#1
Korte intro, ik ben hier nieuw op het forum maar lees al geruime tijd mee met alle leuke en leerzame trips reports. Ben het laatste jaar steeds meer geïnteresseerd geraakt in psychedelica en wil hier de komende jaren rustig mijn pad in uitstippelen.
Het was zaterdagavond en ik en mijn vriendin besloten weer te gaan trippen. We hebben twee keer eerder getript op truffels. De eerste keer was heel mellow en ik merkte er eigenlijk weinig van. Dit was een half bakje mexicanos per persoon. De tweede keer was een half bakje hawaians. De trip was iets sterker en heb ik merendeels buiten doorgebracht waarbij ik en mijn vriendin een erg leuke tocht hebben gemaakt in de nacht. Er was geen sprake van bad vibes of wat dan ook.
Zaterdag hebben wij dus 2 bakjes hawaians gehaald zodat we genoeg zouden hebben als we iets dieper zouden willen gaan. We begonnen rond half 11 in de avond bij mij thuis. De eerste helft was er snel doorheen en daarna zijn we deels aan het tweede bakje begonnen. Ieder bakje bevat 22 gram. Ik denk dat ik uiteindelijk tegen de 17 gram - 18 gram hawaians zat. De vorige trips heb ik alles heel geleidelijk ingenomen of heb later in de trip bij gedoseerd. Deze keer heb ik alles in 1 keer genomen. Mijn vriendin ook. Het eerste half uurtje a uurtje verliep eigenlijk heel gemoedelijk. Wat muziek op de achtergrond. Ik heb thuis voormalig hue verlichting dus de hele woonkamer was gekleed in felle kleuren die elkaar afwisselenden.
Het begin.
Mijn vriendin was haar bril vergeten in de auto. Ik zei haar dat ik die wel zou gaan halen. Het was nu rond half 12. Ik stak binnen nog een sigaret op en liep mijn voordeur uit met de sigaret. Ik woon in een appartementencomplex op de onderste verdieping. Er hangt daar ook een schilderij waar ik even naar heb lopen kijken. Opeens kwam de gedachte dat er ook rookmelders hangen en dat ik snel naar buiten moest voordat ze af zouden gaan door mijn sigaret. In de auto heb ik snel de bril gepakt en ben weer naar binnen gelopen. Ik gaf haar de bril en probeerde even wat te bewegen in de vorm van dansen. Ik begon een plant in mijn woonkamer licht te zien bewegen. Nog niets spectaculairs. Mijn blikveld begint nu wel veranderen. Ik heb een heel gefocusde blik waarbij ik alleen vooruit goed zie, een beetje zoals wanneer je met 1 oog door een toiletrolletje kijkt. Ik begon me nu te beseffen dat deze trip toch wel heftiger ging worden dan mijn vorige trips. Op dat moment ging mijn vriendin naar het toilet. Ik rookte even een sigaretje en bewonderde mijn hand die dikker leek te worden. Ook leek hier een soort van dissociatief gevoel mee gepaard te gaan wat gedurende de avond vaker terugkwam.
Van Ik handelde dat nog wel.
Het echte begin
Ik liep even mijn eetkamer gedeelte in. Ik bleef keken naar de tegels op de grond. Ik had het gevoel dat ik maar op en neer bleef gaan. Een soort van zee ritme. De tegels bewogen ook lichtelijk. Ik besefte me plots dat mijn vriendin wel erg lang weg was en liep de gang in en riep haar. Ze reageerde geïrriteerd en zei dat alles goed ging. Die irritatie raakte mij wel diep en ik liep weer terug. Weer ging er wat naar mijn gevoel zeker 10 minuten was weer een zorgelijk gevoel door mij heen. Ik liep weer naar de gang en vroeg of alles goed ging. Wederom licht geriiriteerd dat alles goed ging. Even later kwam ze uit een toilet en gaf ze aan dat ze iets aan het lezen was op toilet. Ik kan achteraf niet zeggen wie er gelijk had want zij geeft aan maar eventjes op het toilet te zijn geweest en ik was in de veronderstelling dat het heel wat langer was.
