Tweede LSD trip: Een zegel te veel / De VerorberAap

Geniaal report!

Ik heb hardop gelachen over het inhalen van de motorrijders en het kijken naar je vrouw vergelijken met een natuurdocumentaire.

En top dat ze zo'n meelevende tripsitter is!

Onlangs heb ik mijn tweede LSD trip ervaren. Mijn eerste trip (zie mijn eerdere report) was behoorlijk indrukwekkend, maar ik had continu het gevoel dat ik een beetje zweefde tussen de grens van half of volledig trippen. De trip duurde ook niet echt heel lang. (hooguit vijf a zes uurtjes)

Hoe dan ook mijn eerste trip was fantastisch en was inmiddels ook weer even geleden. Het was dus tijd voor een tweede trip, maar deze keer twee zegels. (achteraf bleek dat niet zo'n goed idee) Deze zouden 120ug moeten zijn maar uit een eerdere trip bleek dit toch wel een stuk minder te zijn. Ik heb een paar uur vooraf licht gegeten en besluit dat het tijd is om beide zegels in te nemen.

De eerste keer duurde het behoorlijk lang voordat ik iets begon te merken. Deze keer is dat anders, want binnen een kwartier begint alles al voor mijn ogen langzaam te golven. Ik kreeg weer het aangename warme gevoel als tijdens mijn eerste trip. Na een uurtje krijg ik het gevoel dat ik wat moet gaan ondernemen dus ik vraag mijn vrouw of ze even naar de bossen wil rijden. (of langs weilanden, want daar was ik in mijn eerste trip erg van onder de indruk)

Terwijl mijn vrouw zich even om gaat kleden ga ik op de bank liggen, maar nog voordat ze beneden is voel ik dat er ineens zoveel gebeurd dat het misschien beter is om even te wachten met naar buiten gaan. Het aangename gevoel begint plots te veranderen in lichte paniek. Ik merk dat ik steeds meer moeite heb met het onderscheid maken tussen fictie en de werkelijkheid.

Mijn vrouw merkt dat ik plots wel heel erg stil ben geworden. Dat ben ik bewust, want ik heb geen idee meer wat nou de werkelijkheid is. Ik krijg ook niet de kans om te beseffen wat er gebeurd want alles gebeurd tegelijk. Ik blijf doodstil zitten, want ik heb geen idee of ik nu in werkelijkheid zit, lig of aan het lopen ben. Dit gevoel duurt een uurtje, maar het voelt voor mij als een eeuwigheid. Het voelt alsof ik écht waanzinnig begin te worden want het is een grote chaos in mijn hoofd. Ik kan me nergens op focussen hoe hard ik dat ook probeer. Met name het idee dat ik gek aan het worden ben maakt me nog angstiger. Ik ervaar pure waanzin. Ik kan niet eens uitleggen wat ik heb gezien of heb meegemaakt. Ik kan het alleen maar omschrijven als chaos en waanzin. Ik was overigens niet bang van wat ik zag of hoorde, maar wel dat ik het gevoel was echt gek te worden en hier niet meer uit te kunnen komen.

Ik besluit naar buiten te gaan en daar even rustig in de zon te gaan zitten. Er gebeurd ondertussen van alles om mij heen, maar ik kan er niets zinnigs van maken. Ik kijk recht voor mij uit en zie alleen de schutting en de planten. Plots zie ik mijn vrouw tegenover mij zitten, maar ik zie haar alleen te zitten als ze praat! Wanneer ze praat komt haar gezicht in beeld en zie ik haar in van die blokken welke je ook wel eens ziet wanneer het beeld van je digitale televisie stoort/vervormd.

