#1
Voorafgaand
Na al wat ervaring te hebben opgedaan met XTC, 2CB en deze te combineren moest ik dit toch zelf alleen eens ervaren. Het idee sluimerde al in m'n gedachte en kwam van tijd tot tijd opspelen totdat het vannacht werkelijkheid werd.
De dag zelf begon onschuldig; standaard sta ik rond 6 uur op, het ritme heeft mij de mogelijkheid tot uitslapen afgenomen. Ach, een vroege start, koffie erbij en even op het balkon staan om de nieuwe dag alvast te omarmen. Dan begint de administratie en het socializen, jazeker, hoe vroeger hoe beter. Bij het checken van snapchat kwam daar een leuke verrassing naar boven. Een aantal vrienden hadden een chillings laten escaleren tot een spontane XTC avond. Na een aantal appjes over en weer om te kijken hoe het met ze ging besloten op de fiets te stappen en er naar toe te gaan. Ja, chillen om half 7 's ochtends met wause koppies om mij heen! Daar kijk ik altijd naar uit, zeker om ze dan te vertroetelen en af en toe ook een beetje te plagen.
En die tijd was ook zo weer voorbij, na heerlijk met iedereen gebabbeld en geouwehoerd te hebben voor zo'n 15 uur lang was het dan toch weer tijd om richting huis te gaan. Maar het scherpe randje was er al af. De amfetamine was namelijk op tafel gezet en ja, dan word je weleens zwak en nog zwakker als iedereen om je heen al aan het zweven is. Één nakje dan, dat kan geen kwaad. En zo geschiedde...
En dat scherpe randje dat er al af was kan o zo'n sneeuwbal effect hebben.
Ja hoor, onderweg naar huis begon ik al plannetjes te smeden om de avond voor mij ook eens te laten escaleren. De XTC en truffel combinatie was overweldigend en memorabel. De XTC en 2CB combinatie stond nog op het lijstje. En dat had ik nou net in de la liggen, naast elkaar in een zakje. Dan ga ik het gewoon doen!
Na veilig te zijn aangekomen in mijn studio heb ik meteen de doseringen klaargemaakt, 3 kwartjes XTC van ongeveer 50-60mg per kwartje en 1 2CB van 14mg. Voor de zekerheid mik ik de rest van de XTC weg. De spelregels staan vast. Er kan niet afgeweken worden. Ik begin rustig, een kwartje en de 2CB. Nouja, rustig, het zal mij wat worden!
De trip
Ok, ingenomen. Tijd om te douchen en mij klaar te stomen voor een vreselijk kabaal op de synthesizer. Ja, deze avond wordt een date met mijn synthesizer. Niks is leuker om in een andere staat alle bleeps en bloobs te laten vervormen terwijl ikzelf er net zo goed bij vervorm.
Eerst wat inspiratie op doen op Youtube. Techno.. nee. Trance.. Nee. Heavy metal.. .. Ja? Okay, heavy metal.. nee. Alternative metal.. ja.. JA! Dream Theather, laat eens zien wat je ook alweer kan. Alter Bridge, speel maar wat akkoorden voor mij. Okay, solo's, snerperde gitaren, krijsende gitaren! Paul Gilbert? Ja, die kan er ook wat van. Ik kijk en absorbeer en voel tintelingen in mijn hoofd en armen. Het effect begint op te komen. Snel die synthesizer aanzetten en spelen maar. Voordat dat ik naar m'n date loop aanschouw ik ze eerst van alle kanten. Mooi dingetje die FA-06 van Roland, nu maar aanzetten en erachter kruipen.
