#1
Het was alweer een poos geleden dat ik nog een klassiek psychedelisch middel had genomen, maar er is de laatste tijd weer heel wat veranderd in mijn leven en ik voelde dat het een goed moment was om het orakel te gaan raadplegen.
Even context zonder details: Het is intussen bijna 2 jaar geleden dat ik aan een heel moeilijke relatie ben begonnen. Moeilijk in de zin dat het voelde als een zielsverbinding, vanaf de eerste knuffel. Zowel zij als ik hadden al een kosmische hint opgevangen dat we op elkaars pad zouden komen, wat duidelijk werd in onze eerste aanraking.
Na de honeymoon fase gingen we samenwonen en werd het al snel duidelijk voor ons beiden dat we elkaars match waren in elke zin. Hemel en hel hebben we bereikt samen, zowel de hoogste hoogtes als de diepte dieptes en alles ertussen.
Zij is mijn meest psychedelische ervaring ooit; de spiegel die ze me voorop houdt en die me mijn kwetsbaarheden en onhebbelijkheden toont. We zijn heel koppig geweest en hebben steeds blijven proberen om een relatie vast te houden, maar het was een dans van aantrekken en afstoten. Beide fragiele egos niet bereid om werkelijk de overgave aan te gaan.
In het begin tripten we samen en was het kosmische titanenliefde, maar als er ook maar iets fragiels mij ging irriteren of opvallen, dan ging het mis en vergrootte mijn angst elk detail en onhebbelijk uit. Dat pikte zij dan weer op en haar minderwaardigheidsgevoel werd daarmee dan weer versterkt etc etc.
Bovendien merkte ik mijn eigen hypocrisie op en kon hier niet tegen; ik had op alles wel een mening, maar was even gevoelig als er commentaar mijn richting uit ging.
Onzekerheden hebben we beiden, misschien vandaar dat af en toe trippen zo’n soelaas bood. Even terug in de kosmische wieg met een deken van troost, berusting en vertrouwen over je. Althans, da’s wat ik ervan wou en ik negeerde het feit dat ik een verwachtingspatroon had gecreëerd naar trippen toe:
Ze maakte me er attent op dat niet elke trip een mystieke ervaring moest en kon zijn. Voor mij in mijn fragiele ego voelde het aan alsof mijn paddenstoelen me verworpen omdat ze vonden dat ik misbruik maakte van hen, misschien hadden ze wel een punt.
In ieder geval, sinds een paar weken zijn we opnieuw uit elkaar, nadat weer eens duidelijk werd dat samenleven te intens is voor ons.
Het is bijna een traditie geworden dat wanneer ik haar kan loslaten in liefde en respect en beseffen dat het simpelweg niet gaat, dat ik voel dat ik aan een trip toe ben om net wat dieper te gaan in introspectie.
Ik was enkele weken ervoor begonnen aan de kweek van Panaeolus Cyanescens TTBVI volgens de GordoTEK methode en sinds mijn verhuis waren de eerste paddenstoelen gegroeid en gedroogd.
Ik had enkele uren ervoor nog gegeten, maar om 21u besliste ik toch maar om 2g te nemen. Het voelde juist, ik had er de tijd voor en ik gunde het mezelf.
Het duurde ongeveer anderhalf uur voordat ik echt effecten gewaar werd. Ik luisterde aanvankelijk naar de playlist van klassieke muziek voor Psychedelische therapie van John’s Hopkins. Toch voelde ik dat dit niet het beste paste bij mijn mood.
Goed, dan maar de tried and true Hydroponic Garden van Carbon Based Lifeforms opgezet en daarna Tales of Pachamama:
Bij het eerste album voelde ik het effect opkomen, maar vooral lichamelijk en wat was dat genieten. Waarom voelt het steeds weer alsof ik vergat hoe het was om lucht in mijn longen te zuigen op plekken waar die anders niet komt?
