#1
Een hele goede nacht mensen,
Woensdag, 22 februari zou een bijzondere dag zijn voor mij en 4 anderen. We zouden samen een spacecake bakken. We hadden besloten hasj-brownies te gaan maken, maar nadat een bekende ons had verteld dat cacao de space zou remmen, zagen we daar gauw vanaf. We hadden hiervoor namelijk al een cake gebakken, en die besmeurd met chocoladesaus en hagelslag, om de smaak enigszins te dempen. Ja, ik weet 't, schandalig! En dat nog voor een vijftal jongens van 17 á 18 jaar. De trip mislukte volledig. Ditmaal besloten we 4 gram hasj in een cake te verwerken. Dit betekende dus 0,8 gram per persoon. Rekening houdend met de aanbevolen hoeveelheid van 0,3 gram per persoon, wisten we dat de hele cake opeten misschien iets teveel van 't goede zou zijn. Toch hing ergens in het achterhoofd de mislukte trip en wilden we alles op alles zetten om nu toch iets, al is het maar iets, te voelen van de trip. De hasj was gewoon bij een coffeeshop gehaald en rook volgens autoriteiten erg goed.
De dag zelf. 22 Februari was een vrije dag voor iedereen. In de middag dronken de meesten wel 1 of 2 biertjes, en tijdens 't avond eten dronken sommigen nog een wijn of een biertje. Uiteindelijk had iedereen drie alcoholhoudende dranken genuttigd alvorens het spacen over een tijdsbestek van 6 uur. Iedereen had al eens spacecake gegeten, maar bij niemand sloeg het aan. Vandaar dat iedereen een nogal laconieke houding had. Na het eten zou de spacecake volgen als toetje. Toen de cake eenmaal achter die kiezen was, besloten we lekker te doen waar we mee bezig waren en te wachten op de trip. We zaten in een mooi, groot, alleenstaand huis in een vrij nette buurt. Er hing een hele ontspannen sfeer, mede dankzij de verlichting in het huis. Je kon namelijk de sterkte van de lampen bepalen. We besloten ze licht te dempen en een spel Party & Co te spelen. Na zo'n 40 minuten was iedereen nog gevoelloos. Enkel het idee dat je spacecake hebt gegeten, bevond zich tussen de oren. Voor de rest was er niks vreemd. We hadden de cake om 21:00 gegeten, en de klokte was inmiddels al bijna bij 22:00 en nog steeds voelden we niks. Twee mensen besloten zelfs een biertje te nemen! Toen 't eenmaal 22:30 was, moesten mensen eerlijk toegeven dat ze zich verdacht warm voelden. Ook ontspannen liggen en je vooral niet inspannen, was erg lekker. Een paar mensen, waaronder ikzelf, hadden een ongelooflijke lach-kick, tot huilen aan toe. Zo hard lachen, dat je adem tekort komt. Echt zalig! Iedereen begon langzamerhand high te worden en het gelach en de onzin-praat ging maar door. Die warmte waarmee je werd omhelst, was zo lekker. Ik had 't gevoel alsof er een wolk om me hing, die me achtervolgde. Zodra ik opsprong en snel begon te handelen, kreeg ik het idee dat ik nuchter was. Maar zodra ik stopte, voelde ik die omhelzing van die zogenaamde 'hasjwolk'. En zodra hij je weer omhelsde, sloeg hij twee keer zo hard toe. Hij forceerde je te gaan liggen. Ook merkte ik dat m'n mond extreem uitdroogde. Maar niet zozeer 'vervelend uitdrogen', eerder dat hij gewoon droog werd en dat je heel erg duidelijk voelt. Soms was het dus nodig om even water te gaan halen! Dit ging tot dusverre vrij prima, alleen moest je even die wolk uitstappen en hem vooral voorblijven. Dus lekker bewegen. Bewegen dat hielp heel erg!
