#1
Heel gaaf geschreven! Ik werd helemaal meegenomen in de trip ondanks ik nog nooit ketamine heb gebruikt.
Duikbeest, zwart gat en onze moeder (Ketamine)
5 antwoorden
2 weergaven
18-5-2026
#2
Duikbeest, zwart gat en onze moeder
Het geluid wat ik hoor leidt de golven in de ruimte. Als een dirigent speelt ze met mijn zintuigen, waardoor mijn visie tolt op de maat van de paukeslagen. De zangerige stem van onze moeder lijkt uit een andere dimensie te komen, maar ze is bij ons. Op haar duikbeest begeleidt ze ons en de muziek.
Ik lijk in een kamer te zijn. Alleen. De kamer lijkt ook alleen te zijn. Het is mij en de kamer. Het voelt als een droom, maar ik ben klaarwakker.
Hoe, wie, wat, waar?
Drug: Ketamine
Personen: 2 (ikzelf en een vriendin)
Sitter(s): Geen
Locatie: De woonkamer van ons huis
Inrichting: We zaten op een matras op de grond. Hier en daar wat kaarsjes, gedempt licht en een Ambilight (kleurveranderende lamp). En voor ons hing een schilderij.
Muziek: Voornamelijk Björk
Stemming: Relaxed met een vleugje zenuwachtigheid
Ervaring: Geen met Ketamine. Wel met een paar andere tripmiddelen.
Waarom Ketamine voor mij?
Om eerlijk te zijn heeft Ketamine nooit echt mijn interesse gehad. Ik wist niet precies wat er met je zou gebeuren, wat je zou gaan zien en wat je zou gaan voelen. De enige twee keren dat ik eerder in aanraking ben gekomen met Ketamine, was beide keren op een feestje waarbij ik mensen ogentollend of kwijlend op de dansvloer zag staan.
Het leek me dus niet heel erg chill.
Ondanks deze ervaringen, heeft het me de laatste tijd wel mijn interesseklier geraakt. Ik hoorde van een vriend dat het echt één van zijn beste drugservaringen was geweest, dus ging ik me maar inlezen op het forum. De duur van de trip, de droomwereld en het gevoel wat je zou krijgen stonden mij wel aan. En omdat ik er aan kon geraken, was voor mij de beslissing snel gemaakt.
De voorbereiding: De snotneuzen
Deze dag heeft weinig teweeggebracht. Eindelijk een vrije dag van school. Dus lekker uitgeslapen tot één uur in de middag, daarna nog even gechilld met een oude schoolvriend. Weer uitgezwaaid en er was weer niets te beleven.
Geen internet in huis, geen boeken in huis om te lezen, geen huisgenootje waarmee ik een film kon gaan kijken. Klinkt misschien als een geweldig chiil avondje niet? Op een donderdagavond/studentenstapavond is dit voor mij meer een uitzondering eigenlijk, dus kan je het vergelijken met afkicken van iets. En het knagende gevoel iets te gaan beleven is één van de afkickverschijnselen als resultaat.
18:00 – De voordeur wordt dichtgeslagen. Een bekende stem van mijn zuster (ofwel huisgenoot of erg goede vriendin) klinkt door de gang. Mijn hartje doet momenteel de boogiewoogie, want er is er een potentieel avontuurtje voor vanavond. Ik weet dat mijn zus ook wel van een reisje houdt zo nu en dan, dus ik had van tevoren mijn drugsdoosje (een pakje sigaretten) alvast in het zicht gelegd, waardoor het hopelijk ten sprake zou komen.
En jawel dat gebeurde vrij rap. Toen ze er achter kwam dat er een pakje sigaretten lag, vroeg ze of ze er eentje mocht. ‘Helaas, dat is mijn drugsdoosje,’ vertel ik haar. En toen was, na wat gesteggel, de keuze voor welke drug we in de mood waren al snel gemaakt. Ketamine is haar naam.
20:30 – Na heerlijk te hebben gegeten was het dan zover. Alles klaar leggen, een beetje opruimen, het zakje uit het drugsdoosje halen, een juiste beginnende hoeveelheid in twee mooie lijnen op de salontafel leggen met behulp van (hoe tegenstrijdig) mijn ziektekostenverzekeringspas, het briefje van 10 euro oprollen en gaan met die Ketabanaan.
