#1
In mijn vorige trip-report beschreef ik mijn eerste heftige Salvia-trip als angstaanjagend en claustrofobisch, maar na enkele nieuwe trips (kleine trekjes, niet al te lang binnen gehouden) voelde het weer aan als plezierig en voelde ik me meer en meer comfortabel om nog eens een grote hoeveelheid en een grote haal van mijn pijp te doen: dit keer was het ongelooflijk - de ultieme ervaring.
Uiteindelijk zijn het twee grote teugen geworden van mijn pijp, die ik zo lang mogelijk in mijn longen heb gehouden. Een halve gram 40x extract in twee grote teugen. Ik weet niet of dat veel is of niet.
Na de eerste grote teug, ik lag dit keer op bed, en alles was weer weg en ik werd in het bed gezogen: ik wist niets meer, niet dat ik Salvia gerookt had, niet wie ik was of waar ik was, en ik allerlei patronen en zwarte flitsen en kleuren maakten dat ik niets meer van deze wereld kon herkennen (al was dit vrij fragmentarisch).
Er waren korte momenten van volledige dissociatie en dergelijke, maar afgewisseld met momenten dat ik terug iets of wat besef had van wat er zich voordeed (op die momenten had ik lachkicks).
Toch wanneer ik volledig weg was herinner ik mij flitsen dat ik dingen vastgreep omdat ik om een of andere reden niet wou verdwijnen: het voelde aan alsof ik in het niets ging oplossen.
Blijkbaar is de angst en de ervaring van dit min of meer angstige gevoel, of eerder een gevoel van verzet (je niet willen overgeven aan de ervaring) veel minder of niet aanwezig met je ogen dicht en in het donker.
Dus ik ging op mijn rug liggen, met mijn hand over mijn gesloten ogen, en ik voelde me plots bijna euforisch: ik zag rode en paarse vlammen voor mijn ogen en ik werd volledig in mijn bed gezogen.
Toen voelde ik dat effect stilaan verminderen en het was alsof ik opsteeg tot plots een soort engel (niet dat ik haar zag) me zei dat ik haar moest volgen hoger en hoger.
Maar ik voelde het effect zeer snel minderen dus ik deed een tweede grote haal, ik wou haar volgen, ik wou opstijgen want ik had het gevoel alsof daar iets ongelooflijk mooi en wonderbaarlijk te ontdekken zou zijn.
Na die tweede grote haal ging ik terug op mijn rug liggen en toen zag ik zwarte en witte cirkels die een tunnel begonnen te vormen als een soort flitsende spiraal, en ik werd naar boven gezogen.
Wat ik daarna heb ervaren is eigenlijk helemaal niet meer onder woorden te brengen, maar alles was weg: enkel het gevoel alsof ik een ultieme dimensie was binnengetreden en alsof ik en al wat is een eenheid waren geworden.
Ik voelde me euforisch. Het was een soort gevoel van ultieme vrede, alsof ik 'thuis' was gekomen, alsof ik bestemd was daar te zijn, deze eenheid met al wat is was een gevoel van de meest pure, ware, ultieme existentie.
Nu ben ik weer terug, en ik ben zeer teleurgesteld terug te zijn. Ik wou daar blijven, voor altijd. En ik verlang ernaar terug te gaan, alsof ik daar behoor te zijn.
Daarna kwam ik bij en was ik nog wel een uurtje zoiets aan het na-trippen, een soort mild LSD-achtig trip-gevoel. Wel een beetje misselijk en heel draaierig, maar ik zag nog steeds patronen met mijn ogen open en de kamer was nog steeds aan vervorming onderhevig.
Deze ervaring was erg profaan, en ik ben nog niet op het punt gekomen dat ik er meer over kan zeggen, maar nu heb ik het gevoel dat daar ultieme mysteries tot openbaring kunnen komen.
Ik ben erg enthousiast hierover, en ik wil zeker en vast deze ervaring meer en meer uitdiepen.
