Nexigen

"Nog nooit ben ik zo dicht bij zelfmoord geweest als die nacht... Op het moment van schrijven is het tien over twaalf op een koude winternacht.. Voorwoord Het is nu Zondag nacht. Ik ben net klaar met werken en begin al redelijk moe te worden. Plotseling moet ik terug denken aan een zeer indrukwekkende trip die ik in het verleden had. Ik wou al langer een trip report schrijven, en besloot zojuist om de knoop door te hakken. Het heeft zo veel impact op mij gemaakt dat ik lang na de trip hier nog last van had. Lang heb ik het moeten verwerken voordat ik er een trip report over durfde te schrijven. Ik heb even last gehad van angst aanvallen en heb overwogen een psycholoog te bezoeken. Dit heb ik uiteindelijk niet gedaan omdat ik het toch een plaats kon geven. Nu heb ik er geen last meer van. Wel denk ik dat het mij in positieve zin heeft veranderd. Achteraf kan ik er op terug blikken als een levenservaring waar ik geen spijt van heb.. Voordat ik mijn trip in geur en kleur ga vertellen, wil ik even een ding helder hebben. Dit is een typische "bad trip" geweest en ik raad het niemand aan om mij hierin te volgen. Zorg ervoor dat je je begeeft op een comfortabele plek zodra je de trip begint. Proloog Het is al eventjes geleden, maar dit speelde zich af in de vroege zomer van 2015. Ik en een goede vriend van mij die ik in dit verhaal Bram noem, waren toe aan iets nieuws. We zaten beiden in een fase waar het geluk ons even wat minder toelachte. Beiden zochten wij iets nieuws in ons leven, iets uitdagends en leuks. Een oppepper! We zijn toen bij een smartshop geweest. De eigenaar, een heel aardig individu overigens, heeft ons wegwijs gemaakt over allerlei soorten drugs. Dit is hoe wij kennis zijn gaan maken met de magische wereld van Truffels. Hij raadde ons Chocola aan. Ook gaf hij ons vitamine pillen en wierrook mee. De eerste keer was bij Bram thuis. We namen toen 7.5g Golden Teacher . { "lightbox_close": "Close", "lightbox_next": "Next", "lightbox_previous": "Previous", "lightbox_error": "The requested content cannot be loaded. Please try again later.", "lightbox_start_slideshow": "Start slideshow", "lightbox_stop_slideshow": "Stop slideshow", "lightbox_full_screen": "Full screen", "lightbox_thumbnails": "Thumbnails", "lightbox_download": "Download", "lightbox_share": "Share", "lightbox_zoom": "Zoom", "lightbox_new_window": "New window", "lightbox_toggle_sidebar": "Toggle sidebar" } Dit was een prima trip. Onze perceptie begon enigszins te veranderen. We hadden beiden de indruk dat onze zintuigen een enorme boost kregen. Smaak werd intenser, gevoel werd heftiger, geluid werd doordringender. Geur werd sterker. En ons zicht was plotseling scherper. Alsof je opeens een detail-camera aan je lens had zitten. We hadden meer energie en wilden graag naar buiten om van de wereld te genieten. Toen zijn we rond gaan lopen en we hadden het beiden prima naar ons zin. De trip deed ongeveer 5 / 6 uur. We hebben tijdens die trip heerlijk gegeten. Ook hebben we naar muziek geluisterd wat plotseling veel mooier klonk dan normaal. Maar als ik het 'escape from reality' gehalte een cijfer zou moeten geven gaf ik het een 6. Met andere woorden : Het was leuk, alles werd intenser, maar het was niet zo heftig als dat wij in eerste instantie hadden verwacht bij het nemen van truffels. 7.5g was leuk, maar het was niet zo heftig als we hadden gedacht... Dag des oordeels.. 15g! Een paar weken later besloten we opnieuw om truffels te nemen. Deze keer kochten we twee doosjes Dolphins Delight, 15g, een doos per persoon. Het was negen uur 's avonds. Bram was van plan om eerst even bij hem thuis te blijven, maar om later naar een paar vrienden van hem te gaan die in de buurt woonden. Dat vond ik natuurlijk prima. Ik was er nog nooit geweest maar het leek mij allemaal hartstikke leuk. Dus we namen de Truffels in. Allebei 15g. Dat viel nog niet mee. Truffels hebben voor mij een hele smerige zure smaak. Ik had moeite om alles door te slikken. Toen dat eindelijk was gelukt begonnen we een beetje TV te kijken en te praten. Langzaam maar zeker begon het een klein beetje te komen. Ik zat ondertussen op mijn net nieuw gekochte Stainless Steel Apple Watch te spelen waar ik heel erg blij mee was en trots op was. Bram wou aanstalten maken om richting zijn vrienden te gaan, dus dat deden we. Ik was nog even aan het twijfelen of ik mijn Apple Watch en telefoon thuis zou laten liggen of dat ik ze mee zou nemen. Uiteindelijk heb ik ervoor gekozen alles mee te nemen. Achteraf heb ik hier enorm veel spijt van. We merkten tijdens het lopen dat de truffels flink aan begonnen te slaan. Ik hoopte vurig dat niemand het op zou merken zo in het openbaar. We passeerden een groep jongeren. Op de een of andere manier vonden wij een opmerking die zij maakten over een bepaald onderwerp waar ze het over hadden (iets met computers) ontzettend grappig en barstten in lachen uit zodra we ze volledig gepasseerd waren. We kregen een lachkick en hadden verder een glimlach van oor tot oor tijdens het lopen. Uiteindelijk waren we aangekomen. Ik