijken in de spiegel is naar mijn mening een fantastische manier om jezelf te ontkoppelen van je valse zelfbeeld(en).
Door niet het gezicht te beoordelen op esthetisch vlak, op wat voor subtiele manier dan ook, is er een neutraal kijken. En dat neutrale kijken ziet de schoonheid in alle vormen. Een esthetisch mooi of lelijk gezicht, het maakt niet uit. Voor dit neutrale kijken is overal dezelfde schoonheid te zien. Omdat het alle vormen ziet voor wat ze zijn: tijdelijke verschijningen. De schoonheid is het ervaren van het eigen wezen. De echte schoonheid is onzichtbaar voor de fysieke ogen. Het is alleen het kennen van je eigen wezen, wat inherent vervuld is. Van zichzelf gelukkig. Op deze manier is er vrijheid van oordelen over en vergelijken van vormen.
De spiegel leg ik even opzij en ik merk op dat ik al een tijd geen aandacht meer heb besteed aan de lichamelijke gevoelens van de MDMA. Op dat moment voel ik ze ineens weer. Ze zijn fijn, het is een waar plezier om ze te voelen. Maar ik weet dat het net als de vele gezichten in de spiegel maar tijdelijke verschijningen zijn. Het moment dat ze tot leven komen, zijn ze al gedoemd om te sterven. Het zijn golfjes, rimpels op de oceaan. De oceaan is ons wezen, dat wat de golfjes ziet. De golfjes zijn gemaakt van ons wezen, maar hun schijnbare vorm is altijd maar tijdelijk. Ik geniet van de gevoelens, maar wanneer ze weer verdwijnen is dat ook oké. Dan laat ik de gevoelens compleet los en ben ik alleen maar wat ik al ben. Een beginloos, eindeloos niets. Een eeuwigheid, een oneindigheid aan iets wat niet 'iets' is. Maar het is niet niets! Het is niet het niets van het verstand, het is slechts niet-iets. Zoals ik dit neer typ lijkt dit misschien erg ingewikkeld, maar het is zó simpel. We kijken er constant overheen, door te denken aan niets. Je kunt niet denken aan niets, niets is wat je bént. Wat het is, is vrij zijn van de wereld, vrij zijn van het ego. Op dat moment zie je dat wat je inademt geen lucht is, maar de liefde van God. Het Leven zelf, in de vorm van de adem ook wel prana genoemd. Je hebt nooit lucht ingeademd, ooit. Alleen maar de oneindige liefde van dat wat echt is en niet een van de ontelbare illusies van deze wereld.
Er bloeit een compassie in mij op, voor alle wezens in het universum die lijden. Als ze wisten dat alles wat nodig is om al het lijden te beëindigen die omschakeling in perceptie is. Niet meer vastklampen aan illusies. Maar de adem van God die hier al is - hier en nu - te vertrouwen en te laten stromen hoe die stroomt. Het houdt meer van jou dan je voor mogelijk houdt. Gods liefde is oneindig groter dan zelfs de liefde van een moeder voor haar kind. De liefde van een moeder is uiteindelijk ook de liefde van God, maar het is gedegradeerd tot een minder pure vorm ervan. De liefde van God echter zal jou nooit verlaten, ooit. Omdat het jou is. In feite, het geestelijk lijden Ãs Gods liefde die jou terug trekt naar jezelf, maar wij bekijken het vaak vanaf de verkeerde kant, vanuit de illusionaire zelf, het ego. We accepteren de pijn van het contact tussen liefde en het ego niet en klauwen onze nagels in de grond en vechten er tegen terwijl we meegesleurd worden, waardoor onze transformatie een moeilijke zware bevalling wordt. En dat terwijl die transformatie ons allen uiteindelijk een gouden toekomst brengt. Een toekomst die hier nu al is.
Weer bedenk ik me hoe de meeste mensen MDMA of een dergelijk middel nemen en dit puur doen om hun lust naar plezier te vervullen. Ik zeg je, hier is helemaal niets verkeerd aan en ik wil niet beweren dat je dat niet zou moeten doen. Maar ik zeg je ook: je bent zó dichtbij het ontdekken van iets dat oneindig groter, mooier en vervullender is dan het lichamelijke en geestelijke genot van een drug. Je drug-ervaringen hoeven niet te eindigen in een leeg teleurgesteld gevoel. Dit is er enkel omdat je vast hebt gegrepen aan een van de golfjes op de oceaan. En dan ben jij - de oceaan zelf - teleurgesteld omdat een golfje is verdwenen? Je bent ál het water, je bent het hele koninkrijk. Maar je bent op zoek naar tijdelijke pleziertjes die je elke keer weer zullen teleurstellen. Het is aan jou en jou alleen om die keuze te maken.
