#1
Truffel trip report:
Matineus, dame, 155 cm/~35 kg
Hallo daar! Leuk dat je leest naar mijn trip report, waarin ik mijn eerste, heftige, mooie truffel trip heb vastgelegd.
Veel lees plezier 🫶🏻
Setting
Na het studeren pak ik mijn telefoon om voor de laatste keer te kijken wat voor soort truffels er nou eigenlijk zijn en las ik wat trip reports van ervaren leden.
Ik was al in Amsterdam, dus besloot met fiducie, om langs een shop te gaan. Mijn ogen vielen direct op een pakje waar: “pink paradise” opstond. Ik bedoel, come on, bij het woord “pink” ben ik echt verkocht. Ik vroeg aan de heer die hier werkte, hoeveel gram ik het best zou kunnen nemen. Waarop hij aangaf dat één pakje genoeg zal zijn.
“Dat is wel iets meer dan ik gedacht had”, bedacht ik me.
Vroeger dronk ik nog weleens paddo thee, maar dit waren hele lage doseringen.
Op Ă©Ă©n van de kostscholen waar ik vroeger op zat, dronken we dat stiekem.
Dat was keten en giechelen.
“Girls, the sounds you make are incredibly disturbing!” *bedenk er maar een bekakt Engels accent bij*
Maar ik dacht terug aan mijn LSD ervaring, waar ik toch echt bijna geen visuals had gezien, ik alles vrij goed kon beheersen en niet geconfronteerd werd met zware activiteiten.
Ik zit vandaag goed in mijn vel, dus laten we het proberen.
“Misschien kan ik met dit middel wel iets meer gaan onderzoeken. Dit lijkt me toch wat minder heftig dan LSD”, zei ik in mezelf.
Boy, was I wrong.
En wat een apotheose…
Details
Wie? Ik en “Anne” (ook huisarts ingelicht)
Wat? Ik 15 gram Pink Paradise truffels, Anne blijft nuchter.
Wanneer? 21 mei 2024 te Huize Matineus.
Waarom? Experimenteren. Ook om te ondervinden of ik ĂĽberhaupt wel visuals kan zien.
Inname
Vanwege de wat (voor mij) hogere dosis, besloot ik een vriendin te bellen om bij me te blijven. We noemen haar Anne. Zij heeft veel verschillende soorten psychedelica gebruikt, dus weet goed wat er allemaal op mijn pad zou kunnen komen. Ook is het gewoon een schat van een meid, dus voelt vertrouwd. Zij zelf, blijft nu nuchter.
Ik had vandaag de hele dag gevast, en pakte wat water en mijn dosis truffels. Ik rook eraan, dit rook naar cranberry pitjes. Ik nam een verlegen hapje, dit smaakt naar noten die gemarineerd zijn in oude melk. Had de smaak erger verwacht en peuzel alles op.
Ik en Anne kletsen wat, toen de eerste verschijnselen begonnen op te treden.
Opkomst
Ik kijk ver weg, maar heb gevoel dat scherp kijken lastig is. Ik word extreem misselijk en begin hevig te trillen. Ik voelde duidelijk “iets opkomen”. Wat ik voelde was uitermate euforisch, bewegen voelde heerlijk.
Mijn euforische gevoel versterkte en ik kon niets anders dan lachen, kronkelen en het gevoel toe laten. Na 15 minuten begonnen de eerste visuals al.
Anne besloot dat het tijd was voor muziek.
“Kijk maar wat je hiervan vindt”, zei ze nogal mysterieus.
Het eerste nummer is een liedje met een soort fluit (?). Door deze pieptoon moest ik zo hard lachen.
“Het is nu net alsof ik in een slechte comedy film zit” zei ik. En Anne besloot een ander muziekje op te zetten
De Trip
Ik kijk door het grote raam naar buiten, de boomtoppen lijken op figuren die aan het vechten zijn.
“Het is een hele familie”, probeer ik uit te leggen aan Anne.
Ik zie nog niet perse nieuwe dingen. Wel zie ik bestaande dingen anders.
Anne vroeg of ik het aan durfde om even naar buiten te gaan, of dat ik binnen zitten prettiger vond.
“Eum, nou laten we naar buiten gaan!”, zei ik.
Tijdens het lopen voelde ik me alsof ik een computer figuur was. Ik trok de deur open en bewoog in mijn beleving heen en weer, alsof ik een game avatar was. Ik draai me om, en ik “golf”, alsof ik ineens 2D geworden ben.
