noa91

"Hallo mensjes, ik dacht ik ga ook es even mijn verhaaltje neerzetten! Het gaat over MDMA, wat ik gister weer heb gepakt, de laatste keer daarvoor was 4 jaar geleden. Toen had ik nog blauwe mitsu's, dat ging niet lekker toen en heb eigenlijk ook nooit meer xtc gepakt. Voornamelijk op feestjes pak ik gewoon wit, alcohol en af en toe G. Gisteren was ik op een feestje en daar had ik de hele dag gedronken en wat gepunt. Maar 's avonds kreeg ik toch weer even de kriebels om een pilletje te pakken, dit heb ik dus ook gedaan. Omdat dit de laatste keer fout ging begon ik met een halve en ik moet eerlijk zeggen, na een kwartiertje voelde ik em al redelijk, heb na een half uurtje de andere halve gepakt. Toen ie erin klapte werd ik heel ff een beetje angstig.. Ofja, angstig wil ik nou ook niet zeggen maar een beetje de zenuwen omdat het zolang geleden was voor mij. Maar serieus wat ik gisteren voelde had ik zeker niet verwacht, omdat ik natuurlijk ook anders gewend was. Mijn benen waren zo licht als veertjes en de muziek nam ik helemaal in me op. Ik voelde me 20 meter groot en ik stond echt te genieten, ook al zag ik er niet zo uit haha. Op de terugweg moesten we een stukje door de bossen lopen en wauw ik vond die bomen en die lantaarnpale prachtig! Na 5 minuten wandelen begon ik plotseling over te geven, ik was totaal niet misselijk of ziek of wat dan ook maar het kwam er opeens uit. Ben hier na ook niet meer misselijk o.i.d geweest. Heb in de auto echt wel zitten trippen, wauw wat voelde ik me goed en lekker. Had wel telkens het idee dat ik teveel praatte voor de rest en ik herhaalde alles 20x maar gelukkig kon de rest er wel om lachen en vonden ze het alleen maar fijn dat ik het deze keer zo goed heb ervaren. Om half 3 vannacht was ik thuis en heb hierna niet meer geslapen, tot nu toe dus. Ben vannacht zelfs nog onder de douche gestapt en ik heb nog nooit zo'n heerlijke douche gehad, haha. Heb nergens last van en voel me kiplekker en ben ook nog steeds niet moe, maar ik ga zometeen toch maar even een poging wagen. Dit wou ik zomaar even met jullie delen! Ik ben blij dat ik het toch nog een keer heb geprobeert, want dit was een van de beste avonden uit mijn leven, niet te beschrijven hoe lekker! Groetjes en reacties zou leuk zijn"

