#1
Deel 1
Deel 2
Deel 3
Deel 5
Wie – Ik en nog ongeveer 20 andere medetrippers
Wat – Ayahuasca (3 shot glazen)
Waar – Amazone (in de buurt van Iquitos)
Wanneer – 26-4-2018
Voorbereiding
De volgende dag sta ik wat vermoeid op, het weinige slapen na de ceremonies, het vele overgeven en het weinige eten begint een beetje zijn tol te eisen. Ik had verwacht dat het mentaal een uitdaging zou zijn om zo vaak op elkaar te trippen, maar voor mij blijkt het eerder een lichamelijke uitdaging en uitputtingsslag. Maar ik laat me niet uit de weg slaan, want ik ben hier om de ervaring in zijn geheel door te gaan. Ayahuasca is hard werken, maar dat maakt het ook wel een mooi proces aangezien je het niet cadeau krijgt.
Ga dit keer ruim op tijd de Maloka in omdat ik graag naast een van de sjamanen wil zitten tijdens de ceremonie om te zien of ik het verschil in energie kan merken. De sjamanen zijn vader en zoon en hoewel ze allebei erg goed zijn merk je wel duidelijk dat de vader meer ervaren is en een veel krachtigere energie om zich heen heeft hangen. Helaas is de plek naast de vader al bezet dus ga ik aan de andere kant naast zijn zoon zitten. Morgen is de trip in de ochtend in je eigen huisje, dus dit is mijn laatste kans om de sjamanen van dichtbij mee te maken.
De trip
Gisteren was heel diepgaand, maar ik besluit dit keer 3 shots te vragen aangezien het van mij nog wel dieper mag gaan. Aangezien ik als laatst ben en vlak bij de sjamanen zit kan ik zien hoeveel iedereen neemt en het valt me op dat de meesten maar 1 en sommigen 2 shotjes nemen, ik ben dus blijkbaar een van de weinigen die er vol voor wilt gaan vanavond.
3 shotjes is inmiddels best een flink glas geworden en ik moet moeite doen om niet meteen over te geven. Ik blijf een tijdje rechtop zitten omdat ik het gevoel heb elk moment te kunnen overgeven, maar uiteindelijk ebt dat weg en ik ga liggen. Zo lig ik een tijdje vrij relaxt en zonder misselijkheid tot ik eindelijk weer moet overgeven. Met het overgeven komt de DMT ook weer opzetten maar het is dit keer milder dan de eerste keer met 1 shot. Ik had uiteraard met een reden 3 shots genomen, maar sluit er vrede mee dat het er dit keer niet in zit. Ik ga liggen met mijn ogen dicht en focus me op de icaros aangezien die het eerder wel intenser maakten. Ik voel mijn geest weer langzaam uit mijn lichaam getrokken worden, maar het effect is te mild dit keer waardoor mijn geest uiteindelijk half in en half uit mijn lichaam blijft hangen.
Als mijn geest weer volledig terug is in mijn lichaam ga ik even rechtop zitten en zie dat de tweede ronde inmiddels al weer begonnen is. Dat betekent dat er al 2 uur voorbij is terwijl dit voor mijn gevoel hooguit een uur was. Ik vraag me af of ik niet in slaap ben gevallen aangezien het effect zo mild is dat ik voor mijn gevoel geen verstoord tijdsbesef heb. Ik besluit de tweede ronde over te slaan, aangezien het deze avond toch niet echt aanslaat en ik mijn lichaam ook nog wat rust wil geven voor de ceremonie in de ochtend. Bovendien voel ik de energie ook in de groep niet vanavond, de sfeer is rustig en mat en echt een totaal contrast met de twee eerdere avonden.
De volgende paar uur van de ceremonie breng ik redelijk nuchter en mediterend door. In plaats van te balen dat het niet de diepgaande ceremonie is geworden waar ik op gehoopt had ben ik blij dat ik nu heel bewust het werk van de sjamanen kan observeren. Wat een bewondering heb ik voor deze mannen, 3 a 4 avonden in de week, week in week uit, drinken ze zelf ook Ayahuasca en staan ze 5 uur lang te zingen in trance. Ik heb ze niet kunnen betrappen op overgeven, maar ze waren beiden nog best flink aan het boeren tijdens de ceremonie, dus ik vermoed dat het ondanks hun vele ervaringen nog steeds niet heel aangenaam voor de maag is. Deels zal het natuurlijk ook wel een routine worden na zoveel keer, maar geen een ceremonie was precies hetzelfde qua liedjes of instrumenten die ze gebruiken. Het lijkt me ergens een heel mooi beroep sjamaan, maar zoals zij het doen vraagt wel echt een enorme toewijding die weinigen kunnen opbrengen denk ik. Het is wel echt even wat anders als het faciliteren en wat muziek aanzetten.
Zodra de ceremonie is afgelopen bedank ik de sjamanen voor de mooie ceremonies en geef ze een knuffel. Ik geniet buiten nog even van de sterrenhemel aangezien het voor het eerst deze week helemaal helder is. Mijn tocht terug richting mijn huisje is dit keer een stuk makkelijker aangezien ik weer helemaal nuchter ben en niet meer loop alsof ik dronken ben. Ik val gelukkig ook makkelijk en snel in slaap.
