#1
Vooraf
Zoals veel anderen ben ook ik nooit actief geweest in de comments, maar gebruikte ik deze website als medium voor informatie en vermaak. Vandaag, drie dagen na de vreemdste en meest indrukwekkende ervaring van mijn leven, komt daar verandering in. Een tripreport van mijn waanzinnige ervaring met truffels.
Over mij
Geslacht: Man
Leeftijd: 21 jaar
Gewicht: 96 kilo
Lengte: 201 centimeter
Voornamelijk het afgelopen jaar heb ik recreatief geëxperimenteerd met drugs, maar heb het vooral bij XTC gelaten. Een aantal maanden terug kwam ik voor het eerst in aanraking met de wonderlijke wereld van 2C-B, waarna ik me ging interesseren in andere psychedelica.
Wie, Wat & Waar
In de eerste instantie zouden we slechts met z'n vieren gaan truffelen, maar de interesse onder vrienden nam toe en uiteindelijk waren we met z'n zevenen, waaronder één iemand die nuchter zou blijven. Slechts drie van de zeven mensen hebben een significante betrekking gehad op mijn ervaring, zij zullen worden aangeduid met J, D en B.
Onze ervaring vond plaats in de studentenwoning van B, waar hij zijn huisgenoten had ingelicht. De woning bestond uit de begane grond met een terras aan het water, de eerste verdieping waar de kamer van B zich bevond en (uiteindelijk) de zolder. De verdiepingen waren met elkaar verbonden door middel van een vrij steile hoektrap.
B en zijn vriend hadden eerder die avond zes porties Atlantis (15 gram p.s.) gescoord.
De Trip
22:45 uur - Ready for takeoff
Het was zo ver, we zouden, na een aantal uur wat biertjes te hebben gedronken, eindelijk aan onze reis beginnen. Mijn vriend J en een vriend van B zouden tegen half twaalf arriveren, maar omdat we eigenlijk om 22:30 al zouden beginnen, besloten we om eerst de helft te eten en de rest in te nemen zodra de rest er zou zijn. We waren buiten op het terras aan het water gaan zitten, omdat daar de meeste ruimte was.
Ik heb veel op deze website gelezen en op het internet gezocht naar een accurate omschrijving van de smaak van de truffels. Er was mij verteld dat als je van noten houdt, je de smaak wel aan zou kunnen. Dit bleek in het begin ook zo te zijn, totdat de zurige nasmaak begon te overheersen. Zelden heb ik zoiets smerigs geproefd. Gelukkig heb ik het toch weten door te slikken, al heb ik er wel eerst vijf minuten op moeten kauwen.
De meningen over de smaak van de truffels waren verdeeld. Zo gaf D aan het eigenlijk wel lekker te vinden. Rare jongen. Wat mij vooral opviel was dat ik als enige moeite had met het doorslikken van de truffels, waardoor ik er naar mijn idee ook het langst op heb gekauwd.
23:00 uur - Nu al?!
Door mijn geringe, maar toch bestaande ervaring met 2C-B, was ik in staat om de eerste verschijnselen van de werking te herkennen. De randen van objecten om mij heen begonnen te golven. Omdat het slechts vijftien minuten na inname was, zei ik er niks van tegen de rest. Ik ging er eigenlijk vanuit dat het een soort placebo effect zou zijn.
Vijf minuten later bleek het voor mij echter toch al echt te zijn begonnen. Niet alleen de randen, maar gehele objecten begonnen ritmisch te dansen. Anders dan bij 2C-B bleven objecten constant bewegen, óók wanneer ik mijn blik er niet op focuste. Het was alsof de wereld die ik kende plots compleet was veranderd. Toen ik mijn vrienden dit vertelde moesten ze nogal lachen.
