#1
Het betreft een tripreportje van een luchtige trip uit september 2019 welke ik nog niet eerder had geplaatst.
Wie: tripmaatje + ik
Waar: wandelgebied
Wat: 26 mg 4-HO-DET (oraal).
De trein heeft een half uur vertraging, geheel passend bij deze vrijdag de 13e. Het zou ook nog kutweer moeten worden dus het leek ons een mooie dag om een wandelroute te lopen met daarbij 4-HO-DET op het menu. 4-HO-DET hebben we nog niet eerder getest. Het zou gaan om een stofje dat sterk gelijkend is aan psilocine, zowel qua structuur als qua werking, maar dan met twee ethylgroepen in plaats van twee methylgroepen wat de serotonine receptorbinding affiniteit zou moeten verhogen. Of zo heb ik me laten vertellen. De zon straalt ons tegemoet en het lijkt alsof het kutweer ons vandaag in de steek laat. Lekker dan. Gaat zeker weer een tripje vol licht, glitters en harmonieuze vrede worden.
12.06 (T+0): gezamenlijke inname 26 mg capsules.
Hoewel het een gemiddelde dosis betreft weet ik dat 26 mg best wat veel voor mij zou kunnen zijn in deze setting. Ik heb al wat ervaring met 4-HO-MET en met 20 mg daarvan vond ik het al vrij lastig om me te redden in het openbaar. Naast dat ik mijn (toch al niet zo best functionerende) gevoel voor oriëntatie vrijwel direct kwijt raak is de ellende met zulk soort stofjes ook dat ik al vrij snel verander in een sociaal gehandicapt wezen die zinnen langer dan 5 woorden niet meer snapt en niet veel meer weet uit te brengen. Niet echt gezellig in gezelschap.
Maar goed, na de vele trips van afgelopen jaren die ik voornamelijk binnenshuis en alleen heb gedaan wil ik comfortabeler worden met trippen buitenshuis én comfortabeler worden met trippen in gezelschap, dus niet nadenken en gewoon maar doen. Wellicht wordt het ongemakkelijk, wellicht weet ik niks uit te brengen en wellicht snap ik er straks niks meer van, maar dat is oké. Ik ga niks forceren, ga me niet anders voordoen dan ik ben en mijn tripmaatje ook niet. Het komt zoals het komt en dat is prima, ik ben klaar met theater en sociaal wenselijk gedoe. Ik weet dat hij er ook zo over denkt dus ik voel me op mijn gemak.
T+0.5. We lopen, ik voel me relaxt. Naarmate we steeds hoger klimmen merk ik de eerste visuele veranderingen al. Als we bijna bovenaan de heuvel zijn puffen we uit en bewonderen we het uitzicht. Het is me al duidelijk dat dit geen placebo effecten meer zijn, al lijkt X wat skeptisch (en word ik later nog, geheel onterecht, van aanstelleritis beticht). We gaan even zitten om bij te komen, en dan komen de effecten vrij snel opzetten. Kleedje erbij dan maar, de beschermpaddo erbij, en schoenen ook maar uit. O jee, dit slaat toch wel even in. Ik begin wat te trillen, zweten, ademhaling versnelt wat en een onprettig gevoel borrelt op vanuit mijn maag. Ook X begint ‘m nu te voelen en lijkt vooral misselijk te zijn. Gelukkig, ik ben niet de enige, het zou niet de eerste keer zijn dat ik ergens hard op trip terwijl de ander bijna niets voelt. En ik dan weer als aansteller zou worden neergezet.![:sweatsmile:]()
Trips uiten zich bij mij vaak erg visueel, zo ook deze keer. Het landschap verandert al gauw in een sprookjeslandschap, het wordt moeilijker het pad van de rest van de omgeving te onderscheiden en alles wordt een mooi bewegend mengelmoesje. De mensen die voorbij lopen associeer ik met figuurtjes uit de snorkels en hun stemmen komen zeer vervormd binnen. Typische tripeffecten komen op die moeilijk in woorden te vatten zijn. De grond lijkt steeds meer doorschijnend te worden en dan moet ik echt even gaan liggen om niet overweldigd te raken. De illusie van materie. Heel leuk, maar nu even niet. Het zal toch niet zo zijn dat de fysieke wereld straks niet goed genoeg meer waarneembaar is en ik niet meer in staat zal zijn om te wandelen?
