#1
Augustus 2021. Het was mijn verjaardag. Ik was 31 jaar geworden en wou mezelf verwennen met een stevige trip. Ik had al eerder de combinatie van truffels met een MAOI-remmer geprobeerd, dus wist ongeveer wel wat me te wachten stond.
Om 12u begon ik met 0,4g af te wegen van het Syrian Rue extract. Dit mengde ik door een shotglas met water en dronk in een gulp op. Dit is een echte aanrader, want ervoor maakte ik thee van de zaadjes en daarvan vond ik de smaak verschrikkelijk. Het extract proeft als een slok ice tea.
Na 25 minuten nam ik de truffels. Ik gooide ze in een blender met wat water en citroensap. Dit liet ik 20 minuten in de koelkast staan en dronk het daarna allemaal op. De beker van de blender nog eens spoelen met water en opnieuw opdrinken zodat er zeker niets verloren gaat!
Zoals bij elke truffel trip was ik alleen thuis in mijn appartement, stond mijn gsm op vliegtuigmodus en stond er een documentaire en een playlist klaar.
Ik was klaar om eraan te beginnen. Stap 1 is zoals altijd een bezinningsmoment, begeleid door de zachte stem van Timothy Leary in The Psychedelic Experience. Dit filmpje duurt 45 minuten en zoals de vorige keren wanneer ik Syrian Rue combineer ervoer ik nog geen effecten.
Stap 2 is zoals altijd zonnebril opzetten, losse kleren en mijn muziek. Zoals altijd met een truffel trip tracht ik buiten te zijn tegen dat het volledig in kickt. Mijn muziek van keuze voor het intreden van de trip is zoals altijd het album Hydroponic Garden van Carbon Based Lifeforms. Ik wandelde door de natuur en gaandeweg begon ik harder en harder te trippen.
Het was nu anderhalf uur geleden dat ik met dit avontuur was gestart en de bomen rondom mij leken gigantisch. Het bladerdek leek zich rondom mij te vormen. Ik bedacht me dat de zuilen van zelfs de knapste kathedraal ter wereld niet konden tippen aan de majestueuze schoonheid van moeder natuur. Bomen waren de oorspronkelijke zuilen. Het bos onze oorspronkelijke kathedraal. De truffels ons oorspronkelijke brood en wijn.
Toen bedacht ik me mijn trip de 40 dagen en 40 nachten door de woestijn waren. Ik was Buddha in de lotushouding. Ik was de profeet en de blijde boodschap waren de truffels.
Ongeveer 3 uur in de trip werd het voor mij tijd om terug huiswaarts te keren. Dat leek echter niet zo eenvoudig want plots leek ik vast in een loop, de staat werd oneindig en het voelde alsof ik rondjes liep. Wanneer ik me weer kon oriënteren zag ik de lucht als een gordijn. Ik kan het niet beter beschrijven dan die scene in de film Lucie waar Scarlett Johanson met haar hand door de informatie in de lucht glijdt. Het was echter geen informatie, maar eerder het besef dat alles een web is van aantrekking en afstoting van atomen die elkaar niet raken, en ik sneed erdoor met mijn lichaam.
Toen ik naar mijn handen keek zag ik de typische vervorming van wanneer ik truffels met Syrian Rue combineer: mijn vingers lijken opgezwollen en zijn helemaal afgerond. Mijn handen zijn klam en zweterig.
Thuis dronk ik enorm veel water want ik was erg dorstig na deze lange wandeling van 15.000 stappen.
Het was ongeveer 16u en het werd tijd voor stap 3. Ik verduisterde mijn woonkamer en zette YouTube open. Ik koos voor de film The Transcendental Object At The End Of Time (Terence McKenna) op het kanaal We Plants Are Happy Plants. Een echte aanrader!
Halverwege de film moest ik super dringend plassen. En toen gebeurde het. Bij het legen van mijn blaas verliet mijn ego mij. De grond werd een geometrisch patroon en plots zat ik in wat ik niet anders kan beschrijven dan daar waar ik zal zijn als ik kom te sterven. Het was tijdloos en ging eindeloos door. Ik bevond me in een soort koepel, door en door omgeven van wit licht. De muren/plafond/grond waren de meest gedetailleerde hiërogliefen van een tot nog toe onbekende makelij. Het was pure euforie. Kon mijn hart het toen begeven hebben, ik had er vrede mee gehad. Dit was waarvoor ik was geboren, dit was mijn ultieme bestemming.
Een eeuwigheid later, wat eigenlijk maar een paar minuten was, kwam mijn ego terug. Ik zat nog steeds op het toilet. De deur was open en mijn slaapkamerdeur ook, waardoor ik de bomen kon zien die enkele honderden meters van waar ik woonde stonden in de tuin van de mensen.
De daken van de huizen rondom de bomen begonnen eruit te zien als zo’n paradoxaal schilderij waar het einde het begin is. De bomen transformeerden in Olifanten en neushoorns in vol ornaat. Een beetje zoals die van in Lord of The Rings.
Ik staarde hiernaar totdat ik besefte dat ik nog steeds op het toilet zat en ging terug naar de woonkamer waar ik de rest van de film keek.
In de film ging het daarna toevallig over DMT en het voelde alsof wat Terence McKenna zei ging over mijn ervaring in de witte koepel van licht.
De film ging nog anderhalf uur verder. Op een gegeven moment werd ik achteruitgedrukt in mijn zetel, door wat ik niet anders kan beschrijven als de pure kracht van de snelheid van het licht. Heel apart. Mijn gezicht voelde alsof ik op een achtbaan zat, ettelijke G-forces van wind blies over me.