Het klinkt alsof het allemaal vlekkeloos ging. Echter waren we nogal verkouden geworden door de heerlijke winterse taferelen van de laatste week. Dus je raad het al, de Keta vloog hier en daar over de tafel. Maar desalniettemin hebben we het toch met moeite voor elkaar gekregen op het in onze neusholte te krijgen, dus gingen we weer chill op het matras liggen en kijken naar de Family Guy aflevering op de laptop.
21:00 – We kijken de aflevering waarbij die hond samen met Stewie (die baby volgens mij) door de tijd gingen reizen. En nog een andere aflevering waarbij diezelfde hond paddos had genomen. Erg hilarisch allemaal. Maar om nou ze zeggen dat ik me echt anders voelde, nee dat niet. Pas toen ik op stond om naar de wc te gaan, voelde ik me en beetje buzzy. We waren erg geneigd een tweede lijn te nemen.
21:30 – En zodoende gaat de tweede lijn onze neuzen in. Dit keer gelukkig met meer succes dan de eerste keer. En dus weer rustig chillen het matras. Vol verwachting met een suikerwafel in onze hand, wachtend op de Keta die ons zou meenemen naar een andere dimensie.
De trip: Ik, wij, Duikbeest en onze moeder
Geen tijd of ruimtebesef meer. Ik ben alleen. Alles lijkt leeg op mijn gehemelte na. Een grote brok van een voor mij onbekende substantie lijkt niet meer mijn keelgat in te willen. Met water uit een flesje probeer ik het duidelijk te maken weg te gaan. Dit lukt. Maar het water voelt en proeft niet vertrouwd, evenals de kamer waarin ik me begeef.
De kamer lijkt niet te bestaan, terwijl het tegelijkertijd de enige werkelijkheid is. Er is geen wereld meer buiten deze kamer. Tenminste niet voor mij.
En pieptoon lijkt van erg ver te komen en doordat de impulsen van mijn oorschelp naar mijn hersenen via mijn tenen lijken te gaan, snap ik niet waar het vandaan komt. Ik kijk naast me. Er zit een meisje naast me, ik herken haar wel, maar ken haar niet. Ze praat tegen me, ‘Mijn vriend smst dat hij moet werken, hij is net opgetrommeld.’ Ik knik volgens mij en zeg iets terug, maar het lijkt niet uit mezelf te komen. Mijn lichaam lijkt al het werk voor mij te doen, maar zelfs dat lijkt hij maar een beetje te verzaken. Ik voel mijn innerlijke zelf in de bank verdwijnen, terwijl mijn fysieke ik lijkt te zweven.
Ik kijk langzaam om me heen. De deur naar de eetkamer lijkt op te gaan in de muur. Ik vertel het het meisje naast me. Ze lijkt het er mee eens te zijn. Hierdoor voel ik een bepaalde nieuw gecreëerde band met haar, het lijkt wel alsof we met zijn tweetjes dit avontuur moeten gaan beleven. Maar dit kunnen we niet maar met zijn tweetjes.
Ik wordt wat meer bewuster van hetgeen wat ons leidt door dit avontuur. Het is een zangerige stem die er voor zorgt dat alles om mij heen tolt en ritmisch mee beweegt.
Ik vind dit echt heel raar. ‘Ik vind dit echt heel raar,’ herhaald een stem die lijkt op mijn eigen stem. Ik kijk weer naast me en herken mijn zus weer lichtelijk. Ze praat tegen me, maar ik heb meer interesse in haar piratensokken die ze langzaam heen en weer wiegt op de muziek. Ze lijken te morfen. Ik vertel het haar, waarop zij antwoord dat ik dat ook eens moet proberen. Twee grote giraffenhoofden deinzen mee met de zangerige stem die op die van mijn moeder lijkt. Maar mijn sloffen lijken minder interessant, ondanks dat ze uit zichzelf lijken te bewegen. Ik heb nog volledige controle over mijn lichaam, maar mijn lichaam lijkt ook controle te hebben over mij. Ik voel aan mijn kin en vertel mijn zus dat het lijkt op een berg. Ondertussen voelt zij met haar vinger haar gehemelte, ik doe het eveneens. Het lijkt wel als het heelal zo groot.