Wederom dus weer een onvergetelijke ervaring en bevestiging van wat steeds duidelijker wordt. Hopelijk voelen jullie hier wat van jullie eigen waarheid in en zullen sommigen deze manier van entactogenen gebruiken ook eens proberen. Ik lees er nooit wat over, wat me eigenlijk wel een beetje verbaasd.
Een hele fijn dag nog iedereen!
Wat? - ~100 mg MDMA
Waar? - Thuis
Wanneer? - 29-7-2017 21:20 uur
Twee tripreports in een weekend, dat is een primeur voor mij. Maar na mijn fantastische ervaring met MDMA gisteravond is er niets wat ik liever doe dan deze te delen met jullie. Ik noem dit maar even het derde deel in de serie Entactogenen voor bewustzijnsverruiming. Dat is namelijk waarom ik het gebruik: om het bewustzijn te verruimen en onderzoeken. Dat staat bij mij voorop, dus verwacht hier wederom niet zozeer een report over MDMA, maar een report over bewustzijnsverruiming met MDMA als hulpmiddel.
Het is 21:20 uur. Ik pak een vitamine C bruistablet van 1000mg en gooi hem in een glas water. Nog een capsule met magnesium citraat erbij tegen de kaakspanning en ik sla het glas achterover. Dit is tegenwoordig mijn voorbereiding voordat ik een entactogeen gebruik, in de hoop dat het iets minder belastend voor mijn lichaam zal zijn. Dan pak ik het zakje waar mijn allerlaatste xtc pil in zit. Omdat de vorige keer een kwartje toch iets te mild was, besluit ik 1/3 pil te nemen deze keer. Het opdelen van de pil wil natuurlijk weer voor geen meter en hij valt voor een groot gedeelte in gruis uiteen. Het lukt toch aardig om ongeveer 1/3 pil bij elkaar te krijgen. Ik pak een brok die ongeveer een kwartje van de pil beslaat en doe daarbij het losse gruis in een glas water. Eww, dat spul is vies...
Yes! Ik heb er zin in! Ik kijk uit naar de bodyhigh en nog meer naar de meditatieve staat zonder gedachten. Waar het bij mij vroeger meestal na een kwartiertje al insloeg, slaat het nu meestal pas na een klein uur in. Rond 22:00 uur voel ik heel licht een rustigere ademhaling en relaxed gevoel opkomen. Een kwartiertje later begint 'ie toch echt goed op te komen. Eerst had ik youtube nog aanstaan op mijn televisie, maar nu begint het scherm al heel gauw een enorme stoorzender te worden. Het onnatuurlijke licht doet pijn aan mijn ogen. Ik druk de tv en computer uit en ga op de bank zitten. Daar kijk ik rustig om me heen, door de kamer en naar buiten. Er hangt een kalmte, een stilte in de lucht. Dit gaat een hele fijne avond worden denk ik op dat moment. Even denk ik eraan om de rest van het halfje ook te nemen en ach, waarom niet. Voor de zekerheid.
Ik loop wat door de kamer heen en voel me bijna gewichtsloos. Scheuten van genot stromen door mijn lichaam. Mijn ademhaling wordt diep en onbevangen. Ik heb de deur naar het balkon openstaan en ga voor de hordeur staan en adem diep de buitenlucht in. Het regent op dat moment wat ervoor zorgt dat de lucht vol zuurstof is. Samen met de subtiele maar volle geur van bloemen op het balkon zorgt dat ervoor dat ik de lucht bijna kan proeven. Een diepe zucht volgt, aahh dit is heerlijk!
Na wat heen en weer door huis te hebben gelopen ga ik voor de bank op de grond op het tapijt zitten. Ook een beetje een ritueel onderhand, maar ik kan het niet helpen. Het voelt gewoon juist om dicht bij de grond te zijn op dit moment. Dit maakt dat ik me intiemer met mijn omgeving voel. Alles voelt veel zachter dan normaal. Ik aai over de stof van de bank en voel het tapijt onder mijn voeten en tussen mijn tenen. Dan denk ik aan een idee dat ik ergens had gezien op internet: tijdens een roll een spiegel erbij pakken en jezelf observeren. Ik loop naar de hal, pak daar de spiegel van de muur en ga ermee weer op de grond zitten in de woonkamer.
