#1
Ik wilde dit toch even delen omdat ik het leuk vond om terug te lezen en misschien herkennen sommigen zich in wat hier onder beschreven staat. Deel dan aub je ervaring. Dan kunnen we deze werkelijkheid misschien wat verder ontrafelen. Of is het deze onwerkelijkheid ![:)]()
Ik weet niet of het hier hoort of bij tripreports.
------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
SALVIA DIVINORUM
Ze valt onder de categorie dissociatieven. Zoals ook Ketamine, lachgas, vliegenzwam. Volgens sommigen lijkt het erg op DMT alleen dan ruwer en heftiger, more twisted.
Bij verre de ingrijpendste gebeurtenissen heb ik door het roken van Salvia meegemaakt. Het werkt gerookt ongeveer een 10 Ã 15 minuten. Maar geloof me, dat is genoeg. Het heeft me wel wat bijgebracht over mezelf, maar ook over de aard van de realiteit. Na het roken ben je plotseling aan het trippen, je beseft het niet eens, zo snel gaat het.
Ik beschrijf het altijd als, 'achter de schermen van deze wereld gaan'. Velen, en ik ook, worden naar achteren getrokken. Je kan één worden met objecten, een zetel, de grond,... . Een maat van me is uit zijn lichaam getreden en keek vanop enkele meters hoog op ons neer. Ik voelde naast hem zittend dat er een heel klokwerk van mogelijkheden dusdanig werd gebogen, gevormd zodat wij daar naast elkaar konden zitten. Ik besefte plots dat niets vanzelfsprekend is, alles wordt in elkaar gezet. Dit maakt me meer dankbaar in men leven. Maar erg bang ben ik ook geweest. Waar is mijn wil in de dingen, het gevoel dat ik niet vrij ben. Gevangen in deze kleine realiteit met vele beperkingen en restricties. Het gevoel of beter gezegd een weten dat mijn wezen doordringt dat deze wereld niet echt is. Maar eerder een bel in een grotere omvattende realiteit die ik niet kan vatten.
Wat ik vreemd vind, is dat ik steeds een heel bekend gevoel ervaar, ik ken het 'daar' beter als hier. Ik kan het nog niet plaatsen. Daal ik af in mijn eigen psyche, of neemt salvia me mee in de microkosmos van mijn eigen lichaam. (Is het daarom dat die kleine vakjes me zo goed kennen, dat ze door me heen stromen,… . Zijn dit dan misschien mijn cellen met eigen geheugen en bewustzijn?) Of ga ik werkelijk door de bouwstenen van deze wereld.
Waarom ik me dit afvraag. Omdat ik werkelijk een soort matrix zie, een spel van vakjes, groene en rode denk ik, tussen de vakjes schijnt wit helder licht door. De vakjes stromen werkelijk in alles, mij, de muren, de zetels zelfs de lucht rondom me. Alles leeft, maar meer nog, alles is doordrenkt van een ontzettende intelligentie. Een waarvoor je niets te verbergen hebt, die jou en mij en alles maakt. Alles wordt gevormd door die vakjes. Soms denk ik dat het mijn cellen zijn, die ook een geheugen en intelligentie hebben, die mij maken. Velen maken één. Die ‘één’ ben ik zogezegd. Maar toch heb ik het gevoel dat het groter is. Of misschien ligt het grote nou net in het kleine, misschien (vrij zeker eigenlijk) liggen andere werelden verborgen afdalend in het microscopisch kleine, dat waar wij allen uit bestaan en dat ons allen verbind en één maakt.
Niets is los van elkaar, je bent steeds verbonden, daardoor is er een wisselwerking tussen al dat is, daarin vindt ook karma zijn plaats. Je beroert een veld door je intenties, handelingen, een golf, een positief dat op je pad een negatief oproept of andersom.... Moeilijk uit te leggen. Ik stelde het me soms voor als een tunnel waardoor ik wandel. In die tunnel zijn er hendels aanwezig, drukknoppen, … . Als je op een of andere knop gaat staan, en dit betekent dan in het echte leven een intentie die je hebt of een handeling die je uitvoert, dan komt er verder op je pad in de tunnel iets omhoog, een obstakel dat je best oplost als je verder wil. Wat je zaait is wat je oogst =karma!
Andere mensen rapporteren meerdere levens tegelijk te leven, of werkelijk wakker te worden in een nomadendorp waar ze iedereen kennen en ook hun weg kennen. Teruggaan in de tijd wordt ook beschreven. De vakjes die ik zie worden door anderen reflectors of gekleurde wolkjes genoemd. Ok ik moet gaan eten. Maar zo een ervaringen blijven je bij. Het is natuurlijk een interpretatie van mij in het proberen deze ervaringen een plaats te geven in het geheel. Maar het meest prominent aanwezig en geen interpretatie is de overtuiging dat dit hier niet echt is, slechts een simulatie, en dat ik niet ik ben. Maar verbonden met iets groters.
