#1
Dag beste mensen,
Daar ik nieuw ben op dit forum even een korte introductie:
Ik ben een immer experimenterende man van 34 en groot liefhebber van psychedelische middelen en cannabis. Vanaf mijn 18e tot pakweg mijn 24e geëxperimenteerd met o.a. Salvia Divinorum, Paddo's, lachgas en poppers. Van al deze snoepjes zijn met name de paddo's en later de truffels voor mij blijvertjes gebleken. Al het andere was eenmalig, leuk, maar verder niet echt verheffend.
Wat volgt is een tripreport van mijn laatste truffeltrip gisteravond en vannacht. Het speciale van deze trip was dat ik voor de eerste keer in mijn eentje thuis tripte. (Dus op mijn 34e toch weer een nieuwe ervaring rijker!) Vooraf: Ik ben muziekliefhebber en ook muzikant. Muziek speelt bij elke trip een grote rol bij mij en daarom vermeld ik ook altijd graag uitgebreid welke muziek ik geluisterd heb.
Situatie: Ikzelf in mijn woonkamer, muziek zachtjes aan, Philips Living Colours als enige lichtbron, kat die via het luikje in en uitloopt en me af en toe gezelschap houdt. Eén vooraf gerolde joint (Amnesia, gemiddeld gedoseerd) voor mij op de tafel, shag, glas water en één bakje Mushrocks van 15 gram. Ik heb het tussen 22.45u en 23.00u opgegeten, geen thee gezet of andere fratsen. Eerst pakweg 2/3 van de dosis, een uur later de rest opgegeten. Trip duurde van pakweg 0.00u (best laat dus, lees vooral verder!) tot 05.00u
Ik had mij zeer goed voorbereid, geen verplichtingen de volgende dag, geen directe zorgen aan mijn hoofd en dergelijke. Setting en set waren optimaal.
Muziek: Vooraf stapeltje CD's apart gelegd (Mijn huis is haast één grote CD- en platenverzameling, dus voor een trip alvast uitkiezen wat je luistert en apart leggen is zeker een pré bij mij, daar had ik dus goed over nagedacht):
- Depeche Mode: Violator
- Miles Davis: Kind Of Blue
- Yonderboi: Shallow & Profound
- Autechre: Quaristice
- Claude Debussy: Préludes
Dit is precies de volgorde van muziek die ik gaandeweg de trip beluisterd heb, dus begonnen met poppy new wave, dan richting onnavolgbare jazz, via trip/loungemuziek naar compleet gedestructureerde electronica om vervolgens te eindigen in rustige, maar toch nog lekker "disconnected" pianomuziek.
Okee, ik was nagenoeg perfect voorbereid en de trip kon beginnen. Of, om te spreken met Depeche Mode bij het eerste nummer van Violator (World In My Eyes): Let me take you on a trip!
Lekker gaan eten, rustig kauwen, muziek lekker aan. Ik had een ietwat licht gespannen gevoel, omdat ik voor de eerste keer alleen tripte. Tegelijkertijd wist ik goed dat ik me niet beter kon voorbereiden, dus het gevoel overheerste niet. Een half uur ging voorbij, ik voelde nagenoeg nog niets. Nog een kwartier, nog niets. Dit duurde langer dan ik gewend ben, en besloot de rest (1/3 overgebleven portie) maar snel op te eten voordat ik te laat zou zijn. Daarna die voorgerolde joint aangestoken, die ik in eerste instantie wou bewaren voor de piek van de trip.
De joint was de trigger: Ik inhaleer, adem uit en BAM! Meteen een neiging tot dissociatie van mijn lichaam. Ik zat met mijn handen over elkaar in de lotushouding en mijn benen leken niet van mij, maar van iemand anders. Mijn handen werden kinderhandjes en leek me voor mijn gevoel tijdelijk te regresseren naar mijn kindertijd. Ik zat er dus duidelijk in, alhoewel ik mij achteraf afvraag wat de rol van de wiet hierin is geweest, daar het echt plotseling erin kickte na één of twee inhalaties.
Inmiddels toeterde Miles Davis de ruimte heerlijk vol en begon ik mij euforisch te voelen. Vooral de rustigere nummers tegen het einde waren zo mooi en puur. Lage tonen van een saxofoon leken wel de impact van een didgeridoo te hebben.
