Afkicken - oorzaak of gevolg

Hallo allemaal,

Ik ben ruim een jaar verslaafd geweest aan gbl o.a. om paniekaanvallen te voorkomen. Afbouwen lukte steeds niet, omdat ik terugviel in angstige gedachten. Toen ik laatst een keer echt bereid was te minderen kwamen de paniekaanvallen ook terug.

Nadat een therapeut me daarvan afhielp (in 1 sessie, vraag niet hoe), kon ik afbouwen en stoppen. Ik gebruikte sederende doses zonder een high te willen dus dat ging ook binnen een week, zo laag was m'n gebruik.

In dit hele proces viel me op hoe de reguliere zorg - huisarts en verslavingszorg - hiermee omgingen. Ik heb het even niet over inhoudelijke dingen, al dan niet hebben van kennis, al dan niet adequaat antwoorden op mijn vragen etc.

Wat me opvalt is de route; eerst van de fysieke verslaving af, dan werken aan de onderliggende problematiek. Terwijl ik eigenlijk best vaak hoor of lees dat je niet van verslaving afkomt zonder de oorzaak aan te pakken. Ooit ook een TED-talk over gezien, kan m niet meer terugvinden zo snel. Maar de logica ervan... ik vond het meteen de normaalste zaak van de wereld om het zo te doen.

Ik vraag me af waarom verslavingszorg niet standaard zo werkt. Er zijn vast hele goede klinieken en het is denk ik ook een beetje geluk hebben met de verhouding tussen helper en geholpene, er zijn ook vast verschillen in aanpak per kliniek en per hulpverlener. Er zijn vast succesverhalen.

Maar ik lees vooral faalverhalen - en dan bedoel ik falende zorg, geen falende verslaafden, of liever, de verslaafde faalt (o.a.) door falende zorg. Veel terugval na afkicken omdat de oorzaak niet weg is, bijvoorbeeld. Of een mindset in de kliniek met zoveel oordeel en negativiteit dat je er eigenlijk niet door geholpen wordt. Deze gedachte komt steeds in me op... "Jij, verslaafde, zit fout en bent dom/lui, en wij, de Zorg, zijn jouw redders, en waag het niet op onze stoel te gaan zitten". Iemand die afkickt is succes van de kliniek, iemand die blijft gebruiken of thuis terugvalt is het falen van zichzelf. Dat KAN niet de bedoeling zijn. Maar dit is wat ik veel, heel veel hoor en lees.

Zou het niet beter zijn standaard te kijken naar de oorzaak vóór het gevolg? Kan niet altijd, maar wordt het wel standaard als optie onderzocht en zo nee, waarom niet? Zo ja, krijgt de hulpvrager dan ook tools in handen of moet z/hij het maar zelf een beetje uitzoeken, in elk geval tijdens de lange wachttijden? Is daarna een uur per week praten genoeg om alle shit, waarmee een mens kan lopen, op te ruimen?

Kan zijn dat ik gewoon de mazzel had de juiste therapeut te treffen en laag te doseren... Hoe zit dit, wat zijn jullie ervaringen?

Matt

Nee ze hebben gelijk.
Ja je moet de oorzaak aanpakken om je geestelijke verslaving aan te pakken.
Maar van heleboel soorten drugs word je ziek als je stopt, van wat grieperig tot insulten en zelfs de dood.

De oorzaak aanpakken doet medisch dus niets voor je.
Jij hebt zo te lezen geen fysieke verslaving gehad(dat als je niet gebruikt heel ziek word)
Daarom eerst fysiek afkicken en nuchter zijn en daarna de rest.

Als je zware afkickklachten hebt ben je ook niet in staat aan jezelf te werken.

Zolang je de middelen blijft gebruiken waar je verslaafd aan bent kun je niet het onderliggende probleem oplossen. Als je onder invloed bent werkt je kop anders. Ik denk dat men daarom liever wil dat je eerst stopt voor je jezelf mentaal gaat aanpakken. Een verslaafd brein denkt niet helder.