#1
Report van de maand
Even voorstellen, ik ben W, 23, Belg, verslingerd aan kunst en Berlijn, extreem existentieel en sinds twee jaar duchtig maar gedisciplineerd aan het experimenteren met leuke stofjes. Dit is m'n eerste trip report ooit, enjoy! (Opbouwende kritiek is steeds welkom!)
Het was het weekend van 14 november 2014 en ik was in de auto met J onderweg van Antwerpen naar Amsterdam om er een vriend N te gaan bezoeken. Na 5 maand niets gebruikt te hebben voelde ik dat dit weekend me nog eens naar hogere sferen zou brengen. Wat is het heerlijk om een lange tijd niets te gebruiken, en dan heel natuurlijk aan te voelen dat het juiste moment weer is aangebroken... It was meant to be, zo zou later blijken.
Die avond en nacht in Trouw doorgebracht met J, lekker gespaced op een bescheiden hoeveelheid 4FMP, een beetje speed en wat jointjes. Allemaal ter plaatste gescoord. J is rond 5:30 moe en gaat terug naar het appartement van N. Ik blijf lekker doorspacen, ik wil er werkelijk alles uitpersen dit weekend en ben letterlijk de laatste die Trouw verlaat, zo rond de klok van 8:00. Het is al licht. Buiten Trouw zitten een aantal jongeheren tegen een muurtje met ballonnen in de hand. Ik ben nieuwsgierig. Het blijkt lachgas te zijn, ik introduceer mezelf (ik kende niemand van hen), raak aan de praat en vraag X om me te begeleiden bij m'n eerste ballon ooit. Na 4 ballonnen, en weer een ervaring rijker nodigen X en T me uit om bij hen thuis nog wat te chillen. Helemaal perfect, door die speed kon ik toch niet slapen. Ik blijf de hele dag bij X en T hangen, blijf lekker bij hen eten (wat zijn die Amsterdammers toch een leuk, spontaan volkje![:)]()
en X en T stellen voor om wat ketamine te bestellen. I'm like a virgin wat keta betreft. Spannend. Rond een uur of 19:00 werd de keta geleverd (in ruil voor de hartelijke ontvangst van T en X heb ik de beta gefinancierd), en begon ik licht nerveus doch euforisch te worden. T had z'n vriendin H gebeld om te tripsitten. Ik wist niet waar ik me aan kon verwachten, ondanks het feit dat ik al 2 jaar op dit forum zit te scrollen en me goed over keta had geïnformeerd. Heerlijk en spannend tegelijk, dat volstrekt onbekende. X. legt enkele lijnen klaar, en daar ga ik. X en T die al ervaring hebben met keta volgen. T heeft beslist niet heel veel keta te nemen en zal ons tijdens de trip van lekkere beats voorzien.
Na enkele minuten merk ik visuele vertragingen op. Ik strek m'n arm voor me uit en beweeg hem al slingerend van links naar rechts en omgekeerd. Het is geen vloeiende beweging meer, maar een onderbroken beweging. Ik zie m'n hand in drievoud, nee wacht vijfvoud! De afdrukken van m'n handen bleven om de 20 cm staan in de baan die m'n arm al slingeren had afgelegd. Alles wordt geleidelijk aan bedekt door een dromerige doorschijnende sluier die iemand van bovenaf over de kamer laat zakken. Plots krijg ik ook een sterke connectie met X die recht tegenover me zit en ook z'n eerste lijntje binnenheeft. Een sterk gevoel van wederzijds begrip en het gevoel dat we het komende uur iets fantastisch gaan beleven. De beat van de muziek klinkt erg harmonieus en utopisch. M'n benen worden zwaarder en ik heb het gevoel dat ik 5 centimeter hoger zit dan de effectieve positie van m'n lichaam. Ik voel de druk van de zetel waarin ik zit op m'n lichaam niet meer. Alles begint plots buiten verhouding te treden. Dag, realiteit, tot binnen een uurtje ofzo! Daag! De kamer wordt kleiner en vager. Ik begin te snappen wat ketamine is. X vraagt letterlijk of ik naar het volgende level wil, als ware het een computergame. Lijn twee gaat heel vlot door m'n neus (ik voel het bijna niet, heerlijk luchtig) en komt na een 20 tal seconden al lekker binnen. T zegt dat de leuning van zetel waar ik inzit nog een stuk achteruit kan. Nog net op tijd kan ik deze handeling min of meer probleemloos uitvoeren. Perfectie. De tijd vertraagd plots enorm. Plots treed voor mij het bekende gevoel in, dat ik persoonlijk bij elke trip ervaar, dat er een "onbekende