De plant in de hoek van de kamer lijkt driedimensionaal, terwijl alle andere elementen in de kamer lijken op een foto. Het groen en rode lijnenspel om de schaduw heen zorgen er voor dat de grote schaduw van de plant langzaam beweegt en langzaam op ons af komt. Het Duikbeest* er naast lijkt door deze plant te krioelen. Ze leidt ons met onze moeder op haar rug door deze vreemde wereld.
Ik draai mijn hoofd over mijn schouders. Bij elke cirkel die ik maak, lijk ik me in een andere dimensie te begeven. Het is erg te vergelijken met een ritje in de achtbaan, maar dan tien keer zo intens. Ik ben weer meer bij kennis en ben me weer bewust van het feit dat ik Ketamine heb gebruikt. Maar ondanks dat, lijkt de echte wereld nog erg ver weg te zijn. Wanneer we stemmen horen van duidelijk dronken jongeren op jacht naar hun plaatselijke kroeg, vragen we ons af hoe wij er nu bij liggen ten opzichte van de rest van de wereld. Normaal is dit redelijk te bevatten, maar op dit moment lijkt het onmogelijk dat er iets buiten deze muren van deze kamer zou zijn. Tenminste, in een zwart vierkant naast het Duikbeest lijkt wel een andere kamer te zijn. Er klinkt wel een stem uit. Een erg herkenbare stem. Het is de stem van het vriendje van mijn zus. Het klinkt geweldig mediterend en zacht. Dit is de eerste keer dat ik letterlijk liefde heb kunnen aanraken, heb kunnen voelen. Een warme rilling loopt over mijn rug.
Mijn hand slaapt. Mijn hersenen bonken in mijn hersenpan. Ik lig met mijn hoofd op een kussen en met mijn ogen dicht. Ik geniet van de laatste closed eye visuals, terwijl ik samen met mijn zus terug ’kijk’ naar de trip. We waren het er over eens dat dit één van de raarste ervaringen was dit jaar, dat wij het ons niet kunnen voorstellen dat dit een party drug is, wie wij zelf nou eigenlijk zijn en wat de wereld om ons heen is.
Ik kijk op mijn horloge, het is pas half twaalf. Maar toch ben ik enorm moe, evenals mijn zus. We zeggen elkaar welterusten en we zeggen de rest van de wereld buiten onze kamer welterusten. Welterusten.
* Duikbeest = Een abstract expressionistisch schilderij, waar een visachtig dier op is afgebeeld. Het is gemaakt met voornamelijk primaire kleuren.
De conclusie
Een geweldig rare ervaring. Wat een leuke drug! Bij een lage dosering krijg je een beetje een stoned gevoel, wat wij niet heel erg bijzonder vonden. Maar neem je iets meer dan is het enorm psychedelisch. Een heerlijke mind fuck. Ik mag met trots verkondigen dat Ketamine op een vette gedeelde eerste plek staat met XTC. Meer woorden heb ik er niet voor.
Plus:
+ Tijdsduur. Niet te lang en niet te kort.
+ Je kan (zeker in het begin) nog prima communiceren bij een niet al te hoge dosering.
+ Je lichaam voelt tegelijkertijd zwaar, maar wel heel chill aan.
+ De kater is een klein beetje hoofdpijn
+ Je creëert nieuwe visies. Je neemt dus echt nog iets mee.
Min:
- Wanneer de Ketamine via je neusholte je keel in glijdt, is dit ongelofelijk vies.
- Ik vind snuiven nooit echt fijn.
Ik hoop dat jullie mijn report met plezier gelezen hebben en ik hoop dat ik nog reacties krijg met misschien nog wat tips voor een eventuele volgende keer.
Groetjes,
J
Het geluid wat ik hoor leidt de golven in de ruimte. Als een dirigent speelt ze met mijn zintuigen, waardoor mijn visie tolt op de maat van de paukeslagen. De zangerige stem van onze moeder lijkt uit een andere dimensie te komen, maar ze is bij ons. Op haar duikbeest begeleidt ze ons en de muziek.