Even inspelen. Beetje blues-achtige akkoorden uit de vingers toveren en met de flow mee gaan. Maar het moet harder en gauw. Ok, synth lead sounds. Het zware geschut. M'n vingers beginnen met een rustige lick te spelen maar het geluid van die lead, oof! Het komt al veel intenser binnen dan met een nuchter brein en dit is pas het topje van de ijsberg. Een hoe langer ik speel, hoe intenser en sneller ik speel. M'n lichaam begint te koken zo warm krijg ik het er van. Zalig! We gaan door. Al gauw weet ik niet echt meer wat ik nou aan het spelen ben maar mijn vingers begeleiden, ik kijk toe. En kijk ze eens gaan. Ik ben trots op ze. Ze knallen er de ene na de andere riff uit en ik mijzelf maar complimenteren.
Tijd voor een pauze, tijd voor een tweede kwartje en een sigaretje. Het was pas een uur geleden na de inname van het eerste kwartje, wat een vooruitzicht. Op het balkon even uitkijken over de bomen en Pernis in de verte. Een stad van metaal en schoorstenen. Het heeft een verhaal. Trots ligt het daar als een futuristische hoofdstad. Maar genoeg frisse lucht gesnoven, er is werk aan de winkel.
Terug achter de synthesizer. Even acclimatiseren. De knoppen dansen een beetje en sommige lijken niet helemaal te kloppen. Was die ene knop altijd zo opvallend? Kom, laat ik aan ze draaien en ooooh, dat is de cut-off. Het geluid katapulteert zich in mijn koptelefoon en ik smelt er een beetje van weg. Het ene geluid heeft al zo zijn effecten en die komen nu tot hun volle potentie. Ik wil alle lead geluidjes horen. Welke is intenser? Welke kan ík intenser maken. Allemaal natuurlijk, het is een synthesizer! Wat een feest! Ik ben net aan het koken. Snufje van dit, effectje daar, snufje van dat, effectje hier. Hey dat andere kwartje kickt in, lekker hoor! Nou dan neem ik die derde er ook bij en dan zal ik mij eens een kabaal maken. En terug op de toetsen maar er mist iets om mijn mooie lead sound te ondersteunen. Een backing track! Juist. En nu ga ik echt beginnen. De vingers vloeiden over de toetsen en het geluid werd alsmaar intenser en ruimer. Het gonsde in mijn hoofd en begon een eigen leven te leiden. Mijn lichaam verkrampte ervan en mijn gezicht deed net zo goed mee.
Okay, even bijkomen, op bed liggen. Wat een zacht bed. Hier blijf ik wel even liggen. Ik zak erin weg en wordt omarmd door de warmte en zachtheid. Ja, neem mij mee op reis 2CB. Ondertussen speelt de muziek zich verder af in mijn hoofd. Geen gedachtes, alleen muziek. Ik word uitgedaagd door mijn eigen onbewuste musicus. Hij blijft maar tegen mij spelen en uitdagen. Ik geef toe, terug achter de synthesizer.
Het is nu wel tijd voor iets anders. Al die andere geluiden moeten ook aandacht krijgen. Tijd voor orkestgeluiden en stringspartijen. Ja, deze geluiden zijn warmer, zachter, meer toegankelijk voor mijn trager wordende brein. Ik voel mij een belangrijk componist. Ja, eerst wat mooie brede akkoorden. Steeds breder spelen. Ik word opgezogen door de warmte die de geluiden mij geven en doe mijn ogen maar dicht. Die vingers kunnen het wel alleen af. En blind leren spelen is ook niet verkeerd. Je kan maar beter voorbereid zijn! Een nare gedachte, dan maar een zielig deuntje eronder spelen om de gedachte daad bij woord te voegen. En zielige deuntjes hebben ook zijn charme.
Een nieuw hoofdstuk begint; de zielige deuntjes. Ze zijn zo broos en kwetsbaar maar tegelijk zo aangrijpend en levendig. Dat derde kwartje helpt er ook niet bij. Ik hang wat over mijn synthesizer en voel mij vloeibaar maar verzadigd. Dat betekend een korte pauze inlassen.
