#1
24/12/2020 microdosis paddo plus + 13 wietolie druppels
Een klein tripje op kerstavond in mijn woonkamer.
Mijn eeuwige getwijfel of ik op kerstavond wel of geen volledige truffel trip ga nemen. Een van de belangrijke regels bij trippen is hou de dag erna vrij. Ik reken de totale tripduur uit en tel de uren af hoeveel uur ik nuchter moet worden voordat ik kerstig ga doen. Maar zodra ik âmoetâ zeg, skip ik het volledige trippen en hou ik het trippen op een kleiner schaal. Als ik mij nu al zorgen ga maken of ik de volgende dag het haal. Dan is een volledige dosis voor mij niet verstandig. Ik ga op de andere toer. Microdosis paddoâs plus met wat enkele wietolie druppels.
Van een vriend heb ik paar maanden geleden chocolade bonbons met als paddo vulling gekregen. Hem kennende zal het iets meer als een microdosis zijn. De overweging om twee bonbons te nemen speelt op. âAch, het zijn er maar twee bonbons. Een iets diepere trip is fijnâ. Dan zie ik mezelf de volgende dag bij het kerstdiner in een slaapmodus aan een gedekte tafel zitten. Ik denk aan mijn ouders die zich in de keuken hebben uitgesloofd. En mijn zus en broer hoofdschuddend mij aankijken. Terwijl ik op een automatische stand sta te knikkebollen. Geen goed idee. Dus dat wordt er maar een bonbon.
Nadat ik de bonbon in mijn mond stop bedenk ik ineens. Wat de houdbaarheid van paddoâs ook alweer is. Dat zijn geen maanden in ieder geval. De smaak is zurig en het smaakt bedorven dat ik ervan moet kokhalzen. Niet veel later druppel ik acht wietoliedruppels op de bovenkant van mijn hand. Ik mors een druppel op de tafel. Gulzig lik ik van de tafel dat een typische rinse smaak in mijn mond achterlaat. Deze druppels zouden weleens minder van sterkte kunnen zijn omdat ik dit potje nu een jaartje in de koeling heb bewaard. En wietolie mits je het gekoeld bewaard verlies haar THC sterkte.
Mijn huiskamer is opgeruimd en overal heb ik gekleurde waxinelichthouders neergezet. Zoals altijd sleep ik de matras naar de woonkamer met dekens. Ik probeer mezelf beetje af te leiden door wat filmpjes en muziek te kijken. Ik merk na een uur dat er niet veel gebeurt. En dan ineens zoals dat vaak gebeurt voel ik een ontspannende sfeer over mijn lichaam vloeien. Vorig jaar was ik al echt knetterstoned van 5 druppels. Zo langzamerhand heb ik mijn THC tolerantie opgebouwd. Laatste THC trip was een maand geleden.
Van de meeste drugs soorten raak ik seksueel opgewonden zeg maar geil. Zeker nu ik het rijk voor mezelf heb. De echte details zal ik besparen. Maar wat was dat over de hele linie weer intens. De hoeveelheid orgasmes ligt zeker een keer of dertig. Soms moet ik letterlijk mijn eigen mond snoeren omdat ik bang ben dat ik te veel geluid zou maken. Ik haal mijn adem in en hoor of ik inderdaad heb geschreeuwd. Dit heb ik dit gelukkig niet.
Ik probeer zoveel mogelijke dingen in mijn aantekenboekje op te schrijven. Niet alles wordt duidelijk wat erin geschreven wordt en niet alles schrijf ik op. De tekstjes zijn niet in chronologische volgorde geschreven. Tussen â.âis wat ik letterlijk in mijn aantekenboekje heb opgeschreven.
âKlaargekomen uit mijn pik maar zonder zaad. Alsof ik met mijn pik kon laseren. Ik zweef in de ruimteâ. Het gevoel alsof ik een brandweerman ben die met een waterslang alle kanten opgaat en de waterslang (ja echt de waterslang en niet mijn eigen slang) hem net in controle houd. Ik word weggeschoten in een space wereld. Mijn ogen voel ik ergens achter mijn hersenen drukken âWhat the F# denk ik. Wat gebeurt erâ!