Ik lijk in een kamer te zijn. Alleen. De kamer lijkt ook alleen te zijn. Het is mij en de kamer. Het voelt als een droom, maar ik ben klaarwakker.
Hoe, wie, wat, waar?
Drug: Ketamine
Personen: 2 (ikzelf en een vriendin)
Sitter(s): Geen
Locatie: De woonkamer van ons huis
Inrichting: We zaten op een matras op de grond. Hier en daar wat kaarsjes, gedempt licht en een Ambilight (kleurveranderende lamp). En voor ons hing een schilderij.
Muziek: Voornamelijk Björk
Stemming: Relaxed met een vleugje zenuwachtigheid
Ervaring: Geen met Ketamine. Wel met een paar andere tripmiddelen.
Waarom Ketamine voor mij?
Om eerlijk te zijn heeft Ketamine nooit echt mijn interesse gehad. Ik wist niet precies wat er met je zou gebeuren, wat je zou gaan zien en wat je zou gaan voelen. De enige twee keren dat ik eerder in aanraking ben gekomen met Ketamine, was beide keren op een feestje waarbij ik mensen ogentollend of kwijlend op de dansvloer zag staan.
Het leek me dus niet heel erg chill.
Ondanks deze ervaringen, heeft het me de laatste tijd wel mijn interesseklier geraakt. Ik hoorde van een vriend dat het echt één van zijn beste drugservaringen was geweest, dus ging ik me maar inlezen op het forum. De duur van de trip, de droomwereld en het gevoel wat je zou krijgen stonden mij wel aan. En omdat ik er aan kon geraken, was voor mij de beslissing snel gemaakt.
De voorbereiding: De snotneuzen
Deze dag heeft weinig teweeggebracht. Eindelijk een vrije dag van school. Dus lekker uitgeslapen tot één uur in de middag, daarna nog even gechilld met een oude schoolvriend. Weer uitgezwaaid en er was weer niets te beleven.
Geen internet in huis, geen boeken in huis om te lezen, geen huisgenootje waarmee ik een film kon gaan kijken. Klinkt misschien als een geweldig chiil avondje niet? Op een donderdagavond/studentenstapavond is dit voor mij meer een uitzondering eigenlijk, dus kan je het vergelijken met afkicken van iets. En het knagende gevoel iets te gaan beleven is één van de afkickverschijnselen als resultaat.
18:00 – De voordeur wordt dichtgeslagen. Een bekende stem van mijn zuster (ofwel huisgenoot of erg goede vriendin) klinkt door de gang. Mijn hartje doet momenteel de boogiewoogie, want er is er een potentieel avontuurtje voor vanavond. Ik weet dat mijn zus ook wel van een reisje houdt zo nu en dan, dus ik had van tevoren mijn drugsdoosje (een pakje sigaretten) alvast in het zicht gelegd, waardoor het hopelijk ten sprake zou komen.
En jawel dat gebeurde vrij rap. Toen ze er achter kwam dat er een pakje sigaretten lag, vroeg ze of ze er eentje mocht. ‘Helaas, dat is mijn drugsdoosje,’ vertel ik haar. En toen was, na wat gesteggel, de keuze voor welke drug we in de mood waren al snel gemaakt. Ketamine is haar naam.
20:30 – Na heerlijk te hebben gegeten was het dan zover. Alles klaar leggen, een beetje opruimen, het zakje uit het drugsdoosje halen, een juiste beginnende hoeveelheid in twee mooie lijnen op de salontafel leggen met behulp van (hoe tegenstrijdig) mijn ziektekostenverzekeringspas, het briefje van 10 euro oprollen en gaan met die Ketabanaan.
Het klinkt alsof het allemaal vlekkeloos ging. Echter waren we nogal verkouden geworden door de heerlijke winterse taferelen van de laatste week. Dus je raad het al, de Keta vloog hier en daar over de tafel. Maar desalniettemin hebben we het toch met moeite voor elkaar gekregen op het in onze neusholte te krijgen, dus gingen we weer chill op het matras liggen en kijken naar de Family Guy aflevering op de laptop.