Tegelijkertijd constateerde ik vrij nuchter dat onder invloed van de visuals bleek dat de inrichting van mijn woonruimte hier en daar nog wat beter konn; ik constateerde "lege ruimtes' op de muur waarvan ik zoiets had van: "Daar zit niets en daar zou iets moeten hangen, schilderij of zo". Ik ging een paar keer naar de WC en uit goede gewoonte keek ik in de spiegel, wat echter vrij ontnuchterend was, want ik zag gewoon mezelf, en mijn ogen waren niet eens rood! Deze trip ging meer dan anders in vlagen, soms nuchter, dan ineens weer lichaamsdissociaties en akoestische hallucinaties bij stiltes in de muziek. Visuals moest ik me voor concentreren, dan lukte het wel.
Beschrijving van één visual: Nooit eerder meegemaakt: Ik concentreer rechts op de gordijnen voor mijn raam en het resultaat is dat de woonkamer in tweeën brak en overhelde, een beetje het effect zoals dat draaiende huis in de Efteling (als die attractie nog bestaat). Of die videoclip van The Cure (Close To Me) waarbij de hele band in een soort kleerkast de helling afdondert. Wel zonder misselijk te worden en gewoon lekker beleefd, leuk, als een kind in een speelgoedwinkel!
Nu Yonderboi opgezet. Loungemuziek met lichte electronica. Resultaat: Wegdromen en visioenen van Amerikaanse landschappen en woestijnen. (zowel met open als gesloten ogen)
Toen de CD voorbij was en ik hem moest wisselen viel er uiteraard een stilte. Met die stilte deden mijn hersenen het volgende:
Hypnagogische geluidshallucinaties. Ik heb zelf een lichte vorm van autisme en als kind ging dat bij mij gepaard met hypnagogische hallucinaties, oftewel het horen van stemmen in mijn hoofd tijden overgang waken/slapen. Volstrekt onschuldig en heb dat altijd als prettig en bij mij horend ervaren, alhoewel andere mensen dat soms raar vonden. Welnu, die hallucinaties zijn sinds mijn late puberteit en jong volwassenheid stevig naar de achtergrond gedrukt en welhaast verdwenen, vanwege druk leven, drinken, blowen etcetera. (met name erg veel tussen mijn 20e en 30e).
De stemmetjes waren dus terug en in alle hevigheid! Ik vond het grappig, curieus, leuk, maar ook druk in mijn hoofd. Hele random gesprekken tussen onbekende mensen vonden plaats in mijn hoofd. Op een gegeven moment zat er gewoon een of andere onbekende vent met sterk Limburgse tongval en een nasale stem continu te brabbelen in mijn hoofd, haha!! Remedie was simpel: MUZIEK!! (Sowieso had ik tijdens deze bizarre trip een groot gevoel van sturing en controle, dat was erg prettig!)
Volgende CD: Autechre, Quaristice. DIt zou de piek qua muziek moeten zijn. Zwaar ongecontroleerde, electronische beats en blieps zonder ook maar enige vorm van duidelijke songstructuur. Dit was net op het randje wat ik kon hebben, maar wel ontzettend gaaf. Deze muziek deed mij als het ware opstijgen naar de galaxy. Wel moest ik het volume wat minderen, anders trok ik het niet.
Hierna Debussy opgezet voor wat kalmering en de trip rustig af te laten bouwen. Dit lukte prima, lekker geleidelijk. Wel werd ik erg moe en kon ik me niet meer bedwingen om op mijn bed te gaan liggen, alhoewel ik mij er bewust van was dat ik nog aan het trippen was. Dit werd dus zeker niet meteen slapen!
Ik ging dus op bed liggen en voelde me hemels gelukkig. Wel één grote caleidoscoop van geluiden in mijn hoofd (niet hard in intensiteit, maar wel chaotisch en vluchtig) en pratende mensen. Na ongeveer een uur werd het rustiger en begon de realiteit terug te komen. (Helaas ook in de vorm van een vervelende mug). Ik stond weer op en stond mijzelf een paar glazen lekkere rode wijn toe om mijn hoofd nog wat rustiger te krijgen zodat ik lekker kon slapen. (Tijdens een trip moet je geen alcohol drinken, maar ervaring leert bij mij dat achteraf rode wijn goed helpt om tot rust te komen)
Ik heb daarna heerlijk geslapen en nu ik dit neertype voel ik mij helemaal prima.