Ik doe bekentenissen waaronder dat ik de scene van de Gremling waarin een jonge opgemaakte sletterige vrouwelijk Gremling te zien is. Dat ik toen als jonge tienerjongen mij voor schaamde dat ik daar toen een erectie van kreeg. Of een van de eerste scenes van deze film waarin een vrouw met een man aan het âvoetje te vrijenâ is. En elke keer dat ik de film te zien kreeg, kreeg ik het spaan benauwd van.
Ik kijk op de dating app van Okcupid en ik zie een mooie vrouw verschijnen. Maar haar profiel maakt haar enorm woest aantrekkelijk. Ik raak immens verliefd op haar profiel. Ze houdt van kunst, technologie, diverse klimmen, architectuur, jazz, avonturen, vrienden opzoeken die ver weg wonen, koken, bakken, lezen, minimalistisch leven, kunstwerken, goed eten, gin-tonics.
Ik schrijf en ik heb moeite mee wat ik precies wil opschrijven. Ik durf het niet op te schrijven omdat ik mij voor schaam. Dat is best wel vreemd, als je kunt bedenken dat niemand anders dan ik mijn aantekenboekje lees. Voor mij waren deze zinnen toen heel duidelijk en helder.
âIk wou dat ik
En toch denk je nog wie het nog wou je was
Een hele oude bewarende, opende Mindfuck aaaah
Ik wou dat ik wat meer âŠ.??
Was ik maar (en het kost mij de moed om het op papier te zetten) wat avontuurlijker!!! Zoals al die mooie, hoge hobby'sâ.
Dan is het besef dat ik dit had willen zijn. Alle hobby's die in haar profiel staan beschreven zou mijn leven nog meer interessanter maken. En dat ik in de afgelopen jaren veel minder avontuurlijker ben gaan worden dan vroeger.
In mijn gedachte heb ik seks met haar profiel en deels met haar. Ik wil haar het volgende berichtje sturen. âŠ.âDat we nooit een match zullen worden. Maar ik heb je digitaal geneuktâ. Het lijkt mij verstandig om het niet te versturen. Ondanks dat ik op dat moment wel een goed idee vond.![:)]()
>
Met de veronderstelling dat het een compliment is dat zij een levendig profiel heeft en ik haar profiel kan waarderen.
Ik schrijf met een zwarte pen en ik schrijf in gedachte met het lettertype van Donald Duck. Groot, kinderlijk en rondig. Ik vind dit grappig.
Ineens schiet er een oud scouting genootje door mijn hoofd. Waarom krijg ik nu steeds het beeld van hem? Waar komt dat ineens vandaan? Mijn hand schrijft en dan zie ik ineens Oma Duck en later een aap erin. Ik grinnik heel erg. Als ik schrijf: âAls ik was, als ik warsâ moet ik hard om het woord âwarsâ lachen. Ik spreek het woord nogmaals langzaam uit.
Een oude ayahuasca herinnering komt naar voren.
Zoân Ojah herinnering op die plek ben ik al eens eerder geweest.
âDat je het weet en terugkrabbelt omdat je al weet dat daar je verdriet vast of in zat en niet verder komt, ik weet als ik dat kan, kan ik dat ookâ.
âEn altijd op die emotie van pijn en heel veel verdriet en van het missen van iemand die om je geeft en je aantrekkelijk vindt. Dat is kudt!. En de knuffels die ik mis.
Ik wil ook ik wil dat ook. Gevangen die woorden. Ik wil ook geliefd worden letterlijk dus. Knuffels knuffels. Dus enorm ik wil bevrijdâ
Als ik dit schrijf speel ik met deze woorden zoals in het spelletje âkamertje ruilenâ. De woorden sluit ik met andere woorden op. Zoals een schaaphond zijn schapen naar een hok drijft. Zo voelt het ook echt.
Ik besluit nog twee wietoliedruppels bij te pakken omdat de trip afzwakt.
Ik ben nog steeds van bewust dat ik drugs heb gebruikt en dat onderwerpen die passeren worden uitvergroot. Het opschrijven lucht enorm op. Dit werkt voor mij beter dan welke psycholoog dan ook. Een terugkerend thema zijn liefdesrelaties. Dat aansluit op wat hierboven staat benoemd. Ineens zie ik die ene mooie vrouw voor mij waar ik een oogje op heb/had.