Voor degenen die mijn laatste tripreport op LSD hebben gelezen: tijdens die trip ben ik ook lang naar mezelf gaan staren in de spiegel van de badkamer. Dit zorgde voor een verscheidenheid aan vreemde gezichten die terugkeken naar mij. Nu gebeurd hetzelfde: ik kijk een tijdje in de spiegel en merk op dat vanaf een bepaald moment mijn kijken veranderd. Je kent waarschijnlijk wel die optische illusie plaatjes. Bijvoorbeeld deze:
Je kunt er op twee manieren naar kijken en hoewel er niets veranderd, zie je ineens iets heel anders. Op een vergelijkbare manier veranderd mijn zicht terwijl ik in de spiegel kijk. Vanaf dat moment kijk ik ineens op een neutrale manier naar mijn spiegelbeeld. Dit zorgt er op de een of andere manier voor dat mijn gezicht in de spiegel begint te veranderen. Net zoals met de LSD zie ik allemaal verschillende gezichten zich snel afwisselen in de spiegel. Dit keer geen onmenselijke gezichten, maar mannelijke, vrouwelijke, jonge, oude, knappe en lelijke gezichten. En wederom net zoals bij LSD zijn dit niet transformaties van mijn eigen gelaat, maar totaal andere gezichten. Sommige zijn zo lelijk dat ik eerst moeite heb om er naar te kijken. Na een hele reeks van gezichten wordt er langzaam een doodshoofd zichtbaar. De boodschap is zo duidelijk als maar kan: het lichaam is niet levend, niet écht. Het wordt geanimeerd door leven, maar zelf is het zonder leven. Alle andere gezichten die ik in de spiegel zag zijn niet mij, dat is helder voor mij. Maar waarom zou dat ene gezicht wat ik normaal in de spiegel zie dan wel mij zijn? Ik beschouw het vaak als mij, maar nu zie ik dat ik dat niet ben. Het is slechts een reflectie van wat ik ben. Lichamen zijn wandelende lijken, ze zijn al dood voordat ze in het graf liggen. Omdat de geboorte van het lichaam in zich de belofte van de dood herbergt. Het lichaam is altijd in een staat van verval en aftakeling. Het is altijd op weg naar de absolute zekerheid van de dood. Stiekem weten we dat allemaal, maar grijpen we ons vast aan verschijningen, aan het beeld dat we zien in de spiegel.
En dat leert de spiegel mij op de meest directe wijze. Ik zie ineens een hele knappe versie van mezelf terugkijken in de spiegel. Op een bepaalde manier voel ik er zelfs een beetje schaamte voor, maar op dat moment voelde ik me toch ijdel worden. Ondanks dat ik net had gezien dat al deze gezichten niet mij zijn, is er meteen een grijpen naar en identificatie met dit specifieke gezicht, puur omdat het esthetisch aantrekkelijk is. Dit is uiteraard je reinste narcisme, niets meer en niets minder. Maar de illusie is zó overtuigend. Ik kan me ineens helemaal voorstellen hoe mooie/knappe mensen werkelijk waar verliefd worden op hun spiegelbeeld. En dat zij hierdoor een ideale situatie creëren voor het ego om te groeien en te gedijen. Aan de oppervlakte lijkt het allemaal onschuldig, maar het ego dat de kanker van de geest is zal uiteindelijk alleen maar verwoesting, afgescheidenheid en pijn veroorzaken. Wij zijn niet het lichaam, wij zijn niet onze gedachten. Wij kunnen dat niet zijn, omdat wij dat zijn wat het lichaam, de wereld en gedachten ziet komen en gaan.
Ik kijk in de spiegel naar het zwart van mijn vergrote pupillen. Wie zit daar in, vraag ik me af. Als ik kijk naar wat ik werkelijk zie, is er niemand in het zwart van mijn pupillen. En toch maakt het zwart van mijn pupillen en alles daaromheen deel uit van mij. Maar dat is niet hoe ik normaal in de spiegel kijk. Normaal zie ik daar een man in en denk ik echt dat ik dat lichaam ben en dat er iemand is achter het zwart van mijn pupillen. Maar met het identificeren met deze vorm en met mijn gedachten komt ook de miserie van de vergelijking met andere lichamen. En mijn persoonlijkheid is zo dat ik mij vaak inferieur voel ten opzichte van andere mensen. Ik weet niet eens hoe dat komt, maar vaak heb ik dat gevoel. En vanuit dat gevoel naar je spiegelbeeld kijken zorgt voor een vertekend beeld. Normaal zien we alles door de lens van het verstand. Door een laag zelfbeeld zal het spiegelbeeld ook als negatief worden ervaren. Het inferieure én het superieure zelfbeeld zijn beide illusies. Het is beide identificatie met een tijdelijke vorm. Het ego voelt zich oftewel superieur of inferieur. Maar het ene voor het andere inwisselen kan nooit de oplossing zijn. Wat wel de oplossing is, is je identiteit niet meer in een vorm zoeken. Voor lange tijd naar jezelf kijken in de spiegel is naar mijn mening een fantastische manier om jezelf te ontkoppelen van je valse zelfbeeld(en).
