Ik zeg altijd dat ik goed bezig ben als ik geen tijd heb om drugs te gebruiken. Nou, de afgelopen maanden was ik fan-tas-tisch bezig. Ik had het zó druk met werk dat ik Drugsforum volledig verwaarloosd heb. Dat spijt me echt enorm. Om het goed te maken een verslagje van een ouderwets mild paddotheetje.
Het was zondagochtend en ik werd wakker naast mijn nieuwe vriendin. Of althans, nieuw. We zijn al een tijdje samen maar ik heb daar op dit forum niks over gezegd. Helaas voor jullie blijft het bij dit mini-nieuwtje. De sappige details houd ik lekker voor me.
Terug naar die zondagochtend in mijn bed. Ik lag dus wakker te worden en herinnerde me dat mijn vriendinlief had gevraagd of we bij het opstaan direct een ochtendwandeling konden maken. Ik had die dag een zeldzame vrije zondag. Dus vroeg ik ook gelijk: is het goed als ik dan een beetje paddothee drink?
De ochtend begon dus met het afwegen van precies 2,5 gram kurkdroge paddo's (psilocybe cubensis thai, voordat je het vraagt). Die sneed ik in heel dunne stukjes, vermengde het met wat blaadjes munt, ik goot er kokend water over en liet dat samen met wat honing een minuutje of twintig trekken in mijn theepot met dubbele wand. Mijn verwachting was dat het een milde paddotrip zou opleveren. Dat leek me prima, want het leek me ook niet de beste setting om gelijk helemaal los te gaan met psychedelica. Zo lang zijn we nou ook weer niet bij elkaar.
Het bijzondere van paddo(thee) is dat het zo retesnel gaat werken. Toen we de deur uitliepen nam ik mijn eerste slok uit de dopper waarin ik de paddothee had gegoten. Tien minuten later zat ik al te puffen: "pff, alles komt wel echt even hard binnen." Dat begin van een paddotrip vind ik altijd nogal overweldigend. Je gaat heel snel van nuchter naar trippend. Dat voelt alsof je zintuigen ineens volledig open gaan staan. Je krijgt alles wat je ziet, hoort en voelt veel sterker binnen dan normaal. Daardoor raak je nogal overweldigd door de enorme hoeveelheid informatie die je ineens moet verwerken. Je weet gewoon even niet meer waar je moet kijken.
Ik was wel verbaasd hoeveel die thee met me deed. Dit begon echt als een volledige trip te voelen. Terwijl ik nou juist had verwacht om gewoon een beetje mild wat lichte visuals te krijgen maar verder niet al te veel. Met die visuals viel het wel mee: kleuren waren heel mooi fel, maar veel verder dan dat ging het niet. Geestelijk, daarentegen, was het begin best wel even heftig. Maar goed, het zat er nu al in. Een kwart van de paddothee die nog in de drinkfles zat liet ik voor wat het was. Nóg harder was niet nodig.
Het eerste half uur van de effecten zei ik niet zoveel. Ik zag er heel heel kalm uit. Lichamelijk sjokte ik tevreden door het bos. Maar geestelijk was alles nog een beetje overweldigend. Dat ik nogal off-baseline was kon ik bijvoorbeeld merken aan mijn richtingsgevoel. Mijn vriendin kwam aan bij haar 'favoriete' bankje, zei ze. Ik dacht dat dat bankje nog een stuk verderop lag. Maar later moest ik schoorvoetend toch haar gelijk geven. Ik wist gewoon niet meer echt waar we liepen.