Ook Anne zag er behoorlijk apart uit. Haar blonde haar lijkt te gloeien en leven.
Toen we binnen waren, begon de echte acceleratie.
Thuiskomen đź‘˝
Ik kijk naar schaduwen, die zich lijken te veranderen. Op mijn handen neem ik patronen waar, ze lijken soms wel doorzichtig.
De muziek komt heftig binnen en ik kijk naar een lamp. De lamp wordt groter, maar ik ben degene die dichterbij komt. Het voelt alsof ik naar de lamp geduwd word. Ik vraag Anne om de muziek uit te zetten. Kort nadat ze dit deed, begon ik een zachte piep te horen. Deze piep kwam dichterbij en werd steeds harder. Dan kijk ik naar het plafond. De patronen vervallen op de achtergrond, naar voren kruipt nu een soort grote, alien achtige, witte “dame” (weet niet hoe ik het beter kan uitleggen, sorry.). Die zich in cirkels over mij beweegt, van links naar rechts. Haar armen hadden een open houding en ze leek iets vast te hebben. Het aparte was dat deze dame helemaal niet paste bij de visuals die ik had en ik schrok er behoorlijk van, maar ik kon niet stoppen met kijken.
Tegelijk, voelde het alsof ik een slang in mijn buik had. Ik kreeg een heel nostalgisch gevoel, maar tegelijkertijd maakte ik aan Anne kenbaar dit ik dit niet heel chill vond.
“Anne, ze lijkt zo echt, is dit normaal?”, fluisterde ik bijna. Deze visual (zoals al eerder gezegd) differentieerde zich en paste niet tussen de andere. Het was niet vaag of slecht te zien. Het was scherp en bijna levensecht!
“Maak je geen zorgen Matineus, het zal je gerust geen pijn doen, laat het maar gebeuren”, zegt Anne. Dit stelt gerust.
Hierna heb ik een uur niks kunnen zeggen tegen Anne, zij begrijpt dit. Ik was zo overweldigd. Ook had ik het gevoel dat ik de hele tijd moest gapen. Dus ik voelde een “gaap” opkomen, deed mijn mond open, maar er kwam niets uit.
“Heb je je ogen al geprobeerd te sluiten? Vroeg Anne.
Ik doe mijn ogen dicht en de visuals namen daar een eigen vorm. Ik voelde dat ik dit kon aanpassen door het donkerder te maken voor mijn ogen (met mijn hand of hard dichtknijpen) of het lichter te maken.
Hoe donkerder het werd voor, hoe grimmiger en levendiger de visuals werden. Ik schrok op en liet dit even voor wat het was, dit voelde als een plek waar ik niet wilde zijn.
Het perfecte gevoel kwam door mijn arm een beetje voor het licht te houden.
Toen ik voor de eerste keer mijn ogen weer opendeed, begreep ik ineens de naam pink paradise: allés was roze gemengd met licht blauwe kleur. De kleuren lijken te switchen van positie en smelten zelfs.
De spiegel 🪞
Het voelde alsof ik mijn eigen gedachten in keek. Ik gebruik mijn gebolde hand als “vergrootglas”, zet het tegen mijn oog aan, en ik duik als het ware een andere dimensie in. Wat ik daar zag was pijnlijk en eng, maar ook mooi en gevoelig. Zeer veel trauma’s en narigheid, maar ook pure onschuld.
Ik kijk naar mezelf in de spiegel, waar ik veel spijt van kreeg.
Ik zag mezelf, maar het voelde niet meer als mij.
Ik vroeg aan Anne of ze het oké vond om even alleen te zitten, ik wilde douchen. Ik wilde dit niet meer, ik wilde stoppen met trippen, ik wilde stoppen met voelen.
Anne vond dit absoluut geen goed idee en vertelde mij dat ik niet moest vechten.
“Matineus, dit gaan we niet doen, het komt allemaal goed”, sprak zij streng toe. En gaf mij een knuffel.
Ik besloot toch te gaan douchen..
“Waar ben ik?”
“Wat heb ik meegemaakt, waar was dit?”
Herinneringen schoten door mijn hoofd, waarbij ik advies leek te krijgen. Een schreeuw om hulp. De herrineren vervagen tot dat er niets meer overbleef.
Ik had geen exterieur meer.