Toen 't eenmaal 23:30 was, vroeg iedereen zich wel af: 'Hoelang duurt dit nog?'. Iedereen was behoorlijk high. Diverse mensen kakten al in. Ze ging liggen, en ze werden rustig. Iemand gaf al toe: 'Het mag wel over zijn van mij hoor!'. De trip bleef aanhouden, en hij werd alsmaar erger. Ik en nog drie anderen voelden zich zeer genoodzaakt om vooral te blijven liggen. Er verschenen allerlei dingen zodra ik mijn ogen sloot. Ik zag de meest bizarre, onbeschrijflijke dingen. Allerlei cartoon-achtige flyers. Ik was diegene die als eerst van de groep zij: 'Jongens, ik vind 't niet meer chill..'. Als ik me niet vergis, stond mijn vriend vijf minuten later schreeuwend op: 'Ik ga fout, bel iemand, een deskundige, desnoods de ambulance!' Ik werd paniekerig, bang en vreesde voor mezelf. Ik kon niet helpen. Ik moest en zou liggen. Ondertussen hoorde ik mijn vriend schreeuwen. Ik stond op met mijn gesloopte hoofd en wilde hem zien. Ondertussen was er een bekende bijgekomen die zich over het viertal dat in de kamer lag ontfermde. Hij vertelde ons dat het allemaal goed met hem ging. Ik wilde de vriend die daar zat te schreeuwen zien, maar dat mocht niet. Nog steeds hoorde ik hem braken. Het ging zo ongelooflijk fout daarbinnen! Ik begon mijn eigen scenario's te schetsen en kwam met de gedachte dat mijn eigen vriend dood was. Ik kon niet opstaan, ik lag vastgenageld aan de bank. Op het moment dat ik de dood erbij betrok, zag ik continue allerlei systematische weergaven van mijn lichaam. Ik voelde al het bloed door mijn aderen stromen, en zag hoe mijn slagaders samen met mijn hart klopten. Ik zag allerlei dingen voor me van mijn lichaam. Hoe alles werkte, het was allemaal zo logisch op dat moment. Hoe een bubbel in je maag aankomt en vervolgens uit je mond komt, oftewel: boeren. Of ik levend wakker werd, was ineens een groot mysterie. Mensen raakten in paniek. Het was een feit: dit is mijn eerste bad-trip. Hey, daar heb je dat woord. Misschien is dit allemaal wel gewoon een bad-trip. Toch bleef 't idee dat mijn vriend dood was, erg hangen. Iedere geslaagde ademhaling, was er één. De kans dat ik in slaap viel, was 0,0% groot. Continue flitsten er allebei beelden door me heen zodra ik mijn ogen sloot. Ogen openen was fataal. Ik zag zo dubbel als maar kon. Ik hoorde dingen als sirenes en auto's. Ik kreeg 't idee dat iemand 112 had gebeld. De angst werd her en meester. Kijken naar de klok kon ik niet, maar waarschijnlijk was ik pas op 1/4 deel van de bad-trip. Vechtend voor m'n ademhaling voelde ik me zo langzamerhand verlamd. Mijn ogen waren gesloten en ik lag in elkaar gekropen op de bank. Ik wist dat al mijn vrienden inmiddels allemaal geveld waren door de ziekte, maar ik wilde niet opgeven. Ik kreeg het idee dat kotsen je fataal kon worden. Ik hoorde geen stemmen, niks. Toen kwam diegene die zich over ons ontfermde, samen met één van de 5 trippers de woonkamer binnen lopen. Hij vertelde ons dat nog nooit iemand is overleden door een overdosis aan cannabis. Je wordt er enkel goed ziek van. Dit stelde me zo gerust. En het idee dat er mensen waren, fleurde me ook op. Ik voelde m'n slokdarm verlichten en ademen was weer een vanzelfsprekend iets. Toch hielden de visuals aan. Het was enkel mijn adem die beterde. Kort daarna nam ik een slok van mijn water en voelde ik me ongelooflijk misselijk. Ik baande me een weg naar het toilet en gooide al het avondeten en alle cake eruit. Direct na 't kotsen voelde ik me beter. Iedereen had last van een ongelooflijke kater en iedereen ging slapen.
Achteraf hoorde ik dat sommigen behoorlijk spastisch in hun bed lagen te rollen en helemaal bad waren. Ik en nog iemand hadden het idee dat dit nog wel eens onze laatste nacht kon worden. Als je er achteraf alles bekijkt, dan is dit een ervaring op zich. Ik zeg: voorlopig even niet, maar in de toekomst weer wel. Wat is ons breekpunt geworden? Onderschatting. Ik zeg het hier maar toch even: onderschat een spacecake niet! Houd je aan de aanbevolen hoeveelheid die anderen je meegeven. Zo'n trip kan genadeloos toeslaan. Ik ben nog steeds vrij draaierig en lang focussen op iets, lukt me echt niet meer. Bewegen en lekker bezig zijn doet me goed, maar stil zitten en niks doen, doet me sterk denken aan dat akelige bad-trip-idee.