âIk zie ineens heel licht donker meisje voor, nu ik zo over denk wie ik denk dat het was/is dat meisje/vrouw van (festival) en en van ⊠(Een of ander cultuursector!) Shit zij had een vriend die daar werkte. Ik zie en schrijf mijn zinnen kronkelend als een autobaan in de bergen van boven naar beneden opâ Ik moet weer hardop grinniken dat ik het dramatischer maakt dan het is.
âHet getik van deze pen klinkt als bosgeluiden, zomer, naaldbomen, heuvelachtig, Canadaâ?
Eventjes waan ik mij in een bosrijk naald gebied. En kan haast de dennengeur ruiken en de warme avond zon door de hoge bomen.
âEen klak je
over je, over je
een klus!! eenâ
Ik ben klaar met de elektronische muziek en wil een live concert van Nick Cave uit Kopenhagen opzetten. Dit is lastiger dan ik denk. Waar staat dat mapje van Nick Cave ook alweer? En heb ik nou wel of niet dat live concert met beeld? Mijn computer is deels goed geordend maar het lukt mij maar niet om het juiste mapje te vinden. Ik zoek mij een ongeluk in de gele mapjes. En beland telkens weer in het âfilm mapjeâ. Ik ben niet gefrustreerd en probeer het zoeken naar de muziek als een spelletje te spelen. Omdat ik wel weet dat ik vroeg of laat het uiteindelijk ga vinden. Eindelijk heb ik het betreffende mapje gevonden. Maar hoe moet ik dit openen als ik beeld wil zien? Niet met Winamp. En met VLC en Mediaplayer krijg ik geen beeld. Ik hoor alleen maar geluid. Ik spoel de muziek op beide mediaspelers door in de hoop dat ik bewegend beeld zie en geef het dan uiteindelijk op.
Ik luister inspannen naar de live concert geluiden en erger mij aan de bezoekers die zo nodig moeten schreeuwen als heel de zaal stil is. Hou verdomme je kop.
De muziek wordt ineens vreemd. Alsof ik een echo hoor. Dit kan toch niet aan de drugs liggen. Alsof het geluid met een snelheid van achter mij langs naar voren komt. Ik snap er werkelijk niets van. Maar ik kan er wel om lachen. Wat is dit? Word de muziek nu ineens achterstevoren afgespeeld? De stem van Nick Cave hoor ik maar beiden stemmen zijn heel anders van elkaar. Het lijkt wel alsof zij met elkaar aan het praten zijn. Welke mindfuck speelt nu met mij? Ineens hoor ik een stukje muziek dat ik net paar minuten geleden ook heb gehoord. Dan valt ineens het kwartje dat er twee videospelers met enkel het geluid(mp3) staat af te spelen. Ik besluit het nog even aan te horen omdat het redelijk klinkt.
âIk mag mijzelf een schouderklopje geven. Als ik was wie ik was als ik wasâ.
(Gek genoeg komen dit soort zinnen de laatste tijd vaker voor. Van die ?tongvalbrekertje? zinnen die bij mij helemaal geen tongval zinnen zijn maar wel iets weg van hebben).
âDat ik gewoon niet moet treuzelen en aarzelen en vragen om iets maar gewoon moet doenâ.
Zo had ik het koud. Normaal gesproken lig ik net zolang in mijn bed in de hoop dat het warmer word. Hetzelfde met trek hebben. Ik wacht net zolang totdat de trek weg is. Dorst. Ik ben te moe dat kan nog wel even op zich laten wachten. Wc, de reis alleen al maakt mij moe als ik over nadenk.
Voor het eerste stap ik uit bed en streep ik in mijn hoofd mijn to-do-lijst af. WC check, doorlopen naar de slaapkamer voor warme kleding. En dan presteer ik het alsnog enkel een T-shirt te pakken. Omdat ik geen zin heb om een trui te pakken die vijftig centimeter boven ligt.