Mijn lampen zijn zo ingesteld dat ze om 12 uur automatisch uitgaan. Ze gaan uit.. Ik moet ze weer aanzetten maar dat moet via mijn telefoon. Ik dacht dat ik dit voor vanavond al had ingesteld want ik wist dat ik in een trip niet op mijn telefoon wou zitten. Het moest. Ik pak mijn telefoon en zie alles golven. Met moeite kom ik in de app. Ik klooi wat aan en kom er uiteindelijk uit. Toen wilde ik ze wat feller maken. Normaal doe je dat in de app zelf. Een simpele slider. Ik begon mijn geluid harder te zetten door middel van de knopjes aan de zijkant. Mijn perceptie was op dat moment dat dan ook het licht dus feller zou worden. Plots besef ik wat ik aan het doen ben en lach ik erom met mijn vriendin.
Ik voelde me toch wat onrustig en ging in de tuin een sigaretje roken. Ergens in deze periode begon ik mij te beseffen dat ik mijn mond niet meer voel, mijn tong niet meer voel en ik mij plots heel opgesloten voel. Ik gaf aan dat ik buiten wilde gaan wandelen. Dat wou zij ook wel. Ze kwam ook even buiten een sigaretje roken. Hier begon bij mij een angst moment. Mijn geest begon tegen te stribbelen en ik was mij hier heel bewust van. Ik liep te ijsberen bij de deur tussen mijn woonkamer en mijn tuin. Ik wilde eigenlijk naar binnen om wat suiker in te nemen, in mijn gedachte zou dit het scherpe randje eraf halen. Mijn vriendin gaf aan waarom ik zo aan 't ijsberen was. Deur open deur dicht deur open, ik was wat verdwaald in mijn gedachte. Toen liep ik naar binnen en nam flink wat suiker in een glas water. De gewaarwording van suiker in mijn mond was heel raar. Ik proef en hoorde het wel, maar ik voelde het niet. Op dit moment leek alsof mijn hele mond gevuld was met mijn tong. Praten werd ook moeilijker en leek een steeds grotere opgave te worden.
Dan gaan we eindelijk naar buiten. Het was vrij koud. Na ongeveer 10 minuten wilde ik eigenlijk toch liever naar huis. De sensatie van mijn dikke tong overheerste eigenlijk mijn hele trip. Ik besefte me constant dat ik aan 't trippen was en het was geen angst wat ik ervoer. Het was mijn geest die tegenstribbelde. Nadat we thuis kwamen gingen we even zitten. Op de bank had ik een moment waarvan ik denk dat dat een nieuw niveau van trippen had kunnen zijn als ik het had geaccepteerd. Ik stribbelde tegen en ik wilde eigenlijk gelijk weer naar buiten. Ik was bezig met een mentale strijd die ik geenszins bad wil noemen. Zwaar was het wel. Ik sprak nog even wat met mijn vriendin. Ze keek me plots aan en vroeg me of ik wel luisterde. Ja, zei ik maar dit gaat verder dan luisteren. Ik had het gevoel dat ik én naar haar kon luisteren en daarnaast kon afdwalen in andere gedachtestromen tegelijk. Hier werd het soms te overweldigend. Ik durfde mij niet over te geven aan de trip. Hier heb ik achteraf wel spijt van.
We gingen weer naar buiten, hier begon de sensatie van mijn gevoelloze mond weer echt de overhand te nemen. Praten was constant een zware opgave. Puur fysiek gezien want ik kan mij nog wel gewoon verwoorden zoals ik wil. Ook mijn benen werkte niet meer op volle kracht. Ik had lichte tintelingen in mijn rechterbeen. We lopen een minuut of 10 en mijn vriendin wil weer huiswaarts. Oké there we go. Terwijl we lopen ben ik mij ook aan 't focussen op het lopen, ik voel dat mijn benen zwak zijn. Ook voel ik plotseling de druk om naar het toilet te moeten. Maar dit voelde niet zoals normaal. Ik was de hele avond al vrij misselijk maar ik trok het wel. Nu begon mijn maag tegen te werken. Zonder iets tegen mijn vriendin te zeggen probeer ik mijn darmen in controle te houden. Het is lastig uit te leggen maar het leek alsof mijn onderkant verlamd was en ik slechts de minimale kracht had om te voorkomen dat het er allemaal uit zou schieten. De druk voelde ook ontiegelijk groot.
