iridescent

"Wie? - vrouw, 21 jaar Setting - Studentenkamer Dosis - 15g tampanensis truffels Twee jaar geleden heb ik voor het eerst kennis gemaakt met truffels. Ik heb toen tweemaal getript met een groep vrienden op +- 10 gram Mexicana truffels. Aangezien het al een lange tijd kriebelt besloot ik om een keer te solo trippen. Rond kwart voor 6 in de avond ben ik begonnen met het eten van de truffels. De smaak blijft toch echt de mindere kant aan de hele ervaring. Het duurde ongeveer een half uurtje voordat ik de portie naar binnen gewerkt had. Als voorwerk had ik alvast wat fijne muziek aangezet en wat mooie beelden op mijn tv laten afspelen. +- 45 minuten na het eten van de truffels begon ik de eerste effecten te voelen. Alle kleuren in mijn kamer werden dieper en intenser, met name de lamp aan het plafond (die uitstond) trok mijn aandacht. Ik kreeg heel erg het gevoel dat de lamp vriendschappelijke gevoelens voor me koesterde, en dat hij vrienden met me wilde worden. Hierna moest ik keihard lachen om mijn eigen gedachten. Het is immers maar een lamp, die heeft geen gevoelens. Ik besloot te gaan schrijven in mijn notitieboekje. Dit heb ik tijdens mijn laatste trip ook gedaan en dit beviel me erg goed. Het schrijven op papier heeft iets magisch en mijn handschrift voelt heel kunstzinnig. Ik voel me verbonden met mijn pen die over het papier heen glijdt. Terwijl ik aan het schrijven ben hoor ik dat een van mijn huisgenoten aan het koken is. Ik krijg ineens heel sterk het gevoel om naar hem toe te gaan om te kijken of zijn eten hem wel smaakt. Ik wil het moment graag met hem delen. Over-all heb ik een zeer positief gevoel en zit ik lekker in mijn eigen bubbeltje onder een dekentje op de bank. Terwijl ik notities maak kan ik de hele kamer om me heen vergeten en lijkt het alsof ik het enige ben dat zich in de ruimte bevindt. De visuals zijn vrij mild, ik moet me concentreren om ze te zien. Als ik naar de natuurbeelden staar valt het me op dat de 'motion- pictures' zijn begonnen. De sterren op het scherm twinkelen zachtjes in de lucht. Erg aangenaam om naar te kijken. 2,5 uur in de trip. Inmiddels is het half 9 en ik ben erg bezig met de tijd. Dit is een verschijnsel waar ik tijdens mijn laatste trip ook erg mee bezig was. Ik krijg altijd keuzestress rond mijn piek. Ik wil mijn gedachten schrijven, maar ik wil ook naar mijn omgeving kijken om te zien hoe mooi alles is. En dan heb ik nog niet eens tijd gehad om mijn ogen te sluiten om de closed-eyed visuals te bestuderen. Ik ben alleen maar bang dat de tijd straks voorbij is en dat het effect afneemt. Hierdoor heb ik niet het idee dat ik volledig van de trip kan genieten, aangezien ik constant het gevoel heb dat ik 'nog maar een x aantal uur heb'. Ik wil graag op meerdere plekken tegelijk zijn maar dat kan niet. 3,5 uur in de trip. De closed eyed visuals zijn erg mooi. Vooral de kleur groen komt sterk terug in alle patronen die ik zie. Om deze beelden te versterken heb ik een doekje over mijn gezicht heen gelegd. Wanneer ik met mijn handen over die doek heen ga ziet de schaduw van mijn vingers er erg cool uit. Ik vraag me af hoe dit voor een nuchter iemand eruit moet zien, vast erg komisch. Op mijn computer heb ik een foto van mijn hond geopend die achter een tennisbal aanrent. Ik zie iedere zandkorrel die omhoog spatte en het lijkt net alsof mijn hond uit het scherm komt. Heel vet, ik zie alle dimensies in de foto. Ik ben inmiddels overgestapt naar muziek via mijn oortjes. Ik vind dit toch fijner dan via een speaker. Ik schrijf in mijn notitieboekje dat ik graag iets wil proberen met sterkere visuals, deze vind ik erg mild en hadden van mij best intenser mogen zijn. 4 uur in de trip. Het is nu ongeveer 22u en ik merk dat ik duidelijk over de piek heen ben. Naar muziek luisteren is erg fijn, ik hoor ieder instrument afzonderlijk. Het lijkt wel alsof ik in de opname studio sta en ik iedere laag van de muziek die over elkaar heen geëdit is afzonderlijk kan horen. Ik merk dat ik moe begin te worden en ik besluit om de lichten uit te doen. Langzaam worden de closed-eyed visuals minder en minder. Ik val in slaap. Al met al een fijne trip met veel positieve gevoelens. Ik heb veel kunnen lachen om mezelf om de gedachtes die ik had. Mijn nuchtere ik die ergens die van binnen ziet heeft altijd de neiging om de trippende versie van mezelf uit te lachen omdat je zulke grappige, maar debiele dingen kan denken. Ergens vind ik het jammer dat het een vrij oppervlakkige trip was en dat ik geen diepzinnige gevoelens heb kunnen oproepen. De visuals waren mild en ik hoop de volgende keer een iets sterkere trip te ervaren. Voor nu was dit prima als solotrip, het is me erg bevallen en ik ga het zeker nog een keer doen. P.s. als iemand tips heeft om minder met de tijd bezig te zijn dan hoor ik deze erg graag!"