Nah, niet te hard van stapel lopen (letterlijk). Gewoon even liggen, relaxen en wachten tot ik m’n draai heb gevonden, dat kan altijd even duren. De lucht ziet er zeer spectaculair uit.
Liggend komen er vele emoties en sensaties over me heen, van ongemakkelijkheid tot verwondering, van misselijkheid tot geilheid. Het komt en het gaat en wanneer ik me ergens op focus wordt datgene sterk uitvergroot. De trip lijkt vooralsnog sterk stuurbaar.
We zijn alweer een uur verder en we zitten hier nog steeds. Inderdaad, zoals ik al vreesde vind ik het moeilijk om mezelf uit te drukken en een gesprek te voeren, maar het is zoals het is. De energie is ook nog niet bepaald aanwezig dus zo blijven we maar gewoon zitten. Andere wandelaars komen en gaan waardoor we steeds in de gesprekken van alledag vallen, waarbij ik steeds mijn uiterste best moet doen om niet keihard in lachen uit te barsten. Ook verwacht ik elke keer dat er ergens muziek begint te spelen omdat ik buiten trippen nu eenmaal met muziek associeer, en wil ik al bijna gaan bewegen op niet-aanwezige beats. X vertelt wat over zijn vorige tripmaatjes en we concluderen dat het raar kan lopen en dat hij het nu, vandaag, met mij moet doen. Ik verontschuldig me met een glimlach; ik kan het ook niet beter maken dan het is, hij zit met mij opgescheept. Zoals altijd kan ik zijn directheid zeer waarderen en vanaf dat moment is eigenlijk de toon gezet en voel ik een melige en zeer vrolijke “wat maakt het allemaal uit” stemming in me opkomen terwijl het laatste restje spanning uit me wegglijdt.
Uiteindelijk besluiten we om toch maar eens te gaan lopen en enigszins verrukt merk ik op dat het X niet minder moeite kost dan ik en dat hij er, net zoals ik, duidelijk onder invloed uit ziet. Op dat moment denk ik voor het eerst aan mijn ex, die - hoe veel hij ook op had - met één knip in zijn vingers zichzelf totaal uit de trip kon halen wanneer het moest, waardoor zijn omgeving niets merkte van het feit dat hij keihard aan het trippen was. Die gedachte maakt me kortstondig wat emotioneel, maar dan bedenk ik me dat ik deze trip eigenlijk nog helemaal geen last heb gehad van mijn innerlijke demonen die normaal gesproken altijd wel even naar boven komen tijdens de come up. Normaal gesproken zou ik mezelf al compleet verketterd hebben om mijn imperfecties, maar dit keer accepteer ik ze gewoon. Ook spoken uit het verleden blijven achterwege en blij verrast concludeer ik dat ik progressie maak en helemaal hier in het moment ben.