We lopen door en komen al snel thuis aan. Het was nu 1 uur. Ik race naar het toilet. Op het toilet kan ik even tot mijzelf komen. Ik kijk naar de deur en ik zie de hootnerven alles mogelijke vormen aannemen. Plots kwam ik in een meer filosofische staat. De strijd die ik de hele avond al voerde was fysiek, dat voelde ik. Maar het fysieke was slechts een weerspiegeling van de ware ik, mijn ziel. De ware ik heeft veel barrières opgezet die ik nu allemaal tegenkwam. Ik begon mij af te vragen wat het doel is van deze barrières en waarom ik de trip niet heb geaccepteerd. Ik had ten slotte al de kans gehad om dieper te gaan maar dat beangstigde me. Hoe kwam dit? Was dit angst, waren dit mijn eigen opgezette 'valse' pilaren die de ware ik vormen.
Ik ga terug naar mijn vriendin en vertel haar mijn gedachte gang. Zij heeft de hele trip als euforisch ervaren tot dit moment. Ze gaf aan dat ze soms wel wat down werd omdat ik niet op de zelfde frequentie zat. Nu begon ik wat meer te praten met haar en dat voelde al wat beter. Ik moest al vrij snel weer naar toilet. Deze keer begin ik te merken dat het hoogtepunt van de trip begint af te nemen. Ik kan mij nu meer focussen op de filosofische aard van mijn bewustzijn in plaats van het fysieke. Ik krijg op dat moment een gevoel van wtf, wat heb ik nu weer meegemaakt. Het besef van hoe heavy ik deze trip heb ervaren tot nu toe. Ook bedenk ik mij hoe zwaar bijvoorbeeld dmt moeten zijn, en dat ik daar nog helemaal niet klaar voor ben. (Ik denk er al een tijdje over na om een keer dmt te gebruiken) ik beslis dat ik daar nog niet klaar voor ben de komende tijd. Ik begin er nu toch wat meer van te genieten.
Ik ga weer terug naar mijn vriendin. Ik begin een gesprek met haar te voeren en begin heel cliche haar schoonheid te beschrijven zoals ik die nu voor me zag. (Hoe een beeldhouwer wel een eeuwigheid bezig moet zijn geweest om dat mooie gezichtje van je vorm te geven 😅) we knuffelen en het lijkt alsof onze zielen in elkaar gegroeide boomstronken zijn. Bij elke slechte gedachte geef ik aan dat onze liefde het enige is wat we eigelijk hebben en mijn focus daarop heeft mij deze avond er meerdere keren doorheen getrokken. Tot dit moment was mijn vriendin in een euforische staat. Dan komt er een moment dat ik aangeef dat ik het een moeilijke trip vind maar o zo mooi. Zij geeft aan dat ze misschien ook wel met mij naar dat niveau wil afdwalen. We gaan liggen. Ik geef aan wat mijn gedachtes zijn en wat zij voor mij betekend. Ik geef aan wat deze trip voor mij betekende en wat ik er tot dat moment uit heb kunnen halen. Ik begin te merken dat we nu in dezelfde vibe beginnen te komen. Ze begint te huilen. Haar trip neemt nu ook een meer filosofische aard aan. Ook zij begint over de meer existentiële vragen na te denken. Ik was ook licht geëmotioneerd.
Van hieruit begint de trip duidelijk af te nemen. Er komt een punt dat ze aangeeft dat ze nog meer wil nemen. Ik gaf toen aan dat dat misschien niet zo verstandig is, aangezien dat nu niet veel meer gaat doen. Ze wordt boos. Ze heeft er altijd een hekel aan als ik haar iets vertel wat ik bijvoorbeeld heb gelezen ergens. Zij wil dingen zelf ervaren. Ik snap dat aan de ene kant wel maar soms is dat gewoon nodig. Vooral bij het gebruik van zulke middelen. We hebben even een korte woordenwisseling. In mij trip zag ik nog duidelijk dat dit onze beide ego's waren die een conflict hadden. Niet de ware ik en niet de ware zij. Bij mijn andere trips heb ik veel muziek geluisterd en met speeltjes gespeeld. Hier ben ik deze trip helemaal niet aan toegekomen. Rond half 6 gingen we maar slapen. Ik viel pas in slaap rond 7 uur. Ik schrok constant wakker met een verdoofde tong.
De volgende dag denk ik nog veel na over de trip. Mentaal ben ik nog steeds moe, mijn vriendin heeft hetzelfde gevoel. Al met al een geslaagde trip waar ik nog even goed over na wil denken voor ik weer een poging waag. Hopelijk zonder de barrières zodat ik wel wat dieper kan gaan.