Samengevat: Dit was een leuke, relatief milde trip die ik in mijn eentje had. Het verloop was wel wat a-typisch vanwege de late, maar plotselinge inval. De trip zelf leek ook sterk in vlagen te gaan, soms bijna nuchter, dan weer helemaal van de wereld. Maar mijn controlerende ego kon alles perfect sturen, zonder dat er sprake was van verzet. Ik heb uitermate geprofiteerd van het feit dat ik alleen was en me niet kon storen aan factoren (mensen!) van buitenaf, dit heeft in eerder trips soms geleid tot tijdelijke vervelende gevoelens (echter nooit bad gegaan). Mijn kat was mijn grootste levende vriend die ook helemaal op zijn gemak was bij zijn trippende baasje en gewoon op zijn rug uitgestrekt op schoot lag met zijn buik omhoog! Hij leek wel een leeuw, prachtig beest!
Ik ben weer een prachtige ervaring rijker en als je het kan handelen en er juist mee omgaat gaat er een wereld voor je open, iedere keer weer. Behandel de truffels en jezelf en elk levend wezen met respect en er gaat een wereld van wijsheid en liefde open..
De volgende keer (waarschijnlijk pas over een aantal maanden, daar ik optimaal wil trippen) wordt het waarschijnlijk Dragon's Dynamite of iets dergelijks. Ik heb het gevoel dat ik het JUIST alleen moet nemen, dit is een kleine revelatie. Iedereen is anders, maar vervelende mindfucks en gevoelens worden bij mij eerder uitgelokt door andere mensen en factoren van buitenaf dan door mezelf. Dat is wat ik geleerd heb!
Ik hoop dat mijn report goed leesbaar is voor iedereen en dat ik hiermee wat toevoeg aan het toch al mooie forum waar ik van te voren ook veel informatie uit gehaald heb waar ik wat mee kon.
Veel leesplezier, psychonauten!
Daar ik nieuw ben op dit forum even een korte introductie:
Ik ben een immer experimenterende man van 34 en groot liefhebber van psychedelische middelen en cannabis. Vanaf mijn 18e tot pakweg mijn 24e geëxperimenteerd met o.a. Salvia Divinorum, Paddo's, lachgas en poppers. Van al deze snoepjes zijn met name de paddo's en later de truffels voor mij blijvertjes gebleken. Al het andere was eenmalig, leuk, maar verder niet echt verheffend.
Wat volgt is een tripreport van mijn laatste truffeltrip gisteravond en vannacht. Het speciale van deze trip was dat ik voor de eerste keer in mijn eentje thuis tripte. (Dus op mijn 34e toch weer een nieuwe ervaring rijker!) Vooraf: Ik ben muziekliefhebber en ook muzikant. Muziek speelt bij elke trip een grote rol bij mij en daarom vermeld ik ook altijd graag uitgebreid welke muziek ik geluisterd heb.
Situatie: Ikzelf in mijn woonkamer, muziek zachtjes aan, Philips Living Colours als enige lichtbron, kat die via het luikje in en uitloopt en me af en toe gezelschap houdt. Eén vooraf gerolde joint (Amnesia, gemiddeld gedoseerd) voor mij op de tafel, shag, glas water en één bakje Mushrocks van 15 gram. Ik heb het tussen 22.45u en 23.00u opgegeten, geen thee gezet of andere fratsen. Eerst pakweg 2/3 van de dosis, een uur later de rest opgegeten. Trip duurde van pakweg 0.00u (best laat dus, lees vooral verder!) tot 05.00u
Ik had mij zeer goed voorbereid, geen verplichtingen de volgende dag, geen directe zorgen aan mijn hoofd en dergelijke. Setting en set waren optimaal.
