Laden...
Geregistreerd lid
Nog geen onderwerpen gestart.
"Dank voor alle reacties. Het helpt enorm om jullie verhalen en inzichten te lezen. buddha31 zei: Oprechte vraag maar waarom wonen jullie nog samen als er ook kinderen in het spel zijn? Ik zou alleen al voor de kinderen hem apart laten wonen. Klik om te vergroten... Ik snap je vraag, want gebruiken met kinderen in de buurt is onacceptabel. Ik heb hem toen ook weggestuurd en hij heeft tijdelijk bij zijn ouders gewoond. Zolang hij actief gebruikt, kan hij hier niet zijn. Dat begrijpt hij en hij is inmiddels ook gestopt met alle zooi, hij blowt alleen nog wel. PsyTekz zei: Ik spreek als exverslaafde met een gezin. Hij moet gewoon willen veranderen. Duidelijk maken dat die het echt moet aanpakken en niet enkel als hij in begeleiding of opname gaat. Je gezin voorop plaatsen en als de situatie niet beter wordt moet hij maar ergens anders gaan logeren. Iemand die echt wil stoppen met gebruik voor zijn gezin doet dat gewoon. Je kan niet in die vicieuze cirkel blijven hangen. Ofwel verandert er iets anders stop het dat moet klaar en duidelijk zijn. Hij kan niet blijven gebruiken en jouw en je kinderen meetrekken in die neerwaartse spiraal. Kan hij niet meteen in een korte crisisopname? Waar een wil is is een weg. Klik om te vergroten... Hij wil niets liever dan stoppen en hulp. We zijn momenteel nog steeds in afwachting van een opname. De verzekering doet moeilijk dus het duurt langer dan de bedoeling was. buddha31 zei: Zie je het zitten om alleen met je kinderen te wonen? Ik denk dat je nu al vader en moeder bent en als hij weggaat je het niet nog zwaarder krijgt. Juist andersom. Klik om te vergroten... Ja en nee. Ergens kan ik niet wachten tot hij weg is en in de kliniek zit, dan heb ik rust. Dan pas kan ik echt loskomen van hem en zijn verslaving en me helemaal focussen op mezelf en de kinderen. Tegelijkertijd zie ik er ook wel tegenop om echt helemaal alleen te zijn met de kinderen. We hadden de zorg en opvang voor hun altijd perfect op elkaar afgestemd, dat valt dan echt helemaal weg en dat is niet alleen lastig op te lossen, maar ook gewoon heel pijnlijk."
"Druktemaker zei: Dat laatste komt goed! Er komt zoveel rust in huis, dat alleen al maakt alles dragelijker. Je vindt je weg wel. Ik snap overigens je onzekerheden hoor, je weet niet hoe het er uit komt te zien. Klik om te vergroten... Dat geloof ik gelijk, verlang ook zo naar die rust. Maar het is wel lastig te accepteren dat het hele beeld dat ik voor ogen had weg is. Druktemaker zei: Ik weet overigens niet bij welke verslavingszorg hij aangemeld is, maar waar de mijne aangemeld staat maakt er een potje van. Waar eerst alles geregeld was, hebben zij nu ineens dingen aangepast waardoor ik hem eind deze week weer retourgestuurd krijg tot hij aan de beurt is. Dit vraagt wederom weer vanuit mijn kant dat ik meebeweeg. Ik gun hem ook het beste, dus ga hier wel in mee (hier kan hij overigens ook niets aan doen). Hij zou in behandeling gaan voor verslaving en gedragsproblematiek en vanuit daar op een ander adres wonen, maar dit is nu dus allemaal vertraagd. Met zijn autisme gun ik het hem niet dat hij continue van plek moet wisselen, de situatie en de afstand van het gezin is al een grote high five in zijn gezicht. Hier heb je waarschijnlijk niet tot bijna geen boodschap aan, maar houd er rekening mee dat verslavingszorg niet altijd kijkt naar belang van het gehele gezin. Klik om te vergroten... Jeetje lastige situatie. Als je op wat voor manier ook hulp nodig hebt, kom je er pas achter wat een zooitje het overal eigenlijk is. Ben nu wel benieuwd om welke organisatie het bij jullie gaat. Mijn vriend zit bij Solutions."
"Meis zei: Hard… om te horen… maar het is wel waar ja… 😞 Klik om te vergroten... Het is heel hard en confronterend he.. Maar wat de anderen ook zeggen, jij kan hem niet helpen, je kan alleen jezelf helpen. En het is een proces om op het punt te komen dat je beseft dat je los moet laten."
"Hallo allemaal, Ik ben nieuw hier en ben op zoek naar advies, een hart onder de riem en mogelijk lotgenoten? Mijn vriend is verslaafd aan benzo's, wiet, en coke. Daarnaast zijn ook 3 cmc en alcohol een probleem en ben ik erachter gekomen dat hij ook meerdere keren truffels heeft genomen en van plan was ketamine te bestellen. Hij wil hulp, zijn ook in afwachting van een opname in een kliniek, maar in de tussentijd loopt het thuis alles behalve lekker en wordt het gebruik van kwaad tot erger. We hebben 2 kleine kindjes en ik voel me een slechte moeder omdat hij hier nog woont. Tegelijkertijd wil ik hem niet op straat zetten, want dat wordt zijn dood. Daar ben ik sowieso al bang voor omdat hij ook anti depressiva slikt en alles bij elkaar natuurlijk behoorlijk riskant is. Ik vraag me soms (eigenlijk heel vaak) af of het allemaal nog wel zin heeft. Gaat dit ooit goed komen, met hem, met ons? Ik ervaar weinig steun vanuit zijn familie, er wordt niet echt aan mij gedacht. Zij zitten er door heen en laten mij aan mijn lot over met onze kinderen. Alsof ik er niet door heen zit, ik ben ten einde raad. Ik weet dat er hulpgroepen zijn voor naasten, maar kan hierin niet echt vinden wat ik zoek. Ik zou zo graag in contact komen met iemand die snapt hoe ik me voel. En dan ook echt snapt, en niet in de zin van ik kan me voorstellen blablabla. Zijn hier toevallig mensen met een verslaafde partner?"