#1
Afgelopen weekend voor het eerst LSD gebruikt. Samen met twee vrienden (X en Y, die het wel al eerder hadden gedaan) namen we zo rond de klok van 12 uur onze zegeltjes (280 microgram) in. 280 microgram is relatief veel voor de eerste keer, maar dat werd mij aangeraden, anders zou ik een 'saaie' trip krijgen en daar had ik geen zin in. Qua tripmiddelen had ik alleen nog ervaring met truffels en paddo's. Zelf had ik wel het idee dat ik de hoeveelheid wel zou kunnen handelen, ben namelijk nooit nerveus en mentaal ook sterk. Daarnaast had ik ook wel zin een keer echt hard te trippen en dat zou met deze hoeveelheid echt wel moeten lukken. Om de trip nog iets leuker te maken hadden van we tevoren wiet maar vooral ook heel veel lachgaspatronen ingeslagen.
Met de zegels in de mond zijn we gezamenlijk naar de supermarkt gelopen om de laatste boodschappen te doen: Twee flessen Sinas, drie zakken snoep, pizza en natuurlijk ballonnetjes. Eenmaal thuisgekomen waren mijn zegels nog niet helemaal opgelost, toen heb ik maar wat snoepjes gepakt in de hoop dat die het proces zouden verspoedigen, en dat werkte, de zegels waren eindelijk opgelost. Ik voelde nog niks van de LSD, X en Y ook niet. Samen hebben we toen besloten onze eerste ballonnetjes te nemen. Terwijl X de ballonnen prepareerde zette Y een muziekje aan, dubstep, want daar houden wij allemaal van.
X gaf me de ballon aan, tegelijk namen we onze lachgas in, alles ging in slow-motion, en weg was ik. Ogen dicht, wat een prachtige, laser-achtige visuals, precies op de maat van de muziek, ik ben geen mens meer, maar wat ben ik dan wel? Ik had een cola-snoepje in m'n mond, het snoepje werd onderdeel van de visuals, alles werd 茅茅n geheel, ik heb dit nummer al z贸 vaak gehoord, maar herken het niet, het klinkt z贸 anders, ongelofelijk. Het nummer eindigde en langzaam keerde ik weer terug op aarde, precies op het moment dat ik weer wakker werd, werden X en Y dat ook. Allemaal verbaasd om wat we zojuist hadden meegemaakt.
Had het idee dat de lachgas de LSD wat versterkt had. Terwijl ik v贸贸r de lachgas nog helemaal niets merkte, zag ik nu de wereldkaart die op de muur hing wat golven. Omdat het lekker weer was besloten we op het balkon te gaan chillen. Wat zit het hier heerlijk, en wat een mooie bomen, wat een prachtig uitzicht, wat een fijn windje, alles was perfect. Ondertussen begon ik al steeds meer patronen te zien. Een hele tijd heb ik naar de railing van het balkon zitten kijken, er verschenen patronen die me deden denken aan Harry Potter, maar dan mooier, die railing was ineens zo interessant geworden. X biedt mij een jointje aan, oh wat proeft dit toch lekker, de rook gleed soepel door mijn luchtpijp m'n longen in en ging er nog soepeler weer uit. Wanneer ik m'n ogen dicht deed zag ik hele lichte visuals, niet meer de laser-achtige, nee, nu waren het kleurrijke patronen geworden. Toen ik later naar beneden keek zag ik het gras op en neer bewegen, alsof het mij iets probeerde te vertellen, ik besefte ineens dat de weg naar beneden best wel lang was en ging weer naar binnen.
De wereldkaart was inmiddels onleesbaar geworden en aan de muur vast gesmolten, het was onderdeel van de muur geworden. De kaart golfde verschrikkelijk en elk briesje wind deed de werelddelen zelfs van de kaart afwaaien. De letters van de kaart waren niet op de kaart gedrukt maar zweefden er iets voor, ze draaiden, en draaiden, en draaiden, ze bleven ook maar draaien. Heb nog nooit zo lang naar een kaart zitten staren, ik snapte er maar weinig van.
De realiteit totaal verloren, het enige wat bestaat is deze ruimte, ik kan me niet voorstellen dat er mensen zijn die nu aan het werk zijn, of dat er 眉berhaupt mensen leven, bestaat er wel een andere wereld? Ondanks deze gedachten voelde ik dat ik harder wilde gaan en dus nam ik nog een ballonnetje. Dit keer was ik de enige die een ballon nam, ik besloot mijn ogen open te houden. Opnieuw raakte ik totaal van de wereld, ik kon mezelf niet meer besturen, ik kon niets meer doen, ik werd geleid door de lachgas, het was alsof ik in een film naar mezelf keek, ik lachte op de maat van de muziek maar kon ondertussen het gesprek wat X en Y voerden prima volgen, alsof ik zelf niet lachte, dat deed ik overduidelijk wel. Weer terug op aarde, toch wel geschrokken van het feit dat ik mezelf even niet meer onder controle had, ik kon helemaal niets meer, eigenlijk best wel creepy.
