"Het is al best een tijd terug dat ik voor het eerst LSD heb genomen, maar ik zit er nog steeds mee. Ik heb regelmatig flashbacks als ik in mijn bed lig, zonder licht en afleiding (zoals een boek of tv). Ik hoop dat mijn geheugen nog goed is, en ik denk dat ik de negatieve momenten meer heb onthouden dan de positieve, maar ik zal mijn best doen.
Afijn. Ik was met mijn vriendin, en goede vriend van me met redelijk wat ervaring met tripmiddelen. We begonnen de avond om 23:00 uur ofzo met wat XTC pillen. Na een half uurtje begonnen ze lekker hard in te slaan. Ik had al ervaring met XTC, dus dat was allemaal hartstikke leuk. Eerst even lekker in de jacuzzi gezeten, heerlijk die bubbels. Nadat we eruit zijn gekomen was het even wat minder, maar na nog een half pilletje kwam het weer lekker op gang en heb ik me een poosje vermaakt met mijn vriendin in d'r moeders bed. :P
Rond 03:00 uur ofzo, ik weet het niet meer precies, begon de XTC uit te werken en bood mijn vriend mij een half zegeltje LSD aan.
Voordat ik hieraan begon had ik al het idee dat ik niet helemaal gezond ben in mijn hoofd. Ik zou mezelf nog het beste kunnen beschrijven als psychotisch, sociopatisch, of schizofrenisch. Tegen de tijd dat dit allemaal gebeurde dacht ik daar absoluut niet aan. Ik denk dat dat een fout was. Ik kon moeilijk nee zeggen. Na een half uur of drie kwartier merkte ik dat als ik met mijn ogen knipperden ik erna even een flits van licht zag. Het begint te werken. Langzaam beginnen dood normale voorwerpen een stuk interessanter te worden. De muren voelden raar, en er begonnen allemaal patroontjes te verschijnen. Het leek allemaal zo levendig. Zo vrolijk, zo kleurrijk. Ik ging op bed liggen en ik heb een poos lopen staren naar een klok, en een paar Disney sneeuwbollen, die bijna tot leven kwamen. Het was inmiddels al bijna 05:00 en het begon licht te worden, en ik vond LSD wel leuk. Mijn vriend bood aan om naar een andere vriend toe te gaan om meer LSD te halen.
We gingen fietsen, en buiten vond ik het al helemaal geweldig. Ik kon de wolken vormen met mijn gedachten en mijn handen. Ik liet Pokemon's tevoorschijn komen in de lucht. Prachtig. Als ik mijn best deed kon ik het fietspad voor mij een andere vorm geven, of laten lijken alsof het oneindig lang door ging. Eenmaal aangekomen bij het huis hebben we nog een paar zegeltjes meegenomen, en een vriendin die daar toevallig ook was en zich verveelde. Ik had terplekke nog een zegeltje genomen en we fietsden terug. Eenmaal terug knipten we een zegeltje door de helft en nam ik nog een halve. Toen begon het allemaal intenser te worden.
Ik ging naar beneden om wat water te halen, en onderweg naar beneden werd het hele huis (dat normaal witte muren heeft) een soort canvas waar ik helemaal mee los kon gaan. Beneden lag er een zilveren fruitschaal op tafel. De schaal had de vorm van een soort spiraal, maar was toch ook weer rond. Als ik hem rond draaide in mijn handen leek het net alsof ik het kon buigen. Ik vond het wel leuk dus die nam ik weer mee naar boven. Daar ging ik op het bed zitten, legde de schaal op de grond, en draaide die rond met mijn vinger. Hierdoor werd alles intenser. Ik ging achterover op het bed liggen en zag een soort disco licht patroon door de hele kamer gaan. Het pulseerde vanuit een bepaald punt. Langzaam aan werd ik steeds dieper in de balken van het dak getrokken, tot ik er gewoon helemaal in verdween.
Vanaf dit punt weet ik het zelf ook niet echt meer. Ik had geen idee meer waar ik was. Ik kan het alleen maar beschrijven alsof mijn hoofd door een andere dimensie zweefde, en ik het van buitenaf zag. Ik was in een andere wereld. In het begin was het vooral eng, en heel erg alien. Het was de eerste keer dat ik tripmiddelen gebruikte. Daarvoor alleen XTC, speed, alcohol en 1 keertje coke. Ik probeerde mezelf ervan te overtuigen dat er helemaal niks aan de hand was, maar mijn stemming sloeg continu om. Het ene moment was ik in de hemel, het andere moment dacht ik dat ik dood ging. Mijn vriendin heeft helemaal geen ervaring met dit soort dingen en weet eigenlijk niet hoe ze op dat soort momenten moest reageren. Ze dacht dat het fout met me ging en vroeg dingen aan me als: 'Gaat het wel goed met je?' Waardoor ik ging twijfelen of het wel goed met me ging. Op een gegeven moment dacht ik echt dat ik dood was. Weg. Ik zat in een strijd met mezelf. Ik probeerde mezelf wijs te maken dat alles goed ging terwijl ik van binnen dacht dat ik helemaal verkeerd bezig was. Niet iets goeds. Ik probeerde te denken aan dingen waar ik blij van word. Ik kon helemaal niks bedenken.