Visuals waren er niet, wel “zag” ik af en toe lichtflitsen, dus ik berustte in het feit dat het medicijn deed wat het moest doen. Geluid begon te vervormen, mijn brein gekneed en de lekkere druk op bepaalde plekjes in mijn hoofd.
+/- 23u Bij het opzetten van Tales of Pachamama braken de effecten helemaal door en kan ik niet anders beschrijven dan dezelfde doorbraak dosis als die keer dat ik Pharmahuasca had genomen. Of die keren dat ik wijnruit en een hoge dosis truffels of paddo’s had gecombineerd.
In alle geval, in alle 3 de ervaringen die ik net opsomde duurt de come-up veel langer en lijkt het zelfs alsof er niks gaat gebeuren en is het precies pas wanneer je je daaraan overgeeft en denkt van OK vandaag heeft het mij niks te tonen of was ik te hebberig ofzo, dat die dan pas echt doorbreken. Alsof het middel zegt van goed zo jongen, da’s de juiste mindset.
Ik had al eerder ervaren dat hoge dosissen psilocybine icm wijnruit in dezelfde categorie opgaan als orale DMT. Maar deze keer nam ik dus 2g pure paddenstoel, geen toevoegingen en puur om kennis te maken met dit stukje wonder waar ik al weken naar had toe geleefd.
Het was prachtig, ik heb gehuild als een kind, gelachen als een dronkaard, gemediteerd als een Buddha. Het was everything, everywhere, all at once. Ik voelde zoveel liefde en compassie voor mezelf en voor iedereen rond mij. Zoveel zachtheid, begrip en geduld.Ik besefte dat ik zoveel angst heb over zoveel dingen en dat dat helemaal ok is ook. Angst dat elke keer ik een trip heb die wat minder sterk viel, dat ik dan mijn brein had kapot gemaakt en het nooit meer zou lukken. Angst dat ik mensen pijn doe of dat ik een klootzak ben.
Het was allemaal ok, ik moet gewoon wat meer spreiden en mag meer zelfvertrouwen hebben dat ik die middelen eigenlijk niet nodig heb, maar af en toe de liefde mee mag bedrijven.
Zelfs met ogen open waren er heel duidelijke vervormingen van artefacts op de witte muur. Het viel me op hoe ongelooflijk helder dit allemaal was, dit was even krachtig als LSD, even entactogeen als MDMA, kortom het effect was zoals McKenna zei: you can tell it to be anything.
Op een gegeven moment kwam de ultieme mystieke out-of-body experience: tijd stond stil, absolute stilte en absolute donkerte. Plots besefte ik dat al die keren dat ik visuals wou zien eigenlijk niet naar de leegte wou kijken. Anders gezegd, door te blijven zoeken van buitenaf moest het van binnenuit komen.
Ik barstte van liefde en dacht aan een van mijn vrienden en net op dat moment lichtte het scherm van mijn smartphone op en kreeg ik een head’s up van hem. Grappig hoe die dingen werken.
Ik werd vrij actief van deze goddelijke paddenstoelen: net als met DMT had ik een hoge hartslag, veel zweten en de paradoxale rust en onrust.
Paradox, dat was en is waar ik me in mijn dagelijkse leven zo druk in kan maken. Ik zag mijn eigen hypocrisie in, hoe je van een ander boos wordt als ze A zeggen en B doen en dan beseffen dat je het ook doet. Dat iedereen dit eigenlijk wel doet en dat dit gewoon de aard van het beestje is. De paradox van vrije keuze en tegelijk het feit dat alles al is. Ik krijg er geen genoeg van.
Het werd duidelijk voor me dat ik ergens voortbestemd was voor dit chaotische leven, dat ik in eigen woorden koos om te identificeren met een rock en roll persoonlijkheid en het huisje-boompje-tuintje verhaal verwerp. Zonder oordeel, het werkt gewoon niet voor mij. Zoals Alexander Supertramp ben ik gewoon een weary traveller die intense connecties maakt overal waar ie komt, maar door de intensiteit zichzelf met momenten uitbrandt. En ook dat was ok, alles was gewoon ok. Alles klopte gewoon, elk stukje van de puzzel viel eindelijk op zijn plek. Ik zag de hilariteit van mijn zelfbewustzijn, ja self-conscience is a bitch, but damn does she make love well! Ik lachte met mijn eigen arrogantie en genoot van de welgemeende en deugddoende zelfspot.