Je hebt het koud pak daarom een fatsoenlijk vest! Vest en sokken meenemen en op bed leggen. Door naar de keuken. Trek. Eten. Chips en Haribo zoute rijen snoep meenemen. Een zak? En als ik nou nog trek heb in nog een zak dan moet ik weer opstaan. Maar zijn 1,5 snoep zakken nou niet te veel? Niet zeiken. Meenemen en opvreten.
Want dan wordt het trippen ook veel fijner. Ik herkende dit van de ayahuasca ceremonies. Dat ik zo nodig naar de wc moet maar echt geen zin had om op te staan of te vragen of iemand water voor mij kan halen. Ik ben dan meer bezig met de ongemakken tijdens de trip dan met overgeven aan de trip zelf. Ik lag toen wel meer voor pampus dan ik nu lag. Maar toch.
Ik geloof niet echt dat mensen nog kunnen weten wat hun eerste baby/kinder beelden waren. Ik krijg sterk een beeld binnen uit mijn eerste babytijd. Ik durf bijna haast te zeggen, misschien wel mijn eerste beelden die ik heb waargenomen. Mijn beeld is een lichtblauw vlak met een witte wolk achtig gekronkel. In de rechterhoek is er iets zwarts gekras en strepen.
Dit maakt mij een beetje angstig want al gauw krijg ik het volgende te horen. Dat dit is het kantelpunt dat alle stervende mensen zullen zien voordat zij gaan sterven. Je eigen eerste beeld die je als baby hebt waargenomen. Ik kan er deels bij neerleggen om te sterven maar vind het wel beetje freaky, omdat het echt zo realistisch aanvoelde.
Ik geloof ineens dat mensen die voor gek woorden verklaard weliswaar niet gek zijn maar dingen ook echt zo meemaken en dat de ongelovige mensen de gekken zijn. Ik ben bang dat ik beetje gek raak en in deze molen beland.
Mijn babybeeld is zo helder en duidelijk. Dat ik gelijk in mijn aantekeningsboekje schrijf wat ik heb meegemaakt. âVoor de wetenschap denk ikâ. Als men mij hier later dood aantreft en het aantekenboekje erbij haalt, dan is er een mogelijk dat de wetenschap achter komt wat je als stervende gaat meemaken. Het is alsof ik iets bijzonders heb ontdekt. Dat iedereen op zijn eigen manier gaat ontdekken voordat hij/zij sterven gaat.
De trip is al flink afgezwakt en ik besluit ook niet om bij te nemen. Ik slaap die nacht weinig, kijk veel televisieprogrammaâs op mijn desktop en ben eigenlijk te moe om te slapen. Buiten hoor ik constant het gewapperd van zeil. Dat mij deels wakker houdt. Naar mijn slaapkamer verhuizen betekent dat ik vroeg in de ochtend wakker wordt gemaakt door de radio van mijn buurvrouw.
En toen had ik nog maar paar uurtjes om mezelf klaar te maken voordat ik op de fiets stap kerstig te gaan doen. Ik ben moe en redelijk voldaan. Het was een hele lichte trip maar voor mij weer leerzaam. Ik had minimale visuals toen ik eenmaal in de wc stond en de grond een klein beetje bewoog. Normaal gesproken zou ik na een dag drugs te hebben genomen de hele dag in bed hebben gelegen. Lekker pizza eten met een leuke, simpele film erbij.
Het kerstgezelschap bestaat dit jaar niet uit 23 man maar gelukkig met een select gezelschap familieleden. Ik hoef dus mijn aandacht ook niet aan de 23 man te verdelen en 23 keer vertellen dat ik geen werk heb etc![:)]()
De moeheid is wel te voelen maar ik zit tijdens het eten niet als een zombie erbij. Ik ben voldaan van mijn kleine reis. Mijn ouders weten dat ik soms trip (truffels/wietolie/ayahuasca. De andere drugssoorten hou ik mijn mond erover.) en soms vertel ik hun er iets over. Zij accepteren het dat ik het doe maar zien het liever dat ik het niet doe. Jammer is dat ik mijn verhaal met hen wil delen, maar de vraag of zij het begrijpen is ten tweede. Tegen het einde van de avond als ik op de fiets stap in de frisse buitenlucht ben ik blij als ik thuis onder mijn eigen dekens lig.