Het tweede sigaretje op het balkon was even een hele andere wereld. De bomen vervormden tot een gezellige groenige brei en de wolken daarboven waren helemaal geen wolken. Dat was duidelijk geschilderd. Blauwe en rode flitsen dringen mijn gezichtsveld binnen. Dat zal wel een politieauto zijn daar beneden in die andere wereld. Nee, meer flitsen volgen. Een hele colonne politieauto's om 12 uur 's avonds? Maar ik hoor geen geluid, alleen geritsel wat eigenlijk ook wel wind of regen kan zijn geweest. Nee de flitsen zijn toch echt een product van de cocktail aan drugs in mij. Ze voegen wel wat toe, ze zetten heel mijn balkon in de hens! Hete flitsen, daar moet ik niks van hebben, maar ze inspireren mij wel. Gaan ze nou op een beat? Wat als ik die er nou onder zet? Terug naar de synthesizer, de tekentafel, mijn kladblok om de perfecte formule te vinden om beat en flits in harmonie te laten bestaan.
Techno was het antwoord. Een stevige 4 x 4 beat was met een paar knoppen in elkaar geflanst. Hop, een duistere bassline eronder, arpeggiator eroverheen en lekker laten gaan. En nu mijzelf maar laten meevoeren met slome maar opdringerige geluiden. Wat een gedoe. Ik voel mij veel te vaag om dit knoppenpaneel te bedienen. Maar het rechthoekige ruimteschip uit de hel had mij in zijn ban. Ik was niet meer echt aan het spelen. De techno ging stug verder waar ik af en toe een knopje draaide of toets indrukte om weer een poosje meegenomen te worden in de 4 x 4 dimensie. De compromis was gesloten; ik betrek mij af en toe bij de muziek om te kijken of het goed gaat, die synthesizer doet z'n ding maar. En mijn vingers natuurlijk. Nouja, vinger. Ik had nog maar 1 vinger nodig die zich van de ene toets na de andere toets sleepte. Prima, de rest van mijn lichaam is nu van de muziek. Na een goede tijd een slaaf te zijn geweest van de muziek besloot ik nogmaals te douchen en daarna lekker in mijn bed te kruipen.
Ah de douche doet wonderen. Warm, fris en schoon het bed in. Daar ging de muziek zeker nog twee uur in mijn hoofd verder waarbij ik werd meegenomen in cartoonachtige dimensies die zich ver bleven uitstrekken.
Na een kort drugs slaapje te hebben gehad maar weer uit bed gesprongen en trip reports gaan lezen. Dat is toch altijd wel fijn als je zelf ook verlept bent.
Tot slot
Een geweldige ervaring! Heerlijk om op reis te gaan met allemaal verschillende geluiden en he-le-maal opgezogen te worden in de muziek. Ik heb er simpelweg niks aan toe te voegen.
Na al wat ervaring te hebben opgedaan met XTC, 2CB en deze te combineren moest ik dit toch zelf alleen eens ervaren. Het idee sluimerde al in m'n gedachte en kwam van tijd tot tijd opspelen totdat het vannacht werkelijkheid werd.
De dag zelf begon onschuldig; standaard sta ik rond 6 uur op, het ritme heeft mij de mogelijkheid tot uitslapen afgenomen. Ach, een vroege start, koffie erbij en even op het balkon staan om de nieuwe dag alvast te omarmen. Dan begint de administratie en het socializen, jazeker, hoe vroeger hoe beter. Bij het checken van snapchat kwam daar een leuke verrassing naar boven. Een aantal vrienden hadden een chillings laten escaleren tot een spontane XTC avond. Na een aantal appjes over en weer om te kijken hoe het met ze ging besloten op de fiets te stappen en er naar toe te gaan. Ja, chillen om half 7 's ochtends met wause koppies om mij heen! Daar kijk ik altijd naar uit, zeker om ze dan te vertroetelen en af en toe ook een beetje te plagen.