groette iedereen en nam plaats op een stoel. We zaten daar met ongeveer vijf man in totaal van wat ik mij kon herinneren. Het was die dag een mooie zwoele mid-lente avond. De schemering begon licht te komen. We zaten op het balkon op de middelste verdieping van een oud maar gezellig huis. Het huis bevond zich in een relatief drukke straat midden in de stad. Je kunt het balkon vergelijken met een podium van een rockconcert met 50.000 toeschouwers. Of een apenkooi, dat was in elk geval direct hoe ik mij voelde zodra ik daar zat. Ik had het gevoel dat iedereen aan het kijken was hoe wij aan het trippen waren. Ook voelde ik mij niet helemaal op mijn gemak. Dit is natuurlijk volkomen logisch. Ik ken verder niemand en ik wist niet zo goed hoe ik mij op dat moment moest gedragen. Een van de huisgenoten van dit huis, een vriendin van Bram, had Paddenstoelen op. Voor het gemak noem ik deze vriendin even Laura. Laura zat ook al op het hoogtepunt van haar trip. Die had een tijdje geleden al paddenstoelen genomen en had het volle effect al op haar. Ik was daar alleen maar diep van onder de indruk. Ze had verscheidende 'moodswings'. De ene keer was ze vol aan het lachen. De andere keer was ze heel angstig en leek het een beetje alsof ze aan het huilen was. Bram ging bij haar zitten om haar te troosten en haar enigszins gerust te stellen. Zoiets had ik nog nooit gezien en het zorgde ervoor dat ik mij nog ongemakkelijker voelde. Zou ik dit ook gaan krijgen over een uur? Ik hoopte eerlijk gezegd van niet. Op dit punt begon ik heel erg te letten op potentiële effecten die de truffels zouden hebben. Dat in combinatie met een constant gevoel dat we werden bespied door iemand, zorgde ervoor dat ik een beetje nerveus en terughoudend werd. Onttrekking van de werkelijkheid Ondertussen begon het al redelijk donker te worden buiten. En het werd bewolkt. Ik begon nu voorbij het punt te gaan waar ik bij de vorige truffel-trip van 7.5g gebleven was. Een stukje verder van het huis staan een aantal mooie grote bomen met veel bladeren. Die waren mooi heen en weer aan het zweven. Maar deze bomen waren speciaal. Deze bomen konden namelijk ook zweven. Fase een, hallucinatie, voltooid. Ik weet niet hoe lang ik naar die bomen heb staan staren, maar het was een hele tijd. Ik kan mij nog herinneren dat er vitaminedrankjes werden rondgedeeld. Voor zover ik mij kan herinneren was dit vooral bedoeld voor Laura. Mij werd het ook aangeboden. Maar ik was eigenwijs. Ik wilde het volle effect meemaken. Wel nam ik wat water. Bij het nemen van een slok schrok ik direct van mijzelf. Tijdens het nemen van de slok voelde ik niks. Normaal voel je koude vloeistof naar binnen glijden en dat je met je mond aan het glas zit. Maar vanwege de truffels, ervoer ik dit pas twee seconden later. Ook het slikken was daardoor heel apart. Alles wat ik voelde kwam pas enige tijd later door. Je kunt het nog het beste vergelijken met onzedelijk betast worden. Als of iemand mij zat te zoenen terwijl ik helemaal geen toestemming heb gegeven! Ik vond het op dat moment wel grappig allemaal. Door naar die bomen te kijken hoefde ik ook niet veel te converseren met de mensen om mij heen. Daar was ik op dat moment ook totaal niet aan toe. En zo te merken de rest ook niet. Iedereen bekommerde zich om Laura. Ik stiekem ook wel een beetje, want ze had echt enorme stemmingswisselingen. Van de vijf op het balkon waren er dus drie aan het trippen. De andere twee waren nuchter. Ik begon deze twee mensen een beetje te zien als ondoorgrondelijke personen. Op dat moment hadden zij die aan het trippen waren een totaal andere beredeneringswijze. Zij zagen de wereld op dat moment op een andere manier dan dat wij het zagen. Ik durfde ze ook niet aan te kijken en ik vermeed oogcontact zodra iemand mij aankeek. Uiteindelijk zette een van de nog nuchtere personen muziek op. Hier sloot ik direct vrede mee. De koude oorlog was voorbij. Nu vond ik haar wel lief, want zij kon muziek opzetten. Ik zat een beetje met mijn apple watch te spelen op dat moment. Of... ik probeerde te kijken hoe laat het was, maar er klopte niks meer van de tijd mijns inziens. Mijn horloge gaf eerst 11 uur aan. En toen opeens 10.50, toen opeens 11.03. Ik weet niet goed hoe dat kan tot aan de dag van vandaag, maar klokkijken op dat moment.. ho maar. Het was op dit moment dat ik echt controle begon te verliezen over... eigenlijk alles. Op dat moment was ik heel erg mijn best aan het doen om bij te blijven met mijn gedachten, bij te blijven met mijn reukvermogen, met wat ik fysiek voelde en hoorde. Ik kon het allemaal niet zo goed meer bijbenen. Het voelde alsof ik los gewrikt werd van iets waar ik mijn hele leven al op heb moeten vertrouwen, namelijk mijn perceptie, mijn waarneming. Horen, zien voelen ruiken en proeven ging niet langer met onmiddellijke ingang. Met andere woorden, ik had moeite met de realiteit bij te houden. Tijdens mijn tevergeefse pogingen om mijn waarneming onder controle te houden was er soms een moment waarop alles heel rustig en sereen was. Waarbij het heel lekker