T+/-2.5. Wandelen valt niet mee, hoewel het pad nog wel te volgen is en de ongemakkelijkheid richting nuchtere voorbijgangers me ook nog wel meevalt; eigenlijk kan het me weinig schelen hoe ik overkom. De energie is echter ver te zoeken en het trillen en zweten neemt toe naarmate we verder lopen. X zwalkt en slingert over het pad terwijl hij zijn kleedje stevig knuffelt. Af en toe roept hij de meest grappige dingen uit, en zijn vrije gedrag tilt me omhoog en zorgt ervoor dat ik me ook meer durf te uiten. Charmant en netjes ben ik allang niet meer maar het voelt bevrijdend om zo hier met hem te lopen. We stoppen onderweg een paar keer bij wat bankjes, waar we voornamelijk uitbarsten in lachen en ik mijn best moet doen om me er niet helemaal in te verliezen. Ik ben helemaal vóór jezelf uiten, maar mensen komen hier voor hun rust en ik wil ook weer geen overlast veroorzaken (iets waar X zich minder druk om lijkt te maken). Op de momenten dat het me even lukt om te stoppen met lachen en even rustig adem te halen word ik al snel meegezogen in een soort visuals in de lucht die een soort poort lijken waar andere werelden achter verscholen zitten. Visueel is dit stofje zich werkelijk waar goed aan het uitsloven, zoals ik eigenlijk ook van 4-HO-MET gewend ben. Ik voel me in een soort droomstaat wegzakken waar ik me gemakkelijk in kan verliezen, en ik zou mezelf hier zo uren zien zitten zonder me nog bewust te zijn van alles om me heen.
De route is mooi en de paadjes zijn leuk om te lopen, maar veel oog voor de natuur heb ik eigenlijk niet. De trip is nog altijd uiterst stuurbaar en alles voelt zo heerlijk theatraal en het is makkelijk om overal de draak mee te steken. We praten over speciale bomen en discussiëren over de schattigheidsfactor van insecten - waar we het niet over eens gaan worden - en wanneer ik me uitspreek over deze perfecte mooie dag vol zachtheid moet daar natuurlijk even wat aan gedaan worden door X, want zo veel walgelijke vredigheid kan natuurlijk niet de bedoeling zijn.
Voor ik het weet zijn we alweer bijna terug bij het bezoekerscentrum, maar ik voel me nog te zeer onder invloed om naar de wc te gaan en zou het eigenlijk nog wel fijn vinden om nog ergens een kleedje uit te gooien om nog even samen te zitten. We zoeken een plekje uit en ik merk dat ik langzaam weer wat beter in staat ben om gesprekken te voeren, al gaat één en ander nog langs me heen. De lachbuien blijven aanhouden en X gedraagt zich nog steeds heerlijk vrij. Af en toe schrik ik lichtelijk van de luidruchtige manier waarop hij zich uit en het vleugje felheid en waanzin wat ik in zijn ogen lijk te zien maar tegelijkertijd is dat precies waar ik me tot aangetrokken voel. Tot mijn teleurstelling blijft hij gepaste afstand houden.
T+4. De visuals zijn duidelijk af aan het nemen en ik ben er met vlagen weer uit aan het komen. Bij X duurt het iets langer. We besluiten ons meegenomen eten te nuttigen. Hoewel het goed smaakt (vooral de worteltjes) merk ik dat het nog niet zo lekker op de maag valt. Na wat moed bij elkaar verzameld te hebben vraag ik of ik even naast X mag komen liggen en dan kruip ik tegen hem aan. Ik voel hoe mijn lijf zich langzaam meer ontspant en ik geniet van de afterglow van de trip. De rust wordt nog even bruut verstoord wanneer X wordt aangevallen door een eikel die uit de boom valt en rakelings langs zijn hoofd neerkomt.
Plots is het al veel later dan gedacht en moeten we haast maken omdat X op tijd terug moet zijn. Gelukkig voel ik me alweer helder genoeg om straks de trein in te stappen.
Eenmaal thuis voel ik me brak en vermoeid en merk ik dat ik mijn wangen toch wat kapot heb gekauwd door de kaakspanning. Na een warme douche zijn mijn spieren een stuk minder pijnlijk en voel ik me weer een ander mens. De positieve stemming blijft aanhouden en ook in de daaropvolgende dagen blijft een dip uit.
Conclusie: net als 4-HO-MET een prachtig mooi visueel stofje met een niet al te lange werkingsduur, fysiek wat minder aangenaam. Diepe inzichten bleven uit, maar deze trip was ook vooral recreatief bedoeld. Deze trip leek nog een tikkeltje vriendelijker, vrolijker en stuurbaarder dan mijn 4-HO-MET tripjes, maar de rol van set en setting valt daarin niet te onderschatten.