Ik herinner me een tekst van Alan Moore, de maker van Watchmen en V for Vendetta waarin hij zei dat de nar of de bard eigenlijk magische krachten heeft:
“In all of magic there is an incredibly large linguistic component. The Bardic tradition of magic would place a bard as being much higher and more fearsome than a magician. A magician might curse you. That might make your hands lay funny or you might have a child born with a club foot. If a Bard were to place not a curse upon you, but a satire, then that could destroy you. If it was a clever satire, it might not just destroy you in the eyes of your associates; it would destroy you in the eyes of your family. It would destroy you in your own eyes. And if it was a finely worded and clever satire that might survive and be remembered for decades, even centuries. Then years after you were dead people still might be reading it and laughing at you and your wretchedness and your absurdity. Writers and people who had command of words were respected and feared as people who manipulated magic.”
Het is inderdaad een terugkerend thema dat de paddenstoel de Jester is, de hofnar of de bard. Wat kan ik genieten van op mijn plek gezet te worden en de ironie in te zien.
Wanneer de frequentie van links en rechts synchroon lopen en non-dualiteit bevattelijk is, ja dan is alles harmonie en klopt alles. In het dagdagelijkse neemt 1 helft de overhand en zoek ik vergeefs of tevergeefs naar die balans. Maar wie doet dat niet? Wanneer die stroomstoot door je lichaam raast wordt alle chaos dat er zich voor heeft afgespeeld perfect georchestreerde orde, het moest wel allemaal zo gebeuren.
God is de paddenstoel, god ben ik die de paddenstoel at, god ben jij die dit leest. God is overal en toch afwezig. God was gisteren even een staat van verlichting in een kamertje in een cohouse in een grootstad.
En God wat wil ik graag deze ervaring vasthouden, wetend dat ze weer stilaan zal wegebben en alleen een glimp van een herinnering overblijft.
Deze paddenstoel is zo heilig voor mij dat ik mezelf deze enkel wil toelaten op hele specifieke momenten. Het kwam gisteren duidelijk binnen dat set en setting meer is dan even een paar weken niet trippen. Het is de zelfzorg van voldoende slaap en beweging, de zelfzorg van een ordelijke kamer, de zelfzorg van discipline en orde. Net zoals ik destijds het gevoel had dat mijn eigen DMT extract trots was op mij, had ik ook hier het gevoel dat de paddenstoel trots en blij was met mij. Het is een relatie dat respect verdient en afdwingt.
Ik heb al wat ervaringen gehad met andere middelen waar het niet werkte, en waar ik me achteraf schuldig voelde over mijn respectloze houding naar het middel toe. Toegegeven, ik denk nog steeds dat bepaalde middelen recreatiever zijn dan anderen en ik kan mij nog steeds inbeelden dat ik af en toe nog eens wil experimenteren met obscure synthetische verbindingen. Maar deze paddenstoelen zijn enkel voor ritueel, heling en ceremonie bestemd. Dat voelde ik duidelijk.
Ik ben zo dankbaar en overspoeld met liefde. Ik wens mezelf meer zelfvertrouwen toe en dat ik ondanks de angst en de overprikkeling de rust mag blijven ervaren.
Rond 2u nog een jointje gerookt en toen viel ik eindelijk in slaap. Ik werd rond 9u30 wakker, zette een pot koffie en begon aan dit report.
Mijn excuses voor de ramblings, ik doe steeds mijn best om zo coherent mogelijk te schrijven, maar in de naweeën van een trip lijkt dat voor mij misschien zo, maar is dat voor een buitenstaander nog steeds van de hak op de tak. Vergeef mijn chaotische breintje.