was en vooral ook heel nieuw was, om vervolgens weer heel erg te neigen naar 'je voelen zoals je je zonder truffels voelt'. Dit is nog het beste te vergelijken met wanneer je in slaap begint te vallen. Het kan dan even voelen als of je vliegt voor een paar seconden, waarna je plotseling schrikt omdat je denkt dat je valt. Heeft iemand dat ooit gehad?. Dat was hoe het constant voelde voor mij op dat gegeven moment. Het was nu pik donker buiten. We zaten nog altijd op het balkon. Iedereen die nuchter was is naar binnen gegaan naar hun eigen kamer. We waren op dat moment met zijn drieën. Ik ben toen opgestaan van de stoel (ik kreeg last van mijn billen!) en ben toen lekker in een zitzak gaan zitten die vrij was gekomen op het moment dat de nuchtere mensen vertrokken. Toen ik eenmaal zat/lag begon ik pas goed te trippen en de effecten te merken. Iedere auto dat voorbij reed associeerde ik overigens met de politie dat ons met een arrestatie team mee zou nemen naar het bureau om daar verhoord te worden op het gebruik van truffels. Ik was op dat moment enorm aan het doemdenken en aan het paniek zaaien in mijzelf. Andere mensen hadden dit ook door dus zette ik mijzelf op dat moment op andere gedachten. Ik begon te merken dat onze gedachtes aan het synchroniseren waren. Alsof wij allemaal het zelfde dachten en voelden, een soort van hive-mind beleid. Dit merkte ik vooral toen er plotseling piano muziek op kwam. De stemming sloeg met onmiddellijke ingang om naar een trieste melancholische stemming. Bram moest op dat moment heel erg denken aan een vrouw die hij had ontmoet maar nu weg was, en miste haar op dat moment heel erg. Ook kon ik mij nog herinneren (dat was een stukje terug in de trip) dat hij bepaalde informatie wou laten zien aan mij (whatsapp gesprekken tussen hem en haar). Ik heb toen letterlijk zo nuchter mogelijk gezegd "Weet je zeker dat je dit wilt delen met mij?". Als antwoord kreeg ik "Ja. Nee... ik weet het niet". Uiteindelijk heeft hij dat maar niet gedaan. Ik denk ook niet dat ik op dat moment in staat zou zijn geweest het te kunnen lezen. Dat gaat echt vreselijk lastig met truffels! Deze melancholische stemming ging nog even door. Plotseling kwam er een gevoel door dat grotendeels gebleven is die hele nacht, namelijk dat ik moest plassen. Ik dacht continu aan plassen en alles voelde ook gewoon nat aan. Ik hoorde zelfs overal water. Ik was daar zo erg op aan het focussen dat ik continu dacht dat ik heel erg aan het huilen was, en dat ik echt nat was van de tranen en continu aan het snikken en huilen ben geweest. Terwijl dit volgens mij helemaal niet zo was. Ook dacht ik continu dat ik in mijn broek had geplast. Ik ben denk ik in een kwartier tijd vijf keer naar de wc geweest. De eerste keer moest ik inderdaad plassen, maar die andere vier keer kwam er niks uit en voelde het slechts alsof ik moest plassen. Na een tijdje in deze natte en huilerige stemming te hebben gezeten, kwamen plotseling de twee nuchtere mensen terug en brachten ons naar boven toe, met zitzak en al. Op dat moment wist ik niet zo goed waarom we naar binnen werden gebracht, maar uiteindelijk bleek het gewoon al een tijdje te motregenen. Dat verklaarde ook waarom ik continu deze natheid ervoer. Afijn, we gingen toen naar boven. Plunge into darkness Op een gegeven moment toen wij boven waren gooide ik mijn zitzak in de hoek van de kamer en ben ik gaan zitten. Het voelde voor mij heel erg als of we gingen slapen of iets dergelijks. Dus ik installeerde mij op een manier waarop ik lekker zou kunnen slapen. Dit ging echter niet zo goed. In slaap vallen met 15g truffels achter je kiezen sinds een anderhalf uur, dat zou erg knap zijn. Het was hier ergens dat de knop omsloeg nu ik er aan denk. Ergens zakte ik hier van een twijfelachtige 'good trip' naar een 'bad trip'. Zodra dit gebeurde kon ik mij nog goed herinneren dat alles in vlagen ging. Geluid ging in fragmenten en ik had geen idee wat er allemaal werd gezegd. Ik raakte op dat moment ook extreem in mijzelf gekeerd. Op dat moment paste ik helemaal in een solipsistisch wereldbeeld. Ik besta, en verder bestaat niemand. Eigenlijk ook heel erg egocentrisch. Achteraf vind ik het nogal lullig dat ik zo dacht. Op dat moment deed ik een poging tot slapen maar niemand was stil. Volgens mij heb ik een paar keer gemaand dat ik ging slapen en dat het stil moest zijn. Maar dat lukte uiteindelijk niet. Toch probeerde ik maar te slapen. Dat was het moment dat ik soms compleet de realiteit verloor. Dingen die ik dacht waren even echt als dingen die zich ook daadwerkelijk afspeelden op dat moment. En dat, was heel eng. Ik heb het volgende nog aan niemand verteld overigens, zelfs niet naar Bram. Maar op dat moment dacht ik dat we seksueel misbruikt werden. Er was nog een jongen die er bij was gekomen (ik kan mij even niet zo goed meer herinneren wanneer). Ik noem hem Bas. Later hoorde ik dat het de kamer was van Bas we op dat moment zaten. In het echt een hele aardige jongen dat geen vlieg kwaad zou doen. Maar op dat moment had ik het gevoel dat Bas misbruik maakte