We waren op het terras in een soort kring gepositioneerd, waarbij een deel aan een picknicktafel zat die tegen een witte muur aan stond, en een deel, waaronder ik, op stoelen zat. De stoel waar ik in zat, stond tegenover de witte muur. Dit zorgde ervoor dat mijn aandacht veelal hierop was gericht. Het was alsof de muur uit twee lagen bestond: de eerste laag was de daadwerkelijke muur met het patroon van gemetselde bakstenen, de tweede laag zat daar overheen en was continu aan het bewegen en het verkleuren. Dit maakte de muur erg interessant.
Omdat mijn vrienden nog steeds niets merkten, vroegen ze veel aan mij hoe het nou was. Ik schijn te hebben gezegd: "De muur is het middelpunt van mijn realiteit. Als ik beweeg, beweegt de muur mee." Wat ik hiermee bedoelde was dat wanneer ik me op een punt op de muur focuste, alles buiten de muur om enorm aan het vervormen en bewegen was. Als ik dan mijn hoofd heen en weer of op en neer bewoog, leek alles buiten de muur om in tegengestelde richting te bewegen. Het was alsof mijn blik en de muur één waren geworden en ik daarmee de omgeving kon beïnvloeden.
Helaas voelde ik me op dit moment niet heel prettig, omdat het wederzijdse begrip verloren was gegaan. Het was voor mij onmogelijk hen uit te leggen wat ik dacht, voelde en zag, omdat hen de ervaring ontbrak. Ik heb continu gehoopt dat iemand anders wat zou gaan merken, dan zou ik me niet langer zo alleen voelen.
23:15 uur - Together alone
Eindelijk begon B ook de wonderlijke wereld van de truffel te betreden. Hij was hierin vrij tegengesteld aan mij: ik was heel stil, had geen behoefte om te praten en was verwonderd om mij heen aan het kijken. Hij begon met een lachkick en verloor direct het vermogen correcte zinnen te maken. Hierdoor verschoof de aandacht van mij op hem, waardoor ik mezelf kon toelaten dieper in de trip op te gaan.
Vanaf dit punt ben ik steeds meer de grip op de realiteit en tijd verloren. Ik zal daarom schattingen maken van de tijdstippen, op basis van opgehaalde herinneringen.
00:00 uur - Feestje in m'n hoofd
De shit was aan. Iedereen was op z'n eigen manier aan de trip begonnen. We zaten nog steeds buiten, maar ik had mijn stoel verruild voor een plaats aan de picknicktafel naast B. Tegenover mij zaten J en D, samen met een vriend van B. Ze hadden een gesprek met de barbecue, waarna ze concludeerden dat hij een "tevreden jongen" was, en discussieerden over de beste locatie van het fietswiel dat ze hadden gevonden. B was, zoals hij in het begin ook al was, heel sociaal en lacherig en zat te praten met de nuchtere vriend van hem.
Waar was ik? Ik zat in mijn hoofd.
Mijn grip op de werkelijkheid was compleet verdwenen. Mijn ogen dwaalden door de ruimte, op zoek naar iets interessants. Alles was interessant. Tijd leek niet te bestaan. Wat is er aan de hand? Waar is iedereen? Oh, ze zitten naast me. Wat ben ik aan het doen? Oh! Ik heb drugs genomen. Met vlagen kwam de realiteit door mijn hoofd geschoten. Dan wist ik weer waar ik was, waarom de wereld zo anders was en dat het over een paar uur allemaal weer normaal zou worden. Wat is normaal? Hoe kan wat ik nu zie, anders zijn dan andere momenten? Dit is normaal. Oh! Ik heb drugs genomen. Hoe lang is dit al aan de gang? Het zal over een paar minuten wel over zijn. Met zulke gedachten heb ik uren aan die tafel gezeten. Dat dacht ik tenminste. In werkelijkheid waren er slechts minuten verstreken.
01:00 uur - Op avontuur
Mijn nieuwe realiteit veranderde van thema afhankelijk van de prikkels uit de omgeving. Buiten waren de voegen van de witte muur, de lampjes aan het hekje en de sterren in de lucht de grootste invloed. Ook de geborduurde patronen in de capuchon van J kwamen af en toe door de ruimte gevlogen. Na het eerste uur besloot ik echter dat het tijd was om in beweging te komen, een reisje te maken. Een trip in een trip.