21:00 – We kijken de aflevering waarbij die hond samen met Stewie (die baby volgens mij) door de tijd gingen reizen. En nog een andere aflevering waarbij diezelfde hond paddos had genomen. Erg hilarisch allemaal. Maar om nou ze zeggen dat ik me echt anders voelde, nee dat niet. Pas toen ik op stond om naar de wc te gaan, voelde ik me en beetje buzzy. We waren erg geneigd een tweede lijn te nemen.
21:30 – En zodoende gaat de tweede lijn onze neuzen in. Dit keer gelukkig met meer succes dan de eerste keer. En dus weer rustig chillen het matras. Vol verwachting met een suikerwafel in onze hand, wachtend op de Keta die ons zou meenemen naar een andere dimensie.
De trip: Ik, wij, Duikbeest en onze moeder
Geen tijd of ruimtebesef meer. Ik ben alleen. Alles lijkt leeg op mijn gehemelte na. Een grote brok van een voor mij onbekende substantie lijkt niet meer mijn keelgat in te willen. Met water uit een flesje probeer ik het duidelijk te maken weg te gaan. Dit lukt. Maar het water voelt en proeft niet vertrouwd, evenals de kamer waarin ik me begeef.
De kamer lijkt niet te bestaan, terwijl het tegelijkertijd de enige werkelijkheid is. Er is geen wereld meer buiten deze kamer. Tenminste niet voor mij.
En pieptoon lijkt van erg ver te komen en doordat de impulsen van mijn oorschelp naar mijn hersenen via mijn tenen lijken te gaan, snap ik niet waar het vandaan komt. Ik kijk naast me. Er zit een meisje naast me, ik herken haar wel, maar ken haar niet. Ze praat tegen me, ‘Mijn vriend smst dat hij moet werken, hij is net opgetrommeld.’ Ik knik volgens mij en zeg iets terug, maar het lijkt niet uit mezelf te komen. Mijn lichaam lijkt al het werk voor mij te doen, maar zelfs dat lijkt hij maar een beetje te verzaken. Ik voel mijn innerlijke zelf in de bank verdwijnen, terwijl mijn fysieke ik lijkt te zweven.
Ik kijk langzaam om me heen. De deur naar de eetkamer lijkt op te gaan in de muur. Ik vertel het het meisje naast me. Ze lijkt het er mee eens te zijn. Hierdoor voel ik een bepaalde nieuw gecreëerde band met haar, het lijkt wel alsof we met zijn tweetjes dit avontuur moeten gaan beleven. Maar dit kunnen we niet maar met zijn tweetjes.
Ik wordt wat meer bewuster van hetgeen wat ons leidt door dit avontuur. Het is een zangerige stem die er voor zorgt dat alles om mij heen tolt en ritmisch mee beweegt.
Ik vind dit echt heel raar. ‘Ik vind dit echt heel raar,’ herhaald een stem die lijkt op mijn eigen stem. Ik kijk weer naast me en herken mijn zus weer lichtelijk. Ze praat tegen me, maar ik heb meer interesse in haar piratensokken die ze langzaam heen en weer wiegt op de muziek. Ze lijken te morfen. Ik vertel het haar, waarop zij antwoord dat ik dat ook eens moet proberen. Twee grote giraffenhoofden deinzen mee met de zangerige stem die op die van mijn moeder lijkt. Maar mijn sloffen lijken minder interessant, ondanks dat ze uit zichzelf lijken te bewegen. Ik heb nog volledige controle over mijn lichaam, maar mijn lichaam lijkt ook controle te hebben over mij. Ik voel aan mijn kin en vertel mijn zus dat het lijkt op een berg. Ondertussen voelt zij met haar vinger haar gehemelte, ik doe het eveneens. Het lijkt wel als het heelal zo groot.
De plant in de hoek van de kamer lijkt driedimensionaal, terwijl alle andere elementen in de kamer lijken op een foto. Het groen en rode lijnenspel om de schaduw heen zorgen er voor dat de grote schaduw van de plant langzaam beweegt en langzaam op ons af komt. Het Duikbeest* er naast lijkt door deze plant te krioelen. Ze leidt ons met onze moeder op haar rug door deze vreemde wereld.