Wie: tripmaatje + ik
Waar: wandelgebied
Wat: 26 mg 4-HO-DET (oraal).
De trein heeft een half uur vertraging, geheel passend bij deze vrijdag de 13e. Het zou ook nog kutweer moeten worden dus het leek ons een mooie dag om een wandelroute te lopen met daarbij 4-HO-DET op het menu. 4-HO-DET hebben we nog niet eerder getest. Het zou gaan om een stofje dat sterk gelijkend is aan psilocine, zowel qua structuur als qua werking, maar dan met twee ethylgroepen in plaats van twee methylgroepen wat de serotonine receptorbinding affiniteit zou moeten verhogen. Of zo heb ik me laten vertellen. De zon straalt ons tegemoet en het lijkt alsof het kutweer ons vandaag in de steek laat. Lekker dan. Gaat zeker weer een tripje vol licht, glitters en harmonieuze vrede worden.
12.06 (T+0): gezamenlijke inname 26 mg capsules.
Hoewel het een gemiddelde dosis betreft weet ik dat 26 mg best wat veel voor mij zou kunnen zijn in deze setting. Ik heb al wat ervaring met 4-HO-MET en met 20 mg daarvan vond ik het al vrij lastig om me te redden in het openbaar. Naast dat ik mijn (toch al niet zo best functionerende) gevoel voor oriëntatie vrijwel direct kwijt raak is de ellende met zulk soort stofjes ook dat ik al vrij snel verander in een sociaal gehandicapt wezen die zinnen langer dan 5 woorden niet meer snapt en niet veel meer weet uit te brengen. Niet echt gezellig in gezelschap.
Maar goed, na de vele trips van afgelopen jaren die ik voornamelijk binnenshuis en alleen heb gedaan wil ik comfortabeler worden met trippen buitenshuis én comfortabeler worden met trippen in gezelschap, dus niet nadenken en gewoon maar doen. Wellicht wordt het ongemakkelijk, wellicht weet ik niks uit te brengen en wellicht snap ik er straks niks meer van, maar dat is oké. Ik ga niks forceren, ga me niet anders voordoen dan ik ben en mijn tripmaatje ook niet. Het komt zoals het komt en dat is prima, ik ben klaar met theater en sociaal wenselijk gedoe. Ik weet dat hij er ook zo over denkt dus ik voel me op mijn gemak.
T+0.5. We lopen, ik voel me relaxt. Naarmate we steeds hoger klimmen merk ik de eerste visuele veranderingen al. Als we bijna bovenaan de heuvel zijn puffen we uit en bewonderen we het uitzicht. Het is me al duidelijk dat dit geen placebo effecten meer zijn, al lijkt X wat skeptisch (en word ik later nog, geheel onterecht, van aanstelleritis beticht). We gaan even zitten om bij te komen, en dan komen de effecten vrij snel opzetten. Kleedje erbij dan maar, de beschermpaddo erbij, en schoenen ook maar uit. O jee, dit slaat toch wel even in. Ik begin wat te trillen, zweten, ademhaling versnelt wat en een onprettig gevoel borrelt op vanuit mijn maag. Ook X begint ‘m nu te voelen en lijkt vooral misselijk te zijn. Gelukkig, ik ben niet de enige, het zou niet de eerste keer zijn dat ik ergens hard op trip terwijl de ander bijna niets voelt. En ik dan weer als aansteller zou worden neergezet.
Trips uiten zich bij mij vaak erg visueel, zo ook deze keer. Het landschap verandert al gauw in een sprookjeslandschap, het wordt moeilijker het pad van de rest van de omgeving te onderscheiden en alles wordt een mooi bewegend mengelmoesje. De mensen die voorbij lopen associeer ik met figuurtjes uit de snorkels en hun stemmen komen zeer vervormd binnen. Typische tripeffecten komen op die moeilijk in woorden te vatten zijn. De grond lijkt steeds meer doorschijnend te worden en dan moet ik echt even gaan liggen om niet overweldigd te raken. De illusie van materie. Heel leuk, maar nu even niet. Het zal toch niet zo zijn dat de fysieke wereld straks niet goed genoeg meer waarneembaar is en ik niet meer in staat zal zijn om te wandelen?