"Gisteravond samen met een goede vriend weer eens een trip gedaan. Voor mij de 7e keer. Voor hem de eerste keer. Vooraf 2 bakjes van 10 gram Space Shuttle truffels gehaald. Nu moet ik zeggen dat de smaak van truffels me dusdanig tegenstaat dat ik dit echt een van de meest vreselijke dingen ooit vind om te consumeren. 19u: Op een lege maag van ca 6 uur hebben we de truffels gegeten. In een bakje yoghurt. Vriend vond het niet vies. Ik heb ze uiteindelijk maar doorgeslikt zonder te kauwen. Vooraf had ik een aantal dingen klaargezet. Glitterpennen, papier en waterverf en fijne muziek. De setting was in mijn woonkamer. Bij goede vriend kickte het na een klein half uur al goed in. Ik bleef vooral hangen in het voorstadium. De wereld was HD maar meer ervaarde ik niet. Jammer, dacht ik nog. Om te proberen iets te voelen gingen we kleuren. Goede vriend werd bang voor de kleur zwart en zag mij compleet panisch kleuren. Dit was helemaal niet zo. Ik merkte dat hij er al dieper inzat omdat hij zei "jij weet he-lemaal wat je aan het doen bent" terwijl ik gewoon aan het kleuren was. Goede vriend was zoekende. Wist niet wat hij wilde. Er speelde bij hem ook achterdocht op. De ramen moesten dicht, de deuren ook. Maar hij had het gevoel dat hij naar buiten moest. Ik weet inmiddels van mezelf dat ik graag in mezelf keer als ik trip. Ik zat onder reen dekentje op de bank te focussen op de trip die maar niet kwam. Om 20u is onze tripsitter (mijn partner) naar boven gegaan gezien hij zag dat ik helder genoeg was om goede vriend te begeleiden. Ik bestelde eten. Om half 9 kwam de pizza en kapsalon. Ik had zo'n enorme honger en ik had al geaccepteerd dat de trip niet zou komen. Met de eerste hap pizza die ik nam, zag ik de tafel ineens klein worden. BAM ik zat erin. In een keer van niks naar de piek. Even heftig maar ik was blij. Ondertussen zat goede vriend een half voedselorgasme te krijgen van de kaas op de pizza. Ik kon alleen maar lachen. Zolang ik in de interactie met een ander zat kon ik gewoon alleen maar keihard lachen. Dat kwam echt van diep, de rem was er totaal af. Alles was grappig. Ook omdat je er toch nog een soort van helder bovenhangt en je realiseert hoe stom die situatie er nuchter uit moet zien. Goede vriend wilde ontzettend graag de trip samen beleven en wilde continue in de interactie. Ik niet. Ik wilde alleen. Ik ben onder mijn deken gaan zitten met muziek in en het was fantastisch. De deken voelde als een klein holletje dat zich warm om me heen sloeg. Het licht viel er prachtig doorheen. De muziek trilde door mijn lijf. Het is mijn vaste triplijst dus de muziek was voorspelbaar. Daardoor kon ik het tot in iedere vezel voelen. Soms luisterde ik een liedje met een beetje depressieve ondertoon. Maar dat was heerlijk. Alsof ik terug in de baarmoeder gewiegd werd op de muziek. Alles was goed. Als ik mijn ogen sloot zag ik aardig wat visuals, die heb ik in eerdere trips nooit ervaren. Maar ondanks mijn bubbel voelde ik ook dat goede vriend continue de interactie zocht. Als ik even onder mijn deken vandaan kwam kon ik weer alleen maar lachen. Goede vriend wilde continue over zijn gevoel praten. "Ik kan helemaal niet huilen" zegt hij. Maar ik kon alleen maar lachen. Dus ik riep vaak van hou op met je kwetsbaar opstellen want ik kan alleen maar keihard lachen en dat is ongepast. Maar hij bleef maar over z'n gevoel. Ik zei op een gegeven moment nog joh her lijkt wel alsof je alles aan het proberen bent om die trip naar beneden te trekken. Ik wilde gewoon mijn eigen bubbel in. Ik heb nog getwijfeld of ik mijn partner naar beneden moest halen om goede vriend te begrenzen zodat ik gewoon rustig terug in de baarmoeder kon. Rond half 10 ging ik plassen. We hebben leuk jungle behang op de wc. De wc veranderde totaal van demensie. Ik was groot en toen heel klein. Ik kon volledig in dat behang vallen. Heel leuk. Onze kameleon was ook prachtig overigens. En de lego op de planken ook. Maar ik wilde deze trip niet in de speeltuin. Ik wilde in de baarmoeder. Dus hup weer onder die deken. Ik heb best wel last gehad van goede vriend want die bleef maar aandacht vragen. Hij kon de rust niet vinden. Ik heb eruit geleerd dat ik alleen nog alleen ga trippen of met iemand van wie ik weet dat ie ook graag in zichzelf keert. Uiteindelijk was goede vriend eerder uit de trip dan ik. Toen ik rond half 2 in bed ging liggen voelde ik het nog een beetje wegebben. Uiteindelijk goed in slaap gevallen en rond 8u weer redelijk fit wakker. Mooiste momenten: wederontmoeting met mezelf. Het voelde echt als een ontmoeting met mijn trip ik. Een complete rust. De muziek zo mooi en intens. Mooie visuals. Helemaal even met mezelf. Mindere momenten: continue aandacht die beste vriend wilde waar ik niet op zat te wachten. Ik wilde gewoon met rust gelaten worden. Uiteindelijk toch een fijne trip gehad. Goede vriend verklaarde nog dat hij mij hysterisch heeft zien huilen maar dit is nooit gebeurd. Hij is randje bad gegaan maar kon zichzelf wel op de rit houden. Voel me ergens wel schuldig dat ik het niet meer samen met hem kon doen, maar ik vind in die zin kiezen voor jezelf in de trip niet verkeerd."