Muziek: Vooraf stapeltje CD's apart gelegd (Mijn huis is haast één grote CD- en platenverzameling, dus voor een trip alvast uitkiezen wat je luistert en apart leggen is zeker een pré bij mij, daar had ik dus goed over nagedacht):
- Depeche Mode: Violator
- Miles Davis: Kind Of Blue
- Yonderboi: Shallow & Profound
- Autechre: Quaristice
- Claude Debussy: Préludes
Dit is precies de volgorde van muziek die ik gaandeweg de trip beluisterd heb, dus begonnen met poppy new wave, dan richting onnavolgbare jazz, via trip/loungemuziek naar compleet gedestructureerde electronica om vervolgens te eindigen in rustige, maar toch nog lekker "disconnected" pianomuziek.
Okee, ik was nagenoeg perfect voorbereid en de trip kon beginnen. Of, om te spreken met Depeche Mode bij het eerste nummer van Violator (World In My Eyes): Let me take you on a trip!
Lekker gaan eten, rustig kauwen, muziek lekker aan. Ik had een ietwat licht gespannen gevoel, omdat ik voor de eerste keer alleen tripte. Tegelijkertijd wist ik goed dat ik me niet beter kon voorbereiden, dus het gevoel overheerste niet. Een half uur ging voorbij, ik voelde nagenoeg nog niets. Nog een kwartier, nog niets. Dit duurde langer dan ik gewend ben, en besloot de rest (1/3 overgebleven portie) maar snel op te eten voordat ik te laat zou zijn. Daarna die voorgerolde joint aangestoken, die ik in eerste instantie wou bewaren voor de piek van de trip.
De joint was de trigger: Ik inhaleer, adem uit en BAM! Meteen een neiging tot dissociatie van mijn lichaam. Ik zat met mijn handen over elkaar in de lotushouding en mijn benen leken niet van mij, maar van iemand anders. Mijn handen werden kinderhandjes en leek me voor mijn gevoel tijdelijk te regresseren naar mijn kindertijd. Ik zat er dus duidelijk in, alhoewel ik mij achteraf afvraag wat de rol van de wiet hierin is geweest, daar het echt plotseling erin kickte na één of twee inhalaties.
Inmiddels toeterde Miles Davis de ruimte heerlijk vol en begon ik mij euforisch te voelen. Vooral de rustigere nummers tegen het einde waren zo mooi en puur. Lage tonen van een saxofoon leken wel de impact van een didgeridoo te hebben.
Tegelijkertijd constateerde ik vrij nuchter dat onder invloed van de visuals bleek dat de inrichting van mijn woonruimte hier en daar nog wat beter konn; ik constateerde "lege ruimtes' op de muur waarvan ik zoiets had van: "Daar zit niets en daar zou iets moeten hangen, schilderij of zo". Ik ging een paar keer naar de WC en uit goede gewoonte keek ik in de spiegel, wat echter vrij ontnuchterend was, want ik zag gewoon mezelf, en mijn ogen waren niet eens rood! Deze trip ging meer dan anders in vlagen, soms nuchter, dan ineens weer lichaamsdissociaties en akoestische hallucinaties bij stiltes in de muziek. Visuals moest ik me voor concentreren, dan lukte het wel.
Beschrijving van één visual: Nooit eerder meegemaakt: Ik concentreer rechts op de gordijnen voor mijn raam en het resultaat is dat de woonkamer in tweeën brak en overhelde, een beetje het effect zoals dat draaiende huis in de Efteling (als die attractie nog bestaat). Of die videoclip van The Cure (Close To Me) waarbij de hele band in een soort kleerkast de helling afdondert. Wel zonder misselijk te worden en gewoon lekker beleefd, leuk, als een kind in een speelgoedwinkel!
Nu Yonderboi opgezet. Loungemuziek met lichte electronica. Resultaat: Wegdromen en visioenen van Amerikaanse landschappen en woestijnen. (zowel met open als gesloten ogen)
Toen de CD voorbij was en ik hem moest wisselen viel er uiteraard een stilte. Met die stilte deden mijn hersenen het volgende:
Hypnagogische geluidshallucinaties. Ik heb zelf een lichte vorm van autisme en als kind ging dat bij mij gepaard met hypnagogische hallucinaties, oftewel het horen van stemmen in mijn hoofd tijden overgang waken/slapen. Volstrekt onschuldig en heb dat altijd als prettig en bij mij horend ervaren, alhoewel andere mensen dat soms raar vonden. Welnu, die hallucinaties zijn sinds mijn late puberteit en jong volwassenheid stevig naar de achtergrond gedrukt en welhaast verdwenen, vanwege druk leven, drinken, blowen etcetera. (met name erg veel tussen mijn 20e en 30e).
