GHB verslaving partner

Ik hoop het echt, en wat SanneBanne zegt denk dat dat wel een goed plan zou zijn, want als je kinderen er ook aan lijden is niet best,

Jeetje zeg. Wat een rot situatie. Mijn advies gaat allicht hard zijn maar als er kinderen in het spel zijn die er duidelijk ook onder te lijden hebben kan je als moeder eigenlijk maar één ding doen, en dat is wegwezen. Pak je kinderen en ga weg. Of hij ooit van zijn probleem gaat afkomen is op dit moment niet eens aan de orde, want hij denkt nog steeds dat hij het zelf kan en ziet de mate van zijn verslaving nog voor geen centimeter in. Bereid jezelf goed voor, zorg dat hij niets merkt, maak gebruik van alle beschikbare hulpinstanties, en maak dat je wegkomt met je kinderen. Het klinkt als een vreselijk onveilige situatie.

Kikemoes zei:

Wat een heftig verhaal, ik heb er geen antwoord op zo, het enige wat ik wil zeggen is sterkte en hoop dat het goed komt

Klik om te vergroten...

Dankjewel! Lief! Dat hoop ik nou ook... maar is hoop genoeg?

SanneBanne zei:

Jeetje zeg. Wat een rot situatie. Mijn advies gaat allicht hard zijn maar als er kinderen in het spel zijn die er duidelijk ook onder te lijden hebben kan je als moeder eigenlijk maar één ding doen, en dat is wegwezen. Pak je kinderen en ga weg. Of hij ooit van zijn probleem gaat afkomen is op dit moment niet eens aan de orde, want hij denkt nog steeds dat hij het zelf kan en ziet de mate van zijn verslaving nog voor geen centimeter in. Bereid jezelf goed voor, zorg dat hij niets merkt, maak gebruik van alle beschikbare hulpinstanties, en maak dat je wegkomt met je kinderen. Het klinkt als een vreselijk onveilige situatie.

Klik om te vergroten...

Dankjewel voor je reactie! Wat je zegt is wat constant door mijn hoofd gaat. Ik moet wegwezen samen met de smurfen, deze situatie is niet goed. Maar dat is makkelijker gezegd dan gedaan. Ten eerste krijg ik de dreigementen dat er ongelukken gaan gebeuren als ik zoiets doe. Ik kan ook niet zomaar ergens heen.. kinderen zitten op school, ik kan niet zomaar de stad verlaten om naar naaste familie te gaan. Daarom incasseer ik al jaren...maar het houdt een keer op. Ik zit gevangen in deze situatie en probeer het beste ervan te maken maar dat is verdomd moeilijk. Ik ben metaal helemaal op en weet niet meer wat ik moet doen...

Kikemoes zei:

Ik hoop het echt, en wat SanneBanne zegt denk dat dat wel een goed plan zou zijn, want als je kinderen er ook aan lijden is niet best,

Klik om te vergroten...

Ik weet het! Zij mogen er niet onder lijden. Nooit!

Ik heb deze links voor je gevonden.

https://mens-en-samenleving.infonu.nl/sociaal/154992-weggaan-uit-een-gewelddadige-relatie.html

https://www.huiselijkgeweld.nl/orga...voor-wie-hulp-biedt/hulpverlening/steunpunten

En ja, wat jij meemaakt, is wel degelijk geweld. Ik hoop dat je er iets aan hebt.

Beste leden,

Ik ben Nien en ben na wat googelen op deze site terecht gekomen.

Ik heb inmiddels al eea gelezen maar zou graag mijn eigen ervaring met jullie delen om nu eindelijk eens tot een oplossing te komen; in eerste instantie voor mijn kinderen en ik. Hopelijk op termijn voor mijn partner en de vader van mijn kinderen.

Kort door de bocht; mijn partner is verslaafd aan ghb en weed (hetgeen hij al 20 jaar doet). Vooral dat eerste heeft mijn en mijn kinderen ons leven behoorlijk beïnvloed -stuk gemaakt- en dat gebeurt nog steeds. Hoe dit ooit is begonnen: mijn partner en ik zijn een periode van 2 jaar uit elkaar geweest (na 13 jaar samen) maar nu sinds een jaar wonen we weer bij elkaar in één huis. In die periode van 2 jaar heeft hij het zwaar gehad (ik ook, vergis je niet) maar hij is destijds begonnen met dagelijks gebruik van ghb. Ghb was ons niet onbekend. Wij hebben dit gezamenlijk tijdens uitgaan en op avondjes met vrienden ontdekt. Voor mij is dit altijd een soort van delicatesse geweest; soms in de weekenden. En nu inmiddels al jaren niet meer gebruikt. Mijn partner is hier in een moeilijke periode verder meegegaan. Hij heeft uiteindelijk het punt bereikt waarin hij dat dagelijks doet en wel om de zoveel uur. Op zijn werk ook tijdens vergaderingen in een flesje jus d'orange... Vele gesprekken hebben wij gehad; hij ziet het licht, dit kan niet zo verder claimt hij. Helaas zijn wij nu 3 jaar verder en heeft het licht hem nog niet bereikt kennelijk. En helaas... Er gaan perioden voorbij waarbij het lijkt dat het goed gaat maar helaas moet ik hem dan weer betrappen op een leugen en het tegendeel. Van zwaar out gaan, liegen en bedriegen, kinderen die mij berichten sturen dat ze bang voor hem zijn want papa doet raar. Het houdt niet op. Ik kan blijven praten, op mijn kop staan, op zijn verantwoordelijkheden aanspreken, het risico enz enz. Ik moet elke weer ervaren dat de ghb de overhand heeft genomen. Meerdere malen betrap ik hem, terwijl hij stellig roept niks (meer) te doen. Maar desondanks toch je partner keer op keer weer spastisch op de bank aan te treffen omdat je van boven hoort dat hij ligt te kreunen en te schelden, dit heeft nu echt zijn tol geëist. Ik ga er emotioneel aan onder door. Ik ga kapot hieraan. Zijn woede elke dag naar mij toe, zijn emotionele chantage, zijn scheldpartijen naar mij toe want ik ben die domme egoïstische kuth... Hij wijst constant zijn vinger naar mij; ik ben de boosdoener door mijn gedrag naar hem en niet hij. Het moet stoppen maar met een gezin met kinderen is dit niet simpelweg vertrekken. Ik sta in zijn schaduw, zijn houding en zijn wil is wet. Hij dreigt mij stuk te maken als ik dit wereldkundig maak, scheldt en verdraait de hele situatie. Ondanks dat alles in mij schreeuwt hier moet je samen met de kinderen uit, ga weg, voel ik mij gevangen. Hij wilt geen hulp, hij kan het echt wel zelf. Dit roept hij inmiddels al jaren... Ik hoop hier hulp te vinden, tips om mijzelf weer sterk te maken want ik trek dit niet meer!! Alvast bedankt voor jullie reactie!

Wat een heftig verhaal, ik heb er geen antwoord op zo, het enige wat ik wil zeggen is sterkte en hoop dat het goed komt