#1
Long time no speak!
Ik ben al een aantal jaren van de drugs af wegens gezondheidsredenen.
Ik heb voor het eerst een onderzoek in het ziekenhuis laten doen, waarbij ik onder sedatie mocht. Het lijkt me leuk om mijn ervaring te delen. Het is voornamelijk geschreven vanuit de ervaring die mijn vriend(L) heeft gezien.
Als hij er niet was geweest had ik dit nooit geweten..
Het eerste wat ik mij herinner is kotsmisselijk wakker worden een uur na het onderzoek. Alles duizelde, ik moest om de haverklap overgeven. Ben op een rolstoel naar de auto gebracht, voelde net of ik zweefde en ik werd er suuuuper misselijk van. Heb nog overgegven voor de deur van het ziekenhuis (wat een gezicht).
---
Nu vanuit L's perspectief.
5 minuten na dat hij mij in de spoedkamer achter gelaten had, werd ik alweer de afdeling in gerold. Mijn ogen waren wijd open ik was super vrolijk. Tegen 1 van de patienten zei ik dat ik hem 3x zag. Ik begon dus random dingen tegen die mensen te zeggen. Vervolgens vroeg ik aan L wie hij was. Ik vroeg aan de verpleging of ik brood mocht hebben en wou gaan eten (slaat nergens op was kotsmisselijk daarvoor). Dit heb ik niet gekregen uiteindelijk. Ik wou uit bed klimmen maar de verpleegster zei dat ik moest rusten. Dit wou ik niet. Ik zei dat ik dit zooo gemist had en dat ik vroeger drugs gebruikte :'D, en dat ik hier van wou genieten. Ze was bezorgd om mij maar L legde uit dat ik dat niet meer doe. Ik zei ook dat ik bloemen op de muur zag, maar er bleek wel een schilderij te hangen met bloemen lol. Ik begon ook plots Engels te praten tegen de verpleging (ik praat vaak engels in mijn dagelijks leven). Ze vond het wel een beetje verwarrend haha.
Al met al was ik enorm spraakzaam en had ik tijd van mijn leven blijkbaar. Ik weet er niks meer van. Als hij er niet was geweest had ik gewoon allerlei gekke dingen gezegd zonder dit te herinneren. Hilarisch dat ik deze kans heb gehad om dit verhaal te horen van L's kant. Echt bizar.
Achteraf had ik niet zo bang hoeven zijn, het ging allemaal prima.
Thanks voor het lezen.
Byebybe.![:)]()
Ik ben al een aantal jaren van de drugs af wegens gezondheidsredenen.
Ik heb voor het eerst een onderzoek in het ziekenhuis laten doen, waarbij ik onder sedatie mocht. Het lijkt me leuk om mijn ervaring te delen. Het is voornamelijk geschreven vanuit de ervaring die mijn vriend(L) heeft gezien.
Als hij er niet was geweest had ik dit nooit geweten..
Het eerste wat ik mij herinner is kotsmisselijk wakker worden een uur na het onderzoek. Alles duizelde, ik moest om de haverklap overgeven. Ben op een rolstoel naar de auto gebracht, voelde net of ik zweefde en ik werd er suuuuper misselijk van. Heb nog overgegven voor de deur van het ziekenhuis (wat een gezicht).
---
Nu vanuit L's perspectief.
5 minuten na dat hij mij in de spoedkamer achter gelaten had, werd ik alweer de afdeling in gerold. Mijn ogen waren wijd open ik was super vrolijk. Tegen 1 van de patienten zei ik dat ik hem 3x zag. Ik begon dus random dingen tegen die mensen te zeggen. Vervolgens vroeg ik aan L wie hij was. Ik vroeg aan de verpleging of ik brood mocht hebben en wou gaan eten (slaat nergens op was kotsmisselijk daarvoor). Dit heb ik niet gekregen uiteindelijk. Ik wou uit bed klimmen maar de verpleegster zei dat ik moest rusten. Dit wou ik niet. Ik zei dat ik dit zooo gemist had en dat ik vroeger drugs gebruikte :'D, en dat ik hier van wou genieten. Ze was bezorgd om mij maar L legde uit dat ik dat niet meer doe. Ik zei ook dat ik bloemen op de muur zag, maar er bleek wel een schilderij te hangen met bloemen lol. Ik begon ook plots Engels te praten tegen de verpleging (ik praat vaak engels in mijn dagelijks leven). Ze vond het wel een beetje verwarrend haha.
Al met al was ik enorm spraakzaam en had ik tijd van mijn leven blijkbaar. Ik weet er niks meer van. Als hij er niet was geweest had ik gewoon allerlei gekke dingen gezegd zonder dit te herinneren. Hilarisch dat ik deze kans heb gehad om dit verhaal te horen van L's kant. Echt bizar.
Achteraf had ik niet zo bang hoeven zijn, het ging allemaal prima.
Thanks voor het lezen.
Byebybe.