Het was zaterdagavond en ik en mijn vriendin besloten weer te gaan trippen. We hebben twee keer eerder getript op truffels. De eerste keer was heel mellow en ik merkte er eigenlijk weinig van. Dit was een half bakje mexicanos per persoon. De tweede keer was een half bakje hawaians. De trip was iets sterker en heb ik merendeels buiten doorgebracht waarbij ik en mijn vriendin een erg leuke tocht hebben gemaakt in de nacht. Er was geen sprake van bad vibes of wat dan ook.
Zaterdag hebben wij dus 2 bakjes hawaians gehaald zodat we genoeg zouden hebben als we iets dieper zouden willen gaan. We begonnen rond half 11 in de avond bij mij thuis. De eerste helft was er snel doorheen en daarna zijn we deels aan het tweede bakje begonnen. Ieder bakje bevat 22 gram. Ik denk dat ik uiteindelijk tegen de 17 gram - 18 gram hawaians zat. De vorige trips heb ik alles heel geleidelijk ingenomen of heb later in de trip bij gedoseerd. Deze keer heb ik alles in 1 keer genomen. Mijn vriendin ook. Het eerste half uurtje a uurtje verliep eigenlijk heel gemoedelijk. Wat muziek op de achtergrond. Ik heb thuis voormalig hue verlichting dus de hele woonkamer was gekleed in felle kleuren die elkaar afwisselenden.
Het begin.
Mijn vriendin was haar bril vergeten in de auto. Ik zei haar dat ik die wel zou gaan halen. Het was nu rond half 12. Ik stak binnen nog een sigaret op en liep mijn voordeur uit met de sigaret. Ik woon in een appartementencomplex op de onderste verdieping. Er hangt daar ook een schilderij waar ik even naar heb lopen kijken. Opeens kwam de gedachte dat er ook rookmelders hangen en dat ik snel naar buiten moest voordat ze af zouden gaan door mijn sigaret. In de auto heb ik snel de bril gepakt en ben weer naar binnen gelopen. Ik gaf haar de bril en probeerde even wat te bewegen in de vorm van dansen. Ik begon een plant in mijn woonkamer licht te zien bewegen. Nog niets spectaculairs. Mijn blikveld begint nu wel veranderen. Ik heb een heel gefocusde blik waarbij ik alleen vooruit goed zie, een beetje zoals wanneer je met 1 oog door een toiletrolletje kijkt. Ik begon me nu te beseffen dat deze trip toch wel heftiger ging worden dan mijn vorige trips. Op dat moment ging mijn vriendin naar het toilet. Ik rookte even een sigaretje en bewonderde mijn hand die dikker leek te worden. Ook leek hier een soort van dissociatief gevoel mee gepaard te gaan wat gedurende de avond vaker terugkwam.
Van Ik handelde dat nog wel.
Het echte begin
Ik liep even mijn eetkamer gedeelte in. Ik bleef keken naar de tegels op de grond. Ik had het gevoel dat ik maar op en neer bleef gaan. Een soort van zee ritme. De tegels bewogen ook lichtelijk. Ik besefte me plots dat mijn vriendin wel erg lang weg was en liep de gang in en riep haar. Ze reageerde geïrriteerd en zei dat alles goed ging. Die irritatie raakte mij wel diep en ik liep weer terug. Weer ging er wat naar mijn gevoel zeker 10 minuten was weer een zorgelijk gevoel door mij heen. Ik liep weer naar de gang en vroeg of alles goed ging. Wederom licht geriiriteerd dat alles goed ging. Even later kwam ze uit een toilet en gaf ze aan dat ze iets aan het lezen was op toilet. Ik kan achteraf niet zeggen wie er gelijk had want zij geeft aan maar eventjes op het toilet te zijn geweest en ik was in de veronderstelling dat het heel wat langer was.
