Hee. 9 mei had ik twee zegels plus ¼ of ⅓ zegel van 150ug genomen, dus dat zal wel ongeveer 340ug zijn geweest. Dit was mijn vierde trip op 1p-lsd geweest. Vorig jaar had ik al 300ug genomen en de laatste keer voor deze keer, ongeveer anderhalve week geleden, 150ug. De eerste trip van 300ug was wel chill, maar deze trip was dat uiteindelijk helemaal niet.
Grotendeels tijdens de trip (na ongeveer 3 uur) had ik het gevoel alsof ik zelfmoord moest plegen. Echt zalig!!!! Het stuk over mijn bad trip begint om [18:59].
De gegokte tijdpunten hebben : [00:00 ??]
[15:36]
De magische papiertjes waren onder mijn tong gelegd.
[16:04]
Ik was bij een vriend aangekomen om samen met hem te trippen. De effecten voelde ik al een beetje op komen, maar er waren nog geen visuals.
[16:30 ??]
In de kamer van die vriend begonnen de visuals langzaam op te komen. Alles zag er nog relatief normaal uit. Het minst ‘normale’ was dat het leek alsof spullen een beetje naar mij toe waren gebogen, alsof ik het middelpunt van een soort bolvormige dimensie was.
- Alsof alles ademde, werden alle objecten in zijn kamer in heel erg kleine mate groter en kleiner.
- Langzamerhand begonnen zich kleine patronen te vormen. Lijntjes in zijn houten vloer werden bijvoorbeeld steeds meer symmetrisch en begonnen te bewegen.
- Een soort kleine tracers verschenen, wanneer ik mijn handen voor me zwaaide.
Dit alles maakte me misselijk en ik voelde me naar beneden gezogen. Alhoewel ik in zijn bed kon liggen, ging ik toch terug naar mijn eigen huis om daar te rusten.
[17:22]
In mijn eigen kamer begonnen de visuals al heftig te worden. Ik lag nu gewoon in mijn bed, liep volgens mij wat heen en weer in mijn kamer en kraste wat in een notitieboek.
In notities in mijn telefoon had ik toen geschreven:
‘'Ik zie geen eens meer een raam voor me. Ik zie het niet Hete En mijn zichztekd heeft een ding van allemaal tekenend enenenss Eejejeejejee Wtffffffffdddw’’
- Alles gebeurde als het ware 2 keer. Niet letterlijk, maar alles wat gebeurde was al voorafgaand in mijn hoofd gebeurd. Ook al lag ik in mijn bed, nam mijn hoofd het aan voor waar dat andere dingen al gebeurd waren of gebeurden (dat ik bijvoorbeeld ergens naar toe liep). Dit gebeurde meerdere keren achter elkaar in een soort loop. Wat er echt gebeurde en wat niet begreep ik dus niet.
- Ook mijn gedachten waren in een loop. Letterlijk alles… echt alles wat ik me bedacht kwam er uiteindelijk op neer dat ik het niet begreep, omdat ik zo in de war was van alles.
Een paar bladzijdes uit het notitieboek..
[17:22-18:33]
De visuals begonnen vanaf dit moment in zijn piek te komen.
In notities geschreven:
''
Ik kan zeker weten niet meer tellen Ik bekennen D R Rik truo R R Rmrkrmrmrmrmmrmmrmrmrmmrrmff Ffkrkrkkrkrkrjrjeueuueueeerrruhhuuuuuuuhhyyyyyyyggghhhhhnn hhhbbrhheheheue Ik kan niet meer tellen En ik hallucineer lettes op me been Ik zit alleen maar te kijken en kwijnden end D''
- Ieder puntje, stip of klein los ding dat er was verdubbelde zich en bewoog. Dus deuken in mijn muur waarvan het er maar 3 zijn, veranderden er in minstens 20. Geen idee. Ik kon toch niet tellen.
- Kleuren waren veel feller en de natuur leek als het ware meer te bloeien.
Deze hallucinaties herinner ik me nog. Ik weet niet natuurlijk niet meer wanneer in en welke volgorde, maar ze waren wel na elkaar:
- Ik zag overal oogjes of stippen in. De stipjes zaten als een patroon volgens mij op mijn zichtveld geplakt. Op een gegeven moment veranderden deze stippen in wat op meer realistische ogen leken en vlogen ze om me heen.
- Ik zag in plaats van oogjes opeens overal Chanel logos in.
- Ik had bewegende lichte regenboog letters in mijn been gehallucineerd, alsof ik een soort reptiel was met letterhuid
De allerergste visual was dat ik in mijn kamer liep en dat toen ik naar de muur keek, ik mezelf zag. Het was alsof ik mezelf van voren bekeek, alsof ik uit mijn lichaam was. Denk bijvoorbeeld aan wanneer je bij een game bij Third person view de voorkant van je skin ziet. Ik zag mezelf niet letterlijk, maar meer vervaagd en kleiner van veraf.
[18:25]
Ik was even in de tuin en een huisgenoot vroeg aan mij iets te filmen. Dit lukte mij wel, maar volgens mij was ik toen ook allemaal dingen aan het zeggen uit het niets. Ik weet het niet zeker, want ik volgde uiteraard echt helemaal niks en dus ook niet of ik aan het praten was of niet. Om te voorkomen dat ik raar zou doen bij mensen, ging ik maar weer naar binnen.