Ik zat in een achtbaan. Mijn vriendin was inmiddels aardig nuchter, en maakte zich geen zorgen meer om me. In plaats daarvan vond ze het grappig. Ze zat te giechelen samen met een andere vriendin. Hierdoor voelde ik me nog meer alleen. Ik moest even weg, naar de WC. Ik liep van de trap af, ging naar de WC pot. Ik stond daar maar, en ik kon helemaal niet plassen. Denk dat dat nog door de XTC was. Ik keek in de pot en die leek steeds dieper te worden. Ik deed mijn ogen dicht, en weer open, en opeens was de WC omgetoverd tot een strand. Erg zomers. Ik strompelde de trap op. En ik ging op bed liggen en naar de TV kijken. Ik kreeg ondertussen een massage van mijn vriendin. TMF stond op volgens mij, en ik ging helemaal op in de videoclips. Ik was steeds even terug in de kamer, en dan weer weg. Ik had in ieder geval een anker gevonden, waardoor ik weer terug kon komen in de realiteit als ik wegslipte, mijn vriendin.
We zijn naar mijn vriendin d'r moeders kamer toe gegaan, en daar op bed gaan liggen. Ik zag haar ouder worden in mijn handen, en weg rimpelen. Daarna leek het alsof we een oud getrouwd stelletje waren, terwijl ze zat te breien op bed. Ik denk dat dat iets is waar ik bang voor ben, dat ik dat niet wil. Ik schrok er in ieder geval van, en daarna kwam het 'hoogtepunt'. Eenmaal terug boven begon alles duister te worden, en eng. Mijn vriend was een bloeddorstige clown geworden. Mijn vriendin kon ik niet eens meer zien. Mijn handen en armen begonnen open te splijten, wonden ontstonden en haren groeiden. Wratten, puisten, ik voelde alles. Het leek alsof ik een weerwolf werd. Mijn vriend begon mij voor de grap te slaan met een kussen, en ik hem terug. Langzaam aan veranderde het kussen in een bijl, en toen stopte ik met slaan. Ik dacht dat ik gek werd. De kamer begon te trillen, en open te splijten. Er kwam vuur uit de grond en het leek alsof ik in de hel zat. Het voelde alsof ik aan alle kanten in elkaar werd gedrukt. Al mijn vrienden begonnen weg te smelten tot er alleen een plasje over was. Daarna werden ze oud, en kregen ze wratten. Die bleven groeien tot ze ontploften. Ze gingen keer op keer allemaal dood. Keer op keer. Het leek een eeuwigheid te duren. Ik voelde me alleen, in een woestijn.
Toen had ik er genoeg van. Ik gaf me er helemaal aan over. Het kon mij allemaal niks meer schelen. Het maakte me niet meer uit of er iets mis ging en ik iemand verwonde. Ik wilde dit niet meer. Toen begon het allemaal weer leuk te worden. Ik zweefde over een grasveld, en lande weer op het bed. Er verschijnt een rammelaar boven me bed, van licht. Ik zit in een wieg. Ik ben een baby. Ik voelde me herboren. Ik voelde me super, alsof ik de wereld aan kon. Alsof al mijn problemen opgelost waren. Alles werd vrolijker, met nog af en toe een flits van dood en verderf, als ik over iets negatiefs dacht. Ik zag mijn vrienden met afro's op rollerskates, in een 70's kamer. Tof. Ik zag alles veranderen naar lichtpuntjes, met een zwarte achtergrond. Het begon uit te werken. Ik wist weer waar ik was. In hetzelfde bed, ik was nergens heen gegaan, maar toch overal. Het was inmiddels alweer middag, en mijn vrienden waren uitgeput en in slaap gevallen. Ik ging lekker onder de douche staan, een heerlijk koude douch. Patroontjes tekenen op de wanden met mijn gedachten. Vervolgens heb ik 3 uur op het balkon gezeten, uitgekeken naar grasvelden, waar nog steeds allemaal patronen in zaten.
Dat is het meeste wat ik me nog kan herinneren. Het was alweer een paar maanden terug, dus het meeste ben ik vergeten. Een paar weken later nam ik een keer XTC met mijn vriendin en dat ging in het begin prima. Toen sloeg opeens de stemming om en begon ik dingen te zien. Ik dacht dat ik flashbacks had. Ik masseerde mijn vriendin en terwijl ze omkeek naar me veranderde d'r gezicht in iets engs, iets vies. Ik heb me er wel over heen gezet.
Daarna heb ik er een poos geen last meer van gehad. Totdat we een keer een paar feesten op een rij hadden en ik 2 nachten niet had geslapen (speed). Ik lag in hetzelfde bed te slapen als waar ik toen had getript en ik begon weer dingen te zien. Dingen te voelen. Ik dacht dat ik nooit uit de trip was ontsnapt, en dat alles nep was. Dat ik in een droomwereld leef.
Ik kijk nu heel anders tegen het leven, en mezelf aan. Het lijkt alsof niks me nu nog iets kan schelen, zolang ik op het huidige moment maar plezier heb, ongeacht de gevolgen voor wie dan ook. Dat had ik ervoor ook al, maar in mindere mate. Ik voel me apart, alleen. Ik moet constant bezig zijn anders word ik gek. Ik heb meer last van moordneigingen dan ooit. Als er ook maar iets gebeurt wat me niet aanstaat word ik gigantisch boos en aggresief van binnen. Ik kan me (nog) wel inhouden. Maar als ik dan alleen ben moet ik het kwijt. Dan sla ik tegen muren totdat mijn knokkels open liggen en moet ik de volgende dag aan mijn vriendin uitleggen wat de rode plekken op mijn muren zijn.Ik had van al deze dingen al last voor de trip. Het werd gestaag erger en het lijkt alsof deze trip het naar een ander niveau heeft getilt.
Het is een beetje geschreven zoals ik er toen over dacht. Ik denk nu niet meer zo over mezelf. Nu, een paar maanden later. Ben ik best blij dat ik het heb gedaan. Ik heb een boel geleerd over mezelf, en ik ben een stuk zekerder over mezelf. Ik denk dat ik het nog wel een keertje ga doen. Het was gewoon zo interessant. Ik beschouw het ook niet echt als een 'bad-trip'. Meer als echte zelfreflectie."