"Bij deze wens ik enkel een situatie te vertellen die op dit ogenblik heel ECHT en REEËL aanwezig is mijn leven en waarvan ik denk, dat het een probleem aan het worden is, en weet ik, (als ik eerlijk ben met mezelf) de oplossing reeds ... maar toch negeer ik ze.
Eerst en vooral wil ik te vertellen dat, sinds C in mijn leven is gekomen (5 maand terug), ik zeker heb ingezien,... dat het belangrijk is, om héél eerlijk te "zijn" en te "blijven" met jezelf, en te weten wanneer je excuses aan het maken bent om je gedrag en beslissingen te rechtvaardigen.
Tot zover...MAAR...
Ik ben iemand die 'deze' zaken altijd heb vermeden en ontweken...simpelweg uit angst en opvoeding en weet ni waarom...
Nu is het mijn leven gekomen op een moment dat alles vrij goed ging en stabiel was... Een vriend van me kwam er mee af en vroeg me of ik het erg vond als hij een lijntje legde bij me thuis om zich beter te voelen na de breuk met zijn vriendin.
Geen probleem,... ik vertrouwde hem en kon het gerust aan om dit eens te zien. Het kwam zelf niet in me op om het zelf te testen...
Ik ben namelijk iemand die al vrij veel heeft meegemaakt en sinds zijn 16de naar de diepere zin van het leven zoekt. omwille van gebeurtenissen en toestanden die vragen om antwoorden. Dan begin je te lezen,...waarom mensen bepaalde dingen aantrekken en andere niet, waarom er zaken zijn in je leven en hoe je ze aantrekt, en waarom ze hier zijn ? Ik ben iemand die op zoek is naar een bewust en begrijpbaar leven. Of het mogelijk is of niet,...wil ik tussen in houden,...
Om even verder te gaan met het verhaal,...
Hij kwam bij me binnen,... mijn 4-jaar jongere broer was op bezoek,...
ik had zowiezo een angstig gevoel en was vrij zeker van mezelf dat ik hiet niet wou testen uit angst om dood te gaan of mijn lichaam niet meer onder controle te hebben. Ik ben zelf zo'n hypochonder (=bij de minste onaardigheid, onmiddelijk aan een ernstige kwaal en/of ziekte denken en de dood), dat ik zelf met weed voorzichtig ben omdat ik niet hou van de lichaamlijke gevoelens die je ervan krijgt, dus C was zeker geen optie...
Maar toch kwam het ogenblik dat mijn kleinere broer het wou doen... ik liet hem in zijn ervaring en keuze, en hoopte stiekem dat hij me gerust zou stellen en ik geruster werd en de moed vond om toch eens iets te doen dat buiten mijn kennis en wil over controle heerste.
En ja hoor... hij deed het en ik zag hoe leuk hij het vond en hoe beheerst hij was, hoe duidelijk hij zijn gevoelens en gedachten kon formuleren enz.
Ik was op zoek naar meer vertrouwen en antwoorden, en op dat ogenblik heb ik toegegeven en was mijn eerste keer geen fictie meer. Het is gebleven bij 2 kleine lijntjes.
Het viel zalig mee... echt !
Dagen en een paar weken gingen voorbij en het was zo leuk om dit niet echt meer te willen,... dat ik er toch nog eens achter gevraagd heb en het nog eens wou doen uit vertrouwen dit in de hand te hebben.
Maar nu 5 maand later,... heb ik het met beide broers en diezelfde vriend bijna wekelijks gedaan.
Verschillende keren diepe gesprekken gehad over vriendschap en C, over het leven, over het gebruik C .... en dergelijke.
Ik ben op een punt dat ik het niet hoef als deze mensen er niet zijn, als ze mij niet bellen, of er over beginnen,...
Ik heb een nummer om er aan te geraken,... maar als niemand opduikt waar het allemaal oorspronkelijk meer begonnen is dan hoef ik het niet en ga ik er zelf niet om.
Enkel,...
Wanneer we eraan beginnen, en na 1gr. met drie of twee gedaan te hebben... alles verdeeld en ieder gaat naar huis en ik blijf alleen bij me thuis .
Er ligt dan nog wat bij me... dan kan ik NIET stoppen tot het op is, en als het niet te laat is bel ik zelf de dealer om nog eentje te gaan halen.
Vervolgens bel ik naar het werk want ben de dag erna mezelf toch helemaal kwijt en heb ik me niet in de hand... ten gevolge van niet slapen.
Ik ben mensen aan het mijden omwille van schuld en niet weten hoe te gedragen...
Ik weet wat te doen... maar waarom doe ik het niet.
Ik kan C het best omschrijven als, verlijdelijk lekker, doodseng maar zo toegangelijk en verlossend, haat en liefde...blablabla...
Ik ben totaal niet labiel of depri ofzo ... ik weet wat ik aan het doen ben... maar kan NIET NEE zeggen als het voor de hand ligt, of wil ik in wezen niet 'NEE' zeggen ? Is er een onbewuste drang om ons leven tot het uiterste te drijven of wat is het ?
Ik ga zeker komende dagen een beslissing moeten maken,... maar moet ik daarom breken met deze mensen ? ik heb hun verteld wat er in me omgaat... maar ze blijven komen.
Jullie bevindingen graag ..."