Mijn lampen zijn zo ingesteld dat ze om 12 uur automatisch uitgaan. Ze gaan uit.. Ik moet ze weer aanzetten maar dat moet via mijn telefoon. Ik dacht dat ik dit voor vanavond al had ingesteld want ik wist dat ik in een trip niet op mijn telefoon wou zitten. Het moest. Ik pak mijn telefoon en zie alles golven. Met moeite kom ik in de app. Ik klooi wat aan en kom er uiteindelijk uit. Toen wilde ik ze wat feller maken. Normaal doe je dat in de app zelf. Een simpele slider. Ik begon mijn geluid harder te zetten door middel van de knopjes aan de zijkant. Mijn perceptie was op dat moment dat dan ook het licht dus feller zou worden. Plots besef ik wat ik aan het doen ben en lach ik erom met mijn vriendin.
Ik voelde me toch wat onrustig en ging in de tuin een sigaretje roken. Ergens in deze periode begon ik mij te beseffen dat ik mijn mond niet meer voel, mijn tong niet meer voel en ik mij plots heel opgesloten voel. Ik gaf aan dat ik buiten wilde gaan wandelen. Dat wou zij ook wel. Ze kwam ook even buiten een sigaretje roken. Hier begon bij mij een angst moment. Mijn geest begon tegen te stribbelen en ik was mij hier heel bewust van. Ik liep te ijsberen bij de deur tussen mijn woonkamer en mijn tuin. Ik wilde eigenlijk naar binnen om wat suiker in te nemen, in mijn gedachte zou dit het scherpe randje eraf halen. Mijn vriendin gaf aan waarom ik zo aan 't ijsberen was. Deur open deur dicht deur open, ik was wat verdwaald in mijn gedachte. Toen liep ik naar binnen en nam flink wat suiker in een glas water. De gewaarwording van suiker in mijn mond was heel raar. Ik proef en hoorde het wel, maar ik voelde het niet. Op dit moment leek alsof mijn hele mond gevuld was met mijn tong. Praten werd ook moeilijker en leek een steeds grotere opgave te worden.
Dan gaan we eindelijk naar buiten. Het was vrij koud. Na ongeveer 10 minuten wilde ik eigenlijk toch liever naar huis. De sensatie van mijn dikke tong overheerste eigenlijk mijn hele trip. Ik besefte me constant dat ik aan 't trippen was en het was geen angst wat ik ervoer. Het was mijn geest die tegenstribbelde. Nadat we thuis kwamen gingen we even zitten. Op de bank had ik een moment waarvan ik denk dat dat een nieuw niveau van trippen had kunnen zijn als ik het had geaccepteerd. Ik stribbelde tegen en ik wilde eigenlijk gelijk weer naar buiten. Ik was bezig met een mentale strijd die ik geenszins bad wil noemen. Zwaar was het wel. Ik sprak nog even wat met mijn vriendin. Ze keek me plots aan en vroeg me of ik wel luisterde. Ja, zei ik maar dit gaat verder dan luisteren. Ik had het gevoel dat ik én naar haar kon luisteren en daarnaast kon afdwalen in andere gedachtestromen tegelijk. Hier werd het soms te overweldigend. Ik durfde mij niet over te geven aan de trip. Hier heb ik achteraf wel spijt van.
We gingen weer naar buiten, hier begon de sensatie van mijn gevoelloze mond weer echt de overhand te nemen. Praten was constant een zware opgave. Puur fysiek gezien want ik kan mij nog wel gewoon verwoorden zoals ik wil. Ook mijn benen werkte niet meer op volle kracht. Ik had lichte tintelingen in mijn rechterbeen. We lopen een minuut of 10 en mijn vriendin wil weer huiswaarts. Oké there we go. Terwijl we lopen ben ik mij ook aan 't focussen op het lopen, ik voel dat mijn benen zwak zijn. Ook voel ik plotseling de druk om naar het toilet te moeten. Maar dit voelde niet zoals normaal. Ik was de hele avond al vrij misselijk maar ik trok het wel. Nu begon mijn maag tegen te werken. Zonder iets tegen mijn vriendin te zeggen probeer ik mijn darmen in controle te houden. Het is lastig uit te leggen maar het leek alsof mijn onderkant verlamd was en ik slechts de minimale kracht had om te voorkomen dat het er allemaal uit zou schieten. De druk voelde ook ontiegelijk groot.