Een klein tripje op kerstavond in mijn woonkamer.
Mijn eeuwige getwijfel of ik op kerstavond wel of geen volledige truffel trip ga nemen. Een van de belangrijke regels bij trippen is hou de dag erna vrij. Ik reken de totale tripduur uit en tel de uren af hoeveel uur ik nuchter moet worden voordat ik kerstig ga doen. Maar zodra ik âmoetâ zeg, skip ik het volledige trippen en hou ik het trippen op een kleiner schaal. Als ik mij nu al zorgen ga maken of ik de volgende dag het haal. Dan is een volledige dosis voor mij niet verstandig. Ik ga op de andere toer. Microdosis paddoâs plus met wat enkele wietolie druppels.
Van een vriend heb ik paar maanden geleden chocolade bonbons met als paddo vulling gekregen. Hem kennende zal het iets meer als een microdosis zijn. De overweging om twee bonbons te nemen speelt op. âAch, het zijn er maar twee bonbons. Een iets diepere trip is fijnâ. Dan zie ik mezelf de volgende dag bij het kerstdiner in een slaapmodus aan een gedekte tafel zitten. Ik denk aan mijn ouders die zich in de keuken hebben uitgesloofd. En mijn zus en broer hoofdschuddend mij aankijken. Terwijl ik op een automatische stand sta te knikkebollen. Geen goed idee. Dus dat wordt er maar een bonbon.
Nadat ik de bonbon in mijn mond stop bedenk ik ineens. Wat de houdbaarheid van paddoâs ook alweer is. Dat zijn geen maanden in ieder geval. De smaak is zurig en het smaakt bedorven dat ik ervan moet kokhalzen. Niet veel later druppel ik acht wietoliedruppels op de bovenkant van mijn hand. Ik mors een druppel op de tafel. Gulzig lik ik van de tafel dat een typische rinse smaak in mijn mond achterlaat. Deze druppels zouden weleens minder van sterkte kunnen zijn omdat ik dit potje nu een jaartje in de koeling heb bewaard. En wietolie mits je het gekoeld bewaard verlies haar THC sterkte.
Mijn huiskamer is opgeruimd en overal heb ik gekleurde waxinelichthouders neergezet. Zoals altijd sleep ik de matras naar de woonkamer met dekens. Ik probeer mezelf beetje af te leiden door wat filmpjes en muziek te kijken. Ik merk na een uur dat er niet veel gebeurt. En dan ineens zoals dat vaak gebeurt voel ik een ontspannende sfeer over mijn lichaam vloeien. Vorig jaar was ik al echt knetterstoned van 5 druppels. Zo langzamerhand heb ik mijn THC tolerantie opgebouwd. Laatste THC trip was een maand geleden.
Van de meeste drugs soorten raak ik seksueel opgewonden zeg maar geil. Zeker nu ik het rijk voor mezelf heb. De echte details zal ik besparen. Maar wat was dat over de hele linie weer intens. De hoeveelheid orgasmes ligt zeker een keer of dertig. Soms moet ik letterlijk mijn eigen mond snoeren omdat ik bang ben dat ik te veel geluid zou maken. Ik haal mijn adem in en hoor of ik inderdaad heb geschreeuwd. Dit heb ik dit gelukkig niet.
Ik probeer zoveel mogelijke dingen in mijn aantekenboekje op te schrijven. Niet alles wordt duidelijk wat erin geschreven wordt en niet alles schrijf ik op. De tekstjes zijn niet in chronologische volgorde geschreven. Tussen â.âis wat ik letterlijk in mijn aantekenboekje heb opgeschreven.
âKlaargekomen uit mijn pik maar zonder zaad. Alsof ik met mijn pik kon laseren. Ik zweef in de ruimteâ. Het gevoel alsof ik een brandweerman ben die met een waterslang alle kanten opgaat en de waterslang (ja echt de waterslang en niet mijn eigen slang) hem net in controle houd. Ik word weggeschoten in een space wereld. Mijn ogen voel ik ergens achter mijn hersenen drukken âWhat the F# denk ik. Wat gebeurt erâ!