Deel 2
Deel 3
Deel 5
Wie – Ik en nog ongeveer 20 andere medetrippers
Wat – Ayahuasca (3 shot glazen)
Waar – Amazone (in de buurt van Iquitos)
Wanneer – 26-4-2018
Voorbereiding
De volgende dag sta ik wat vermoeid op, het weinige slapen na de ceremonies, het vele overgeven en het weinige eten begint een beetje zijn tol te eisen. Ik had verwacht dat het mentaal een uitdaging zou zijn om zo vaak op elkaar te trippen, maar voor mij blijkt het eerder een lichamelijke uitdaging en uitputtingsslag. Maar ik laat me niet uit de weg slaan, want ik ben hier om de ervaring in zijn geheel door te gaan. Ayahuasca is hard werken, maar dat maakt het ook wel een mooi proces aangezien je het niet cadeau krijgt.
Ga dit keer ruim op tijd de Maloka in omdat ik graag naast een van de sjamanen wil zitten tijdens de ceremonie om te zien of ik het verschil in energie kan merken. De sjamanen zijn vader en zoon en hoewel ze allebei erg goed zijn merk je wel duidelijk dat de vader meer ervaren is en een veel krachtigere energie om zich heen heeft hangen. Helaas is de plek naast de vader al bezet dus ga ik aan de andere kant naast zijn zoon zitten. Morgen is de trip in de ochtend in je eigen huisje, dus dit is mijn laatste kans om de sjamanen van dichtbij mee te maken.
De trip
Gisteren was heel diepgaand, maar ik besluit dit keer 3 shots te vragen aangezien het van mij nog wel dieper mag gaan. Aangezien ik als laatst ben en vlak bij de sjamanen zit kan ik zien hoeveel iedereen neemt en het valt me op dat de meesten maar 1 en sommigen 2 shotjes nemen, ik ben dus blijkbaar een van de weinigen die er vol voor wilt gaan vanavond.
3 shotjes is inmiddels best een flink glas geworden en ik moet moeite doen om niet meteen over te geven. Ik blijf een tijdje rechtop zitten omdat ik het gevoel heb elk moment te kunnen overgeven, maar uiteindelijk ebt dat weg en ik ga liggen. Zo lig ik een tijdje vrij relaxt en zonder misselijkheid tot ik eindelijk weer moet overgeven. Met het overgeven komt de DMT ook weer opzetten maar het is dit keer milder dan de eerste keer met 1 shot. Ik had uiteraard met een reden 3 shots genomen, maar sluit er vrede mee dat het er dit keer niet in zit. Ik ga liggen met mijn ogen dicht en focus me op de icaros aangezien die het eerder wel intenser maakten. Ik voel mijn geest weer langzaam uit mijn lichaam getrokken worden, maar het effect is te mild dit keer waardoor mijn geest uiteindelijk half in en half uit mijn lichaam blijft hangen.
Als mijn geest weer volledig terug is in mijn lichaam ga ik even rechtop zitten en zie dat de tweede ronde inmiddels al weer begonnen is. Dat betekent dat er al 2 uur voorbij is terwijl dit voor mijn gevoel hooguit een uur was. Ik vraag me af of ik niet in slaap ben gevallen aangezien het effect zo mild is dat ik voor mijn gevoel geen verstoord tijdsbesef heb. Ik besluit de tweede ronde over te slaan, aangezien het deze avond toch niet echt aanslaat en ik mijn lichaam ook nog wat rust wil geven voor de ceremonie in de ochtend. Bovendien voel ik de energie ook in de groep niet vanavond, de sfeer is rustig en mat en echt een totaal contrast met de twee eerdere avonden.
De volgende paar uur van de ceremonie breng ik redelijk nuchter en mediterend door. In plaats van te balen dat het niet de diepgaande ceremonie is geworden waar ik op gehoopt had ben ik blij dat ik nu heel bewust het werk van de sjamanen kan observeren. Wat een bewondering heb ik voor deze mannen, 3 a 4 avonden in de week, week in week uit, drinken ze zelf ook Ayahuasca en staan ze 5 uur lang te zingen in trance. Ik heb ze niet kunnen betrappen op overgeven, maar ze waren beiden nog best flink aan het boeren tijdens de ceremonie, dus ik vermoed dat het ondanks hun vele ervaringen nog steeds niet heel aangenaam voor de maag is. Deels zal het natuurlijk ook wel een routine worden na zoveel keer, maar geen een ceremonie was precies hetzelfde qua liedjes of instrumenten die ze gebruiken. Het lijkt me ergens een heel mooi beroep sjamaan, maar zoals zij het doen vraagt wel echt een enorme toewijding die weinigen kunnen opbrengen denk ik. Het is wel echt even wat anders als het faciliteren en wat muziek aanzetten.
Zodra de ceremonie is afgelopen bedank ik de sjamanen voor de mooie ceremonies en geef ze een knuffel. Ik geniet buiten nog even van de sterrenhemel aangezien het voor het eerst deze week helemaal helder is. Mijn tocht terug richting mijn huisje is dit keer een stuk makkelijker aangezien ik weer helemaal nuchter ben en niet meer loop alsof ik dronken ben. Ik val gelukkig ook makkelijk en snel in slaap.