De eerste ruimte vanaf het terras was de keuken met daarop aansluitend de badkamer. B, zijn vriend en ik hebben zo'n vijftien minuten de douche bekeken. Het was zó interessant. Tevens hing er in de badkamer een spiegel, maar deze maakte mij erg misselijk.
Toen B en zijn vriend weer naar buiten gingen, liep ik de gang door naar de trap. Lopen voelde erg vreemd. Alsof mijn ledematen niet bij mij hoorden, maar toch aanvoelden wat ik van ze verwachte. Het beklimmen van de trap was daardoor geen grote opgave, maar baarde me toch wel zorgen.
Bovenaan de trap keek ik achterom, daar was een raam. Buiten het raam hingen waslijnen. Met het zien van de waslijnen verdween mijn interesse in alles wat zich buiten had voorgedaan en wat zich boven zou kunnen gaan voordoen. Ik ging bovenaan de trap zitten en staarde uit het raam. Mijn visie bestond uit rode en groene lijnen die vanuit de waslijnen buiten, naar binnen toe straalden. Mijn gedachten dwaalden weer af en ik voelde me opnieuw alleen.
01:30 uur - Dimensies
Een gerommel onderaan de trap zorgde ervoor dat ik weer 'uit mijn hoofd' kwam. Vier van de overige zes mensen waren begonnen aan hun klim en waren blij verrast toen ze mij bovenaan de trap aantroffen. Ik vertelde ze over mijn avontuur, wat letterlijk slechts minuten had ingenomen en B zei dat hij de zolderruimte ging openen.
Het was een kleine berging, maar er was ruimte genoeg om met een aantal in het trapgat te zitten. Mij is verteld dat de visuals daar anders waren dan buiten, doordat je meer in het donker zat. Ik heb daar zelf geen moment doorgebracht, doordat de met stickers beplakte deur van de kamer van B mij compleet in de ban hield. Naast de deur stond een bedbank waar ik op ben gaan zitten, om vervolgens op te gaan in de beelden die de deur voortbracht.
Na een voor mij onbekende tijd daar te hebben gezeten, besloot ik om weer terug naar buiten te gaan, waar ik D aantrof. Hier kreeg ik meer vat op mijn gedachten, maar ging mijn bewustzijn verloren.
Het was alsof mijn totale bewustzijn was opgesplitst in meerdere dimensies. Mijn ogen en het beeld wat uit het rondkijken voortkwam was één dimensie. Mijn benen en het bewegen daarvan was een andere dimensie. Mijn handen en het voelen van objecten en mezelf was weer een andere dimensie. De laatste dimensie zat in mijn hoofd, waar ik rationele gedachten kon vormen over de dingen die ik had gezien of gevoeld en daarover kon spreken. Ik was me echter op geen moment bewust van meer dan één dimensie tegelijk.
Het ene moment was ik me bewust van mijn ogen. Zoveel mooie dingen. Alles draait. Alles beweegt. Zoveel kleuren. Een verschuiving van de oog-dimensie naar de hoofd-dimensie.
"Hé, D, wat zie jij op dit moment? Kijken of ik dat ook kan zien." Verschuiving naar de hand-dimensie. Mijn handen zijn continu aan het bewegen. Waarom heb ik dat niet door? Ik bleek al de hele tijd mijn vingers over elkaar te wrijven, maar daar niks van te voelen totdat ik me daarop focuste. Ook mijn benen hield ik niet stil. Op basis hiervan concludeerde ik dat mijn handen niet meer van mij waren, maar van de realiteit waar ik geen grip op had.
Uiteindelijk heb ik samen met D in stilte buiten gestaan en naar de lucht gestaard. Ik wilde hem zoveel vertellen, maar de woorden die daarvoor nodig waren bestonden gewoonweg niet meer.