Even context zonder details: Het is intussen bijna 2 jaar geleden dat ik aan een heel moeilijke relatie ben begonnen. Moeilijk in de zin dat het voelde als een zielsverbinding, vanaf de eerste knuffel. Zowel zij als ik hadden al een kosmische hint opgevangen dat we op elkaars pad zouden komen, wat duidelijk werd in onze eerste aanraking.
Na de honeymoon fase gingen we samenwonen en werd het al snel duidelijk voor ons beiden dat we elkaars match waren in elke zin. Hemel en hel hebben we bereikt samen, zowel de hoogste hoogtes als de diepte dieptes en alles ertussen.
Zij is mijn meest psychedelische ervaring ooit; de spiegel die ze me voorop houdt en die me mijn kwetsbaarheden en onhebbelijkheden toont. We zijn heel koppig geweest en hebben steeds blijven proberen om een relatie vast te houden, maar het was een dans van aantrekken en afstoten. Beide fragiele egos niet bereid om werkelijk de overgave aan te gaan.
In het begin tripten we samen en was het kosmische titanenliefde, maar als er ook maar iets fragiels mij ging irriteren of opvallen, dan ging het mis en vergrootte mijn angst elk detail en onhebbelijk uit. Dat pikte zij dan weer op en haar minderwaardigheidsgevoel werd daarmee dan weer versterkt etc etc.
Bovendien merkte ik mijn eigen hypocrisie op en kon hier niet tegen; ik had op alles wel een mening, maar was even gevoelig als er commentaar mijn richting uit ging.
Onzekerheden hebben we beiden, misschien vandaar dat af en toe trippen zo’n soelaas bood. Even terug in de kosmische wieg met een deken van troost, berusting en vertrouwen over je. Althans, da’s wat ik ervan wou en ik negeerde het feit dat ik een verwachtingspatroon had gecreëerd naar trippen toe:
Ze maakte me er attent op dat niet elke trip een mystieke ervaring moest en kon zijn. Voor mij in mijn fragiele ego voelde het aan alsof mijn paddenstoelen me verworpen omdat ze vonden dat ik misbruik maakte van hen, misschien hadden ze wel een punt.
In ieder geval, sinds een paar weken zijn we opnieuw uit elkaar, nadat weer eens duidelijk werd dat samenleven te intens is voor ons.
Het is bijna een traditie geworden dat wanneer ik haar kan loslaten in liefde en respect en beseffen dat het simpelweg niet gaat, dat ik voel dat ik aan een trip toe ben om net wat dieper te gaan in introspectie.
Ik was enkele weken ervoor begonnen aan de kweek van Panaeolus Cyanescens TTBVI volgens de GordoTEK methode en sinds mijn verhuis waren de eerste paddenstoelen gegroeid en gedroogd.
Ik had enkele uren ervoor nog gegeten, maar om 21u besliste ik toch maar om 2g te nemen. Het voelde juist, ik had er de tijd voor en ik gunde het mezelf.
Het duurde ongeveer anderhalf uur voordat ik echt effecten gewaar werd. Ik luisterde aanvankelijk naar de playlist van klassieke muziek voor Psychedelische therapie van John’s Hopkins. Toch voelde ik dat dit niet het beste paste bij mijn mood.
Goed, dan maar de tried and true Hydroponic Garden van Carbon Based Lifeforms opgezet en daarna Tales of Pachamama:
Bij het eerste album voelde ik het effect opkomen, maar vooral lichamelijk en wat was dat genieten. Waarom voelt het steeds weer alsof ik vergat hoe het was om lucht in mijn longen te zuigen op plekken waar die anders niet komt?
Visuals waren er niet, wel “zag” ik af en toe lichtflitsen, dus ik berustte in het feit dat het medicijn deed wat het moest doen. Geluid begon te vervormen, mijn brein gekneed en de lekkere druk op bepaalde plekjes in mijn hoofd.