"Hey allemaal, Probeer mijn verhaal zo kort mogelijk te houden, maar ben toch benieuwd, of iemand zich hierin herkend. Na een hele moeilijke periode, waarin ik ook ziek ben geweest, vond ik de ghb uit, dit was toen het enige wat mij 'hielp' door te gaan. Natuurlijk hartstikke dom, maar ik had eigenlijk de hoop al opgegeven, ondanks ik een prachtzoon heb, de band tussen hem en mij is onbeschrijflijk, en dit zegt ook iedereen om ons heen, school, dokters, etc. Doordat ik ziek werd, relatie over ging en even niet volledig voor hem kon zorgen,werd ik gekker dan gek. Bij een vriend gaan inwonen, maar toen hij op vakantie ging, en ik voor het eerst écht,écht alleen was, probeerde ik ghb. En zoals (helaas) velen van jullie zullen herkennen, leken mijn problemen ineens even niet ZO groot, als ze daadwerkelijk waren. Vriend kwam terug van vakantie, en ja, ik had er al gelijk last van, na een weekje zo af en toe wat ghb, ik trilde, werd niet goed, heb zelfs een psychose gehad (gevoelig hiervoor, ook dat nog). Uiteindelijk zijn mijn dierbaren er gauw achtergekomen, via mijn dokter baclofen gekregen en JA ik was er totaal vanaf. Terwijl ik dagelijks riep, dat ik niet meer wilde leven, het niet kon, ik geen moeder kon zijn, ik me schaamde, ondanks ik altijd op en top de deur uitging, sieraden, tasjes, alles er op en eraan, er was niets aan me te zien. Ah fijn, de vriend waar ik woonde, dat liep niet lekker, een boek over te schrijven wat daar is gebeurt, en dat bespaar ik. Maar na een tijd terug contact tegen mijn zin, en daar ging ik, hoplakee. Mijn zoon was toendertijd met papa op vakantie, niet bij mij laat dat duidelijk zijn. Logeerde bij mijn moeder, zij wist overal van, hoe zwaar het was etc. Het enige wat ik nog weet, ik had een flinke slok g gepakt, verdriet, kwaadheid, niets om goed te praten. Wilde gaan roken, en toen werd ik wakker, een groot wit licht. Ik wist het gelijk waar ik was, het ziekenhuis. Terwijl k voorheen ALS ik ooit outging,echt een half uur nodig had te beseffen welke dag het was, wat ik nog moest doen etc (voor velen denk ik bekend?) Mijn moeder naast mijn bed, huilend van blijdschap dat ik wakker was geworden, ik mag dus van geluk spreken dat ik dit nog kan schrijven. Er kwam een psychiater mijn kamer op, daar volgde er daarna nog 1, en ze beloofde me de maandag erop mij te contacten voor hulp, waarop ik boos zei, dat ik die grapjes wel kende, en vaker om hulp geroepen heb, maar nooit niemand die mij ECHT maar dan ook ECHT hielp. En wat denk je? Anderhalf jaar later, nog geen telefoontje van ze gehad. Ik ging naar mijn moeder, en voila ik was er vanaf, ik weet niet hoe het komt, maar de gedachte GHB te moeten gebruiken was weg, alsof ik er nooit verslaafd aan was geweest, als ik aan die tijd dacht, leek het voor mij een film, alsof ik 'iemand anders' was. En ja, dat was eigenlijk ook. Tot ik een hele tijd daarna, weer naar een oude bekende ging, mijn verhaal deed, en wat gebeurde er? Er werd, serieus, G aan geboden, ik werd razend, hoe durf je iemand die zo'n verhaal verteld, G aan te bieden? Maar na 10x aandringen, ben ik de stomme doos geweest om het toch te doen en daar ging ik dus weer. Elke dag, élke minuut van de dag, heb ik spijt gehad, er uberhaupt heen te zijn gegaan, maar ook dat ik het zelf weer ingenomen heb, terwijl het totaal uit mijn systeem was... Ik sliep niet meer, ja ik had geluk als ik 2 uur per nacht sliep. In de tussentijd is mijn leven ook een puinhoop geweest, ik ben verhuisd, zit op een plek waar ik helemaal NIET hoor als het gaat om drugs, maar ik sluit mij volledig af. Alle instanties zeggen me te willen helpen, maar zodra ik op de stoep sta, je raad het al, gebeurt er NIETS. Nu, 2 weken geleden, flinke griep. Mijn G was op, maar was TE ziek om auto te rijden, of te halen. Ik greep mijn kans en bouwde af. Nu, afgelopen vrijdag, ben ik gaan slapen en werd ik zaterdagmiddag wakker om 16u. ik ging douchen, iets eten, en ineens bedacht ik me. HUH, ik mis iets, ik heb iets, wat ik haat, NIET nodig, ik tril niet, ik voel mij niet raar. Ik kon (en kan) het zelf niet geloven, maar toch is het zo. Die avond had ik afgesproken, maar je raad het al, ik was zó moe, dat ik weer in slaap gevallen was. Afspraken die ik had, totaal voorbij geslapen. Sorry voor het hele lange verhaal, het kon nog langer, haha, maar mijn vraag is: Herkend iemand dit, die extreme vermoeidheid? Ik snap, dat mijn lijf is uitgeput, door zolang niet te slapen. Ik wil het het liefst van de daken schreeuwen, maar ik wil niet te snel juichen. Ook al is GHB iets wat ik altijd verafschuwd heb, ben totaal niet het type meisje wat dit uberhaupt zou doen, vele hebben het zelfs niet eens geloofd. Ik heb hier de meest vreselijke dingen door mee gemaakt, mensen verloren, ik wilde altijd al weg uit die 'wereld' maar ik dacht echt, echt, dat het me nooit zou lukken. En nu ik dit schrijf, heb ik de tranen in mijn ogen, dat het door het vele slapen, misschien ook het ziek zijn, mij gewoon is ontvlucht. Ik haat het spul, ik heb geen contact met NIEMAND die dit gebruikt, alleen mijn échte dierbaren wisten hiervan, omdat ik als de dood was dat ze mijn zoon zouden weghalen terwijl ik die geen seconde in gevaar heb gebracht. Velen zullen nu denken, dat 'dacht' je zelf, maar mijn moeder, zijn vader, vertrouwen mij DOOR en door. Ze hebben altijd geweten wat ik gebruikte, hoeveel. De manier van mijn doen, kijken, praten, ik zou mezelf verraden hebben als het anders was, als dat ik zei. En nu, mijn oma, mijn moeder, mijn vrienden, zeggen me elke keer, wat kijk je toch helder, je bent jezelf. En dan is het voor mij net een droom, maar ik mag hopen, dat ik mijn leven vanaf nu écht mag gaan leven... Alleen, die vermoeidheid, zo extreem. Is dit voor iemand herkenbaar? En zo ja, hebben jullie tips voor mij, want als ik ga liggen, slaap ik gerust 2 volle dagen door, maar helaas is dat in mijn levensstijl niet mogelijk, ook al wil ik niets liever. En mag ik dan ééven klagen? Haha, na dit geschreven te hebben, ben ik al moe. Ook ben ik bij mijn nieuwe huisarts geweest die mij NIET wilde doorverwijzen, omdat ik eerst afgekickt moest zijn, sorry maar is dit geen grote onzin? Je moet toch ten alle tijden gewoon geholpen worden als je aangeeft dat nodig te hebben? Ik kan hier deze week met een opgeheven hoofd wel naar toe. Maar alsnog, heb ik heel veel, maar dan ook echt een zee aan waar ik hulp bij nodig heb, zoveel dingen die gebeurd zijn, wat je bijna niet eens kunt geloven, waar ik nog echt mee worstel. Het is geweest, ja, maar ik heb daar wel hele nare herinneringen aan waar ik echt wel iets mee wil doen. En dit zijn dingen die gaan van mentaal, maar ook enorm, ENORM, fysiek... Sorry nogmaals voor het lange verhaal, maar ik weet dat ik hier eerlijke en oprechte reacties kan verwachten, en toch anoniem kan blijven. Dankjewel voor het lezen. X"

"Benzoboss zei: TL;DR? Klik om te vergroten... Mag. Wil gewoon mijn verhaal ook kwijt, is dat gek? Het is nogal wat, maar alleen serieuze lezers zullen dit snappen.."