02:00 uur - Vliegen door de ruimte
Terug naar boven. Ik moet weer naar boven. Ik moet J iets laten zien. Eenmaal boven aangekomen kwam J toevallig van de zoldertrap naar beneden gelopen. Ik duwde mijn telefoon in zijn hand en zei dat hij op de bedbank moest komen zitten. Op mijn telefoon (iPhone) heb ik de app Gravitarium+. Dit is dé app voor tijdens het trippen. Je beeldscherm wordt gevuld met duizenden kleine streepjes die continu van kleur veranderen en op een harmonieuze manier bewegen. Bij aanraking van het scherm, afhankelijk van het aantal vingers dat je gebruikt, beginnen ze op een andere manier en in een andere vorm te bewegen. Het zorgt voor een hypnotisch effect tijdens de trip.
Terwijl J de telefoon in zijn handen had, verloor ik mezelf in de wereld van Gravitarium. Of beter gezegd: mijn wereld nam het thema Gravitarium aan. Zoals met de waslijnen op de trap was gebeurd, verlieten de lijnen op het beeldscherm mijn telefoon en schoten ze door de kamer heen. Ik ging hier met mijn volledige bewustzijn in op, waardoor ik me goed op iets anders moest focussen om er weer uit te komen. Het zijn één van de mooiste visuals van de gehele trip geweest. Het was alsof ik door de ruimte schoot.
02:30 uur - Koelkast
Na ons Gravitarium avontuur op de eerste verdieping, verhuisden J en ik terug naar beneden, waar we afleiding vonden in de keuken. Op het aanrecht lagen gebruikte lucifers en zaagsel, (ik weet ook niet waarom dat daar lag), die leken te smelten. Ondertussen vond J het tijd om weer eens muziek aan te zetten. Hij zette Divine Moments of Truth aan van Shpongle. De vreemde geluiden van het begin van het nummer hebben vanaf dat moment vastgezeten in mijn hoofd. https://www.youtube.com/watch?v=8qt2WbfotkU
Voor J waren de lucifers niet genoeg, en dus ging hij alle kastjes en lades in de keuken openen om te kijken wat erin zat. Kastje na kastje stond vol met eten of keukengerei. Niet heel interessant. Toen hij een kastje in de onderste rij openmaakte, werden wij beiden enorm verrast. Het bleek de koelkast te zijn. "Hoe kan dat nou? Alle kastjes staan vol met pannen en dit kastje is ineens een koelkast geworden." De lades onderin de koelkast leken wel twee meter diep. Ik heb mijn hand erin gestoken en heb voor m'n gevoel de bodem nooit geraakt. Magisch.
03:00 uur - Rust
Rond 03:00 uur had ik voor het eerst sinds het begin van de trip weer rust in mijn hoofd. Ook de visuals waren minder sterk. Ik kon, in tegenstelling tot daarvoor, mensen en dingen in hun geheel weer scherp zien. Enerzijds vond ik dit jammer, anderzijds kwam hieruit mijn grip op de realiteit en mijn gedachten terug, waardoor ik kon bevatten wat er allemaal plaats had gevonden. Ik realiseerde me dat ik de vreemdste dingen als normaal had geaccepteerd, dat ik die avond meerdere malen samen met anderen veel te lang naar een handdoek heb staan kijken en dat ik eigenlijk wel heel nodig naar de wc moest.
Het was tijd om tot rust te komen. Samen met B en één van zijn vrienden ben ik op zijn bed gaan liggen. We hebben hele domme gesprekken gevoerd, maar dwaalden niet langer af in onze gedachten. Met muziek van Elbow en Alt-J aan hebben we zo'n uur op bed gelegen. Daarna was iedereen weer vrijwel de oude.
04:30 uur - The End
De trip was definitief ten einde. Een ervaring om nooit meer te vergeten, om te delen en om te herhalen.
Bedankt voor het lezen.