+/- 23u Bij het opzetten van Tales of Pachamama braken de effecten helemaal door en kan ik niet anders beschrijven dan dezelfde doorbraak dosis als die keer dat ik Pharmahuasca had genomen. Of die keren dat ik wijnruit en een hoge dosis truffels of paddo’s had gecombineerd.
In alle geval, in alle 3 de ervaringen die ik net opsomde duurt de come-up veel langer en lijkt het zelfs alsof er niks gaat gebeuren en is het precies pas wanneer je je daaraan overgeeft en denkt van OK vandaag heeft het mij niks te tonen of was ik te hebberig ofzo, dat die dan pas echt doorbreken. Alsof het middel zegt van goed zo jongen, da’s de juiste mindset.
Ik had al eerder ervaren dat hoge dosissen psilocybine icm wijnruit in dezelfde categorie opgaan als orale DMT. Maar deze keer nam ik dus 2g pure paddenstoel, geen toevoegingen en puur om kennis te maken met dit stukje wonder waar ik al weken naar had toe geleefd.
Het was prachtig, ik heb gehuild als een kind, gelachen als een dronkaard, gemediteerd als een Buddha. Het was everything, everywhere, all at once. Ik voelde zoveel liefde en compassie voor mezelf en voor iedereen rond mij. Zoveel zachtheid, begrip en geduld.Ik besefte dat ik zoveel angst heb over zoveel dingen en dat dat helemaal ok is ook. Angst dat elke keer ik een trip heb die wat minder sterk viel, dat ik dan mijn brein had kapot gemaakt en het nooit meer zou lukken. Angst dat ik mensen pijn doe of dat ik een klootzak ben.
Het was allemaal ok, ik moet gewoon wat meer spreiden en mag meer zelfvertrouwen hebben dat ik die middelen eigenlijk niet nodig heb, maar af en toe de liefde mee mag bedrijven.
Zelfs met ogen open waren er heel duidelijke vervormingen van artefacts op de witte muur. Het viel me op hoe ongelooflijk helder dit allemaal was, dit was even krachtig als LSD, even entactogeen als MDMA, kortom het effect was zoals McKenna zei: you can tell it to be anything.
Op een gegeven moment kwam de ultieme mystieke out-of-body experience: tijd stond stil, absolute stilte en absolute donkerte. Plots besefte ik dat al die keren dat ik visuals wou zien eigenlijk niet naar de leegte wou kijken. Anders gezegd, door te blijven zoeken van buitenaf moest het van binnenuit komen.
Ik barstte van liefde en dacht aan een van mijn vrienden en net op dat moment lichtte het scherm van mijn smartphone op en kreeg ik een head’s up van hem. Grappig hoe die dingen werken.
Ik werd vrij actief van deze goddelijke paddenstoelen: net als met DMT had ik een hoge hartslag, veel zweten en de paradoxale rust en onrust.
Paradox, dat was en is waar ik me in mijn dagelijkse leven zo druk in kan maken. Ik zag mijn eigen hypocrisie in, hoe je van een ander boos wordt als ze A zeggen en B doen en dan beseffen dat je het ook doet. Dat iedereen dit eigenlijk wel doet en dat dit gewoon de aard van het beestje is. De paradox van vrije keuze en tegelijk het feit dat alles al is. Ik krijg er geen genoeg van.
Het werd duidelijk voor me dat ik ergens voortbestemd was voor dit chaotische leven, dat ik in eigen woorden koos om te identificeren met een rock en roll persoonlijkheid en het huisje-boompje-tuintje verhaal verwerp. Zonder oordeel, het werkt gewoon niet voor mij. Zoals Alexander Supertramp ben ik gewoon een weary traveller die intense connecties maakt overal waar ie komt, maar door de intensiteit zichzelf met momenten uitbrandt. En ook dat was ok, alles was gewoon ok. Alles klopte gewoon, elk stukje van de puzzel viel eindelijk op zijn plek. Ik zag de hilariteit van mijn zelfbewustzijn, ja self-conscience is a bitch, but damn does she make love well! Ik lachte met mijn eigen arrogantie en genoot van de welgemeende en deugddoende zelfspot.