van het feit dat wij paddo's op hadden en dat hij ons seksueel aan het misbruiken was. Qua visie had ik deze indruk niet zo, maar qua geluid wel. Ik had constant het idee dat ik hoorde hoe Bas seks had met Bram en Laura, en soms ook met mij. Op dat moment deinsde ik steeds achteruit en ging ik in een soort van foetushouding liggen om mij te beschermen. Niet alleen het geluid deed mij dit denken, maar ook mijn gevoel. Doordat het allemaal vertraagd binnen kwam dacht ik ook continu dat ik werd gezoend. Het is achteraf te gek voor woorden. Ik ben overigens 100% hetero. En waarom ik dit soort (voor mij) verwrongen wereldbeelden had begrijp ik nog steeds niet. Later ben ik nog meerdere keren opgetrokken met Bas op een niet seksuele manier. Ook had ik een vreemde obsessie met vuur op dit moment. De 'misbruiker', Bas, zat continu met vuur te spelen en ik dacht steeds dat het complete huis in de fik zou vliegen. Dus ik riep steeds iets van "Doe nou toch eens voorzichtig met dat vuur". Ook waren ze steeds met een meid aan het praten via facetime of skype. Ik hoorde toen continu iemand de naam van die vrouw op skype roepen, (ik noem haar voor het gemak even Anna) en ik had vervolgens geen idee wie dat was. Dus ik riep steeds "Wie is toch steeds die Anna waar jullie het over hebben". Iedereen lag toen dubbel en ik voelde mij niet begrepen. Ik kon de link niet leggen. Hoe kan er een zesde persoon in deze ruimte zijn. Ik besefte totaal niet dat zoiets ook kon met skype op dat moment. Het is een beetje vergelijkbaar met een laptop laten zien aan iemand uit het jaar 1260. Anna kende ik al wel (ze woont naast Bram). Op dat moment alleen niet. Dit is ook waar mijn achtervolgingswaanzin extreme vormen aan begon te nemen. Ik was er stellig van overtuigd dat ik foto's en informatie op mijn telefoon had dat absoluut niet mocht worden gezien door iemand anders, want dat zou catastrofaal zijn. Mijn leven zou echt in negatieve zin veranderen als iemand daar ooit achter zou komen. Wat ik nou uiteindelijk dacht dat het precies was daar ben ik nooit achter gekomen. (Ik heb na de trip al mijn foto's uitvoerig bekeken, maar ik heb geen flauw idee hoe ik daar op kwam). Uiteindelijk kreeg ik het gevoel dat mensen wilden zien wat voor foto's en informatie ik op mijn telefoon had. Dus hierdoor distantieerde ik mij enorm van iedereen in die ruimte. Dit is waar mijn avontuur door het vreemde huis begon en waar ik alleen nog maar mijzelf kon vertrouwen. Ik was alleen. Wandering through nightmare town Ik ben toen naar beneden gelopen (de kamer waar wij ons in bevonden was een kamer op zolder) en wou toen op de wc zitten, want ik moest voor de zesentwintigste keer plassen dat uur. Iemand was aan het roken in de badkamer (dat trouwens direct gelinkt aan het balkon stond) dus ik kon niet naar de wc tot hij klaar was met roken. Ik kan mij nog herinneren dat ik ontzettend ging bonken op de deur want ik wou naar de wc. In het echt ben ik overigens nooit zo bot en al helemaal niet dusdanig egoïstisch. Geïrriteerd ging de jongen die aan het roken was weg. Ik ging de badkamer in en deed de deur op slot. Toen stond ik daar in de badkamer. De deur naar het balkon stond half open. Buiten regende het pijpenstelen. Het onweerde zelfs. Ik luisterde toen rustig naar het getik van de regen op het dak. Dit zou ik heerlijk hebben gevonden ware het niet dat ik op dat moment enorm aan het stressen was. Ik ging op de wc zitten en pakte mijn telefoon. In paniek probeerde ik de foto's en informatie te vinden op mijn telefoon en dat te verwijderen. Ik kreeg het amper voor elkaar om te navigeren door mijn iPhone. Vervolgens ging ik weer naar boven en begon het hele verhaal opnieuw. Ik wou slapen maar dat kon niet want er was teveel lawaai. Vervolgens dacht ik dat ik seksueel misbruikt werd dus distantieerde mij, toen schrok ik weer van het vuur en maande ik iedereen voorzichtig te zijn, en daarna dacht ik dat iemand op mijn telefoon de pincode zat te "bruteforcen" van mijn telefoon. In werkelijkheid zat hij naar een zwart scherm te kijken. Daar kwam ik later zelf ook achter. Maar op dat moment gritste ik mijn telefoon uit zijn handen en rende weer naar beneden "Ik moet naar de wc", brabbelde ik. En toen zat ik daar weer. Dit hele riedeltje heb ik denk ik zes keer gedaan. En telkens zat ik op de wc gegevens te verwijderen. Ik heb geloof ik mijn halve telefoon leeggehaald, waaronder mijn contacten, games en foto's. Telkens hoorde ik in de verte geluiden. En ik ging op geluiden af. Ik kan mij herinneren dat geluid een hele belangrijke factor speelde op dat moment. Voor mijn gevoel was dat het enige waar ik nog op kon vertrouwen. Mijn leven voelde op dat moment aan als hokjes. Ik ging van het een naar het andere hokje met geluid als rode draad door mijn leven. Mijn zicht en de rest van mijn zintuigen deden het even niet zo goed meer. Ook geluid was niet volledig betrouwbaar, want ik hoorde alleen geluid wanneer ik mij op een bepaald gebied zat te focussen. Ik besefte dus niet wanneer er iemand aan kwam of wegging. Soms stond daar dan ook