Besloten even naar de wc te gaan, ik moest niet plassen of zo, maar toch, ik moest gewoon even naar de wc, al is het alleen maar om even bij te komen. Oh, lopen is toch wel heel erg moeilijk nu, ik kan m'n evenwicht maar moeilijk bewaren, alsof ik dronken ben. Uiteindelijk toch bij de wc aangekomen, daar ben ik gaan zitten, alles om mij heen draaide als een malle, het vloerkleed was 茅茅n wazige substantie, niets was helder meer. Toch even de broek naar beneden, de grootte van m'n geslachtsdeel was beangstigend, zo kende ik hem niet, toch lukte me het om te plassen. Ik keek naar mezelf in de spiegel, m'n gezicht vervormde en veranderde van kleur; paars, rood, groen, geel en weer normaal. Ik ging de wc weer uit en deed de deur achter me dicht.
Wacht, waar kwam ik ook alweer vandaan? Ik was hier al vaak geweest maar toch wist ik niet meer in welke kamer ik moest zijn. De knuffelhond van een kamergenoot staarde me aan, dit is g锚nant, waar moet ik naartoe? Ik keek om de hoek en zag iemand zitten, nee, dat is niet X noch Y. Waar moet ik naartoe? Die vraag bleef in me rond tollen, het was 茅茅n gang met een aantal deuren dus zo moeilijk kon het toch niet zijn? Dat was het dus wel, ik had geen idee waar ik was en was helemaal de weg kwijt. Ik werd bang, stel dat ik de verkeerde kamer inloop, wat moet ik dan? M'n hoofd ging tekeer en ik werd steeds angstiger. Ik gokte op een kamer en deed de deur open. Gelukkig, ik had de kamer weer gevonden.
Ben in de kamer gaan liggen en opeens voelde ik mij niet zo lekker meer, ik was nog steeds bang en begon ook misselijk te worden, dit is niet leuk. Alles draaide nog steeds als een malle, maar wat was daar nou eigenlijk zo leuk aan? Na een tijdje begon ik gelukkig weer bij te komen, ik denk dat het van de schrik was dat ik me ineens niet goed voelde. Vervolgens weer naar buiten gegaan, daar zaten X en Y bovendien ook.
X zei dat ze nog een ballonnetje gingen doen, omdat het weer goed ging besloot ik ook weer mee te doen. Alles ging opnieuw in slow-motion, de muziek was weer prachtig, de patronen waren nog heftiger dan eerder en mijn lichaam voelde ook als een patroon, met elke bas-toon schoot mijn lichaam balletjes af en ik lachte weer op de maat van de muziek. Ik hoorde dat Y met me mee lachte, ook op de maat van de muziek, het was alsof we tegen elkaar aan het vechten waren, alsof we elkaar met balletjes aan het bekogelen waren, het voelde als een videogame. Opnieuw had ik helemaal geen controle over mijn lichaam, ik kon niets en moest me laten leiden door de lachgas.
Schijnbaar hadden X en Y weer een gesprek, ik werd paranoia, gaat Y niet lekker? Dat leek ik op te vangen uit het gesprek, ineens maakte ik me heel erg zorgen. X stelde me gerust "Y gaat gewoon goed." Ik heb echt gemerkt dat je met LSD niet fatsoenlijk kunt communiceren, als iemand iets vraagt snap je er niets van en kun je niet antwoorden en je vat gesprekken dus heel vaak anders op, wat soms best creepy kan zijn.
Omdat ik het buiten nu koud vond worden besloot ik weer naar binnen te gaan. Ik keek naar het gordijn en zag w茅茅r die bekende patronen. Ik heb lang naar het gordijn liggen staren, de muziek kwam nergens vandaan, het was er, het zat in m'n hoofd, het kwam niet uit een bepaalde richting en alle geluiden waren van elkaar te onderscheiden, het was z贸 mooi.
Rond een uur of 7 voelde ik dat ik over mijn piek heen was, alles leek een beetje af te zwakken. De wereldkaart zag ik nog steeds niet helder maar de visuals waren een stuk minder intens. Toen zijn we samen een beetje uit gaan spacen, jointje erbij, muziekje op. Gek genoeg heb ik tot 4 uur 's nachts niet kunnen slapen, alles bleef maar tollen en ik had graag gewild dat die effecten wat sneller over zouden zijn, niet dus. Rond een uur of 10 werd ik weer wakker, verdoofd gevoel van de lachgas maar verder helemaal lekker. Wat ik gisteren heb meegemaakt was intens en ga ik zeker nog een keer proberen.