Gelukkig lijkt het na twee uur te zakken en besluiten we even rustig rond te gaan rijden in de auto. De piek lijkt dan wel voorbij maar ik voel me toch niet zo jofel, want ik ben behoorlijk ontdaan van de bad trip. We rijden over een dijk waar een grote groep motorrijders aan het scheuren zijn. Mijn vrouw heeft een behoorlijk snel autootje en besluit de motorrijders even te imponeren. Dat is niet aan te raden wanneer iemand aan het trippen is. Ik heb het idee dat we sneller gaan dan het licht. Ok dat was niet voor herhaling vatbaar. Mijn vrouw rijd daarom rustig door de polders naar plaatsen waarvan ik het bestaan niet eens wist. Mijn vrouw grapt dat sommige plaatsen in de schemering net op een scene uit The Hills Have Eyes lijken en dat er zomaar elk moment iemand met drie armen uit de bosjes kan komen springen. Het lijkt inderdaad alsof we in een slechte horrorfilm zijn beland, maar de typische beeldende spraak van mijn vrouw maakt het weer erg grappig.

Eenmaal thuis ben ik wat ontdaan door de bad trip die ik zojuist had ervaren, maar aan de andere kant ben ik blij dat ik nu ook eens een bad trip heb ervaren waardoor ik toch wat meer ontzag heb gekregen voor psychedelica. Het is inmiddels nacht en ik ben weer ontspannen. Ik geniet in de tuin van de visuele veranderingen terwijl mijn vrouw van alles aan het doen is. De bomen zien er uit alsof ze van origami zijn gemaakt en de rest ziet er 'cell-shaded' uit. Mijn pupillen staan natuurlijk wagenwijd open waardoor de sterrenhemel er uitziet alsof deze rechtstreeks uit een Perry Rhodan stripboek komt. Ik zie planeten en nova's. Erg bijzonder om te ervaren hoe je hersenen dit allemaal zelf invullen.

Het is inmiddels diep in de nacht en mijn vrouw is met van alles bezig. Ze ruimt de schuur op, maakt de airfryer schoon, hangt een lampje op én ondertussen wordt er ook nog een houten trapje in de grondlak gezet. Het klinkt alsof dit is gerelateerd aan mijn trip, maar zo is mijn vrouw eigenlijk altijd. Ze vraagt of ik misschien iets wil eten uit de airfryer. Ze heeft hem immers net schoongemaakt dus waarom zou je er dan niet direct gebruik van maken? Terwijl ze in de vriezer op zoek is naar vettigheden voor in de airfryer begin ik dit te vergelijken met een natuurdocumentaire van David Attenborough. Ik hoor het zelfs in de stem van David Attenborough: "Hier vinden we de <vul naam in van mijn vrouw> ook wel de VerorberAap genoemd in haar natuurlijke habitat. Al foeragerend tussen de laagjes bladerdeeg zoekt ze naar restjes eten welke mogelijk bij eerdere plunderingen zijn achtergebleven. Ondertussen is zei zich niet bewust van het onzichtbare gevaar genaamd Afleiding dat langzaam richting haar sluipt. Vanuit haar ooghoeken merkt zij het gevaar op maar het is al te laat. Paneermeel vliegt in het rond! Diepvrieslades staan open en mandjes worden ondergedompeld in het vet. Vergeet niet dat er ondertussen ook nog een trapje in de grondverf gezet moet worden en oh jah een lampje ophangen want ach er was nog tijd over. Helaas heeft ze de strijd met Afleiding verloren en het enige dat nog herrinnert aan deze bloedige strijd zijn wat knapperige restjes nootjes en paneermeel. "

Mijn vrouw is moe en gaat naar bed terwijl ik nog een uurtje doelloos naar de heldere lucht blijf kijken. Ik moet nog even bekomen van de hele trip ervaring. De volgende dag voel ik me helemaal top en ontspannen. Ondanks dat de piek momenten echt wel té heftig waren blijf ik onder de indruk van de kracht van LSD. Zelfs deze bad trip heeft op mij een positief effect gehad. Ik ben niet zweverig, maar ik kan alleen bevestigen dat LSD je echt een andere kijk op de wereld en ook op jezelf. Ik ben er dan ook van overtuigd dat iedereen een keer LSD zou moeten ervaren en dat de wereld daar ook daadwerkelijk beter van zou worden.

Het volgende report zal waarschijnlijk door mijn vrouw worden geschreven.
Ze is na mijn ervaringen toch wel erg nieuwsgierig geworden.

Tot dan!
Bombarie.