opeens Bram voor mij. Die was duidelijk ook flink aan het trippen. Ik kan mij nog herinneren dat we samen door het huis heen liepen, en naar plekken gingen waar wij eigenlijk niet mochten komen, want het was gewoon niet ons huis! Zo zijn we naar de logeerkamer gegaan en naar de voor keuken gegaan. Ik kan mij nog herinneren dat Bram mij verschillende carnavals petten mutsen en hoeden opdeed terwijl ik daar helemaal in mijzelf gekeerd op een stoel zat. Ik converseerde soms wel, maar ik was vooral in mijn eigen belevingswereld. Ondertussen heb ik de halve kast aan hoeden op mijn hoofd gehad. Deze momenten samen met Bram zag ik als vlagen van een "Good trip". Op dat moment was het even leuk. Bram was de enige in dit vreemde huis met vreemde mensen die ik wel kende en vond het dan ook leuk zodra ik hem ergens alleen tegen kwam zonder de "seksueel misbruiker" of de andere mensen erbij. Ergens toen wij samen aan het lopen waren viel het woord "spinnen". Bram zei daar iets over en dat sloeg in als een bom. Wat hij verder zei heb ik niet onthouden, maar dat woord boezemt angst in zelfs als ik zo erg onder invloed ben. Ik heb altijd al een bloedhekel gehad aan spinnen. Ik kan denk ik wel stellen dat ik arachnofobie heb. Op dat moment zag ik die klote beesten overal zitten en ik werd ontzettend angstig. Bram wou vervolgens naar de kelder gaan om daar rond te hangen. Ik zat ondertussen met imaginaire spinnen te vechten en toen ik ook nog het woord kelder hoorde dacht ik "No motherfucking way dat ik daar heen ga". Ik ga NIET die kelder in. Bram ging toen wel de kelder in, en mijn avontuur vervolgde solo. Midnight Struggles Mijn spinnenfobie was maar van korte duur. Ik liep namelijk terug naar de badkamer. Het was op dat moment denk ik een uur 's nachts. Mijn telefoon was al leeg op dat moment. Mijn Apple Watch deed het nog. Ik heb toen een aantal minuten naar mijn horloge staan kijken, naar de tijd die seconde voor seconde voorbij kroop. Voor mijn gevoel deed het maar een seconde, maar plotseling was ook mijn Apple Watch leeg, of in elk geval in power safe mode. Wel kon ik de tijd nog zien. Ik ben toen weer naar boven gegaan om te kijken of de situatie al een beetje veranderd was. Het was op dat moment wel rustiger. Iedereen was een beetje zijn eigen ding aan het doen en eigenlijk was het toen best wel relaxed. Ik kan mij herinneren dat Bram de gekste dingen zat te tekenen en uit te schrijven op papier. Later hebben we daar nog een keer naar gekeken (na de trip) en er bleken uiteindelijk allemaal behoorlijk diepzinnige teksten op te staan. Wat de rest deed kan ik mij niet goed meer herinneren. Mijn herinneringen zijn vooral rond mijzelf en een beetje rond Bram gefocussed die nacht. Onbekende en enge dingen sloot ik duidelijk af. Ik ging toen voor de zoveelste keer naar beneden om in mijn eentje in de badkamer te zitten. Het moet op dat moment ongeveer 2 uur 's nachts zijn geweest (denk ik). Dit was het moment waar geluid minder sterk een invloed werd op mij, maar waar ik opeens ontzettend begon te hallucineren. Mijn horloge die had ik op dat moment niet meer om. Ik wist ook niet waar die was gebleven en mijn telefoon was ook weg. Die twee elektronische apparaten waren de enige twee dingen die mij een beetje bij de realiteit aan het houden waren. Dat waren mijn bakens van licht. En nu waren ze weg! Op dat moment brak het gevaarlijke stuk aan. Ik weet niet of het kwam doordat ik plotseling zonder mijn Apple Watch en mijn Telefoon zat, of dat de drugs gewoon een omwenteling maakte naar hallucineren, maar op dat moment begon ik van alles te zien. Ik ging op een stoel zitten in de badkamer, en sloot mijn ogen. Ik hoorde de regen tikken, en begon heel hard na te denken over de situatie. Op dat moment had ik even een 'helder' moment. Wat gebeurde er nou met mij, wat was er nou in godsnaam aan de hand. Waarom bonkt mij hart zo erg. Mijn hart.... bonkt.... wat heb ik gedaan. Waarom bonkt mijn hart zo. Later heb ik op mijn Apple Watch mijn hartslag bekeken en constateerde dat ik soms wel een hartslag had van 160 - 180. Op de momenten dat ik hem om had dan... En dit is waar misschien wel het interessantste stuk aanbreekt in mijn trip report. Ik ga het zo goed mogelijk onder woorden proberen te brengen. Ik hoop dat het lukt. Het kan dus allemaal een beetje vaag en onduidelijk zijn. Am I dreaming? Dit is waar ik totaal geen besef van tijd meer had. Tijd was niet langer een factor waar ik mij aan kon binden. Ik had niks meer om mij bij de realiteit te houden. Vanaf nu schoot ik voor langere tijden los van de Realiteit. Sterker nog, ik vond hem pas terug een geruime tijd na het einde van mijn trip. Achteraf is dit ontzettend eng en is dit echt iets wat je MOET vermijden tijdens het nemen van truffels wanneer je trip bad is. Dit is zelfs een escalerende bad trip geweest. Als niemand mij in de gaten had gehouden was er een zeer waarschijnlijke kans geweest dat ik dit niet meer had kunnen navertellen. Als je in deze staat beland, moet je eigenlijk een vitamine pil naar binnen gedrukt krijgen en vast