Ik doe bekentenissen waaronder dat ik de scene van de Gremling waarin een jonge opgemaakte sletterige vrouwelijk Gremling te zien is. Dat ik toen als jonge tienerjongen mij voor schaamde dat ik daar toen een erectie van kreeg. Of een van de eerste scenes van deze film waarin een vrouw met een man aan het âvoetje te vrijenâ is. En elke keer dat ik de film te zien kreeg, kreeg ik het spaan benauwd van.
Ik kijk op de dating app van Okcupid en ik zie een mooie vrouw verschijnen. Maar haar profiel maakt haar enorm woest aantrekkelijk. Ik raak immens verliefd op haar profiel. Ze houdt van kunst, technologie, diverse klimmen, architectuur, jazz, avonturen, vrienden opzoeken die ver weg wonen, koken, bakken, lezen, minimalistisch leven, kunstwerken, goed eten, gin-tonics.
Ik schrijf en ik heb moeite mee wat ik precies wil opschrijven. Ik durf het niet op te schrijven omdat ik mij voor schaam. Dat is best wel vreemd, als je kunt bedenken dat niemand anders dan ik mijn aantekenboekje lees. Voor mij waren deze zinnen toen heel duidelijk en helder.
âIk wou dat ik
En toch denk je nog wie het nog wou je was
Een hele oude bewarende, opende Mindfuck aaaah
Ik wou dat ik wat meer âŠ.??
Was ik maar (en het kost mij de moed om het op papier te zetten) wat avontuurlijker!!! Zoals al die mooie, hoge hobby'sâ.
Dan is het besef dat ik dit had willen zijn. Alle hobby's die in haar profiel staan beschreven zou mijn leven nog meer interessanter maken. En dat ik in de afgelopen jaren veel minder avontuurlijker ben gaan worden dan vroeger.
In mijn gedachte heb ik seks met haar profiel en deels met haar. Ik wil haar het volgende berichtje sturen. âŠ.âDat we nooit een match zullen worden. Maar ik heb je digitaal geneuktâ. Het lijkt mij verstandig om het niet te versturen. Ondanks dat ik op dat moment wel een goed idee vond.
Met de veronderstelling dat het een compliment is dat zij een levendig profiel heeft en ik haar profiel kan waarderen.
Ik schrijf met een zwarte pen en ik schrijf in gedachte met het lettertype van Donald Duck. Groot, kinderlijk en rondig. Ik vind dit grappig.
Ineens schiet er een oud scouting genootje door mijn hoofd. Waarom krijg ik nu steeds het beeld van hem? Waar komt dat ineens vandaan? Mijn hand schrijft en dan zie ik ineens Oma Duck en later een aap erin. Ik grinnik heel erg. Als ik schrijf: âAls ik was, als ik warsâ moet ik hard om het woord âwarsâ lachen. Ik spreek het woord nogmaals langzaam uit.
Een oude ayahuasca herinnering komt naar voren.
Zoân Ojah herinnering op die plek ben ik al eens eerder geweest.
âDat je het weet en terugkrabbelt omdat je al weet dat daar je verdriet vast of in zat en niet verder komt, ik weet als ik dat kan, kan ik dat ookâ.
âEn altijd op die emotie van pijn en heel veel verdriet en van het missen van iemand die om je geeft en je aantrekkelijk vindt. Dat is kudt!. En de knuffels die ik mis.
Ik wil ook ik wil dat ook. Gevangen die woorden. Ik wil ook geliefd worden letterlijk dus. Knuffels knuffels. Dus enorm ik wil bevrijdâ
Als ik dit schrijf speel ik met deze woorden zoals in het spelletje âkamertje ruilenâ. De woorden sluit ik met andere woorden op. Zoals een schaaphond zijn schapen naar een hok drijft. Zo voelt het ook echt.
Ik besluit nog twee wietoliedruppels bij te pakken omdat de trip afzwakt.
Ik ben nog steeds van bewust dat ik drugs heb gebruikt en dat onderwerpen die passeren worden uitvergroot. Het opschrijven lucht enorm op. Dit werkt voor mij beter dan welke psycholoog dan ook. Een terugkerend thema zijn liefdesrelaties. Dat aansluit op wat hierboven staat benoemd. Ineens zie ik die ene mooie vrouw voor mij waar ik een oogje op heb/had.
