"Bedankt voor je openheid, ondanks dat er al goede adviezen zijn gegeven hoop ik dat mijn eigen inzichten iets kunnen toevoegen/ verbeteren aan je situatie. (op geen enkele manier wil ik mijn mening opdringen, doe er dus iets mee als je het zelf nuttig vindt, uiteraard zijn dit persoonlijke inzichten, voor professionele adviezen kun je het beste toch even naar een praktisch ingestelde psycholoog die ervaring heeft met cognitieve gedragstherapie/ PTSS/ angststoornissen)
De uitspraak; "Als je eenmaal het gezicht van gekte hebt gezien, zul je die nooit meer vergeten." triggerde mijn reactie, aangezien ik 21 jaar geleden (in mijn gabber jaren) bijna een identieke uitspraak deed. (en dit door mijn omgeving niet werd begrepen, en ik kon het destijds eerlijk gezegd eigenlijk niet goed onder woorden brengen)
Aangezien het nu alweer 21 jaar geleden is, kan ik hier met meer afstand naar kijken en inmiddels begrijp ik beter waarom ik dit zei en wat dit voor mij betekende.
Mijn reactie
In eerste instantie denk ik dat je, zoals je zelf al noemde, een trauma hebt opgelopen door je ervaring. Door dit trauma en de intensiteit van de ervaring heb je nu enkele angsten en enkele ongezonde copingstrategieën ontwikkeld. (vermijden van mensen, PEP/ Morfine, zwart/ wit denken; (Goed, ik zal nooit meer een normaal leven leiden/ Daarnaast had ik plannen en dromen, die nu allemaal dood zijn)
Daarnaast heb je gelukkig ook enkele gezonde copingstrategieën ontdekt; structuur, geestelijk actief zijn, beweging, gezond eten.
Ik denk dat het normaal is dat je naast gezonde- ook ongezonde copingstrategieën hebt ontwikkeld, je brein zoekt oplossingen voor problemen en het niet meer uit jezelf kunnen connecten met anderen maakt dat je mensen gaat vermijden, oncontroleerbare angstige situaties maken dat je jezelf wilt verdoven en als je weinig nieuwe leuke ervaringen hebt dan ben je uiteraard niet positief over je toekomst en heb je (vaak onterecht) het idee dat dit onoverkomelijk zo zal blijven.
Je hoeft jezelf dit dus niet kwalijk te nemen, maar het is denk ik wel van belang dat je oplossingsgericht aan ongezonde copingstrategieën blijft werken, aangezien ongezonde copingstrategieën angst, eenzaamheid en depressie bevorderen.
Stap 1. is, denk ik, om met een professional bv door cognitieve gedragstherapie aan je angsten te werken zodat je hier niet dagelijks mee bezig bent, hier niet constant controle op probeert uit te oefenen (waarschijnlijk voed je hiermee onbewust je angst) en je uiteindelijk door angsten/ paniekaanvallen overweldigd wordt. Dit probleem zal door het bespreekbaar te maken en door controle los te laten waarschijnlijk uiteindelijk, door afnemende emotionele intensiteit, met de tijd verdwijnen. Daarnaast zul je meer zelfvertrouwen krijgen om met anderen nieuwe leuke ervaringen te creëren, en daardoor nieuwe plannen en dromen te ontwikkelen. (een goed boek voor inzicht over hoe de samenwerking tussen angst en je amygdala de werking van je pre-frontale cortex (hogere hersenfuncties; bv geheugen, maar ook sociale interactie!) lam legt is, vind ik, "Sociale Intelligentie" van Daniel Goleman.
Stap 2. Betekenis vinden in ervaringen (meer filosofisch van aard, verstandig om eerst stap 1 te nemen!)
Wat doet de paddenstoel (Psilocybe) eigenlijk?
Zoals je aangaf was je intentie om een recreatieve paddenstoelentrip te maken, deze viel helaas vele maken zwaarder uit. De paddenstoel is bij een kleine dosis een grappige aangelegenheid, bij een zware dosis is het een krachtig, niet te onderschatten instrument om social constructs (https://en.wikipedia.org/wiki/Social_constructionism) bloot te leggen en systematisch af te breken.
Zelf ben ik hoogbegaafdheid en heb door deze "afwijking" en vrijdenkende achtergrond enige ervaring met het in kaart brengen en afbreken van social constructs. (en ben ervaringsdeskundige in het voelen van verwijdering en eenzaamheid in de interactie met de wereld (in groepen/ familie/ vrienden/ school/ werk))
Tijdens jouw mislukte trip ben je, voor jouw achtergrond en fase in het leven, te ver gegaan, en heb je teveel lagen van je realiteit (social constructs) afgebroken en heb je deze niet via catharsis (nieuwe inzichten) kunnen vereenzelvigen. Dit is niet een onveranderlijke eindstatus, maar maakt dat je nieuwe realiteit verwarrend en niet goed door je bewuste te accepteren is. (ik vermoed dat dit existentiële angsten en vragen oplevert, welke door een ongecontroleerde interne dialoog (en overactieve amygdala en stresshormonen) nieuwe angst/ paniek aanjaagt om de volgende keer de controle te verliezen etc)
"Als je eenmaal het gezicht van gekte hebt gezien, zul je die nooit meer vergeten."