worden gehouden tot je weer bij zinnen bent. Maar goed, we gaan verder. Ik zat toen heel erg te denken aan mijn bonkende hart. Hier een letterlijk stukje van mijn gedachtegang op dat moment: --- Zou iemand mijn telefoon hebben en zou iemand het hebben gezien wat er op mijn telefoon staat en Is mijn leven nu voorbij? Of zou er iets zijn voorgevallen wat ik mij op dit moment niet kan herinneren en bonkt mij hart daarom zo erg? In elk geval is er iets gebeurd wat niet meer om te keren is. Of.. het is nog niet gebeurd, maar het gaat nog gebeuren en ik zit nu in een soort van pre-mentale pauze waarin ik kan nadenken over wat voor iets vreselijks ik heb gedaan en kan ik ieder moment terug de realiteit in worden gegooid en bevind ik mij in een verschrikkelijke situatie. --- De momenten daarna, probeerde ik dus in mijn 'droomwereld' te blijven om maar niet de realiteit onder ogen te hoeven komen. Want daar kan ik nu niet meer heen... dat is echt vreselijk. Ik heb wel zoiets ergs gedaan dat ik mijn leven lang de gevangenis in moet. Ik ben toen weer de badkamer uitgestapt en wilde ik naar boven lopen. Plotseling merkte ik dat mijn sokken nat waren. Kennelijk heb ik even buiten gestaan in de regen en ben ik daar nog wat wezen nadenken. Ik was uiteindelijk klets nat. Boven aangekomen had ik echt de indruk dat ik geen vrije wil meer had. Want ik dacht al iets heel ergs te hebben gedaan waar gewoon geen ontkomen aan was. Ik dacht dat wat er nu allemaal ging gebeuren een soort van 'rewind' in mijn hoofd was op wat er allemaal is gebeurd voordat het noodlot was toegeslagen. Op dat moment ging ik mij bewust anders gedragen. Ik wou proberen om deze verschrikkelijke 'toekomst' toch nog aan de passen door mij nu plotseling anders te gaan gedragen dan normaal. In principe was ik dingen aan het proberen. Want het maakte allemaal niet meer uit toch? Stel ik zou plotseling Laura zoenen, dat maakt toch niks uit nu? Of stel ik zou plotseling iemand heel hard slaan, of het huis in de fik zetten. Het was toch al te laat. En ik heb het ook echt allemaal geprobeerd. Natuurlijk net voordat ik ook daadwerkelijk iemand zou slaan zoenen of in deb rand zou steken, werd ik door mijzelf gestopt. Waarschijnlijk de grens van mijn eigen moralen. Mijn eigen referentiekader. Dat, en waarschijnlijk ook de reacties van anderen die het zagen gebeuren. "Ehh, Wat doe jij nou ?". Toch dacht ik dat het allemaal uiteindelijk niet meer uit zou maken. Ik ben toen wederom weer naar de badkamer gelopen om nog eens goed na te denken over de situatie. Het was inmiddels iets van half 3. Het was wat minder hard gaan regenen. Ik ben toen naar buiten gelopen (het balkon op) en ben toen naar buiten staan kijken. Daar ben ik weer gaan nadenken... "Dus wat er zich nu allemaal afspeelt... dat is niet echt", dacht ik. "Ik zal een 'fast forward' doen en zal straks geboeid in een detentie cel zitten, wachtende op mijn vonnis. En dat dacht ik op het moment ook echt. Als alles toch niks meer uitmaakte, dan heb ik ook niks meer nodig. En op dat moment pakte ik mijn sleutelbos uit mijn broekzak. Daar zaten de huissleutels van mijn studentenkamer aan, en die van de garage van het ouderlijk huis om binnen te komen. Die gooide ik vervolgens op de straat, een meter of zes naar beneden. Daarna deed ik mijn ring af en smeet die met volle kracht de straat over tegen een huis aan, aan de andere kant van de straat. Die ketste tegen de muur en kwam ergens tot stilstand. Vervolgens was mijn T-shirt aan de beurt. Die heb ik ook ergens heen gegooid, en mijn sokken ook. Want die had ik ook niet meer nodig vond ik. Toen kwamen mijn telefoon en mijn Apple Watch aan bod. Mijn telefoon kon ik niet zo snel vinden want die was ik kwijt. Gek genoeg had ik mijn Apple Watch wel weer om mijn pols zitten. Ik maakte hem los en en was van plan die ook vol tegen de muur aan te smijten tot ik mij plotseling bedacht. Op de een of andere manier koos ik ervoor om dit toch maar niet te doen. Ik had een stukje realiteit terug gevonden. Dit drong aan op een nieuwe 'nadenk sessie'. Ondertussen kletterde de regen op het balkon. Vervolgens ging ik weer nadenken. "Wat als ik nou droom? Als ik straks wakker ben is er misschien wel helemaal niks meer aan de hand en komt het allemaal goed". Het leven gaat dan gewoon weer door zoals je het altijd hebt ervaren. Heb je soms dat wanneer een droom eng is en dat je achterna gezeten word door een monster, dat je dan jezelf maar gewoon laat pakken zodat de droom over is en je wakker wordt? Want dat was wat ik op dat moment dacht. In dit geval geen monster, maar wel een balkon dat een aantal meters boven de grond zat met de harde stoep als ondergrond. Ik dacht, "als ik mij nou naar beneden laat vallen en ik kom met mijn hoofd op de stenen terecht, zou ik dan wakker worden?". Ik stond op dat moment al met een been over de muur van het balkon, toen ik plotseling terug werd getrokken door iemand. Ik dacht eerst dat het Bram was, maar het was iemand die ik niet kende maar wel in dit huis woonde. "Don't do that" zei hij. En vervolgens liep hij