Ik draai mijn hoofd over mijn schouders. Bij elke cirkel die ik maak, lijk ik me in een andere dimensie te begeven. Het is erg te vergelijken met een ritje in de achtbaan, maar dan tien keer zo intens. Ik ben weer meer bij kennis en ben me weer bewust van het feit dat ik Ketamine heb gebruikt. Maar ondanks dat, lijkt de echte wereld nog erg ver weg te zijn. Wanneer we stemmen horen van duidelijk dronken jongeren op jacht naar hun plaatselijke kroeg, vragen we ons af hoe wij er nu bij liggen ten opzichte van de rest van de wereld. Normaal is dit redelijk te bevatten, maar op dit moment lijkt het onmogelijk dat er iets buiten deze muren van deze kamer zou zijn. Tenminste, in een zwart vierkant naast het Duikbeest lijkt wel een andere kamer te zijn. Er klinkt wel een stem uit. Een erg herkenbare stem. Het is de stem van het vriendje van mijn zus. Het klinkt geweldig mediterend en zacht. Dit is de eerste keer dat ik letterlijk liefde heb kunnen aanraken, heb kunnen voelen. Een warme rilling loopt over mijn rug.
Mijn hand slaapt. Mijn hersenen bonken in mijn hersenpan. Ik lig met mijn hoofd op een kussen en met mijn ogen dicht. Ik geniet van de laatste closed eye visuals, terwijl ik samen met mijn zus terug ’kijk’ naar de trip. We waren het er over eens dat dit één van de raarste ervaringen was dit jaar, dat wij het ons niet kunnen voorstellen dat dit een party drug is, wie wij zelf nou eigenlijk zijn en wat de wereld om ons heen is.
Ik kijk op mijn horloge, het is pas half twaalf. Maar toch ben ik enorm moe, evenals mijn zus. We zeggen elkaar welterusten en we zeggen de rest van de wereld buiten onze kamer welterusten. Welterusten.
* Duikbeest = Een abstract expressionistisch schilderij, waar een visachtig dier op is afgebeeld. Het is gemaakt met voornamelijk primaire kleuren.
De conclusie
Een geweldig rare ervaring. Wat een leuke drug! Bij een lage dosering krijg je een beetje een stoned gevoel, wat wij niet heel erg bijzonder vonden. Maar neem je iets meer dan is het enorm psychedelisch. Een heerlijke mind fuck. Ik mag met trots verkondigen dat Ketamine op een vette gedeelde eerste plek staat met XTC. Meer woorden heb ik er niet voor.
Plus:
+ Tijdsduur. Niet te lang en niet te kort.
+ Je kan (zeker in het begin) nog prima communiceren bij een niet al te hoge dosering.
+ Je lichaam voelt tegelijkertijd zwaar, maar wel heel chill aan.
+ De kater is een klein beetje hoofdpijn
+ Je creëert nieuwe visies. Je neemt dus echt nog iets mee.
Min:
- Wanneer de Ketamine via je neusholte je keel in glijdt, is dit ongelofelijk vies.
- Ik vind snuiven nooit echt fijn.
Ik hoop dat jullie mijn report met plezier gelezen hebben en ik hoop dat ik nog reacties krijg met misschien nog wat tips voor een eventuele volgende keer.
Groetjes,
J
#3
wauw!! wat een gaaf report! was aan het twijfelen of ik het ook een keer ging doen, maar na dit gelezen te hebben is de keuze gemaakt! ![:grin:]()
#4
wat een spulletje he ![:grin:]()
leuk report!
leuk report!
#5
hackler&kuch zei:wauw!! wat een gaaf report! was aan het twijfelen of ik het ook een keer ging doen, maar na dit gelezen te hebben is de keuze gemaakt!![:grin:]()
Goed te horen dat ik iemand enthousiast heb gemaakt
Wel een tip mijnerzijds: koop zo'n kleine weegschaal, dan kan je precies zien wat je snuift. Op onze manier was nogal onverantwoord
#6
na enkele reportages gezien te hebben maakt ket me ergens bang maar deze report maakt me erg nieuwsgierig ook...