Woensdag, 22 februari zou een bijzondere dag zijn voor mij en 4 anderen. We zouden samen een spacecake bakken. We hadden besloten hasj-brownies te gaan maken, maar nadat een bekende ons had verteld dat cacao de space zou remmen, zagen we daar gauw vanaf. We hadden hiervoor namelijk al een cake gebakken, en die besmeurd met chocoladesaus en hagelslag, om de smaak enigszins te dempen. Ja, ik weet 't, schandalig! En dat nog voor een vijftal jongens van 17 á 18 jaar. De trip mislukte volledig. Ditmaal besloten we 4 gram hasj in een cake te verwerken. Dit betekende dus 0,8 gram per persoon. Rekening houdend met de aanbevolen hoeveelheid van 0,3 gram per persoon, wisten we dat de hele cake opeten misschien iets teveel van 't goede zou zijn. Toch hing ergens in het achterhoofd de mislukte trip en wilden we alles op alles zetten om nu toch iets, al is het maar iets, te voelen van de trip. De hasj was gewoon bij een coffeeshop gehaald en rook volgens autoriteiten erg goed.
De dag zelf. 22 Februari was een vrije dag voor iedereen. In de middag dronken de meesten wel 1 of 2 biertjes, en tijdens 't avond eten dronken sommigen nog een wijn of een biertje. Uiteindelijk had iedereen drie alcoholhoudende dranken genuttigd alvorens het spacen over een tijdsbestek van 6 uur. Iedereen had al eens spacecake gegeten, maar bij niemand sloeg het aan. Vandaar dat iedereen een nogal laconieke houding had. Na het eten zou de spacecake volgen als toetje. Toen de cake eenmaal achter die kiezen was, besloten we lekker te doen waar we mee bezig waren en te wachten op de trip. We zaten in een mooi, groot, alleenstaand huis in een vrij nette buurt. Er hing een hele ontspannen sfeer, mede dankzij de verlichting in het huis. Je kon namelijk de sterkte van de lampen bepalen. We besloten ze licht te dempen en een spel Party & Co te spelen. Na zo'n 40 minuten was iedereen nog gevoelloos. Enkel het idee dat je spacecake hebt gegeten, bevond zich tussen de oren. Voor de rest was er niks vreemd. We hadden de cake om 21:00 gegeten, en de klokte was inmiddels al bijna bij 22:00 en nog steeds voelden we niks. Twee mensen besloten zelfs een biertje te nemen! Toen 't eenmaal 22:30 was, moesten mensen eerlijk toegeven dat ze zich verdacht warm voelden. Ook ontspannen liggen en je vooral niet inspannen, was erg lekker. Een paar mensen, waaronder ikzelf, hadden een ongelooflijke lach-kick, tot huilen aan toe. Zo hard lachen, dat je adem tekort komt. Echt zalig! Iedereen begon langzamerhand high te worden en het gelach en de onzin-praat ging maar door. Die warmte waarmee je werd omhelst, was zo lekker. Ik had 't gevoel alsof er een wolk om me hing, die me achtervolgde. Zodra ik opsprong en snel begon te handelen, kreeg ik het idee dat ik nuchter was. Maar zodra ik stopte, voelde ik die omhelzing van die zogenaamde 'hasjwolk'. En zodra hij je weer omhelsde, sloeg hij twee keer zo hard toe. Hij forceerde je te gaan liggen. Ook merkte ik dat m'n mond extreem uitdroogde. Maar niet zozeer 'vervelend uitdrogen', eerder dat hij gewoon droog werd en dat je heel erg duidelijk voelt. Soms was het dus nodig om even water te gaan halen! Dit ging tot dusverre vrij prima, alleen moest je even die wolk uitstappen en hem vooral voorblijven. Dus lekker bewegen. Bewegen dat hielp heel erg!
