Dit! Vooraf al wetende dat er zich zoveel meer afspeelt, maar altijd apocrief spreken over “het onbekende”. Dan voel je het. Ik ervaarde eindelijk het gene waar ik al zoveel signalen van opgevangen had. Tijdens de trip zo evident, zo onbevangen. Na afloop, in alle consternatie, blijft het de vraag wat er omging in mijn koppie. Voor mij echt een huzarenstukje.
Nice! Ik ga je trip nu lezen. Wordt zo te zien een mooi report. 😁 Ik edit m’n reactie zo even op deze plek in deze tekst.
* EDIT: Wauw, heel cool report hoor! Dat je oma en zelfs je huisarts op de hoogte waren, heerlijk! 100 ug is een mooie dosis voor een eerste keer. Bijzonder om je ervaring te lezen, dapper dat je dit alleen aandurfde. LSD duurt lang!
Je omschrijft een aantal typische kenmerken van LSD, onder andere de spierspanning als bijwerking. Er niet teveel op focussen en even bewegen kan verzachten. Soms helpt het mij om vantevoren wat magnesium te nemen. Het is bij mij vaak vooral merkbaar aan het begin van de trip (vaak wat trillende rusteloze benen) en in de nasleep (vastzittende pijnlijke schouders), ik denk ook omdat je in de piek mentaal zo overbezet bent dat je automatisch meer wordt afgeleid van dit soort ongemakjes. Accepteren is inderdaad de beste manier om ermee om te gaan, het hoort erbij. Vergeleken met andere psychedelica (die vaak ook flink misselijk kunnen maken enzo) is LSD mild in de fysieke bijwerkingen - de spierspanning is de meest opvallende en hinderlijke vind ik. Daarnaast ben ik meestal wat extra kouwelijk, zeker ledematen, lichte vaatvernauwing.
Je schrijft dat je truffelthee niet heftig vond maar dan heb je nooit een hele hoge dosis psilocybine binnen gehad denk ik. Psilo is gemiddeld toch wel wat ‘strenger’, emotioneler en onvoorspelbaarder dan LSD en daarmee i.m.o. ietsje riskanter. Al speelt dosering natuurlijk een huge rol. Ook bij het wat rationelere en stuurbaardere LSD neemt de gamble (de kans op een bad trip) toe met de dosis. Maar als zo’n hogere dosering goed valt, dan valt-ie vaak ook wel écht goed. Je kunt voor jezelf opbouwen tot een dosis die jij prettig vindt. Voor mij is dat al jaren tot aan ongeveer 200 ug. 250 ug zou ik ooit nog wel eens willen doen, maar dan moeten alle (persoonlijke, set/setting) seinen op groen staan. Geen haast mee. Hoger zal ik niet gaan verwacht ik.
Meestal ga ik voor 170-190 ug, maar heb het al jaren niet meer alleen gedaan. Met een (goede) maat of vriendin vind ik het gewoon leuker, maar óók omdat ik het in m’n eentje toch wel te lang vind hoor. Na 12-13 uur ben je er echt wel een beetje klaar mee, en ik kom na LSD sowieso echt niet in slaap zonder benzo’s. Hoe zat dat bij jou?
Het ‘analyserende’, ‘denkerige’ van LSD wat je beschrijft herken ik trouwens ook wel; het heeft dat wat meer dan psilo, psilo zit net even meer op het aardse, spirituele, gegrond, het gevoel, LSD meer op ratio - hoewel beide middelen ook gewoon heel veel overlappende eigenschappen hebben.
Die vele drukke gedrochten - zeker als ze een negatief ondertoontje hebben - kunnen soms zeker op hogere doseringen pusherig of ‘loopey’ worden (in cirkeltjes draaien, waarbij onzekerheid of angst bij mijzelf dan soms steeds verder uitvergroot raakt). Vind ik soms nog best lastig, maar daar ben jij toch al goed mee om gegaan; goed dat je ook al ervaring had met meditatie! Dit kan je erg helpen in een trip denk ik (ik bak er nog weinig van).
Is het je opgevallen hoe fantástisch mooi muziek klinkt op LSD? Of heb ik dat gemist in je report? Kan goed hoor, ben moe, ga zo maar eens pitten.
Qua visuals: de één is daar gevoeliger voor dan de ander. Toen ik vroeger nog wel eens alleen tripte (zowel psilo als LSD) was het visuele voor mij vaak zo dominant - hoewel erg mooi natuurlijk, maar na tig trips ken je dat ook wel een beetje - dat het me afleidde van de wat diepgaandere zaken. Bij samen trippen merk ik dat die aandacht veel minder naar de visuals gaat: alleen als ik er bewust op inzoom. Die zijn bij LSD wel heel eigen: ik zie ze zo voor me: hoekige vormen en patronen, kleurrijk, maar niet super warm of aards - die van psilo zijn veel ronder en vloeiender en warmer / minder ‘kunstmatig’ (?) van kleur.
LSD geeft me echter wel degelijk zeker als het piekt met ogen dicht vaak zeer uitgebreide en complexe frectal-achtige voorstellingen, hele scenario’s, werelden… vortexes… soms doen er ook narren of andere rare wezens mee… Of mijn lamp verandert ineens in een sierlijk theater, allemaal krullen en figuren en patronen die meebewegen en veranderen met het ritme van de muziek.