Ik probeerde me vast te houden, maar dat lukte niet. Ik kon geen onderscheid maken tussen mijn gevoelens, gedachten en herinneringen. Alles gleed weg. Ondanks dat dit een grote mindfuck is, ben ik niet bang geweest.
En toen de vraag waardoor ik helemaal ontspoorde:
“Hoe oud ben ik?
Ik weet mijn leeftijd, maar ik indentificeer me hier op dit moment niet mee.
Ik kon aan Anne niet uitleggen hoe oud ik was.
Ik kon niet meer uitleggen waarom dingen gelopen waren zoals ze deden, maar Ă©Ă©n ding wist ik wel: ik was zĂł klaar met trippen op dit moment.
Anne kwam in de douche staan, droogde mijn
lichaam en haren, deed een crème op mijn gezicht, nam me mee naar beneden en gaf me twee handjes fruit.
Anne bleef tegen mij praten, waardoor ik me weer mens voelde. Ik was weer terug. Na een ontlading kwam ik bij Anne liggen die vertelde dat wat ik zag en voelde in de douche, niet de realiteit is.
“Jij bent nu hier, het is goed”, zei ze liefelijk.
Hierna keerde de goede sfeer terug.
We hebben heerlijk gegeten, TV gekeken en vielen in slaap op de bank.
De effecten hebben zeker zo’n 8 a 9 uur geduurd.
Afsluiting
De dag na de trip heb ik het nog even nabesproken met Anne, zij vind dat ik een erg heftige reactie had op de dosering. En doordat Anne alles heeft genoteerd, kon ze dit goed onderbouwen.
Ik dank Anne! Zeer benodigd.
Eerlijk is eerlijk, ik heb deze 15 gram roze truffels zwaar onderschat.
De dosering hakte er bij mij fragrant keihard in. Hoewel niet desastreus, was het geen aderlating geweest om iets minder diep te gaan. De trip deed me denken aan eerdere ervaringen die ik heb gehad, misschien dat ik daar ook wat onrustig van werd. Al met al een goede ervaring, heeft me zeker over bepaalde dingen doen laten denken.
Matineus, dame, 155 cm/~35 kg
Hallo daar! Leuk dat je leest naar mijn trip report, waarin ik mijn eerste, heftige, mooie truffel trip heb vastgelegd.
Veel lees plezier 🫶🏻
Setting
Na het studeren pak ik mijn telefoon om voor de laatste keer te kijken wat voor soort truffels er nou eigenlijk zijn en las ik wat trip reports van ervaren leden.
Ik was al in Amsterdam, dus besloot met fiducie, om langs een shop te gaan. Mijn ogen vielen direct op een pakje waar: “pink paradise” opstond. Ik bedoel, come on, bij het woord “pink” ben ik echt verkocht. Ik vroeg aan de heer die hier werkte, hoeveel gram ik het best zou kunnen nemen. Waarop hij aangaf dat één pakje genoeg zal zijn.
“Dat is wel iets meer dan ik gedacht had”, bedacht ik me.
Vroeger dronk ik nog weleens paddo thee, maar dit waren hele lage doseringen.
Op Ă©Ă©n van de kostscholen waar ik vroeger op zat, dronken we dat stiekem.
Dat was keten en giechelen.
“Girls, the sounds you make are incredibly disturbing!” *bedenk er maar een bekakt Engels accent bij*
Maar ik dacht terug aan mijn LSD ervaring, waar ik toch echt bijna geen visuals had gezien, ik alles vrij goed kon beheersen en niet geconfronteerd werd met zware activiteiten.
Ik zit vandaag goed in mijn vel, dus laten we het proberen.
“Misschien kan ik met dit middel wel iets meer gaan onderzoeken. Dit lijkt me toch wat minder heftig dan LSD”, zei ik in mezelf.
Boy, was I wrong.
En wat een apotheose…
Details
Wie? Ik en “Anne” (ook huisarts ingelicht)
Wat? Ik 15 gram Pink Paradise truffels, Anne blijft nuchter.
Wanneer? 21 mei 2024 te Huize Matineus.
Waarom? Experimenteren. Ook om te ondervinden of ik ĂĽberhaupt wel visuals kan zien.
Inname
Vanwege de wat (voor mij) hogere dosis, besloot ik een vriendin te bellen om bij me te blijven. We noemen haar Anne. Zij heeft veel verschillende soorten psychedelica gebruikt, dus weet goed wat er allemaal op mijn pad zou kunnen komen. Ook is het gewoon een schat van een meid, dus voelt vertrouwd. Zij zelf, blijft nu nuchter.
