Triparkiet

"Eerste tripreport: 25g High Hawaiians Truffels neemt een andere wending Ik 18 en karel 20 Allebij 80kg dachten dat het een leuk plan was om samen High Hawaiians truffels te nemen om de avond wat leuker te maken. We hoopten op wat leuke visuals en een fijne sfeer. 16:00 We opende beiden ons bakje truffels en zagen er aanzienlijk tegenop om ze op te eten, aangezien we allebei niet echt goed tegen de smaak kunnen. We hebben ze goed gekauwd en weggeslikt met cola. Nadat de bakjes leeg waren, voelden we ons allebei behoorlijk misselijk. Onze magen rommelden ook de hele tijd gek. 16:30 We besloten de honden even uit te laten. Buiten probeerde ik al te kijken of ik visuals zag, maar ik zag nog niet veel. Het gras leek alleen een beetje te vibreren, en mijn buik was nog steeds goed van slag. Toen we weer binnen waren, gingen we op de bank zitten met wat muziek aan. Ik kreeg al de eerste, subtiele visuals binnen. Kleine dingen, zoals de handvatten van het dressoir, begonnen te golven. Mijn maat voelde nog niet echt wat. Hij werd toen gebeld voor zijn werk, maar hij kon echt niet weg, aangezien onze pupillen gigantisch waren en we duidelijk onder invloed waren van de truffels. 17:20 Bij mij waren de effecten nu echt goed aan het inkicken, maar bij mijn vriend nog niet echt. Ik heb eerder een slechte ervaring gehad met 4-ho-met, omdat ik 30 mg had ingenomen met een slechte mood en setting – wat erg dom was van mij. In die trip voelde het alsof ik de grip op de realiteit verloor, en ik voelde dat gevoel nu in golfjes opkomen. Hierdoor kreeg ik best de zenuwen. De visuals waren nog niet zo heftig toen we buiten liepen, maar alles leek wel in 4K kwaliteit ofzo. 17:45 We zijn weer thuis, nemen wat drinken en besluiten, ondanks dat de trip extremer begint te worden, nog een rondje te lopen zonder de honden. Ik voelde ook steeds meer dat gevoel van grip op de realiteit verdwijnen. Af en toe, als ik praatte, dacht ik na in klanken en abstracte vormen of zoiets, het was heel raar. We liepen wat door het nieuwbouwgebied van ons dorp, en toen begon het bij mijn maat ook erg in te kicken. Hij kwam amper uit zijn woorden en we lachten als twee gekken op straat. Aangekomen bij een drukke autoweg stonden we bij het stoplicht. Mijn vriend zei dat hij zich echt raar voelde en dat ik op de knop van het stoplicht moest drukken. Ik deed het en voelde me ook raar. Daarna staken we over wat behoorlijk overstimulerend was door alle geluiden en lichten van de auto's. We liepen vervolgens op een pad langs een bos. Ik merkte op dat alles heel nat en kleverig aanvoelde. Ik zei het tegen Karel en hij zei dat hij het ook voelde. Ik begon steeds meer die klanken in mijn hoofd te horen en begon het een beetje eng te vinden, omdat ik niet terug wilde naar het gevoel dat ik had met de 4-ho-met. Karel had blijkbaar een vape meegenomen en zei dat als je een hijs nam, je alle rook in je longen voelde. Ik probeerde het en het voelde funky. Daarna nam ik nog een hijs en werd ik weer heel erg misselijk. Er kwam een vrouw op ons afgelopen, dus we moesten ff locked in zijn. We groetten de vrouw netjes en liepen langs. Hopelijk zagen we er niet al te raar uit. Daarna vonden we het een slim plan om naar huis te lopen, aangezien we allebei veel te ver waren. Ik begon dat gevoel van grip op de realiteit verliezen heel sterk terug te krijgen. De enige manier om me vast te houden aan de realiteit was door de hele tijd te praten. Ik voelde me een beetje de stem van de trip. Karel gaf aan dat het hem hielp om door de trip heen te komen. 18:50 Uiteindelijk kwamen we thuis en kreeg alles een beetje een rare wending. Karel ging op de grond liggen en knuffelde met zijn hond. Ik ging op de bank liggen met een kussen tegen mijn buik omdat die nog steeds aan het borrelen was. Mijn vriend vond zijn hond irritant worden, ging op de andere bank liggen, en daar ging alles een beetje fout. We zaten net op het randje van gek worden. Ik wilde er niet tegen vechten, maar ik wilde ook niet terug naar die plek waar ik kwam door 4-ho-met. We waren zeker 20 minuten bijna stil, en de visuals waren niet mooi. Het leek alsof ik naar de wereld keek, maar niet als een mens. Ik kon objecten zoals de tv of de tafel wel zien, maar ik kon niet registreren wat het was. Het voelde ook alsof dit voor altijd zo zou zijn