Ik weet niet of het hier hoort of bij tripreports.
------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
SALVIA DIVINORUM
Ze valt onder de categorie dissociatieven. Zoals ook Ketamine, lachgas, vliegenzwam. Volgens sommigen lijkt het erg op DMT alleen dan ruwer en heftiger, more twisted.
Bij verre de ingrijpendste gebeurtenissen heb ik door het roken van Salvia meegemaakt. Het werkt gerookt ongeveer een 10 Ã 15 minuten. Maar geloof me, dat is genoeg. Het heeft me wel wat bijgebracht over mezelf, maar ook over de aard van de realiteit. Na het roken ben je plotseling aan het trippen, je beseft het niet eens, zo snel gaat het.
Ik beschrijf het altijd als, 'achter de schermen van deze wereld gaan'. Velen, en ik ook, worden naar achteren getrokken. Je kan één worden met objecten, een zetel, de grond,... . Een maat van me is uit zijn lichaam getreden en keek vanop enkele meters hoog op ons neer. Ik voelde naast hem zittend dat er een heel klokwerk van mogelijkheden dusdanig werd gebogen, gevormd zodat wij daar naast elkaar konden zitten. Ik besefte plots dat niets vanzelfsprekend is, alles wordt in elkaar gezet. Dit maakt me meer dankbaar in men leven. Maar erg bang ben ik ook geweest. Waar is mijn wil in de dingen, het gevoel dat ik niet vrij ben. Gevangen in deze kleine realiteit met vele beperkingen en restricties. Het gevoel of beter gezegd een weten dat mijn wezen doordringt dat deze wereld niet echt is. Maar eerder een bel in een grotere omvattende realiteit die ik niet kan vatten.
Wat ik vreemd vind, is dat ik steeds een heel bekend gevoel ervaar, ik ken het 'daar' beter als hier. Ik kan het nog niet plaatsen. Daal ik af in mijn eigen psyche, of neemt salvia me mee in de microkosmos van mijn eigen lichaam. (Is het daarom dat die kleine vakjes me zo goed kennen, dat ze door me heen stromen,… . Zijn dit dan misschien mijn cellen met eigen geheugen en bewustzijn?) Of ga ik werkelijk door de bouwstenen van deze wereld.
Waarom ik me dit afvraag. Omdat ik werkelijk een soort matrix zie, een spel van vakjes, groene en rode denk ik, tussen de vakjes schijnt wit helder licht door. De vakjes stromen werkelijk in alles, mij, de muren, de zetels zelfs de lucht rondom me. Alles leeft, maar meer nog, alles is doordrenkt van een ontzettende intelligentie. Een waarvoor je niets te verbergen hebt, die jou en mij en alles maakt. Alles wordt gevormd door die vakjes. Soms denk ik dat het mijn cellen zijn, die ook een geheugen en intelligentie hebben, die mij maken. Velen maken één. Die ‘één’ ben ik zogezegd. Maar toch heb ik het gevoel dat het groter is. Of misschien ligt het grote nou net in het kleine, misschien (vrij zeker eigenlijk) liggen andere werelden verborgen afdalend in het microscopisch kleine, dat waar wij allen uit bestaan en dat ons allen verbind en één maakt.
Niets is los van elkaar, je bent steeds verbonden, daardoor is er een wisselwerking tussen al dat is, daarin vindt ook karma zijn plaats. Je beroert een veld door je intenties, handelingen, een golf, een positief dat op je pad een negatief oproept of andersom.... Moeilijk uit te leggen. Ik stelde het me soms voor als een tunnel waardoor ik wandel. In die tunnel zijn er hendels aanwezig, drukknoppen, … . Als je op een of andere knop gaat staan, en dit betekent dan in het echte leven een intentie die je hebt of een handeling die je uitvoert, dan komt er verder op je pad in de tunnel iets omhoog, een obstakel dat je best oplost als je verder wil. Wat je zaait is wat je oogst =karma!
Andere mensen rapporteren meerdere levens tegelijk te leven, of werkelijk wakker te worden in een nomadendorp waar ze iedereen kennen en ook hun weg kennen. Teruggaan in de tijd wordt ook beschreven. De vakjes die ik zie worden door anderen reflectors of gekleurde wolkjes genoemd. Ok ik moet gaan eten. Maar zo een ervaringen blijven je bij. Het is natuurlijk een interpretatie van mij in het proberen deze ervaringen een plaats te geven in het geheel. Maar het meest prominent aanwezig en geen interpretatie is de overtuiging dat dit hier niet echt is, slechts een simulatie, en dat ik niet ik ben. Maar verbonden met iets groters.