We lopen door en komen al snel thuis aan. Het was nu 1 uur. Ik race naar het toilet. Op het toilet kan ik even tot mijzelf komen. Ik kijk naar de deur en ik zie de hootnerven alles mogelijke vormen aannemen. Plots kwam ik in een meer filosofische staat. De strijd die ik de hele avond al voerde was fysiek, dat voelde ik. Maar het fysieke was slechts een weerspiegeling van de ware ik, mijn ziel. De ware ik heeft veel barrières opgezet die ik nu allemaal tegenkwam. Ik begon mij af te vragen wat het doel is van deze barrières en waarom ik de trip niet heb geaccepteerd. Ik had ten slotte al de kans gehad om dieper te gaan maar dat beangstigde me. Hoe kwam dit? Was dit angst, waren dit mijn eigen opgezette 'valse' pilaren die de ware ik vormen.
Ik ga terug naar mijn vriendin en vertel haar mijn gedachte gang. Zij heeft de hele trip als euforisch ervaren tot dit moment. Ze gaf aan dat ze soms wel wat down werd omdat ik niet op de zelfde frequentie zat. Nu begon ik wat meer te praten met haar en dat voelde al wat beter. Ik moest al vrij snel weer naar toilet. Deze keer begin ik te merken dat het hoogtepunt van de trip begint af te nemen. Ik kan mij nu meer focussen op de filosofische aard van mijn bewustzijn in plaats van het fysieke. Ik krijg op dat moment een gevoel van wtf, wat heb ik nu weer meegemaakt. Het besef van hoe heavy ik deze trip heb ervaren tot nu toe. Ook bedenk ik mij hoe zwaar bijvoorbeeld dmt moeten zijn, en dat ik daar nog helemaal niet klaar voor ben. (Ik denk er al een tijdje over na om een keer dmt te gebruiken) ik beslis dat ik daar nog niet klaar voor ben de komende tijd. Ik begin er nu toch wat meer van te genieten.
Ik ga weer terug naar mijn vriendin. Ik begin een gesprek met haar te voeren en begin heel cliche haar schoonheid te beschrijven zoals ik die nu voor me zag. (Hoe een beeldhouwer wel een eeuwigheid bezig moet zijn geweest om dat mooie gezichtje van je vorm te geven 😅) we knuffelen en het lijkt alsof onze zielen in elkaar gegroeide boomstronken zijn. Bij elke slechte gedachte geef ik aan dat onze liefde het enige is wat we eigelijk hebben en mijn focus daarop heeft mij deze avond er meerdere keren doorheen getrokken. Tot dit moment was mijn vriendin in een euforische staat. Dan komt er een moment dat ik aangeef dat ik het een moeilijke trip vind maar o zo mooi. Zij geeft aan dat ze misschien ook wel met mij naar dat niveau wil afdwalen. We gaan liggen. Ik geef aan wat mijn gedachtes zijn en wat zij voor mij betekend. Ik geef aan wat deze trip voor mij betekende en wat ik er tot dat moment uit heb kunnen halen. Ik begin te merken dat we nu in dezelfde vibe beginnen te komen. Ze begint te huilen. Haar trip neemt nu ook een meer filosofische aard aan. Ook zij begint over de meer existentiële vragen na te denken. Ik was ook licht geëmotioneerd.
Van hieruit begint de trip duidelijk af te nemen. Er komt een punt dat ze aangeeft dat ze nog meer wil nemen. Ik gaf toen aan dat dat misschien niet zo verstandig is, aangezien dat nu niet veel meer gaat doen. Ze wordt boos. Ze heeft er altijd een hekel aan als ik haar iets vertel wat ik bijvoorbeeld heb gelezen ergens. Zij wil dingen zelf ervaren. Ik snap dat aan de ene kant wel maar soms is dat gewoon nodig. Vooral bij het gebruik van zulke middelen. We hebben even een korte woordenwisseling. In mij trip zag ik nog duidelijk dat dit onze beide ego's waren die een conflict hadden. Niet de ware ik en niet de ware zij. Bij mijn andere trips heb ik veel muziek geluisterd en met speeltjes gespeeld. Hier ben ik deze trip helemaal niet aan toegekomen. Rond half 6 gingen we maar slapen. Ik viel pas in slaap rond 7 uur. Ik schrok constant wakker met een verdoofde tong.
De volgende dag denk ik nog veel na over de trip. Mentaal ben ik nog steeds moe, mijn vriendin heeft hetzelfde gevoel. Al met al een geslaagde trip waar ik nog even goed over na wil denken voor ik weer een poging waag. Hopelijk zonder de barrières zodat ik wel wat dieper kan gaan.