en ik had het in me hoofd een soort van geaccepteerd. Daarna begon ik weer te praten, omdat dat een gevoel gaf dat ik mezelf niet verloor. En het werkte. Mijn vriend kwam ook weer een beetje bij en begon langzamerhand terug te praten. We begonnen over van alles te praten, veel gevoelige onderwerpen uit ons leven en problemen die we hadden. Het voelde heel goed om mezelf open te stellen en het voelde heel veilig aan terwijl ik normaal niet zo goed over zulke dingen kan praten. het voelde heel therapeutisch. Alles begon weer minder intensief te worden, en we werden overstroomd door een enorme euforie en blijdschap, omdat we opgelucht waren dat de peak eindelijk voorbij was. We schreeuwde het bijna uit van blijdschap en opeens uit het niets terwijl allebij onze telefoons in onze jassen zaten speelde: Shine a light van The C90s door de box, het was echt magisch. daarna checkten we de tijd en zagen dat we twee uur verder waren. 20:50 We stonden van de bank en de visuals waren nog steeds aanwezig, maar nog steeds niet echt mooi. Alles leek meer op een optische illusie. We gingen naar buiten om de honden uit te laten en praatten over hoe we ons voelden tijdens de peak. We merkten al snel op dat we bijna hetzelfde hadden meegemaakt: het voelde alsof we onszelf kwijtraakten, en we zagen veel herinneringen voorbijkomen. Ik had ook een flits van hoe wij op de bank lagen en hoe raar dat eruit zou zien voor een nuchter persoon. We liepen bij de flats en alles leek heel erg ver, terwijl het best dichtbij was. Het leek oprecht alsof de flat wel 500 meter van ons verwijderd was, terwijl dat normaal misschien 50 meter was. Ook leek de hond van Karel een beetje op een hotdog. We liepen terug naar huis en besloten om weer naar buiten te gaan om fruit te halen, aangezien we nog steeds misselijk waren en graag iets fris in ons lichaam wilden hebben. We bleven de hele tijd praten over onze trip en onze vriendschap. 21:50 We kwamen aan bij de Poolse winkel, tien minuten voordat deze ging sluiten, en liepen naar achteren. Het voelde alsof de winkel veel langer was dan normaal en oneindig lang uitrekte. We vroegen aan een medewerkster waar de druiven waren, aangezien we het zelf niet konden vinden, maar ze begreep ons niet. Daarna zei ze: English? We vroegen het in het Engels, en ze snapte het nog steeds niet. We lieten uiteindelijk een foto zien en ze bracht ons naar het fruit. We hebben uiteindelijk een appel en druiven gehaald en liepen naar een bankje met mooi uitzicht op het water om het daar op te eten. We bleven nog steeds over onze ervaring praten. Dit bleven we de hele avond doen. De visuals begonnen ook weg te trekken, en na een iets te filosofisch gesprek besloten we naar huis te lopen. Thuis aangekomen, draaide Karel een pure joint terwijl ik een pizza bestelde. 22:50 We gingen naar beneden en in de tuin zitten om te roken. Een paar trekjes later werd er aangebeld, en de bezorger stond aan de deur. Karel haalde de pizza op en we gingen eten. Ik had op dit punt nog helemaal geen honger, maar ik wilde wel iets in mijn maag hebben, dus ik heb toch twee punten gegeten. 23:20 We gingen weer op de bank zitten en ik zette zo'n ruimteprojector naar het plafond aan. Karel zei dat hij heel stoned was en dat hij weer lichte visuals kreeg. Ik voelde me zelf totaal niet stoned en kreeg geen visuals meer binnen. 03:00 We hebben ongeveer drie uur gepraat en zetten daarna youtube op om video's te kijken over psychedelica, aangezien we nu nog meer erover wilden leren. We kwamen ook met het idee om nog wat eten te bestellen het werden uiteindelijk 18 chicken tenders en een hele beker saus. Het was aangekomen en we waren allebei iets te hyped om te eten. Het was echt heerlijk. Hierna gingen we naar boven om te slapen. De volgende ochtend werden we om 11:00 wakker. Ik voelde me behoorlijk brak, maar verder ging alles goed. Conclusie: We hebben veel te onserieus naar de truffels gekeken en dachten dat het alleen een leuke boost zou toevoegen aan onze dag, maar de truffels werden de dag. Ze hebben ons meegesleurd naar plekken die op dat moment eng en onveilig aanvoelden, maar als we er op terugkeken was het toch een waardevolle ervaring. We hebben er dingen van geleerd, en onze vriendschap is er een stuk sterker door geworden. Het was intens, maar uiteindelijk zeer leerzaam."