entiteit" aanwezig is, en me een inzicht wil geven in "iets". Iets goddelijk. Dat voelt vertrouwd en veilig. M'n handen en armen, die groter en scherper lijken dan normaal, beginnen automatisch moves te doen op de muziek, maar gaan in super-slowmotion. Ik lijk wel door een high speed camera te kijken. Heerlijk is dit. Subliem. De extreme traagheid is zo zorgeloos. Zo zorgeloos dat ik extreem diep in gedachten kan zinken. De kamer wordt nog een stuk vager, en X zit plots heel ver van me af. Van de aardse verhoudingen schiet bitterweinig over. Dag tijd! Dag ruimte! Nu even niet, jongens! Het besef dat ik een lijf/lichaam heb is er amper. Toch kan ik met heel veel moeite m'n gsm omhoogduwen uit m'n broekzak om de tijd te checken. Ik schrik me een bult. Wat een half uur leek, waren in werkelijkheid amper een paar minuten. X had ondertussen nog een lijn voor me klaargelegd, en nodigde me weer uit voor het volgende level. Letterlijk. Met alle moeite van de wereld ook dat laatste lijntje binnengeknald. Direct was ik helemaal verloren en nam de ketamine het voor 90 procent van me over. Dit moet zowat het laatste stadium zijn voor de befaamde K-hole, en in dat stadium ben ik ook voor de rest van de trip gebleven. Visueel zag alles er uit als een traag golvende schuifpuzzel (http://goo.gl/QDhLdQ). Mijn beeld was verdeeld in vakken en die kon ik met m'n handen naar hartelust verschuiven en bevriezen. Een beetje als swipen op een iPad. Maar dan met beide handen en armen in de lucht. Af en toe gleden er grote vloeibare druppels goud door mijn gezichtsveld en over die puzzel. Later in de trip kon X met zijn handen zelfs mijn puzzel beïnvloeden! Ik had echt een speciale interactie met X die recht over me zat, en in iets mindere mate ook met T, die schuin van me zat. Als ik op automatische piloot filosofische vragen begon af te vuren, (spraak ging wel moeizaam en ook erg traag, en ik kan me niet meer elke vraag herinneren), leken ze wel te antwoorden binnen de milliseconde. Ik vroeg luidop of ketamine de tijd kan vertragen. Zowel T als X die erg ver van me af lijken te zitten antwoorden binnen de milliseconde bevestigend en bevredigend en tegelijk "ja"! Ik werd enorm gelukkig van die bevestiging. Nee, ik kan het gerust ultra euforisch noemen! De tijd is nu op z'n traagste punt. Ik lijk wel reeds een maand in de trip te zitten. Telkens als ik mijn aandacht even op H, de vriendin van T die nuchter is richt zie ik dat ze hard zit te lachen. Daardoor lijkt het of mijn trip verder in "loops" verloopt. Elke keer dat ik haar zie lachen is het vertrek punt voor een nieuwe loop. Na een aantal van deze loops begin ik even licht angstig te worden, en bedenk ik me dat ik voor altijd in deze oneindige loops zal blijven circuleren. Oneindig. Nooit zal dit nog stoppen. Ik weet dat als ik straks naar H kijk, ze weer zal zitten lachen. En opnieuw, en opnieuw, en opnieuw. In korte flitsen krijg ik gelukkig soms mijn ratio terug, en kan ik mezelf inpraten dat ik ketamine heb genomen. En hup, dan nam de keta het lekker terug van me over. Ik besluit terug te gaan puzzelen en te verzinken in gedachten. Ik krijg allerlei nieuwe inzichten en kan mezelf forceren om even aan kwantumfisyca te denken. Bij X en T, die wel vaker keta nemen begon de trip naar z'n einde te lopen en ik heb nog een tijdje om m'n eentje verder gespaced. Toen ook bij mij de trip op z'n einde liep voelde ik me een beetje misselijk, maar dit ging snel over. Eenmaal uit de trip, die bij mij een uur een een kwartier geduurd heeft, voelde ik me nog steeds erg lekker en dreamy, een perfecte feeling om heerlijk op te dansen (bij lage dosering kan het inderdaad een leuke party drug zijn! Toekomstmuziek, letterlijk en figuurlijk!). En dat hebben we dan ook gedaan in de woonkamer van T! Later hebben we nog overwogen om naar de weekender in Trouw te gaan, maar uiteindelijk heb ik afscheid genomen van T en X, die nu vrienden voor het leven zijn en ben ik terug naar het appartement van N gegaan, waar ik heerlijk heb geslapen.