van mij weg en begon te roken. Het was inmiddels al gestopt met regenen. Ik weet niet hoe lang ik daar verbaasd heb gestaan, maar uiteindelijk was hij ook weer naar binnen gegaan. Toen ben ik ook maar weer naar binnen gegaan, zonder sokken, zonder T-shirt, geen sleutels en geen ring meer. Mijn schoenen stonden ook nog buiten. Ik zocht nog steeds naar een manier om uit deze droom te stappen toen ik daar Bram weer tegen kwam. Die was naar de badkamer gelopen om te plassen. "We zitten allemaal boven zei hij, kom je ook?". En toen ben ik maar weer naar boven gegaan. Nog steeds was ik in de veronderstelling dat ik ieder moment kon terugspringen naar de werkelijkheid en dat alles compleet geëscaleerd zou zijn. Eenmaal boven (dat duurde namelijk even) was Bram ook weer boven. Volgens mij heeft hij mij uiteindelijk naar boven staan duwen van wat ik mij kan herinneren. Ik had totaal geen energie meer in mijn lichaam en ik voelde mij machteloos, angstig en voor nuchtere begrippen, suïcidaal. Aftermath Vanaf daar kan ik mij niet zo heel goed herinneren wat er gebeurde. Alleen in vlagen. Ik herinner mij dat ik op bed ben gaan liggen in de kamer van Bas. Dat was een groot kingsize bed waar inmiddels al drie andere mensen op lagen te slapen. Buiten regende het weer flink. Iedereen was vredig aan het slapen en het was aangenaam donker in de kamer. Dit vond ik een prettig moment. Het seksuele misbruik dat zogenaamd plaats had gevonden was ik op dat moment ook totaal vergeten. Ik ben nog wat gaan praten met Bram. Ik kan mij nog herinneren dat ik wel dertig keer Bram heb geroepen, als of ik dacht dat hij er niet meer was. Ik zat ook naar mijn sleutels te zoeken en ik zocht mijn telefoon. Het was op dit moment dat ik merkte dat er echt grote gaten in mijn geheugen zaten. Veel kon ik mij op dat moment niet meer herinneren, zelfs dingen die nog maar heel kort geleden gebeurd waren. En ik wist ook niet zo goed meer wat er nou wel echt gebeurd was en wat er nou niet echt gebeurd was. Wat fantaseerde ik? En wat gebeurde er wel echt? De intensiteit van de truffels begon hier af te nemen. Het was ook all iets van 4 uur 's nachts. Wel kan ik mij herinneren dat ik meerdere malen dacht dat wat er nu gebeurde niet echt was. Dus ik heb Bram toen op meerdere manieren benaderd. De ene keer zei ik bijvoorbeeld ja waar ik normaal nee zou zeggen, of ik deed bewust iets heel raars om een reactie uit te lokken, om te kijken wat er dan zou gebeuren. Ik dacht ook ieder moment dat er ik uit dit rustige moment zou worden gerukt om vervolgens weer midden in de stress en tirannie te zitten waar ik een anderhalf uur geleden in zat, maar dat gebeurde niet. Ook had ik de indruk dat ik gebeurtenissen kon sturen met mijn gedachten. Ik kon zelf opmaken wat er ging gebeuren en hoe mensen gingen reageren. Alsof ik een regisseur was met ingehuurde acteurs, in mijn eigen levenslijn. De truffels waren absoluut aan het afzwakken in effect, maar ik was nog steeds compleet van de kaart. Uiteindelijk, ergens rond 5 / half 6 in de ochtend stond Bram opeens op en zei "Kom mee, we gaan nu weg!". Toen gingen wij naar beneden en moest ik bekennen dat ik de helft van mijn kleren en accessoires kwijt was. Mijn horloge was weer verdwenen, mijn telefoon was nog steeds weg. En ik wist niet waar ze waren. Bram heeft mij toen naar beneden getrokken en heeft mij daar, in de badkamer de allesomvattende en bevrijdende vitamine pil gegeven. Vanaf dat moment kon ik concluderen dat dit het einde van mijn trip was. Alleen... zo voelde het niet. Ik nam die pil, en was volledig nuchter. Ik verwachtte dat ik plotseling naar de juiste en huidige wereld zou worden ge-teleporteerd, met de juiste realiteit. Niks veranderde! Ik had nog steeds het gevoel dat wat er op dit moment gebeurde niet echt was. Terwijl al mijn zintuigen weer werkte naar behoren. Ik voelde dingen op de momenten dat je ze hoort te voelen, mijn reukvermogen was terug, geluiden zaten weer op zijn plek, ik zag alles weer goed. Op de momenten dat je dingen hoort waar te nemen nam ik ze ook weer waar. Maar toch kon ik mij de helft niet herinneren van wat er was gebeurd en had ik de indruk dat ik aan het dromen was. Verslagen zocht ik mijn schoenen op, vond Bram mijn Apple Watch terug en tevens mijn telefoon, deed ik mijn doorweekte sokken aan en ben ik naar beneden gelopen de tuin in. Toen ben ik naar buiten gegaan ,de straat op gelopen, en ben ik tegen het muurtje aan gaan zitten om nog eens even na te denken en helemaal op te klaren van deze bijzonder indrukwekkende nacht. Plotseling zag ik in de verte iets vreemds glinsteren. "What the fuck?!, dat zijn mijn sleutels". En op dat moment ging ik ook naar mijn ring zoeken. Die heb ik overigens, zelfs met de hulp van Bram tot op de dag van vandaag nog niet terug gevonden. Op DAT moment pas, kwam ik tot de conclusie dat ik uit de trip was en dat dit gewoon weer het echte leven was. Dat moest wel, want ik zag daar verdorie mijn sleutels liggen. Ik kan mij herinneren dat ik eerst dacht die toch niet meer nodig te hebben omdat ik in de verkeerde