Zoals veel anderen ben ook ik nooit actief geweest in de comments, maar gebruikte ik deze website als medium voor informatie en vermaak. Vandaag, drie dagen na de vreemdste en meest indrukwekkende ervaring van mijn leven, komt daar verandering in. Een tripreport van mijn waanzinnige ervaring met truffels.
Over mij
Geslacht: Man
Leeftijd: 21 jaar
Gewicht: 96 kilo
Lengte: 201 centimeter
Voornamelijk het afgelopen jaar heb ik recreatief geëxperimenteerd met drugs, maar heb het vooral bij XTC gelaten. Een aantal maanden terug kwam ik voor het eerst in aanraking met de wonderlijke wereld van 2C-B, waarna ik me ging interesseren in andere psychedelica.
Wie, Wat & Waar
In de eerste instantie zouden we slechts met z'n vieren gaan truffelen, maar de interesse onder vrienden nam toe en uiteindelijk waren we met z'n zevenen, waaronder één iemand die nuchter zou blijven. Slechts drie van de zeven mensen hebben een significante betrekking gehad op mijn ervaring, zij zullen worden aangeduid met J, D en B.
Onze ervaring vond plaats in de studentenwoning van B, waar hij zijn huisgenoten had ingelicht. De woning bestond uit de begane grond met een terras aan het water, de eerste verdieping waar de kamer van B zich bevond en (uiteindelijk) de zolder. De verdiepingen waren met elkaar verbonden door middel van een vrij steile hoektrap.
B en zijn vriend hadden eerder die avond zes porties Atlantis (15 gram p.s.) gescoord.
De Trip
22:45 uur - Ready for takeoff
Het was zo ver, we zouden, na een aantal uur wat biertjes te hebben gedronken, eindelijk aan onze reis beginnen. Mijn vriend J en een vriend van B zouden tegen half twaalf arriveren, maar omdat we eigenlijk om 22:30 al zouden beginnen, besloten we om eerst de helft te eten en de rest in te nemen zodra de rest er zou zijn. We waren buiten op het terras aan het water gaan zitten, omdat daar de meeste ruimte was.
Ik heb veel op deze website gelezen en op het internet gezocht naar een accurate omschrijving van de smaak van de truffels. Er was mij verteld dat als je van noten houdt, je de smaak wel aan zou kunnen. Dit bleek in het begin ook zo te zijn, totdat de zurige nasmaak begon te overheersen. Zelden heb ik zoiets smerigs geproefd. Gelukkig heb ik het toch weten door te slikken, al heb ik er wel eerst vijf minuten op moeten kauwen.
De meningen over de smaak van de truffels waren verdeeld. Zo gaf D aan het eigenlijk wel lekker te vinden. Rare jongen. Wat mij vooral opviel was dat ik als enige moeite had met het doorslikken van de truffels, waardoor ik er naar mijn idee ook het langst op heb gekauwd.
23:00 uur - Nu al?!
Door mijn geringe, maar toch bestaande ervaring met 2C-B, was ik in staat om de eerste verschijnselen van de werking te herkennen. De randen van objecten om mij heen begonnen te golven. Omdat het slechts vijftien minuten na inname was, zei ik er niks van tegen de rest. Ik ging er eigenlijk vanuit dat het een soort placebo effect zou zijn.
Vijf minuten later bleek het voor mij echter toch al echt te zijn begonnen. Niet alleen de randen, maar gehele objecten begonnen ritmisch te dansen. Anders dan bij 2C-B bleven objecten constant bewegen, óók wanneer ik mijn blik er niet op focuste. Het was alsof de wereld die ik kende plots compleet was veranderd. Toen ik mijn vrienden dit vertelde moesten ze nogal lachen.