Nah, niet te hard van stapel lopen (letterlijk). Gewoon even liggen, relaxen en wachten tot ik m’n draai heb gevonden, dat kan altijd even duren. De lucht ziet er zeer spectaculair uit.
Liggend komen er vele emoties en sensaties over me heen, van ongemakkelijkheid tot verwondering, van misselijkheid tot geilheid. Het komt en het gaat en wanneer ik me ergens op focus wordt datgene sterk uitvergroot. De trip lijkt vooralsnog sterk stuurbaar.
We zijn alweer een uur verder en we zitten hier nog steeds. Inderdaad, zoals ik al vreesde vind ik het moeilijk om mezelf uit te drukken en een gesprek te voeren, maar het is zoals het is. De energie is ook nog niet bepaald aanwezig dus zo blijven we maar gewoon zitten. Andere wandelaars komen en gaan waardoor we steeds in de gesprekken van alledag vallen, waarbij ik steeds mijn uiterste best moet doen om niet keihard in lachen uit te barsten. Ook verwacht ik elke keer dat er ergens muziek begint te spelen omdat ik buiten trippen nu eenmaal met muziek associeer, en wil ik al bijna gaan bewegen op niet-aanwezige beats. X vertelt wat over zijn vorige tripmaatjes en we concluderen dat het raar kan lopen en dat hij het nu, vandaag, met mij moet doen. Ik verontschuldig me met een glimlach; ik kan het ook niet beter maken dan het is, hij zit met mij opgescheept. Zoals altijd kan ik zijn directheid zeer waarderen en vanaf dat moment is eigenlijk de toon gezet en voel ik een melige en zeer vrolijke “wat maakt het allemaal uit” stemming in me opkomen terwijl het laatste restje spanning uit me wegglijdt.
Uiteindelijk besluiten we om toch maar eens te gaan lopen en enigszins verrukt merk ik op dat het X niet minder moeite kost dan ik en dat hij er, net zoals ik, duidelijk onder invloed uit ziet. Op dat moment denk ik voor het eerst aan mijn ex, die - hoe veel hij ook op had - met één knip in zijn vingers zichzelf totaal uit de trip kon halen wanneer het moest, waardoor zijn omgeving niets merkte van het feit dat hij keihard aan het trippen was. Die gedachte maakt me kortstondig wat emotioneel, maar dan bedenk ik me dat ik deze trip eigenlijk nog helemaal geen last heb gehad van mijn innerlijke demonen die normaal gesproken altijd wel even naar boven komen tijdens de come up. Normaal gesproken zou ik mezelf al compleet verketterd hebben om mijn imperfecties, maar dit keer accepteer ik ze gewoon. Ook spoken uit het verleden blijven achterwege en blij verrast concludeer ik dat ik progressie maak en helemaal hier in het moment ben.
T+/-2.5. Wandelen valt niet mee, hoewel het pad nog wel te volgen is en de ongemakkelijkheid richting nuchtere voorbijgangers me ook nog wel meevalt; eigenlijk kan het me weinig schelen hoe ik overkom. De energie is echter ver te zoeken en het trillen en zweten neemt toe naarmate we verder lopen. X zwalkt en slingert over het pad terwijl hij zijn kleedje stevig knuffelt. Af en toe roept hij de meest grappige dingen uit, en zijn vrije gedrag tilt me omhoog en zorgt ervoor dat ik me ook meer durf te uiten. Charmant en netjes ben ik allang niet meer maar het voelt bevrijdend om zo hier met hem te lopen. We stoppen onderweg een paar keer bij wat bankjes, waar we voornamelijk uitbarsten in lachen en ik mijn best moet doen om me er niet helemaal in te verliezen. Ik ben helemaal vóór jezelf uiten, maar mensen komen hier voor hun rust en ik wil ook weer geen overlast veroorzaken (iets waar X zich minder druk om lijkt te maken). Op de momenten dat het me even lukt om te stoppen met lachen en even rustig adem te halen word ik al snel meegezogen in een soort visuals in de lucht die een soort poort lijken waar andere werelden achter verscholen zitten. Visueel is dit stofje zich werkelijk waar goed aan het uitsloven, zoals ik eigenlijk ook van 4-HO-MET gewend ben. Ik voel me in een soort droomstaat wegzakken waar ik me gemakkelijk in kan verliezen, en ik zou mezelf hier zo uren zien zitten zonder me nog bewust te zijn van alles om me heen.