realiteit zat. Niet dus! Deze is echt!. Niks droom, ik liep echt zo dwaas rond. Al die vage alternatieve benaderingsmanieren die ik probeerde bij mensen om reacties uit te lokken, dat is ook allemaal echt gebeurd. Ik besefte mij opeens weer waar ik mij bevond en dat dit de realiteit was. En DAT, is heel eng. Om dat moment was ik totaal ontregeld en schaamde mij diep voor mijn gedrag. Al heeft niemand (onder invloed) dit echt onthouden of ervaren als iets raars. Erachter komen dat de huidige realiteit de juiste realiteit is terwijl je bij bewust zijn dacht dat je droomde, dat is super vreemd. Ik was daar dan ook ontzettend van onder de indruk. Ik dacht echt vanaf dat ik mijn schoenen aan het pakken was na de pil, dat alles wat ik nu waarnam nog steeds een product was van mijn eigen verbeelding, in principe net als in een droom. Niets was minder waar. Terwijl ik eerst mijn ring naar beneden smeet in de veronderstelling dat het toch niet echt was, zat ik een paar uur later tevergeefs en uit frustratie te zoeken naar die zelfde ring. Dat is hoe gek het kan gaan met truffels. Uiteindelijk heb ik mijn T-shirt en ook mijn ring niet meer kunnen vinden. We besloten later wel terug te komen. Het was een uur of 6 in de ochtend en we liepen terug naar Bram's huis. Hoe Bram zich op dat moment precies voelde weet ik niet. Maar wat mij betreft, ik was ontzettend gedesoriënteerd. Totaal verward en ik zat vast tussen twee werkelijkheden. De trip was over, maar het had zo'n impact op mij achtergelaten dat ik het even weer op een rijtje moest krijgen. Een nacht slaap zou het weer goed maken. Bij Bram thuis aangekomen heb ik wat vruchtensap gepakt en wat chocola. En toen zijn wij na een beetje te hebben gepraat maar gaan slapen. Ik heb echt nog nooit zulke lekkere vruchtensap en chocolade gehad in mijn leven. Op dit punt van schrijven van mijn trip report (half vijf in de nacht), ben ik naar bed gegaan en in slaap gevallen. Nu rond kwart over twaalf, ben ik weer verder gegaan met schrijven. Nawoord Deze trip is en zal mij altijd bijblijven als een van de meest indrukwekkende nachten die ik ooit heb gehad. En ja, ik ben nog maagd . Dit is achteraf dus een erg gevaarlijke trip geweest voor mij. Qua fysieke toestand had dit heel slecht voor mij af kunnen lopen. Qua mentale toestand heb ik er ook schade aan overgehouden. De realiteitsconflicten beschouw ik als een levensles. De angstaanvallen daarentegen had ik liever niet gehad. Al heb ik die nu niet meer en valt het allemaal wel mee. Materiële schade heb ik ook ondervonden. Mijn ring is kwijt en heb ik niet terug kunnen vinden. Al met al kijk ik er wel met een glimlach op terug en ben ik blij dat ik het heb meegemaakt. Maar of ik dit een tweede keer zou doen? Nee, dat niet. Het was super leuk een keer mee te hebben gemaakt, maar de volgende keer wil ik echt op een plek zijn waar ik mij op mijn gemak voel en met mensen die ik al wat langer ken. Wel ben ik er qua persoonlijkheid anders op geworden. Ik heb de indruk dat ik het leven nu wat meer met een korreltje zou neem. Dat deed ik al, maar nu nog meer. Ik vind het allemaal best en zie wel wat er verder nog gebeurt in mijn leven . Ook waardeer ik het leven nu nog meer dan dat ik al deed. Voordat je er besef in hebt, kan het namelijk voorbij zijn.. Mijn recommandaties Ter afsluiting van deze trip wil ik nog wel een paar dingen meegeven aan nieuwe, en bestaande gebruikers van truffels. Wees niet ontmoedigd in het nemen van Truffels door mijn trip report. Ik zat met 15g truffels op in een vreemd huis met vreemde mensen om mij heen, buiten op een balkon waar iedereen mee kon genieten van onze trip. Dit is ongeveer de slechtste setting dat mogelijk is tijdens het hebben van een trip. Ook raad ik verder niemand aan 15g te nemen. Zelf doe ik het in elk geval niet meer. Voor mij is dit teveel. Het gevoel is te sterk en de gevolgen van het bad trippen op 15g kunnen catastrofaal zijn. Gebruik alleen 15g als je al meerdere trips achter de rug hebt en niet zoals ik, slechts 7.5g. Truffels kunnen heel leuk zijn, dat is ook de reden dat ik dit rapport ben begonnen met een eerdere trip van mij dat wel leuk was. Ook na deze trip van 15 gram heb ik nog een keer een trip gehad van 10 gram. Die was een stuk leuker. Wel merkte ik dat het soms voelde alsof ik terug schoot naar een bad trip. En ook de geveoelens van naar de WC gaan had ik daar heel erg. Maar met 10 gram heb je het allemaal nog redelijk onder controle en zat nu bij mensen die ik al wat beter kende in een kamer waar ik al veel bekender was. Meer dan 10 gram doe ik zelf in elk geval nooit weer. Met dit gezegd te hebben, beëindig ik mijn trip report. Ik hoop dat je het leuk vond dit te lezen. Ik vind het altijd leuk om reacties te krijgen, zowel positief als constructief! Hebben jullie ook ooit zoiets meegemaakt zoals mijn trip? Het is nu zondag kwart voor twee 's middags en ik druk op de "Bevestig" knop nadat ik het hele rapport nog eens heb gelezen en taalfoutjes heb verminderd. Iedereen nog een fijne middag gewenst!, Met vriendelijke groet, Nexigen."