We waren op het terras in een soort kring gepositioneerd, waarbij een deel aan een picknicktafel zat die tegen een witte muur aan stond, en een deel, waaronder ik, op stoelen zat. De stoel waar ik in zat, stond tegenover de witte muur. Dit zorgde ervoor dat mijn aandacht veelal hierop was gericht. Het was alsof de muur uit twee lagen bestond: de eerste laag was de daadwerkelijke muur met het patroon van gemetselde bakstenen, de tweede laag zat daar overheen en was continu aan het bewegen en het verkleuren. Dit maakte de muur erg interessant.
Omdat mijn vrienden nog steeds niets merkten, vroegen ze veel aan mij hoe het nou was. Ik schijn te hebben gezegd: "De muur is het middelpunt van mijn realiteit. Als ik beweeg, beweegt de muur mee." Wat ik hiermee bedoelde was dat wanneer ik me op een punt op de muur focuste, alles buiten de muur om enorm aan het vervormen en bewegen was. Als ik dan mijn hoofd heen en weer of op en neer bewoog, leek alles buiten de muur om in tegengestelde richting te bewegen. Het was alsof mijn blik en de muur één waren geworden en ik daarmee de omgeving kon beïnvloeden.
Helaas voelde ik me op dit moment niet heel prettig, omdat het wederzijdse begrip verloren was gegaan. Het was voor mij onmogelijk hen uit te leggen wat ik dacht, voelde en zag, omdat hen de ervaring ontbrak. Ik heb continu gehoopt dat iemand anders wat zou gaan merken, dan zou ik me niet langer zo alleen voelen.
23:15 uur - Together alone
Eindelijk begon B ook de wonderlijke wereld van de truffel te betreden. Hij was hierin vrij tegengesteld aan mij: ik was heel stil, had geen behoefte om te praten en was verwonderd om mij heen aan het kijken. Hij begon met een lachkick en verloor direct het vermogen correcte zinnen te maken. Hierdoor verschoof de aandacht van mij op hem, waardoor ik mezelf kon toelaten dieper in de trip op te gaan.
Vanaf dit punt ben ik steeds meer de grip op de realiteit en tijd verloren. Ik zal daarom schattingen maken van de tijdstippen, op basis van opgehaalde herinneringen.
00:00 uur - Feestje in m'n hoofd
De shit was aan. Iedereen was op z'n eigen manier aan de trip begonnen. We zaten nog steeds buiten, maar ik had mijn stoel verruild voor een plaats aan de picknicktafel naast B. Tegenover mij zaten J en D, samen met een vriend van B. Ze hadden een gesprek met de barbecue, waarna ze concludeerden dat hij een "tevreden jongen" was, en discussieerden over de beste locatie van het fietswiel dat ze hadden gevonden. B was, zoals hij in het begin ook al was, heel sociaal en lacherig en zat te praten met de nuchtere vriend van hem.
Waar was ik? Ik zat in mijn hoofd.
Mijn grip op de werkelijkheid was compleet verdwenen. Mijn ogen dwaalden door de ruimte, op zoek naar iets interessants. Alles was interessant. Tijd leek niet te bestaan. Wat is er aan de hand? Waar is iedereen? Oh, ze zitten naast me. Wat ben ik aan het doen? Oh! Ik heb drugs genomen. Met vlagen kwam de realiteit door mijn hoofd geschoten. Dan wist ik weer waar ik was, waarom de wereld zo anders was en dat het over een paar uur allemaal weer normaal zou worden. Wat is normaal? Hoe kan wat ik nu zie, anders zijn dan andere momenten? Dit is normaal. Oh! Ik heb drugs genomen. Hoe lang is dit al aan de gang? Het zal over een paar minuten wel over zijn. Met zulke gedachten heb ik uren aan die tafel gezeten. Dat dacht ik tenminste. In werkelijkheid waren er slechts minuten verstreken.
01:00 uur - Op avontuur
Mijn nieuwe realiteit veranderde van thema afhankelijk van de prikkels uit de omgeving. Buiten waren de voegen van de witte muur, de lampjes aan het hekje en de sterren in de lucht de grootste invloed. Ook de geborduurde patronen in de capuchon van J kwamen af en toe door de ruimte gevlogen. Na het eerste uur besloot ik echter dat het tijd was om in beweging te komen, een reisje te maken. Een trip in een trip.
