"Hoi forum-leden,
Ik wil jullie om advies vragen.
Twee jaar geleden, BOOM festival 2018 heb ik een bizarre trip gehad. In mijn dagelijks leven heb ik op dit moment nog steeds flashbacks aan deze trip. Ik probeer dit allemaal een plekje te geven.
Achtergrondinformatie: voor Boom had ik 4 maanden gereisd in Portugal, vlak ervoor teruggevlogen naar Nederland voor een festival daar, toen met vrienden op weg naar BOOM. Voor het reizen in Portugal mijn baan, huis en relatie opgezegd. Dus op dat moment veel veranderingen en niet veel aarde en rust in mijn leven. De laatste jaren veel bezig met spiritualiteit, lichaamswerk en aan het experimenteren met vooral psychedelica (truffles en ayahuasca en hiervoor een keer minimale inname LSD).
Inname was minder dan een zegel. In deze trip op BOOM werd ik, de eerste dagen volledig teruggeworpen op mijzelf, ik kon alleen maar alleen zijn, kiezen voor mijzelf (moet zeggen dat ik de eerste dagen overweldigend vond, de grootte van het festival, de mensen, de mainstage waarvan ik van dacht: “daar ga ik nooit dansen!”), ik voelde welke mensen een goede energie hadden en welke niet, ik moest op tijd naar bed terwijl vrienden aan het feesten waren, ik kon niet zijn met mensen die volledig in hun emoties vastzaten, struinde langs eettentjes en ging voelen wat goed voedsel voor mij was. Het ging om “mij” totdat ik op de laatste ochtend vroeg wakker werd en mijn tent uitstapte, ik besloot de flow van de muziek te volgen en kwam aan bij een kleinere tent waar mensen van de nacht daarvoor nog te dansen stonden. Ik kwam een jongen tegen en die nam mij mee in de energie van de dansvloer en overhandigde mij een jointje in ruil voor mijn kleurige hoedje. Ik danstte urenlang alles van mij af en ik wierp zelf mijn vestje van mijn heupen af welke ik altijd over mijn rokje heendroeg als een soort van tweede huid. Ik voelde me vrij in mijn lichaam en was een met het dansen. Toen de set klaar was besloot ik een rondje te doen. Ik voelde me vrijer dan alle dagen ervoor. Ik liep langs de laan met winkeltjes en vlak voor de afslag naar de mainstage raakte ik in paniek. De hoeveelheid mensen, de drukte, het geluid, alles was veel. Sensorisch compleet overstimulated, ik besloot te gaan liggen in een hangmat, mijn gedachtenkronkels waren intens en ik besloot om een vriendin te bellen, ik was tenslotte nog steeds alleen. De vriendin stelde me gerust, sprak tegen me, ik voelde me rustiger worden. Daarna belde ik de jonge man op waarmee ik in een halve liefdesverbinding zat en die mijn veilige baken was de afgelopen vier jaar na het opzeggen van mijn relatie, huis en baan in Amsterdam. Ook hij stelde me gerust en sprak zijn liefde voor me uit. Ik voelde me weer rustig en besloot een cadeautje te kopen voor de fijne man in Nederland.
Uiteindelijk kwam ik mijn vriendin weer tegen. We kwamen twee jongens uit Australie tegen en daar chillde we wat mee. De ene jongen had een oogje op mijn vriendin, de andere op mij. Mijn nek werd gemasseerd en ik besefte me ineens dat de spanning in mijn nek gewoon weggehaald kan worden, gooddamnit ik mag mijn eigen nek wel eens masseren, dat helpt! De laatste set ging in op de mainstage en waar ik de eerste dagen compleet om de robuuste stage heenliep liet ik me nu meevoeren door de muziek. Uiteindelijk werd ik een met de muziek, met mijn vrienden en met de mensen om mij heen. Ik lachte en straalde en voelde hoe de liefde van de mensen om mij heen terug vloeide naar mijzelf. De energie bouwde op, de vloer ging los, complete eenheid op de laatste nummers van het festival. Iedereen in hetzelfde ritme, de avond viel in, de energie van de eclipse voelbaar, een alles een. En toen daar was het: ik voelde hoe mijn lichaam vrij was, hoeveel liefde ik in mijzelf had, mijn keel opende naar de maan en ik verlostte met een schreeuw mijn nek en de spanning in mijn onderrug die er al jarenlang huistte en voelde dat het een roep was naar mijn moeder. Mijn moeder die niet hoorde dat ik verkracht werd door mijn vader. De timing van mijn schreeuw was gelijk met de laatste galmen van de DJ. Muziek uit. Bam. Terug. Ik ben in shock, wat ik net voelde is….. niet uit te drukken… in woorden, in gevoelens. Ik vertel mijn vriendin dat ik even naar het water loop. Daar zit ik en huil ik en koester ik mezelf. Ik besluit het hesje wat ik gekocht had voor mijn lief in Nederland aan te doen om mijn naakte bikini bovenlichaam te beschermen, me warmer te voelen. Mijn vriendin en de jongens komen me oppikken. Ik loop beduusd mee. Voel hoe mijn vriendin haar seksualiteit leeft. Hoe ik mijn seksualiteit niet durf te leven door het hesje van mijn lief aan te hebben. De jongen wilt dat ik mee naar zijn tent ga. Ik voel een dikke nee, echt niet! Ik wil naar mijn eigen tent en dit allemaal een plekje geven.
Meeste van de trips voelen voor mij dichterbij mijn gevoel dan ik eigenlijk hier in het nu ervaar. De flashbacks die ik op dit moment ervaar zijn best intens en blijven terugkomen. Bijvoorbeeld het hesje om mijn middel wat ik nog steeds doe als ik naar een feestje ga en wat me dan weer doet terugdenken aan het moment van afdoen van.
Mijn vraag aan jullie:
Afweging bad trip of een doorbraak in trauma inzicht in depressieve gevoelens en zoeken afgelopen jaren.
Ik ontvang graag jullie reacties."