âIk zie ineens heel licht donker meisje voor, nu ik zo over denk wie ik denk dat het was/is dat meisje/vrouw van (festival) en en van ⊠(Een of ander cultuursector!) Shit zij had een vriend die daar werkte. Ik zie en schrijf mijn zinnen kronkelend als een autobaan in de bergen van boven naar beneden opâ Ik moet weer hardop grinniken dat ik het dramatischer maakt dan het is.
âHet getik van deze pen klinkt als bosgeluiden, zomer, naaldbomen, heuvelachtig, Canadaâ?
Eventjes waan ik mij in een bosrijk naald gebied. En kan haast de dennengeur ruiken en de warme avond zon door de hoge bomen.
âEen klak je
over je, over je
een klus!! eenâ
Ik ben klaar met de elektronische muziek en wil een live concert van Nick Cave uit Kopenhagen opzetten. Dit is lastiger dan ik denk. Waar staat dat mapje van Nick Cave ook alweer? En heb ik nou wel of niet dat live concert met beeld? Mijn computer is deels goed geordend maar het lukt mij maar niet om het juiste mapje te vinden. Ik zoek mij een ongeluk in de gele mapjes. En beland telkens weer in het âfilm mapjeâ. Ik ben niet gefrustreerd en probeer het zoeken naar de muziek als een spelletje te spelen. Omdat ik wel weet dat ik vroeg of laat het uiteindelijk ga vinden. Eindelijk heb ik het betreffende mapje gevonden. Maar hoe moet ik dit openen als ik beeld wil zien? Niet met Winamp. En met VLC en Mediaplayer krijg ik geen beeld. Ik hoor alleen maar geluid. Ik spoel de muziek op beide mediaspelers door in de hoop dat ik bewegend beeld zie en geef het dan uiteindelijk op.
Ik luister inspannen naar de live concert geluiden en erger mij aan de bezoekers die zo nodig moeten schreeuwen als heel de zaal stil is. Hou verdomme je kop.
De muziek wordt ineens vreemd. Alsof ik een echo hoor. Dit kan toch niet aan de drugs liggen. Alsof het geluid met een snelheid van achter mij langs naar voren komt. Ik snap er werkelijk niets van. Maar ik kan er wel om lachen. Wat is dit? Word de muziek nu ineens achterstevoren afgespeeld? De stem van Nick Cave hoor ik maar beiden stemmen zijn heel anders van elkaar. Het lijkt wel alsof zij met elkaar aan het praten zijn. Welke mindfuck speelt nu met mij? Ineens hoor ik een stukje muziek dat ik net paar minuten geleden ook heb gehoord. Dan valt ineens het kwartje dat er twee videospelers met enkel het geluid(mp3) staat af te spelen. Ik besluit het nog even aan te horen omdat het redelijk klinkt.
âIk mag mijzelf een schouderklopje geven. Als ik was wie ik was als ik wasâ.
(Gek genoeg komen dit soort zinnen de laatste tijd vaker voor. Van die ?tongvalbrekertje? zinnen die bij mij helemaal geen tongval zinnen zijn maar wel iets weg van hebben).
âDat ik gewoon niet moet treuzelen en aarzelen en vragen om iets maar gewoon moet doenâ.
Zo had ik het koud. Normaal gesproken lig ik net zolang in mijn bed in de hoop dat het warmer word. Hetzelfde met trek hebben. Ik wacht net zolang totdat de trek weg is. Dorst. Ik ben te moe dat kan nog wel even op zich laten wachten. Wc, de reis alleen al maakt mij moe als ik over nadenk.
Voor het eerste stap ik uit bed en streep ik in mijn hoofd mijn to-do-lijst af. WC check, doorlopen naar de slaapkamer voor warme kleding. En dan presteer ik het alsnog enkel een T-shirt te pakken. Omdat ik geen zin heb om een trui te pakken die vijftig centimeter boven ligt.