De eerste ruimte vanaf het terras was de keuken met daarop aansluitend de badkamer. B, zijn vriend en ik hebben zo'n vijftien minuten de douche bekeken. Het was zó interessant. Tevens hing er in de badkamer een spiegel, maar deze maakte mij erg misselijk.
Toen B en zijn vriend weer naar buiten gingen, liep ik de gang door naar de trap. Lopen voelde erg vreemd. Alsof mijn ledematen niet bij mij hoorden, maar toch aanvoelden wat ik van ze verwachte. Het beklimmen van de trap was daardoor geen grote opgave, maar baarde me toch wel zorgen.
Bovenaan de trap keek ik achterom, daar was een raam. Buiten het raam hingen waslijnen. Met het zien van de waslijnen verdween mijn interesse in alles wat zich buiten had voorgedaan en wat zich boven zou kunnen gaan voordoen. Ik ging bovenaan de trap zitten en staarde uit het raam. Mijn visie bestond uit rode en groene lijnen die vanuit de waslijnen buiten, naar binnen toe straalden. Mijn gedachten dwaalden weer af en ik voelde me opnieuw alleen.
01:30 uur - Dimensies
Een gerommel onderaan de trap zorgde ervoor dat ik weer 'uit mijn hoofd' kwam. Vier van de overige zes mensen waren begonnen aan hun klim en waren blij verrast toen ze mij bovenaan de trap aantroffen. Ik vertelde ze over mijn avontuur, wat letterlijk slechts minuten had ingenomen en B zei dat hij de zolderruimte ging openen.
Het was een kleine berging, maar er was ruimte genoeg om met een aantal in het trapgat te zitten. Mij is verteld dat de visuals daar anders waren dan buiten, doordat je meer in het donker zat. Ik heb daar zelf geen moment doorgebracht, doordat de met stickers beplakte deur van de kamer van B mij compleet in de ban hield. Naast de deur stond een bedbank waar ik op ben gaan zitten, om vervolgens op te gaan in de beelden die de deur voortbracht.
Na een voor mij onbekende tijd daar te hebben gezeten, besloot ik om weer terug naar buiten te gaan, waar ik D aantrof. Hier kreeg ik meer vat op mijn gedachten, maar ging mijn bewustzijn verloren.
Het was alsof mijn totale bewustzijn was opgesplitst in meerdere dimensies. Mijn ogen en het beeld wat uit het rondkijken voortkwam was één dimensie. Mijn benen en het bewegen daarvan was een andere dimensie. Mijn handen en het voelen van objecten en mezelf was weer een andere dimensie. De laatste dimensie zat in mijn hoofd, waar ik rationele gedachten kon vormen over de dingen die ik had gezien of gevoeld en daarover kon spreken. Ik was me echter op geen moment bewust van meer dan één dimensie tegelijk.
Het ene moment was ik me bewust van mijn ogen. Zoveel mooie dingen. Alles draait. Alles beweegt. Zoveel kleuren. Een verschuiving van de oog-dimensie naar de hoofd-dimensie.
"Hé, D, wat zie jij op dit moment? Kijken of ik dat ook kan zien." Verschuiving naar de hand-dimensie. Mijn handen zijn continu aan het bewegen. Waarom heb ik dat niet door? Ik bleek al de hele tijd mijn vingers over elkaar te wrijven, maar daar niks van te voelen totdat ik me daarop focuste. Ook mijn benen hield ik niet stil. Op basis hiervan concludeerde ik dat mijn handen niet meer van mij waren, maar van de realiteit waar ik geen grip op had.
Uiteindelijk heb ik samen met D in stilte buiten gestaan en naar de lucht gestaard. Ik wilde hem zoveel vertellen, maar de woorden die daarvoor nodig waren bestonden gewoonweg niet meer.