Deze uitspraak is, wat mij betreft, een andere manier om te zeggen, wat je hebt gezien kun je niet meer ONTzien.
MAAR je kunt wel de betekenis van wat je hebt gezien veranderen. In jouw geval kun je, wanneer je je angsten eenmaal de baas bent, werken aan het plaatsen van je ervaring in een voor jou, goed te dragen, nieuwe realiteit.
Als je inzoomt op jouw bovenstaande uitspraak, is het, om de emotionele intensiteit van je situatie wat minder te maken en de volgende stap naar zingeving te nemen, goed om voor jezelf te onderzoeken wat je precies met deze gekte bedoelt. Het zou zo maar kunnen zijn dat hetgeen je gekte noemt een oud filosofisch inzicht is, wat je gewoon niet kan plaatsen. Enkele probing questions:
- Is deze definitie van gekte het afbreken van teveel social constructs zodat de wereld nu op een ongeorganiseerd samenraapsel van (sociale) regels lijkt? Voel je je toeschouwer van het leven in plaats van een deelnemer en kost het jou tijdelijk veel moeite en energie om deze regels uit jezelf (dus zonder automatische piloot) te hanteren? Realiseer je je hierdoor dat 'de realiteit' niet bestaat en dat realiteit een relatief begrip is en voor iedereen iets anders betekent? (inzicht Plato: https://en.wikipedia.org/wiki/Allegory_of_the_Cave
- Is je angst dat je deze sociale regels nooit meer goed (op de automatische piloot) onder de knie krijgt? Of zul je dit, zoals je als kind dat ook ooit hebt geleerd, jezelf door oefening en discipline weer eigen kunnen maken zonder in paniek te raken? (ik denk het tweede
- Is deze definitie van gekte het filosofische inzicht dat je in essentie echt alleen bent en niemand je ooit volledig zal begrijpen? (inzichten nihilisme: https://nl.wikipedia.org/wiki/Nihilisme_(filosofie)
- Is deze definitie van gekte het ervaren van een ego-death en de realisatie dat het "zelf" een illusie is? (inzichten Anatta: https://en.wikipedia.org/wiki/Anatta)
- Stel dat je, zoals je eerder noemde, (1 of meerdere van) bovenstaande betekenissen/ inzichten nooit meer zult vergeten, is dat erg? Waarom is dat erg?
- Kan het ook iets moois zijn, getuigen van inzicht, groei? Wat bieden deze diepe inzichten je, hoe kun je dit positief interpreteren? Maken deze inzichten je uiteindelijk niet uniek, authentieker als mens, bewuster levend, op zoek naar 'echte' ervaringen en omgang met 'echte' mensen, minder verslavingsgevoelig, vergevingsgezinder, minder zoekend naar directe behoeftebevrediging, rustiger (minder adhd), meer zelf-geaccepteerd, berustend, gedisciplineerd, geestelijk en fysiek gezonder dan voor je slechte trip?
De theoretische achtergronden van dit spanningsveld (social constructionism versus je eigen waarneming van de realiteit), overkomen van bijbehorende obstakels, persoonlijkheidsontwikkeling en zingeving wordt, mijn inziens, begrijpelijk uitgelegd in de geniale boeken; "Theory of positive disintegration" van psycholoog Dabrowsky en "Searching for meaning" van psycholoog James Webb. Deze boeken gaan voornamelijk over intellectuele en emotionele "overexcitebilities" die voor verschillende stadia van persoonlijke desintegratie zorgen. Dit kan gepaard gaan met gevoelens van vervreemding, maar door 'zelf-actualisatie' uiteindelijk resulteren in zelf-acceptatie, berusting, authenticiteit en gevoelens van verbondenheid met de wereld. (https://nl.wikipedia.org/wiki/Theorie_van_positieve_desintegratie)
Ook wanneer je weinig interesse in dit thema hebt, dan kan het wel interessant zijn om hier meer over te lezen.
Wellicht heeft de psilocybe bij jou "overexcitebilities" getriggerd wat je met te weinig achtergrondkennis onvoorbereid met deze redelijk complexe materie in aanraking heeft gebracht.
De volgende documentaire kan (als het niet te zweverig voor je is, het is overigens geen meditatie) interessant zijn om op een toegankelijke manier je nieuwe inzichten een plaats te geven
Persoonlijk vind ik de ervaring die je hebt opgedaan en de manier waarop je verantwoordelijkheid voor je eigen acties neemt getuigen van een persoonlijke kracht die je in de toekomst via (vrijwilligers?)werk goed kan
gebruiken om anderen te helpen, bijvoorbeeld in de verslavings- of schuldproblematiek of jeugdzorg.
Na je verhaal te hebben gelezen heb ik er vertrouwen in dat je met discipline en hulp van een professional je weg wel zult vinden en je hier waarschijnlijk krachtiger en als authentieker mens uitkomt dan je VOOR het voorval was.
Even een muziekaal steuntje in de rug door een muziekclip van Enigma:
Duckly, ik wens je veel succes met je herstel!
Martin"