"Hallo,
Over het onderwerp "dood" en "stress" heb ik je nog wat te vertellen en m'n hart ook. Ik ging met iemand speed snuiven voor de lol, ff weer die oude dingen voor de dag halen, gek doen met z'n twee, vet vaag en gesjeest helemaal doorgaan voor het gevoel dat je dan bereikt dat niks je meer raakt. Had ik toch niet moeten doen, kreeg de grootste hartklopping allertijden. Die bleef dus ook twee dagen aanhouden, ik werdt niet meer rustig, ik ben toen maar gaan liggen en heb me hart het werk maar laten doen, zodat ik rustig zou worden met de techniek van goede hoop.... Niet dus, ik heb vernomen van die kameraad dat in de stille kamer ineens een "plop" uit me borstkas kwam, ik was ff weg, vloog door de buurt met m'n geest en dacht nog: ik moet weer terug, verdomme,...... werdt weer wakker, me hart rustig, en toen de afzakker van weer eens een nacht en vervolgens ben ik met alle zwartheid waarmee een mens zich kan vullen nog eens heel erg bang geweest, ben toch maar naar m'n ouders gegaan en daar wat rustigheid "opgesnoven" (geen pep, maar je snapt em). Ik lag in me bed en toen ik weer helemaal klaar was voor het slapen, kreeg ik ineens een seintje bij m'n hoofd en ik voelde hoe m'n hart zich langzaam openklapte en weer de normale vorm aannam. Zo eng, maar ik leef nog en zou iemand mij kunnen vertellen of ik nu alsnog naar een dokter moet gaan? Ik kan alles nog, heb best een goede conditie, maar m'n hart heeft toch iets ervan opgelopen,.... denk ik. Als ik al iets doe voel ik al de klopping, maar ik kan best gewoon net als altijd een stuk hardlopen ofzo, geen punt. En ik hoor m'n hart sinds die nacht toch echt in m'n oren kloppen.... Is het misschien een hartklep o.i.d.?? Ik weet niet, maar ik denk toch echt dat ik iets heb overgehouden, maar voel me normaal en heb nog conditie, heel vreemd. Maar goed, ga nooit zo met speed om, ik heb het je verteld.
Greetz, Pleun."