02:00 uur - Vliegen door de ruimte
Terug naar boven. Ik moet weer naar boven. Ik moet J iets laten zien. Eenmaal boven aangekomen kwam J toevallig van de zoldertrap naar beneden gelopen. Ik duwde mijn telefoon in zijn hand en zei dat hij op de bedbank moest komen zitten. Op mijn telefoon (iPhone) heb ik de app Gravitarium+. Dit is dé app voor tijdens het trippen. Je beeldscherm wordt gevuld met duizenden kleine streepjes die continu van kleur veranderen en op een harmonieuze manier bewegen. Bij aanraking van het scherm, afhankelijk van het aantal vingers dat je gebruikt, beginnen ze op een andere manier en in een andere vorm te bewegen. Het zorgt voor een hypnotisch effect tijdens de trip.
Terwijl J de telefoon in zijn handen had, verloor ik mezelf in de wereld van Gravitarium. Of beter gezegd: mijn wereld nam het thema Gravitarium aan. Zoals met de waslijnen op de trap was gebeurd, verlieten de lijnen op het beeldscherm mijn telefoon en schoten ze door de kamer heen. Ik ging hier met mijn volledige bewustzijn in op, waardoor ik me goed op iets anders moest focussen om er weer uit te komen. Het zijn één van de mooiste visuals van de gehele trip geweest. Het was alsof ik door de ruimte schoot.
02:30 uur - Koelkast
Na ons Gravitarium avontuur op de eerste verdieping, verhuisden J en ik terug naar beneden, waar we afleiding vonden in de keuken. Op het aanrecht lagen gebruikte lucifers en zaagsel, (ik weet ook niet waarom dat daar lag), die leken te smelten. Ondertussen vond J het tijd om weer eens muziek aan te zetten. Hij zette Divine Moments of Truth aan van Shpongle. De vreemde geluiden van het begin van het nummer hebben vanaf dat moment vastgezeten in mijn hoofd. https://www.youtube.com/watch?v=8qt2WbfotkU
Voor J waren de lucifers niet genoeg, en dus ging hij alle kastjes en lades in de keuken openen om te kijken wat erin zat. Kastje na kastje stond vol met eten of keukengerei. Niet heel interessant. Toen hij een kastje in de onderste rij openmaakte, werden wij beiden enorm verrast. Het bleek de koelkast te zijn. "Hoe kan dat nou? Alle kastjes staan vol met pannen en dit kastje is ineens een koelkast geworden." De lades onderin de koelkast leken wel twee meter diep. Ik heb mijn hand erin gestoken en heb voor m'n gevoel de bodem nooit geraakt. Magisch.
03:00 uur - Rust
Rond 03:00 uur had ik voor het eerst sinds het begin van de trip weer rust in mijn hoofd. Ook de visuals waren minder sterk. Ik kon, in tegenstelling tot daarvoor, mensen en dingen in hun geheel weer scherp zien. Enerzijds vond ik dit jammer, anderzijds kwam hieruit mijn grip op de realiteit en mijn gedachten terug, waardoor ik kon bevatten wat er allemaal plaats had gevonden. Ik realiseerde me dat ik de vreemdste dingen als normaal had geaccepteerd, dat ik die avond meerdere malen samen met anderen veel te lang naar een handdoek heb staan kijken en dat ik eigenlijk wel heel nodig naar de wc moest.
Het was tijd om tot rust te komen. Samen met B en één van zijn vrienden ben ik op zijn bed gaan liggen. We hebben hele domme gesprekken gevoerd, maar dwaalden niet langer af in onze gedachten. Met muziek van Elbow en Alt-J aan hebben we zo'n uur op bed gelegen. Daarna was iedereen weer vrijwel de oude.
04:30 uur - The End
De trip was definitief ten einde. Een ervaring om nooit meer te vergeten, om te delen en om te herhalen.
Bedankt voor het lezen.