Na dat overweldigende half uurtje begon ik goed op dreef te komen. Ik voelde me veel energieker en opgewekt. Mijn brein leek in een hogere versnelling te staan. Alle binnenkomende indrukken kon ik wel weer verwerken. Ik kon er zelfs supersnel anticiperen op allerlei nieuwe informatie met gewiekst commentaar en hilarische grappen (vond ik zelf). Ik begon steeds meer te praten: bijvoorbeeld over rechtszaken die smartshops ooit hebben gevoerd tegen het verbod op gedroogde paddo's. De smartshops mochten toen nog gewoon verse paddo's verkopen, maar gedroogde paddo's waren tot harddrugs bestempeld. Een idioot idee, vonden de smartshops, want als je paddo's gewoon laat slingeren in de vensterbank worden ze vanzelf droog. Dus hoezo harddrugs? Helaas voor de smartshophouders vond de rechter dat wel een perfect acceptabel uitgangspunt. De wetgever had immers opgeschreven dat gedroogde paddo's onacceptabel gevaarlijk was. Dus kon de rechter uiteraard geen enkele andere conclusie trekken dat de wetgever daar kennelijk gelijk in had. Zo kwam ik dus op de papieren realiteit waarin rechters leven. Ik maakte nog een grapje dat het 'recht' heet, maar dat er vooral krom gesproken werd. Ondertussen kwam er een sperwer voor ons voorbij vliegen. Ik staarde met ontzag naar het roofdier, terwijl ik verder bleef ratelen over recht, privacy, staatsinrichting en welvaartsverdeling.
In tegenstelling tot mijn gebruikelijke tripervaringen lukte het me de hele tijd om verschillende gesprekslijnen vast te houden. Ik kon uitweiden over een diepzinnig onderwerp, een zijpad nemen met humoristische inslag, dan even een achtergrondverhaal houden ter verduidelijking, waarna ik het eerste onderwerp weer moeiteloos oppakte. Normaal gesproken raak ik super verward van trips. Je begint een zin en halverwege de zin ben je alweer van gespreksonderwerp veranderd. Maar dat had ik nu dus totaal niet. Mijn vriendin merkte dat ook op. "Je bent wel veel aan het praten he", zei ze ietwat kortaf. "Ja, dat klopt", zei ik. "Weet je niet meer dat ik daarnet al klaagde over een droge mond omdat ik zoveel aan het praten was?'
Dat ik zoveel aan het ratelen was had ook met haar te maken. Zij was juist heel stil geworden. Ze had tijdens het lopen een paar slokjes paddothee genomen. Ze had maar weinig genomen dus ik dacht eigenlijk dat ze er nauwelijks wat van zou voelen. Totdat ze ineens fluisterde: "er komen allerlei levensvragen naar boven."
Ze vond het stemgeluid van mijn geratel wel prettig. Maar terwijl ze niet-zo-aandachtig luisterde, spookten er in haar hoofd allerlei andere dingen rond. Ze vroeg zich telkens weer af: 'wat ben je toch aan het doen?'
Mijn vriendin heeft nogal de neiging stuurloos door het leven heen te fladderen. Er is geen plan, geen richting en geen doel. Ze doet maar gewoon wat en voor ze het weet is de dag voorbij. Normaal gesproken voelde ze zich juist prettig bij die levensstijl. Maar nu ineens begon er toch een kritisch stemmetje in haar achterhoofd op te duiken. "Je wordt al oud. Moet je niet eens wat serieuzer worden? Moet je niet eens nadenken over waarmee je nou precies denkt bezig te zijn?"
Volgens mij vond ze die gedachten nogal onprettig. Maar ik moedigde het juist aan. "Ja, dit is waar psychedelica heel goed in zijn! Dit soort gedachten zijn heel nuttig!" Ze keek me een beetje onbegrijpend aan. Dus ik legde uit dat psychedelica je een andere blik op het leven geven. Als je ineens geconfronteerd wordt met de harde realiteit, dan hoef je die niet meteen op te lossen. Maar je krijgt dan een vraagstuk in je schoot geworpen waarmee je je na de trip kunt bezighouden. Dat is precies hoe psychedelica nieuwe inzichten kunnen geven, en daarna kunnen helpen bij duurzame gedragsverandering.
Niet lang daarna kwamen we weer thuis. We zaten nog even in de tuin maar daar was toch net iets te veel herrie. Mijn vriendin had last van overprikkeling. Dus stelde ik voor om op bed te gaan liggen. Ik verduisterde de kamer een beetje en ging naast haar liggen terwijl ik door haar haar streelde. We hoefden niks te zeggen of doen. Het was wel prima zo.