Toen 't eenmaal 23:30 was, vroeg iedereen zich wel af: 'Hoelang duurt dit nog?'. Iedereen was behoorlijk high. Diverse mensen kakten al in. Ze ging liggen, en ze werden rustig. Iemand gaf al toe: 'Het mag wel over zijn van mij hoor!'. De trip bleef aanhouden, en hij werd alsmaar erger. Ik en nog drie anderen voelden zich zeer genoodzaakt om vooral te blijven liggen. Er verschenen allerlei dingen zodra ik mijn ogen sloot. Ik zag de meest bizarre, onbeschrijflijke dingen. Allerlei cartoon-achtige flyers. Ik was diegene die als eerst van de groep zij: 'Jongens, ik vind 't niet meer chill..'. Als ik me niet vergis, stond mijn vriend vijf minuten later schreeuwend op: 'Ik ga fout, bel iemand, een deskundige, desnoods de ambulance!' Ik werd paniekerig, bang en vreesde voor mezelf. Ik kon niet helpen. Ik moest en zou liggen. Ondertussen hoorde ik mijn vriend schreeuwen. Ik stond op met mijn gesloopte hoofd en wilde hem zien. Ondertussen was er een bekende bijgekomen die zich over het viertal dat in de kamer lag ontfermde. Hij vertelde ons dat het allemaal goed met hem ging. Ik wilde de vriend die daar zat te schreeuwen zien, maar dat mocht niet. Nog steeds hoorde ik hem braken. Het ging zo ongelooflijk fout daarbinnen! Ik begon mijn eigen scenario's te schetsen en kwam met de gedachte dat mijn eigen vriend dood was. Ik kon niet opstaan, ik lag vastgenageld aan de bank. Op het moment dat ik de dood erbij betrok, zag ik continue allerlei systematische weergaven van mijn lichaam. Ik voelde al het bloed door mijn aderen stromen, en zag hoe mijn slagaders samen met mijn hart klopten. Ik zag allerlei dingen voor me van mijn lichaam. Hoe alles werkte, het was allemaal zo logisch op dat moment. Hoe een bubbel in je maag aankomt en vervolgens uit je mond komt, oftewel: boeren. Of ik levend wakker werd, was ineens een groot mysterie. Mensen raakten in paniek. Het was een feit: dit is mijn eerste bad-trip. Hey, daar heb je dat woord. Misschien is dit allemaal wel gewoon een bad-trip. Toch bleef 't idee dat mijn vriend dood was, erg hangen. Iedere geslaagde ademhaling, was er één. De kans dat ik in slaap viel, was 0,0% groot. Continue flitsten er allebei beelden door me heen zodra ik mijn ogen sloot. Ogen openen was fataal. Ik zag zo dubbel als maar kon. Ik hoorde dingen als sirenes en auto's. Ik kreeg 't idee dat iemand 112 had gebeld. De angst werd her en meester. Kijken naar de klok kon ik niet, maar waarschijnlijk was ik pas op 1/4 deel van de bad-trip. Vechtend voor m'n ademhaling voelde ik me zo langzamerhand verlamd. Mijn ogen waren gesloten en ik lag in elkaar gekropen op de bank. Ik wist dat al mijn vrienden inmiddels allemaal geveld waren door de ziekte, maar ik wilde niet opgeven. Ik kreeg het idee dat kotsen je fataal kon worden. Ik hoorde geen stemmen, niks. Toen kwam diegene die zich over ons ontfermde, samen met één van de 5 trippers de woonkamer binnen lopen. Hij vertelde ons dat nog nooit iemand is overleden door een overdosis aan cannabis. Je wordt er enkel goed ziek van. Dit stelde me zo gerust. En het idee dat er mensen waren, fleurde me ook op. Ik voelde m'n slokdarm verlichten en ademen was weer een vanzelfsprekend iets. Toch hielden de visuals aan. Het was enkel mijn adem die beterde. Kort daarna nam ik een slok van mijn water en voelde ik me ongelooflijk misselijk. Ik baande me een weg naar het toilet en gooide al het avondeten en alle cake eruit. Direct na 't kotsen voelde ik me beter. Iedereen had last van een ongelooflijke kater en iedereen ging slapen.
Achteraf hoorde ik dat sommigen behoorlijk spastisch in hun bed lagen te rollen en helemaal bad waren. Ik en nog iemand hadden het idee dat dit nog wel eens onze laatste nacht kon worden. Als je er achteraf alles bekijkt, dan is dit een ervaring op zich. Ik zeg: voorlopig even niet, maar in de toekomst weer wel. Wat is ons breekpunt geworden? Onderschatting. Ik zeg het hier maar toch even: onderschat een spacecake niet! Houd je aan de aanbevolen hoeveelheid die anderen je meegeven. Zo'n trip kan genadeloos toeslaan. Ik ben nog steeds vrij draaierig en lang focussen op iets, lukt me echt niet meer. Bewegen en lekker bezig zijn doet me goed, maar stil zitten en niks doen, doet me sterk denken aan dat akelige bad-trip-idee.