Door niet het gezicht te beoordelen op esthetisch vlak, op wat voor subtiele manier dan ook, is er een neutraal kijken. En dat neutrale kijken ziet de schoonheid in alle vormen. Een esthetisch mooi of lelijk gezicht, het maakt niet uit. Voor dit neutrale kijken is overal dezelfde schoonheid te zien. Omdat het alle vormen ziet voor wat ze zijn: tijdelijke verschijningen. De schoonheid is het ervaren van het eigen wezen. De echte schoonheid is onzichtbaar voor de fysieke ogen. Het is alleen het kennen van je eigen wezen, wat inherent vervuld is. Van zichzelf gelukkig. Op deze manier is er vrijheid van oordelen over en vergelijken van vormen.
De spiegel leg ik even opzij en ik merk op dat ik al een tijd geen aandacht meer heb besteed aan de lichamelijke gevoelens van de MDMA. Op dat moment voel ik ze ineens weer. Ze zijn fijn, het is een waar plezier om ze te voelen. Maar ik weet dat het net als de vele gezichten in de spiegel maar tijdelijke verschijningen zijn. Het moment dat ze tot leven komen, zijn ze al gedoemd om te sterven. Het zijn golfjes, rimpels op de oceaan. De oceaan is ons wezen, dat wat de golfjes ziet. De golfjes zijn gemaakt van ons wezen, maar hun schijnbare vorm is altijd maar tijdelijk. Ik geniet van de gevoelens, maar wanneer ze weer verdwijnen is dat ook oké. Dan laat ik de gevoelens compleet los en ben ik alleen maar wat ik al ben. Een beginloos, eindeloos niets. Een eeuwigheid, een oneindigheid aan iets wat niet 'iets' is. Maar het is niet niets! Het is niet het niets van het verstand, het is slechts niet-iets. Zoals ik dit neer typ lijkt dit misschien erg ingewikkeld, maar het is zó simpel. We kijken er constant overheen, door te denken aan niets. Je kunt niet denken aan niets, niets is wat je bént. Wat het is, is vrij zijn van de wereld, vrij zijn van het ego. Op dat moment zie je dat wat je inademt geen lucht is, maar de liefde van God. Het Leven zelf, in de vorm van de adem ook wel prana genoemd. Je hebt nooit lucht ingeademd, ooit. Alleen maar de oneindige liefde van dat wat echt is en niet een van de ontelbare illusies van deze wereld.
Er bloeit een compassie in mij op, voor alle wezens in het universum die lijden. Als ze wisten dat alles wat nodig is om al het lijden te beëindigen die omschakeling in perceptie is. Niet meer vastklampen aan illusies. Maar de adem van God die hier al is - hier en nu - te vertrouwen en te laten stromen hoe die stroomt. Het houdt meer van jou dan je voor mogelijk houdt. Gods liefde is oneindig groter dan zelfs de liefde van een moeder voor haar kind. De liefde van een moeder is uiteindelijk ook de liefde van God, maar het is gedegradeerd tot een minder pure vorm ervan. De liefde van God echter zal jou nooit verlaten, ooit. Omdat het jou is. In feite, het geestelijk lijden Ãs Gods liefde die jou terug trekt naar jezelf, maar wij bekijken het vaak vanaf de verkeerde kant, vanuit de illusionaire zelf, het ego. We accepteren de pijn van het contact tussen liefde en het ego niet en klauwen onze nagels in de grond en vechten er tegen terwijl we meegesleurd worden, waardoor onze transformatie een moeilijke zware bevalling wordt. En dat terwijl die transformatie ons allen uiteindelijk een gouden toekomst brengt. Een toekomst die hier nu al is.
Weer bedenk ik me hoe de meeste mensen MDMA of een dergelijk middel nemen en dit puur doen om hun lust naar plezier te vervullen. Ik zeg je, hier is helemaal niets verkeerd aan en ik wil niet beweren dat je dat niet zou moeten doen. Maar ik zeg je ook: je bent zó dichtbij het ontdekken van iets dat oneindig groter, mooier en vervullender is dan het lichamelijke en geestelijke genot van een drug. Je drug-ervaringen hoeven niet te eindigen in een leeg teleurgesteld gevoel. Dit is er enkel omdat je vast hebt gegrepen aan een van de golfjes op de oceaan. En dan ben jij - de oceaan zelf - teleurgesteld omdat een golfje is verdwenen? Je bent ál het water, je bent het hele koninkrijk. Maar je bent op zoek naar tijdelijke pleziertjes die je elke keer weer zullen teleurstellen. Het is aan jou en jou alleen om die keuze te maken.
Wederom dus weer een onvergetelijke ervaring en bevestiging van wat steeds duidelijker wordt. Hopelijk voelen jullie hier wat van jullie eigen waarheid in en zullen sommigen deze manier van entactogenen gebruiken ook eens proberen. Ik lees er nooit wat over, wat me eigenlijk wel een beetje verbaasd.
Een hele fijn dag nog iedereen!