Ik herinner me een tekst van Alan Moore, de maker van Watchmen en V for Vendetta waarin hij zei dat de nar of de bard eigenlijk magische krachten heeft:
A quote by Alan Moore
There is some confusion as to what magic actually is. I think this can be cleared up if you just look at the very earliest descriptions of magic. Magic i...
www.goodreads.com
“In all of magic there is an incredibly large linguistic component. The Bardic tradition of magic would place a bard as being much higher and more fearsome than a magician. A magician might curse you. That might make your hands lay funny or you might have a child born with a club foot. If a Bard were to place not a curse upon you, but a satire, then that could destroy you. If it was a clever satire, it might not just destroy you in the eyes of your associates; it would destroy you in the eyes of your family. It would destroy you in your own eyes. And if it was a finely worded and clever satire that might survive and be remembered for decades, even centuries. Then years after you were dead people still might be reading it and laughing at you and your wretchedness and your absurdity. Writers and people who had command of words were respected and feared as people who manipulated magic.”
Het is inderdaad een terugkerend thema dat de paddenstoel de Jester is, de hofnar of de bard. Wat kan ik genieten van op mijn plek gezet te worden en de ironie in te zien.
Wanneer de frequentie van links en rechts synchroon lopen en non-dualiteit bevattelijk is, ja dan is alles harmonie en klopt alles. In het dagdagelijkse neemt 1 helft de overhand en zoek ik vergeefs of tevergeefs naar die balans. Maar wie doet dat niet? Wanneer die stroomstoot door je lichaam raast wordt alle chaos dat er zich voor heeft afgespeeld perfect georchestreerde orde, het moest wel allemaal zo gebeuren.
God is de paddenstoel, god ben ik die de paddenstoel at, god ben jij die dit leest. God is overal en toch afwezig. God was gisteren even een staat van verlichting in een kamertje in een cohouse in een grootstad.
En God wat wil ik graag deze ervaring vasthouden, wetend dat ze weer stilaan zal wegebben en alleen een glimp van een herinnering overblijft.
Deze paddenstoel is zo heilig voor mij dat ik mezelf deze enkel wil toelaten op hele specifieke momenten. Het kwam gisteren duidelijk binnen dat set en setting meer is dan even een paar weken niet trippen. Het is de zelfzorg van voldoende slaap en beweging, de zelfzorg van een ordelijke kamer, de zelfzorg van discipline en orde. Net zoals ik destijds het gevoel had dat mijn eigen DMT extract trots was op mij, had ik ook hier het gevoel dat de paddenstoel trots en blij was met mij. Het is een relatie dat respect verdient en afdwingt.
Ik heb al wat ervaringen gehad met andere middelen waar het niet werkte, en waar ik me achteraf schuldig voelde over mijn respectloze houding naar het middel toe. Toegegeven, ik denk nog steeds dat bepaalde middelen recreatiever zijn dan anderen en ik kan mij nog steeds inbeelden dat ik af en toe nog eens wil experimenteren met obscure synthetische verbindingen. Maar deze paddenstoelen zijn enkel voor ritueel, heling en ceremonie bestemd. Dat voelde ik duidelijk.
Ik ben zo dankbaar en overspoeld met liefde. Ik wens mezelf meer zelfvertrouwen toe en dat ik ondanks de angst en de overprikkeling de rust mag blijven ervaren.
Rond 2u nog een jointje gerookt en toen viel ik eindelijk in slaap. Ik werd rond 9u30 wakker, zette een pot koffie en begon aan dit report.
Mijn excuses voor de ramblings, ik doe steeds mijn best om zo coherent mogelijk te schrijven, maar in de naweeën van een trip lijkt dat voor mij misschien zo, maar is dat voor een buitenstaander nog steeds van de hak op de tak. Vergeef mijn chaotische breintje.