Ik had vandaag de hele dag gevast, en pakte wat water en mijn dosis truffels. Ik rook eraan, dit rook naar cranberry pitjes. Ik nam een verlegen hapje, dit smaakt naar noten die gemarineerd zijn in oude melk. Had de smaak erger verwacht en peuzel alles op.
Ik en Anne kletsen wat, toen de eerste verschijnselen begonnen op te treden.
Opkomst
Ik kijk ver weg, maar heb gevoel dat scherp kijken lastig is. Ik word extreem misselijk en begin hevig te trillen. Ik voelde duidelijk “iets opkomen”. Wat ik voelde was uitermate euforisch, bewegen voelde heerlijk.
Mijn euforische gevoel versterkte en ik kon niets anders dan lachen, kronkelen en het gevoel toe laten. Na 15 minuten begonnen de eerste visuals al.
Anne besloot dat het tijd was voor muziek.
“Kijk maar wat je hiervan vindt”, zei ze nogal mysterieus.
Het eerste nummer is een liedje met een soort fluit (?). Door deze pieptoon moest ik zo hard lachen.
“Het is nu net alsof ik in een slechte comedy film zit” zei ik. En Anne besloot een ander muziekje op te zetten
Spoiler: Liedje
Een ander nummer bleef me wel heel erg bij. Wauw, wat ging ik hier goed op:
Plantas Sagradas- Danit
Plantas Sagradas- Danit
De Trip
Ik kijk door het grote raam naar buiten, de boomtoppen lijken op figuren die aan het vechten zijn.
“Het is een hele familie”, probeer ik uit te leggen aan Anne.
Ik zie nog niet perse nieuwe dingen. Wel zie ik bestaande dingen anders.
Anne vroeg of ik het aan durfde om even naar buiten te gaan, of dat ik binnen zitten prettiger vond.
“Eum, nou laten we naar buiten gaan!”, zei ik.
Tijdens het lopen voelde ik me alsof ik een computer figuur was. Ik trok de deur open en bewoog in mijn beleving heen en weer, alsof ik een game avatar was. Ik draai me om, en ik “golf”, alsof ik ineens 2D geworden ben.
Ook Anne zag er behoorlijk apart uit. Haar blonde haar lijkt te gloeien en leven.
Spoiler: Wat ik buiten zag
Op dit punt in de trip zie ik zowel binnen als buiten veel verschillende dingen. Onderstaande plaatjes komen enigszins in de buurt
Toen we binnen waren, begon de echte acceleratie.
Thuiskomen đź‘˝
Ik kijk naar schaduwen, die zich lijken te veranderen. Op mijn handen neem ik patronen waar, ze lijken soms wel doorzichtig.
De muziek komt heftig binnen en ik kijk naar een lamp. De lamp wordt groter, maar ik ben degene die dichterbij komt. Het voelt alsof ik naar de lamp geduwd word. Ik vraag Anne om de muziek uit te zetten. Kort nadat ze dit deed, begon ik een zachte piep te horen. Deze piep kwam dichterbij en werd steeds harder. Dan kijk ik naar het plafond. De patronen vervallen op de achtergrond, naar voren kruipt nu een soort grote, alien achtige, witte “dame” (weet niet hoe ik het beter kan uitleggen, sorry.). Die zich in cirkels over mij beweegt, van links naar rechts. Haar armen hadden een open houding en ze leek iets vast te hebben. Het aparte was dat deze dame helemaal niet paste bij de visuals die ik had en ik schrok er behoorlijk van, maar ik kon niet stoppen met kijken.
Tegelijk, voelde het alsof ik een slang in mijn buik had. Ik kreeg een heel nostalgisch gevoel, maar tegelijkertijd maakte ik aan Anne kenbaar dit ik dit niet heel chill vond.
“Anne, ze lijkt zo echt, is dit normaal?”, fluisterde ik bijna. Deze visual (zoals al eerder gezegd) differentieerde zich en paste niet tussen de andere. Het was niet vaag of slecht te zien. Het was scherp en bijna levensecht!
“Maak je geen zorgen Matineus, het zal je gerust geen pijn doen, laat het maar gebeuren”, zegt Anne. Dit stelt gerust.