De volgende 4 uur keek ik naar The Midnight Gospel in combinatie met een jointje totdat alles was uitgewerkt. Rond 22u ging ik feesten met mijn vrienden.
Om 12u begon ik met 0,4g af te wegen van het Syrian Rue extract. Dit mengde ik door een shotglas met water en dronk in een gulp op. Dit is een echte aanrader, want ervoor maakte ik thee van de zaadjes en daarvan vond ik de smaak verschrikkelijk. Het extract proeft als een slok ice tea.
Na 25 minuten nam ik de truffels. Ik gooide ze in een blender met wat water en citroensap. Dit liet ik 20 minuten in de koelkast staan en dronk het daarna allemaal op. De beker van de blender nog eens spoelen met water en opnieuw opdrinken zodat er zeker niets verloren gaat!
Zoals bij elke truffel trip was ik alleen thuis in mijn appartement, stond mijn gsm op vliegtuigmodus en stond er een documentaire en een playlist klaar.
Ik was klaar om eraan te beginnen. Stap 1 is zoals altijd een bezinningsmoment, begeleid door de zachte stem van Timothy Leary in The Psychedelic Experience. Dit filmpje duurt 45 minuten en zoals de vorige keren wanneer ik Syrian Rue combineer ervoer ik nog geen effecten.
Stap 2 is zoals altijd zonnebril opzetten, losse kleren en mijn muziek. Zoals altijd met een truffel trip tracht ik buiten te zijn tegen dat het volledig in kickt. Mijn muziek van keuze voor het intreden van de trip is zoals altijd het album Hydroponic Garden van Carbon Based Lifeforms. Ik wandelde door de natuur en gaandeweg begon ik harder en harder te trippen.
Het was nu anderhalf uur geleden dat ik met dit avontuur was gestart en de bomen rondom mij leken gigantisch. Het bladerdek leek zich rondom mij te vormen. Ik bedacht me dat de zuilen van zelfs de knapste kathedraal ter wereld niet konden tippen aan de majestueuze schoonheid van moeder natuur. Bomen waren de oorspronkelijke zuilen. Het bos onze oorspronkelijke kathedraal. De truffels ons oorspronkelijke brood en wijn.
Toen bedacht ik me mijn trip de 40 dagen en 40 nachten door de woestijn waren. Ik was Buddha in de lotushouding. Ik was de profeet en de blijde boodschap waren de truffels.
Ongeveer 3 uur in de trip werd het voor mij tijd om terug huiswaarts te keren. Dat leek echter niet zo eenvoudig want plots leek ik vast in een loop, de staat werd oneindig en het voelde alsof ik rondjes liep. Wanneer ik me weer kon oriënteren zag ik de lucht als een gordijn. Ik kan het niet beter beschrijven dan die scene in de film Lucie waar Scarlett Johanson met haar hand door de informatie in de lucht glijdt. Het was echter geen informatie, maar eerder het besef dat alles een web is van aantrekking en afstoting van atomen die elkaar niet raken, en ik sneed erdoor met mijn lichaam.
Toen ik naar mijn handen keek zag ik de typische vervorming van wanneer ik truffels met Syrian Rue combineer: mijn vingers lijken opgezwollen en zijn helemaal afgerond. Mijn handen zijn klam en zweterig.
Thuis dronk ik enorm veel water want ik was erg dorstig na deze lange wandeling van 15.000 stappen.
Het was ongeveer 16u en het werd tijd voor stap 3. Ik verduisterde mijn woonkamer en zette YouTube open. Ik koos voor de film The Transcendental Object At The End Of Time (Terence McKenna) op het kanaal We Plants Are Happy Plants. Een echte aanrader!
Halverwege de film moest ik super dringend plassen. En toen gebeurde het. Bij het legen van mijn blaas verliet mijn ego mij. De grond werd een geometrisch patroon en plots zat ik in wat ik niet anders kan beschrijven dan daar waar ik zal zijn als ik kom te sterven. Het was tijdloos en ging eindeloos door. Ik bevond me in een soort koepel, door en door omgeven van wit licht. De muren/plafond/grond waren de meest gedetailleerde hiërogliefen van een tot nog toe onbekende makelij. Het was pure euforie. Kon mijn hart het toen begeven hebben, ik had er vrede mee gehad. Dit was waarvoor ik was geboren, dit was mijn ultieme bestemming.
Een eeuwigheid later, wat eigenlijk maar een paar minuten was, kwam mijn ego terug. Ik zat nog steeds op het toilet. De deur was open en mijn slaapkamerdeur ook, waardoor ik de bomen kon zien die enkele honderden meters van waar ik woonde stonden in de tuin van de mensen.
De daken van de huizen rondom de bomen begonnen eruit te zien als zo’n paradoxaal schilderij waar het einde het begin is. De bomen transformeerden in Olifanten en neushoorns in vol ornaat. Een beetje zoals die van in Lord of The Rings.
Ik staarde hiernaar totdat ik besefte dat ik nog steeds op het toilet zat en ging terug naar de woonkamer waar ik de rest van de film keek.
In de film ging het daarna toevallig over DMT en het voelde alsof wat Terence McKenna zei ging over mijn ervaring in de witte koepel van licht.
De film ging nog anderhalf uur verder. Op een gegeven moment werd ik achteruitgedrukt in mijn zetel, door wat ik niet anders kan beschrijven als de pure kracht van de snelheid van het licht. Heel apart. Mijn gezicht voelde alsof ik op een achtbaan zat, ettelijke G-forces van wind blies over me.
De volgende 4 uur keek ik naar The Midnight Gospel in combinatie met een jointje totdat alles was uitgewerkt. Rond 22u ging ik feesten met mijn vrienden.