Amsterdam, I'll be back! En dat zo rond het weekend van 19 december!
W
Even voorstellen, ik ben W, 23, Belg, verslingerd aan kunst en Berlijn, extreem existentieel en sinds twee jaar duchtig maar gedisciplineerd aan het experimenteren met leuke stofjes. Dit is m'n eerste trip report ooit, enjoy! (Opbouwende kritiek is steeds welkom!)
Het was het weekend van 14 november 2014 en ik was in de auto met J onderweg van Antwerpen naar Amsterdam om er een vriend N te gaan bezoeken. Na 5 maand niets gebruikt te hebben voelde ik dat dit weekend me nog eens naar hogere sferen zou brengen. Wat is het heerlijk om een lange tijd niets te gebruiken, en dan heel natuurlijk aan te voelen dat het juiste moment weer is aangebroken... It was meant to be, zo zou later blijken.
Die avond en nacht in Trouw doorgebracht met J, lekker gespaced op een bescheiden hoeveelheid 4FMP, een beetje speed en wat jointjes. Allemaal ter plaatste gescoord. J is rond 5:30 moe en gaat terug naar het appartement van N. Ik blijf lekker doorspacen, ik wil er werkelijk alles uitpersen dit weekend en ben letterlijk de laatste die Trouw verlaat, zo rond de klok van 8:00. Het is al licht. Buiten Trouw zitten een aantal jongeheren tegen een muurtje met ballonnen in de hand. Ik ben nieuwsgierig. Het blijkt lachgas te zijn, ik introduceer mezelf (ik kende niemand van hen), raak aan de praat en vraag X om me te begeleiden bij m'n eerste ballon ooit. Na 4 ballonnen, en weer een ervaring rijker nodigen X en T me uit om bij hen thuis nog wat te chillen. Helemaal perfect, door die speed kon ik toch niet slapen. Ik blijf de hele dag bij X en T hangen, blijf lekker bij hen eten (wat zijn die Amsterdammers toch een leuk, spontaan volkje
Na enkele minuten merk ik visuele vertragingen op. Ik strek m'n arm voor me uit en beweeg hem al slingerend van links naar rechts en omgekeerd. Het is geen vloeiende beweging meer, maar een onderbroken beweging. Ik zie m'n hand in drievoud, nee wacht vijfvoud! De afdrukken van m'n handen bleven om de 20 cm staan in de baan die m'n arm al slingeren had afgelegd. Alles wordt geleidelijk aan bedekt door een dromerige doorschijnende sluier die iemand van bovenaf over de kamer laat zakken. Plots krijg ik ook een sterke connectie met X die recht tegenover me zit en ook z'n eerste lijntje binnenheeft. Een sterk gevoel van wederzijds begrip en het gevoel dat we het komende uur iets fantastisch gaan beleven. De beat van de muziek klinkt erg harmonieus en utopisch. M'n benen worden zwaarder en ik heb het gevoel dat ik 5 centimeter hoger zit dan de effectieve positie van m'n lichaam. Ik voel de druk van de zetel waarin ik zit op m'n lichaam niet meer. Alles begint plots buiten verhouding te treden. Dag, realiteit, tot binnen een uurtje ofzo! Daag! De kamer wordt kleiner en vager. Ik begin te snappen wat ketamine is. X vraagt letterlijk of ik naar het volgende level wil, als ware het een computergame. Lijn twee gaat heel vlot door m'n neus (ik voel het bijna niet, heerlijk luchtig) en komt na een 20 tal seconden al lekker binnen. T zegt dat de leuning van zetel waar ik inzit nog een stuk achteruit kan. Nog net op tijd kan ik deze handeling min of meer probleemloos uitvoeren. Perfectie. De tijd vertraagd plots enorm. Plots treed voor mij het bekende gevoel in, dat ik persoonlijk bij elke trip ervaar, dat er een "onbekende entiteit" aanwezig is, en me een inzicht wil geven in "iets". Iets goddelijk. Dat voelt vertrouwd en veilig. M'n handen en armen, die groter en scherper lijken dan normaal, beginnen automatisch moves te doen op de muziek, maar gaan in super-slowmotion. Ik lijk wel door een high speed camera te kijken. Heerlijk is dit. Subliem. De extreme traagheid is zo zorgeloos. Zo