De route is mooi en de paadjes zijn leuk om te lopen, maar veel oog voor de natuur heb ik eigenlijk niet. De trip is nog altijd uiterst stuurbaar en alles voelt zo heerlijk theatraal en het is makkelijk om overal de draak mee te steken. We praten over speciale bomen en discussiëren over de schattigheidsfactor van insecten - waar we het niet over eens gaan worden - en wanneer ik me uitspreek over deze perfecte mooie dag vol zachtheid moet daar natuurlijk even wat aan gedaan worden door X, want zo veel walgelijke vredigheid kan natuurlijk niet de bedoeling zijn.
Voor ik het weet zijn we alweer bijna terug bij het bezoekerscentrum, maar ik voel me nog te zeer onder invloed om naar de wc te gaan en zou het eigenlijk nog wel fijn vinden om nog ergens een kleedje uit te gooien om nog even samen te zitten. We zoeken een plekje uit en ik merk dat ik langzaam weer wat beter in staat ben om gesprekken te voeren, al gaat één en ander nog langs me heen. De lachbuien blijven aanhouden en X gedraagt zich nog steeds heerlijk vrij. Af en toe schrik ik lichtelijk van de luidruchtige manier waarop hij zich uit en het vleugje felheid en waanzin wat ik in zijn ogen lijk te zien maar tegelijkertijd is dat precies waar ik me tot aangetrokken voel. Tot mijn teleurstelling blijft hij gepaste afstand houden.
T+4. De visuals zijn duidelijk af aan het nemen en ik ben er met vlagen weer uit aan het komen. Bij X duurt het iets langer. We besluiten ons meegenomen eten te nuttigen. Hoewel het goed smaakt (vooral de worteltjes) merk ik dat het nog niet zo lekker op de maag valt. Na wat moed bij elkaar verzameld te hebben vraag ik of ik even naast X mag komen liggen en dan kruip ik tegen hem aan. Ik voel hoe mijn lijf zich langzaam meer ontspant en ik geniet van de afterglow van de trip. De rust wordt nog even bruut verstoord wanneer X wordt aangevallen door een eikel die uit de boom valt en rakelings langs zijn hoofd neerkomt.
Plots is het al veel later dan gedacht en moeten we haast maken omdat X op tijd terug moet zijn. Gelukkig voel ik me alweer helder genoeg om straks de trein in te stappen.
Eenmaal thuis voel ik me brak en vermoeid en merk ik dat ik mijn wangen toch wat kapot heb gekauwd door de kaakspanning. Na een warme douche zijn mijn spieren een stuk minder pijnlijk en voel ik me weer een ander mens. De positieve stemming blijft aanhouden en ook in de daaropvolgende dagen blijft een dip uit.
Conclusie: net als 4-HO-MET een prachtig mooi visueel stofje met een niet al te lange werkingsduur, fysiek wat minder aangenaam. Diepe inzichten bleven uit, maar deze trip was ook vooral recreatief bedoeld. Deze trip leek nog een tikkeltje vriendelijker, vrolijker en stuurbaarder dan mijn 4-HO-MET tripjes, maar de rol van set en setting valt daarin niet te onderschatten.