We hebben samen trouwens 50 lachgasballonnen opgemaakt maar kan me er helemaal niets of weinig meer van herinneren, ik heb gewoon opgeschreven wat ik nog weet en enigszins kan beschrijven. Hoop dat jullie het een beetje leuk vonden om te lezen, bedankt!
Met de zegels in de mond zijn we gezamenlijk naar de supermarkt gelopen om de laatste boodschappen te doen: Twee flessen Sinas, drie zakken snoep, pizza en natuurlijk ballonnetjes. Eenmaal thuisgekomen waren mijn zegels nog niet helemaal opgelost, toen heb ik maar wat snoepjes gepakt in de hoop dat die het proces zouden verspoedigen, en dat werkte, de zegels waren eindelijk opgelost. Ik voelde nog niks van de LSD, X en Y ook niet. Samen hebben we toen besloten onze eerste ballonnetjes te nemen. Terwijl X de ballonnen prepareerde zette Y een muziekje aan, dubstep, want daar houden wij allemaal van.
X gaf me de ballon aan, tegelijk namen we onze lachgas in, alles ging in slow-motion, en weg was ik. Ogen dicht, wat een prachtige, laser-achtige visuals, precies op de maat van de muziek, ik ben geen mens meer, maar wat ben ik dan wel? Ik had een cola-snoepje in m'n mond, het snoepje werd onderdeel van de visuals, alles werd 茅茅n geheel, ik heb dit nummer al z贸 vaak gehoord, maar herken het niet, het klinkt z贸 anders, ongelofelijk. Het nummer eindigde en langzaam keerde ik weer terug op aarde, precies op het moment dat ik weer wakker werd, werden X en Y dat ook. Allemaal verbaasd om wat we zojuist hadden meegemaakt.
Had het idee dat de lachgas de LSD wat versterkt had. Terwijl ik v贸贸r de lachgas nog helemaal niets merkte, zag ik nu de wereldkaart die op de muur hing wat golven. Omdat het lekker weer was besloten we op het balkon te gaan chillen. Wat zit het hier heerlijk, en wat een mooie bomen, wat een prachtig uitzicht, wat een fijn windje, alles was perfect. Ondertussen begon ik al steeds meer patronen te zien. Een hele tijd heb ik naar de railing van het balkon zitten kijken, er verschenen patronen die me deden denken aan Harry Potter, maar dan mooier, die railing was ineens zo interessant geworden. X biedt mij een jointje aan, oh wat proeft dit toch lekker, de rook gleed soepel door mijn luchtpijp m'n longen in en ging er nog soepeler weer uit. Wanneer ik m'n ogen dicht deed zag ik hele lichte visuals, niet meer de laser-achtige, nee, nu waren het kleurrijke patronen geworden. Toen ik later naar beneden keek zag ik het gras op en neer bewegen, alsof het mij iets probeerde te vertellen, ik besefte ineens dat de weg naar beneden best wel lang was en ging weer naar binnen.
De wereldkaart was inmiddels onleesbaar geworden en aan de muur vast gesmolten, het was onderdeel van de muur geworden. De kaart golfde verschrikkelijk en elk briesje wind deed de werelddelen zelfs van de kaart afwaaien. De letters van de kaart waren niet op de kaart gedrukt maar zweefden er iets voor, ze draaiden, en draaiden, en draaiden, ze bleven ook maar draaien. Heb nog nooit zo lang naar een kaart zitten staren, ik snapte er maar weinig van.
De realiteit totaal verloren, het enige wat bestaat is deze ruimte, ik kan me niet voorstellen dat er mensen zijn die nu aan het werk zijn, of dat er 眉berhaupt mensen leven, bestaat er wel een andere wereld? Ondanks deze gedachten voelde ik dat ik harder wilde gaan en dus nam ik nog een ballonnetje. Dit keer was ik de enige die een ballon nam, ik besloot mijn ogen open te houden. Opnieuw raakte ik totaal van de wereld, ik kon mezelf niet meer besturen, ik kon niets meer doen, ik werd geleid door de lachgas, het was alsof ik in een film naar mezelf keek, ik lachte op de maat van de muziek maar kon ondertussen het gesprek wat X en Y voerden prima volgen, alsof ik zelf niet lachte, dat deed ik overduidelijk wel. Weer terug op aarde, toch wel geschrokken van het feit dat ik mezelf even niet meer onder controle had, ik kon helemaal niets meer, eigenlijk best wel creepy.