De stemmetjes waren dus terug en in alle hevigheid! Ik vond het grappig, curieus, leuk, maar ook druk in mijn hoofd. Hele random gesprekken tussen onbekende mensen vonden plaats in mijn hoofd. Op een gegeven moment zat er gewoon een of andere onbekende vent met sterk Limburgse tongval en een nasale stem continu te brabbelen in mijn hoofd, haha!! Remedie was simpel: MUZIEK!! (Sowieso had ik tijdens deze bizarre trip een groot gevoel van sturing en controle, dat was erg prettig!)
Volgende CD: Autechre, Quaristice. DIt zou de piek qua muziek moeten zijn. Zwaar ongecontroleerde, electronische beats en blieps zonder ook maar enige vorm van duidelijke songstructuur. Dit was net op het randje wat ik kon hebben, maar wel ontzettend gaaf. Deze muziek deed mij als het ware opstijgen naar de galaxy. Wel moest ik het volume wat minderen, anders trok ik het niet.
Hierna Debussy opgezet voor wat kalmering en de trip rustig af te laten bouwen. Dit lukte prima, lekker geleidelijk. Wel werd ik erg moe en kon ik me niet meer bedwingen om op mijn bed te gaan liggen, alhoewel ik mij er bewust van was dat ik nog aan het trippen was. Dit werd dus zeker niet meteen slapen!
Ik ging dus op bed liggen en voelde me hemels gelukkig. Wel één grote caleidoscoop van geluiden in mijn hoofd (niet hard in intensiteit, maar wel chaotisch en vluchtig) en pratende mensen. Na ongeveer een uur werd het rustiger en begon de realiteit terug te komen. (Helaas ook in de vorm van een vervelende mug). Ik stond weer op en stond mijzelf een paar glazen lekkere rode wijn toe om mijn hoofd nog wat rustiger te krijgen zodat ik lekker kon slapen. (Tijdens een trip moet je geen alcohol drinken, maar ervaring leert bij mij dat achteraf rode wijn goed helpt om tot rust te komen)
Ik heb daarna heerlijk geslapen en nu ik dit neertype voel ik mij helemaal prima.
Samengevat: Dit was een leuke, relatief milde trip die ik in mijn eentje had. Het verloop was wel wat a-typisch vanwege de late, maar plotselinge inval. De trip zelf leek ook sterk in vlagen te gaan, soms bijna nuchter, dan weer helemaal van de wereld. Maar mijn controlerende ego kon alles perfect sturen, zonder dat er sprake was van verzet. Ik heb uitermate geprofiteerd van het feit dat ik alleen was en me niet kon storen aan factoren (mensen!) van buitenaf, dit heeft in eerder trips soms geleid tot tijdelijke vervelende gevoelens (echter nooit bad gegaan). Mijn kat was mijn grootste levende vriend die ook helemaal op zijn gemak was bij zijn trippende baasje en gewoon op zijn rug uitgestrekt op schoot lag met zijn buik omhoog! Hij leek wel een leeuw, prachtig beest!
Ik ben weer een prachtige ervaring rijker en als je het kan handelen en er juist mee omgaat gaat er een wereld voor je open, iedere keer weer. Behandel de truffels en jezelf en elk levend wezen met respect en er gaat een wereld van wijsheid en liefde open..
De volgende keer (waarschijnlijk pas over een aantal maanden, daar ik optimaal wil trippen) wordt het waarschijnlijk Dragon's Dynamite of iets dergelijks. Ik heb het gevoel dat ik het JUIST alleen moet nemen, dit is een kleine revelatie. Iedereen is anders, maar vervelende mindfucks en gevoelens worden bij mij eerder uitgelokt door andere mensen en factoren van buitenaf dan door mezelf. Dat is wat ik geleerd heb!
Ik hoop dat mijn report goed leesbaar is voor iedereen en dat ik hiermee wat toevoeg aan het toch al mooie forum waar ik van te voren ook veel informatie uit gehaald heb waar ik wat mee kon.
Veel leesplezier, psychonauten!