Je hebt het koud pak daarom een fatsoenlijk vest! Vest en sokken meenemen en op bed leggen. Door naar de keuken. Trek. Eten. Chips en Haribo zoute rijen snoep meenemen. Een zak? En als ik nou nog trek heb in nog een zak dan moet ik weer opstaan. Maar zijn 1,5 snoep zakken nou niet te veel? Niet zeiken. Meenemen en opvreten.
Want dan wordt het trippen ook veel fijner. Ik herkende dit van de ayahuasca ceremonies. Dat ik zo nodig naar de wc moet maar echt geen zin had om op te staan of te vragen of iemand water voor mij kan halen. Ik ben dan meer bezig met de ongemakken tijdens de trip dan met overgeven aan de trip zelf. Ik lag toen wel meer voor pampus dan ik nu lag. Maar toch.
Ik geloof niet echt dat mensen nog kunnen weten wat hun eerste baby/kinder beelden waren. Ik krijg sterk een beeld binnen uit mijn eerste babytijd. Ik durf bijna haast te zeggen, misschien wel mijn eerste beelden die ik heb waargenomen. Mijn beeld is een lichtblauw vlak met een witte wolk achtig gekronkel. In de rechterhoek is er iets zwarts gekras en strepen.
Dit maakt mij een beetje angstig want al gauw krijg ik het volgende te horen. Dat dit is het kantelpunt dat alle stervende mensen zullen zien voordat zij gaan sterven. Je eigen eerste beeld die je als baby hebt waargenomen. Ik kan er deels bij neerleggen om te sterven maar vind het wel beetje freaky, omdat het echt zo realistisch aanvoelde.
Ik geloof ineens dat mensen die voor gek woorden verklaard weliswaar niet gek zijn maar dingen ook echt zo meemaken en dat de ongelovige mensen de gekken zijn. Ik ben bang dat ik beetje gek raak en in deze molen beland.
Mijn babybeeld is zo helder en duidelijk. Dat ik gelijk in mijn aantekeningsboekje schrijf wat ik heb meegemaakt. âVoor de wetenschap denk ikâ. Als men mij hier later dood aantreft en het aantekenboekje erbij haalt, dan is er een mogelijk dat de wetenschap achter komt wat je als stervende gaat meemaken. Het is alsof ik iets bijzonders heb ontdekt. Dat iedereen op zijn eigen manier gaat ontdekken voordat hij/zij sterven gaat.
De trip is al flink afgezwakt en ik besluit ook niet om bij te nemen. Ik slaap die nacht weinig, kijk veel televisieprogrammaâs op mijn desktop en ben eigenlijk te moe om te slapen. Buiten hoor ik constant het gewapperd van zeil. Dat mij deels wakker houdt. Naar mijn slaapkamer verhuizen betekent dat ik vroeg in de ochtend wakker wordt gemaakt door de radio van mijn buurvrouw.
En toen had ik nog maar paar uurtjes om mezelf klaar te maken voordat ik op de fiets stap kerstig te gaan doen. Ik ben moe en redelijk voldaan. Het was een hele lichte trip maar voor mij weer leerzaam. Ik had minimale visuals toen ik eenmaal in de wc stond en de grond een klein beetje bewoog. Normaal gesproken zou ik na een dag drugs te hebben genomen de hele dag in bed hebben gelegen. Lekker pizza eten met een leuke, simpele film erbij.
Het kerstgezelschap bestaat dit jaar niet uit 23 man maar gelukkig met een select gezelschap familieleden. Ik hoef dus mijn aandacht ook niet aan de 23 man te verdelen en 23 keer vertellen dat ik geen werk heb etc
De moeheid is wel te voelen maar ik zit tijdens het eten niet als een zombie erbij. Ik ben voldaan van mijn kleine reis. Mijn ouders weten dat ik soms trip (truffels/wietolie/ayahuasca. De andere drugssoorten hou ik mijn mond erover.) en soms vertel ik hun er iets over. Zij accepteren het dat ik het doe maar zien het liever dat ik het niet doe. Jammer is dat ik mijn verhaal met hen wil delen, maar de vraag of zij het begrijpen is ten tweede. Tegen het einde van de avond als ik op de fiets stap in de frisse buitenlucht ben ik blij als ik thuis onder mijn eigen dekens lig.