Is dit trippen, en als trippen al een verkenning van het eigen innerlijk is, kan het dan ook zijn dat het wel degelijk planten als deze zijn die de deuren naar een andere wereld openen?
Mijn nieuwe liefde.
Uiteindelijk zijn het twee grote teugen geworden van mijn pijp, die ik zo lang mogelijk in mijn longen heb gehouden. Een halve gram 40x extract in twee grote teugen. Ik weet niet of dat veel is of niet.
Na de eerste grote teug, ik lag dit keer op bed, en alles was weer weg en ik werd in het bed gezogen: ik wist niets meer, niet dat ik Salvia gerookt had, niet wie ik was of waar ik was, en ik allerlei patronen en zwarte flitsen en kleuren maakten dat ik niets meer van deze wereld kon herkennen (al was dit vrij fragmentarisch).
Er waren korte momenten van volledige dissociatie en dergelijke, maar afgewisseld met momenten dat ik terug iets of wat besef had van wat er zich voordeed (op die momenten had ik lachkicks).
Toch wanneer ik volledig weg was herinner ik mij flitsen dat ik dingen vastgreep omdat ik om een of andere reden niet wou verdwijnen: het voelde aan alsof ik in het niets ging oplossen.
Blijkbaar is de angst en de ervaring van dit min of meer angstige gevoel, of eerder een gevoel van verzet (je niet willen overgeven aan de ervaring) veel minder of niet aanwezig met je ogen dicht en in het donker.
Dus ik ging op mijn rug liggen, met mijn hand over mijn gesloten ogen, en ik voelde me plots bijna euforisch: ik zag rode en paarse vlammen voor mijn ogen en ik werd volledig in mijn bed gezogen.
Toen voelde ik dat effect stilaan verminderen en het was alsof ik opsteeg tot plots een soort engel (niet dat ik haar zag) me zei dat ik haar moest volgen hoger en hoger.
Maar ik voelde het effect zeer snel minderen dus ik deed een tweede grote haal, ik wou haar volgen, ik wou opstijgen want ik had het gevoel alsof daar iets ongelooflijk mooi en wonderbaarlijk te ontdekken zou zijn.
Na die tweede grote haal ging ik terug op mijn rug liggen en toen zag ik zwarte en witte cirkels die een tunnel begonnen te vormen als een soort flitsende spiraal, en ik werd naar boven gezogen.
Wat ik daarna heb ervaren is eigenlijk helemaal niet meer onder woorden te brengen, maar alles was weg: enkel het gevoel alsof ik een ultieme dimensie was binnengetreden en alsof ik en al wat is een eenheid waren geworden.
Ik voelde me euforisch. Het was een soort gevoel van ultieme vrede, alsof ik 'thuis' was gekomen, alsof ik bestemd was daar te zijn, deze eenheid met al wat is was een gevoel van de meest pure, ware, ultieme existentie.
Nu ben ik weer terug, en ik ben zeer teleurgesteld terug te zijn. Ik wou daar blijven, voor altijd. En ik verlang ernaar terug te gaan, alsof ik daar behoor te zijn.
Daarna kwam ik bij en was ik nog wel een uurtje zoiets aan het na-trippen, een soort mild LSD-achtig trip-gevoel. Wel een beetje misselijk en heel draaierig, maar ik zag nog steeds patronen met mijn ogen open en de kamer was nog steeds aan vervorming onderhevig.
Deze ervaring was erg profaan, en ik ben nog niet op het punt gekomen dat ik er meer over kan zeggen, maar nu heb ik het gevoel dat daar ultieme mysteries tot openbaring kunnen komen.
Ik ben erg enthousiast hierover, en ik wil zeker en vast deze ervaring meer en meer uitdiepen.
Is dit trippen, en als trippen al een verkenning van het eigen innerlijk is, kan het dan ook zijn dat het wel degelijk planten als deze zijn die de deuren naar een andere wereld openen?
Mijn nieuwe liefde.