zorgeloos dat ik extreem diep in gedachten kan zinken. De kamer wordt nog een stuk vager, en X zit plots heel ver van me af. Van de aardse verhoudingen schiet bitterweinig over. Dag tijd! Dag ruimte! Nu even niet, jongens! Het besef dat ik een lijf/lichaam heb is er amper. Toch kan ik met heel veel moeite m'n gsm omhoogduwen uit m'n broekzak om de tijd te checken. Ik schrik me een bult. Wat een half uur leek, waren in werkelijkheid amper een paar minuten. X had ondertussen nog een lijn voor me klaargelegd, en nodigde me weer uit voor het volgende level. Letterlijk. Met alle moeite van de wereld ook dat laatste lijntje binnengeknald. Direct was ik helemaal verloren en nam de ketamine het voor 90 procent van me over. Dit moet zowat het laatste stadium zijn voor de befaamde K-hole, en in dat stadium ben ik ook voor de rest van de trip gebleven. Visueel zag alles er uit als een traag golvende schuifpuzzel (http://goo.gl/QDhLdQ). Mijn beeld was verdeeld in vakken en die kon ik met m'n handen naar hartelust verschuiven en bevriezen. Een beetje als swipen op een iPad. Maar dan met beide handen en armen in de lucht. Af en toe gleden er grote vloeibare druppels goud door mijn gezichtsveld en over die puzzel. Later in de trip kon X met zijn handen zelfs mijn puzzel beïnvloeden! Ik had echt een speciale interactie met X die recht over me zat, en in iets mindere mate ook met T, die schuin van me zat. Als ik op automatische piloot filosofische vragen begon af te vuren, (spraak ging wel moeizaam en ook erg traag, en ik kan me niet meer elke vraag herinneren), leken ze wel te antwoorden binnen de milliseconde. Ik vroeg luidop of ketamine de tijd kan vertragen. Zowel T als X die erg ver van me af lijken te zitten antwoorden binnen de milliseconde bevestigend en bevredigend en tegelijk "ja"! Ik werd enorm gelukkig van die bevestiging. Nee, ik kan het gerust ultra euforisch noemen! De tijd is nu op z'n traagste punt. Ik lijk wel reeds een maand in de trip te zitten. Telkens als ik mijn aandacht even op H, de vriendin van T die nuchter is richt zie ik dat ze hard zit te lachen. Daardoor lijkt het of mijn trip verder in "loops" verloopt. Elke keer dat ik haar zie lachen is het vertrek punt voor een nieuwe loop. Na een aantal van deze loops begin ik even licht angstig te worden, en bedenk ik me dat ik voor altijd in deze oneindige loops zal blijven circuleren. Oneindig. Nooit zal dit nog stoppen. Ik weet dat als ik straks naar H kijk, ze weer zal zitten lachen. En opnieuw, en opnieuw, en opnieuw. In korte flitsen krijg ik gelukkig soms mijn ratio terug, en kan ik mezelf inpraten dat ik ketamine heb genomen. En hup, dan nam de keta het lekker terug van me over. Ik besluit terug te gaan puzzelen en te verzinken in gedachten. Ik krijg allerlei nieuwe inzichten en kan mezelf forceren om even aan kwantumfisyca te denken. Bij X en T, die wel vaker keta nemen begon de trip naar z'n einde te lopen en ik heb nog een tijdje om m'n eentje verder gespaced. Toen ook bij mij de trip op z'n einde liep voelde ik me een beetje misselijk, maar dit ging snel over. Eenmaal uit de trip, die bij mij een uur een een kwartier geduurd heeft, voelde ik me nog steeds erg lekker en dreamy, een perfecte feeling om heerlijk op te dansen (bij lage dosering kan het inderdaad een leuke party drug zijn! Toekomstmuziek, letterlijk en figuurlijk!). En dat hebben we dan ook gedaan in de woonkamer van T! Later hebben we nog overwogen om naar de weekender in Trouw te gaan, maar uiteindelijk heb ik afscheid genomen van T en X, die nu vrienden voor het leven zijn en ben ik terug naar het appartement van N gegaan, waar ik heerlijk heb geslapen.
Amsterdam, I'll be back! En dat zo rond het weekend van 19 december!
W