Besloten even naar de wc te gaan, ik moest niet plassen of zo, maar toch, ik moest gewoon even naar de wc, al is het alleen maar om even bij te komen. Oh, lopen is toch wel heel erg moeilijk nu, ik kan m'n evenwicht maar moeilijk bewaren, alsof ik dronken ben. Uiteindelijk toch bij de wc aangekomen, daar ben ik gaan zitten, alles om mij heen draaide als een malle, het vloerkleed was 茅茅n wazige substantie, niets was helder meer. Toch even de broek naar beneden, de grootte van m'n geslachtsdeel was beangstigend, zo kende ik hem niet, toch lukte me het om te plassen. Ik keek naar mezelf in de spiegel, m'n gezicht vervormde en veranderde van kleur; paars, rood, groen, geel en weer normaal. Ik ging de wc weer uit en deed de deur achter me dicht.
Wacht, waar kwam ik ook alweer vandaan? Ik was hier al vaak geweest maar toch wist ik niet meer in welke kamer ik moest zijn. De knuffelhond van een kamergenoot staarde me aan, dit is g锚nant, waar moet ik naartoe? Ik keek om de hoek en zag iemand zitten, nee, dat is niet X noch Y. Waar moet ik naartoe? Die vraag bleef in me rond tollen, het was 茅茅n gang met een aantal deuren dus zo moeilijk kon het toch niet zijn? Dat was het dus wel, ik had geen idee waar ik was en was helemaal de weg kwijt. Ik werd bang, stel dat ik de verkeerde kamer inloop, wat moet ik dan? M'n hoofd ging tekeer en ik werd steeds angstiger. Ik gokte op een kamer en deed de deur open. Gelukkig, ik had de kamer weer gevonden.
Ben in de kamer gaan liggen en opeens voelde ik mij niet zo lekker meer, ik was nog steeds bang en begon ook misselijk te worden, dit is niet leuk. Alles draaide nog steeds als een malle, maar wat was daar nou eigenlijk zo leuk aan? Na een tijdje begon ik gelukkig weer bij te komen, ik denk dat het van de schrik was dat ik me ineens niet goed voelde. Vervolgens weer naar buiten gegaan, daar zaten X en Y bovendien ook.
X zei dat ze nog een ballonnetje gingen doen, omdat het weer goed ging besloot ik ook weer mee te doen. Alles ging opnieuw in slow-motion, de muziek was weer prachtig, de patronen waren nog heftiger dan eerder en mijn lichaam voelde ook als een patroon, met elke bas-toon schoot mijn lichaam balletjes af en ik lachte weer op de maat van de muziek. Ik hoorde dat Y met me mee lachte, ook op de maat van de muziek, het was alsof we tegen elkaar aan het vechten waren, alsof we elkaar met balletjes aan het bekogelen waren, het voelde als een videogame. Opnieuw had ik helemaal geen controle over mijn lichaam, ik kon niets en moest me laten leiden door de lachgas.
Schijnbaar hadden X en Y weer een gesprek, ik werd paranoia, gaat Y niet lekker? Dat leek ik op te vangen uit het gesprek, ineens maakte ik me heel erg zorgen. X stelde me gerust "Y gaat gewoon goed." Ik heb echt gemerkt dat je met LSD niet fatsoenlijk kunt communiceren, als iemand iets vraagt snap je er niets van en kun je niet antwoorden en je vat gesprekken dus heel vaak anders op, wat soms best creepy kan zijn.
Omdat ik het buiten nu koud vond worden besloot ik weer naar binnen te gaan. Ik keek naar het gordijn en zag w茅茅r die bekende patronen. Ik heb lang naar het gordijn liggen staren, de muziek kwam nergens vandaan, het was er, het zat in m'n hoofd, het kwam niet uit een bepaalde richting en alle geluiden waren van elkaar te onderscheiden, het was z贸 mooi.
Rond een uur of 7 voelde ik dat ik over mijn piek heen was, alles leek een beetje af te zwakken. De wereldkaart zag ik nog steeds niet helder maar de visuals waren een stuk minder intens. Toen zijn we samen een beetje uit gaan spacen, jointje erbij, muziekje op. Gek genoeg heb ik tot 4 uur 's nachts niet kunnen slapen, alles bleef maar tollen en ik had graag gewild dat die effecten wat sneller over zouden zijn, niet dus. Rond een uur of 10 werd ik weer wakker, verdoofd gevoel van de lachgas maar verder helemaal lekker. Wat ik gisteren heb meegemaakt was intens en ga ik zeker nog een keer proberen.
We hebben samen trouwens 50 lachgasballonnen opgemaakt maar kan me er helemaal niets of weinig meer van herinneren, ik heb gewoon opgeschreven wat ik nog weet en enigszins kan beschrijven. Hoop dat jullie het een beetje leuk vonden om te lezen, bedankt!