[18:59]
Ik was tv aan het kijken met wat huisgenoten. Alhoewel ik de show niet kon volgen, verstond ik eerst nog wel een beetje wat er gezegd werd en moest ik lachen om wat grappen, maar daarna al snel niet meer. Ik verstond geen Nederlands meer en kon niet lachen om de grappen op tv, omdat ik het nu al helemaal niet meer kon begrijpen en volgen. In plaats van zinnen hoorde ik slechts soms wat klanken of gebrabbel. Uiteindelijk besloot ik om weer terug naar mijn kamer te gaan. Lachen deed me wel even goed en ik had het gevoel alsof ik een mens was en dat iedereen mij alleen maar moest vermaken ?? Dit gevoel is is wel fijn op zich.
De trip hiervoor was ik trouwens bij een voorstelling, vandaar het gevoel dat iedereen mij alleen maar moet vermaken. Toen had ik ook het inzicht gekregen dat er niks in het leven is en dat je maar beter zelfmoord kan plegen, maar toen was dat inzicht slecht een achtergrondgedachte en was het niet heel hinderlijk voor me. Ik voelde aan dat ik weer op het stadium van de vorige trip zat en dat ik langzamerhand wellicht gek zou beginnen te worden.
[19:00 - 19:30 ??]
Mentaal
Alles begon nu slecht te worden. Ik dacht dat alles nutteloos was en dat er helemaal niks in het leven is. Het voelde niet alsof ik nadacht en alles bekeek vanuit mijn eigen perspectief. Ik bekeek alles zogezegd uit het perspectief van het universum, neerkijkend op de aarde. Mijn eigen doelen en belangen bestonden niet meer. Ik was slechts een dier op een aardbol samen met allemaal andere dieren. De dieren die geen vrije wil hebben, omdat ze altijd moeten doen wat er van hun gevraagd worden (school, werk, wetten, verwachtingen, verplichtingen) en die maar dom de kudde volgen en elkaar een beetje proberen te vermaken in hun vrije tijd, totdat ze sterven. Alles compleet nutteloos. Iets in de trip vertelde mij dat ik alles al had gezien en dat ik mijn leven moest eindigen, omdat leven zonder vrije wil geen leven is en je dan maar beter dood kan gaan. Ik heb veel moeite om het gevoel wat ik toen had te omschrijven, ook omdat ik het grotendeels vergeten ben.
Dit idee om zelfmoord te plegen als de goede optie was al steeds op de achtergrond, maar het stoorde me niet. Alhoewel het geen optie voor me was, leek het logisch. Alleen dit idee of stemmingen die zeiden dat het moest, kwamen steeds meer op de voorgrond.
Visuals
Eerst zag alles er regenboog uit en bloeide alles op en ook de natuur steeds uit elkaar op. Ik vond dat zo mooi en het maakte mij zo blij, maar de overal de stralende kleuren en het gevoel dat alles bloeide begon te verdwijnen en zo verdween ook langzamerhand de blije stemming die erbij kwam kijken.
Het begon dat in de ene hoek van mijn kamer de regenboog kleuren langzamerhand weg begonnen te trekken. Een groene grijze kleur kwam in de plaats, alsof alles beschimmelde en het voelde slecht aan. Ik voelde mijn stemming steeds slechter worden. Alleen de boom die ik door het raam zag stelde mij nog tot rust, maar ook haar kleuren begonnen weg te trekken. Ik voelde me erg bang en beschaamd. Alles wat geen kleur had was slecht. Alles werd vlak en grijs met een soort donkergroene of soms ook donkerpaarse aura.
Ook stopte dingen met bloeien en stralen. Objecten leken te druipen en alles droop naar mij toe terwijl de kleur wegtrok. Ik wilde zo graag dat het stopte, maar het werd als maar erger.
Het leek alsof mij werd verteld dat ik mijn leven moest eindigen, dit werd steeds sterker en sterker. Ik begon ook te geloven alsof dit mijn enige goede optie was. Ik wilde het wel doen omdat het nodig voelde en zodat de trip en stemmen voorbij zouden zijn, maar gelukkig wist ik nog dat ik moest wachten totdat alles voorbij was. Dit wachten deed me mentaal heel veel pijn. Ik weet nog dat ik op de grond lag en bloed en messen als het ware voor me zag. Het flitste door mijn hoofd.
[19:30]
Ik ging eten en omdat ik het echt niet meer trok, begon ik te huilen. Een huisgenoot vertelde ik dat ik een bad trip had.
[19:30 - 20:30]
Hij probeerde mij te helpen. Het voelde goed dat er iemand bij me was, maar alsnog slecht omdat ik deze gevoelens allemaal niet had gewild en ze nog steeds niet weg waren. Ik weet nog dat hij mij vertelde .. ' de stap om dit te beëindigen is eng, maar je moet het durven' hij staarde naar mij. Ik dacht dat hij hiermee bedoelde dat ik een eind aan mijn leven moest maken. Hij begon hier steeds over door, dus ik dacht dat hij op me probeerde in te praten dat ik de slechte gevoelens en de trip moest stoppen met zelfmoord. Ik werd gek. Hij liet mij even alleen. ‘Zal ik in het kanaal verdrinken?’, dacht ik. Het beeld en idee flitste door mijn hoofd en maakte me bang, omdat ik het voor me zag.
Achteraf gezien bedoelde hij dit natuurlijk helemaal niet.
[???]
Mensen probeerden mij te kalmeren en ik wachtte tot het voorbij was.
[22:00 of 23:00]
De slechte stemmen en stemmingen waren weg. Ik voelde nu gewoon de na effecten van lsd die ik meestal voel, nadat ik een piek heb gehad. Alles zag er zeker niet meer uit zoals het er normaal uit ziet, maar de echte hallucinaties waren in ieder geval voorbij. Er waren vooral wat bewegende regenboog patronen en lijntjes om alles heen. Ik voelde me heel erg opgelucht.
23:00 - …
Ik was in bed gaan liggen en nadat ik nul uur had geslapen, was ik uiteindelijk maar weer opgestaan.
l