Hierna heb ik een uur niks kunnen zeggen tegen Anne, zij begrijpt dit. Ik was zo overweldigd. Ook had ik het gevoel dat ik de hele tijd moest gapen. Dus ik voelde een “gaap” opkomen, deed mijn mond open, maar er kwam niets uit.
“Heb je je ogen al geprobeerd te sluiten? Vroeg Anne.
Ik doe mijn ogen dicht en de visuals namen daar een eigen vorm. Ik voelde dat ik dit kon aanpassen door het donkerder te maken voor mijn ogen (met mijn hand of hard dichtknijpen) of het lichter te maken.
Hoe donkerder het werd voor, hoe grimmiger en levendiger de visuals werden. Ik schrok op en liet dit even voor wat het was, dit voelde als een plek waar ik niet wilde zijn.
Het perfecte gevoel kwam door mijn arm een beetje voor het licht te houden.
Toen ik voor de eerste keer mijn ogen weer opendeed, begreep ik ineens de naam pink paradise: allés was roze gemengd met licht blauwe kleur. De kleuren lijken te switchen van positie en smelten zelfs.
De spiegel 🪞
Het voelde alsof ik mijn eigen gedachten in keek. Ik gebruik mijn gebolde hand als “vergrootglas”, zet het tegen mijn oog aan, en ik duik als het ware een andere dimensie in. Wat ik daar zag was pijnlijk en eng, maar ook mooi en gevoelig. Zeer veel trauma’s en narigheid, maar ook pure onschuld.
Ik kijk naar mezelf in de spiegel, waar ik veel spijt van kreeg.
Ik zag mezelf, maar het voelde niet meer als mij.
Ik vroeg aan Anne of ze het oké vond om even alleen te zitten, ik wilde douchen. Ik wilde dit niet meer, ik wilde stoppen met trippen, ik wilde stoppen met voelen.
Anne vond dit absoluut geen goed idee en vertelde mij dat ik niet moest vechten.
“Matineus, dit gaan we niet doen, het komt allemaal goed”, sprak zij streng toe. En gaf mij een knuffel.
Ik besloot toch te gaan douchen..
“Waar ben ik?”
“Wat heb ik meegemaakt, waar was dit?”
Herinneringen schoten door mijn hoofd, waarbij ik advies leek te krijgen. Een schreeuw om hulp. De herrineren vervagen tot dat er niets meer overbleef.
Ik had geen exterieur meer.
Ik probeerde me vast te houden, maar dat lukte niet. Ik kon geen onderscheid maken tussen mijn gevoelens, gedachten en herinneringen. Alles gleed weg. Ondanks dat dit een grote mindfuck is, ben ik niet bang geweest.
En toen de vraag waardoor ik helemaal ontspoorde:
“Hoe oud ben ik?
Ik weet mijn leeftijd, maar ik indentificeer me hier op dit moment niet mee.
Ik kon aan Anne niet uitleggen hoe oud ik was.
Ik kon niet meer uitleggen waarom dingen gelopen waren zoals ze deden, maar Ă©Ă©n ding wist ik wel: ik was zĂł klaar met trippen op dit moment.
Anne kwam in de douche staan, droogde mijn
lichaam en haren, deed een crème op mijn gezicht, nam me mee naar beneden en gaf me twee handjes fruit.
Anne bleef tegen mij praten, waardoor ik me weer mens voelde. Ik was weer terug. Na een ontlading kwam ik bij Anne liggen die vertelde dat wat ik zag en voelde in de douche, niet de realiteit is.
“Jij bent nu hier, het is goed”, zei ze liefelijk.
Hierna keerde de goede sfeer terug.
We hebben heerlijk gegeten, TV gekeken en vielen in slaap op de bank.
De effecten hebben zeker zo’n 8 a 9 uur geduurd.
Afsluiting
De dag na de trip heb ik het nog even nabesproken met Anne, zij vind dat ik een erg heftige reactie had op de dosering. En doordat Anne alles heeft genoteerd, kon ze dit goed onderbouwen.
Ik dank Anne! Zeer benodigd.
Eerlijk is eerlijk, ik heb deze 15 gram roze truffels zwaar onderschat.
De dosering hakte er bij mij fragrant keihard in. Hoewel niet desastreus, was het geen aderlating geweest om iets minder diep te gaan. De trip deed me denken aan eerdere ervaringen die ik heb gehad, misschien dat ik daar ook wat onrustig van werd. Al met al een goede ervaring, heeft me zeker over bepaalde dingen doen laten denken.