Wellicht heb je een wat hogere dosis nodig om het visuele wat te boosten, maar het kan ook dat je van nature gewoon wat minder visueel ingesteld bent.
Mijn ogen vallen dicht (zoals je merkt kan ik uren over deze middelen lullen als ik eenmaal begin ❤️), sorry voor de lengte, ik ben nu even te moe om in te korten, sla gerust stukken over.
En houd ons op de hoogte van je volgende ervaring!
Hier volgt dus nog even de reactie ik eerder al getypt had:
Naar om te horen dat het niet geheel positief was. Ik weet er het fijne niet van…
Heel veel slaaplekker zo. Ik ga ook maar eens slapen en proberen “niet aan de roze olifant te denken”😉
Oh, dat klinkt ernstiger dan het was hoor en bovendien is het bijna 20 jaar geleden dat ik als student voor het eerst paddo’s nam. Holy shit. Daar moet ik zelf trouwens even van bijkomen. Twin-tig jaar… Grandma in tha house. 👵🏻
Was destijds vooral dat ik een stuk meer had (bij)genomen dan de twee studievriendinnen waarmee ik het deed, omdat zij er op het moment suprème een beetje tussenuit chicken-den, door maar heel weinig te willen nemen (moet ook zeggen dat ik degene was die het geïnitieerd had, ik had er al tijden interesse in en voor hen was het gewoon iets eenmaligs). Hierdoor heb ik een groot deel van hun thee opgedronken en de restanten opgegeten. Ik heb daarmee schat ik toch wel het equivalent van een heel bakje verse paddo’s binnengekregen.
We zaten op de kamer van een vriendin. Ik had nog nooit iets van drugs gebruikt - zelfs niet blowen, was 18 of 19 - wel had ik me goed ingelezen en was ik uit op een ‘full’ ervaring. Echter, dat dit misschien wat overmoedig was voor zo’n allereerste keer, werd vanzelf duidelijk. Ik werd overspoeld door bizarre visuals en ervaringen en kon verbaal weinig uitbrengen terwijl die andere twee wat zaten te giechelen op het level van ‘hihi, mijn stem klinkt gek’. Een van hen ging zelfs vrolijk haar vriend bellen. Ik was gewoon op een totaal ander plateau en in een bubbel - logisch gezien de dosis.
Dit was opzich niet eens het probleem. Ik wist niet wat ik meemaakte, ik was in totale verwondering. Het werd pas een beetje unheimisch toen zij er op een bepaald moment wel klaar mee waren, omdat bij hen beide de (milde) effecten (snel) uitgewerkt waren. Ze besloten te gaan slapen, zonder overleg met mij ook, ‘zie maar wat je doet’, knip, licht uit.
Totaal niet chique achteraf, want ik zat natuurlijk nog volledig in die aardig stevige trip. Ik voelde me maar een in de weg lopend subject, een last/‘burden’, dus ik begon in het donker compleet vaag en chaotisch mijn spullen bij elkaar te zoeken, om naar mijn eigen kamer te vertrekken. Ik woonde namelijk in hetzelfde gebouw (een oud klooster), maar dat gebouw was huge. Het beste was geweest om aan te geven dat ik niet zomaar alleen kon worden gelaten in die staat, maar ik was te verward om dat te bedenken en voelde me daarbij zo erg ’teveel’ dat ik ook echt direct weg wilde. En van hen uit was dit gewoon niet oké, al denk ik dat dat geen kwaadwil maar naïviteit was, dat ze zich daadwerkelijk niet konden verplaatsen in waar ik nog zat qua trip omdat ze daar zelf gewoon helemaal niet bij in de buurt zijn gekomen. Maar dan nog hoor: samen uit samen thuis. Kom op.
Anyway, ik zie mezelf nog die hele afstand door die oude, ruime gewelfde kloostergangen strompelen. Glas-en-lood-ramen. Super vet, extreem trippy, maar ook best scary, ‘s nachts dwalend door een prachtig spookhuis. Alleen. De gangen leken eindeloos, deuren strekten zich helemaal uit naar boven.
Na wat een eeuw leek, ben ik op mijn eigen verdieping en studentenkamer aangekomen, waar ik de rest in m’n eentje heb ‘uitgezeten/gelegen’. Best wel een challenge, ik was er enorm door geboeid, maar het was ook erg eenzaam. Lig je daar in het donker, hart gaat tekeer, mind gaat nog veel harder tekeer. Ben nog uren wakker geweest. Ik heb het prima overleefd (met een uiteindelijk nog meer aangewakkerde interesse in psychedelica) maar het was wel een beetje veel allemaal voor een ‘first timer’ die zelfs nog nooit een joint had aangeraakt.
Ik kon de ervaring later ook niet zo goed delen met die twee vriendinnen, omdat zij simpelweg veel minder ver waren geweest.
Maar goed, ondanks het mindere einde heeft het me blijkbaar niet teruggeschrokken, want op m’n 37e ben ik nog steeds nog lang niet uitgekeken op het psychedelische. ☺️
—
Zo, ik ben echt helemaal gesloopt van dit getyp, maar het is wel m’n favo onderwerp om de dag mee af te sluiten! 😍 Welterusten. 😴