En die tijd was ook zo weer voorbij, na heerlijk met iedereen gebabbeld en geouwehoerd te hebben voor zo'n 15 uur lang was het dan toch weer tijd om richting huis te gaan. Maar het scherpe randje was er al af. De amfetamine was namelijk op tafel gezet en ja, dan word je weleens zwak en nog zwakker als iedereen om je heen al aan het zweven is. Één nakje dan, dat kan geen kwaad. En zo geschiedde...
En dat scherpe randje dat er al af was kan o zo'n sneeuwbal effect hebben.
Ja hoor, onderweg naar huis begon ik al plannetjes te smeden om de avond voor mij ook eens te laten escaleren. De XTC en truffel combinatie was overweldigend en memorabel. De XTC en 2CB combinatie stond nog op het lijstje. En dat had ik nou net in de la liggen, naast elkaar in een zakje. Dan ga ik het gewoon doen!
Na veilig te zijn aangekomen in mijn studio heb ik meteen de doseringen klaargemaakt, 3 kwartjes XTC van ongeveer 50-60mg per kwartje en 1 2CB van 14mg. Voor de zekerheid mik ik de rest van de XTC weg. De spelregels staan vast. Er kan niet afgeweken worden. Ik begin rustig, een kwartje en de 2CB. Nouja, rustig, het zal mij wat worden!
De trip
Ok, ingenomen. Tijd om te douchen en mij klaar te stomen voor een vreselijk kabaal op de synthesizer. Ja, deze avond wordt een date met mijn synthesizer. Niks is leuker om in een andere staat alle bleeps en bloobs te laten vervormen terwijl ikzelf er net zo goed bij vervorm.
Eerst wat inspiratie op doen op Youtube. Techno.. nee. Trance.. Nee. Heavy metal.. .. Ja? Okay, heavy metal.. nee. Alternative metal.. ja.. JA! Dream Theather, laat eens zien wat je ook alweer kan. Alter Bridge, speel maar wat akkoorden voor mij. Okay, solo's, snerperde gitaren, krijsende gitaren! Paul Gilbert? Ja, die kan er ook wat van. Ik kijk en absorbeer en voel tintelingen in mijn hoofd en armen. Het effect begint op te komen. Snel die synthesizer aanzetten en spelen maar. Voordat dat ik naar m'n date loop aanschouw ik ze eerst van alle kanten. Mooi dingetje die FA-06 van Roland, nu maar aanzetten en erachter kruipen.
Even inspelen. Beetje blues-achtige akkoorden uit de vingers toveren en met de flow mee gaan. Maar het moet harder en gauw. Ok, synth lead sounds. Het zware geschut. M'n vingers beginnen met een rustige lick te spelen maar het geluid van die lead, oof! Het komt al veel intenser binnen dan met een nuchter brein en dit is pas het topje van de ijsberg. Een hoe langer ik speel, hoe intenser en sneller ik speel. M'n lichaam begint te koken zo warm krijg ik het er van. Zalig! We gaan door. Al gauw weet ik niet echt meer wat ik nou aan het spelen ben maar mijn vingers begeleiden, ik kijk toe. En kijk ze eens gaan. Ik ben trots op ze. Ze knallen er de ene na de andere riff uit en ik mijzelf maar complimenteren.
Tijd voor een pauze, tijd voor een tweede kwartje en een sigaretje. Het was pas een uur geleden na de inname van het eerste kwartje, wat een vooruitzicht. Op het balkon even uitkijken over de bomen en Pernis in de verte. Een stad van metaal en schoorstenen. Het heeft een verhaal. Trots ligt het daar als een futuristische hoofdstad. Maar genoeg frisse lucht gesnoven, er is werk aan de winkel.
Terug achter de synthesizer. Even acclimatiseren. De knoppen dansen een beetje en sommige lijken niet helemaal te kloppen. Was die ene knop altijd zo opvallend? Kom, laat ik aan ze draaien en ooooh, dat is de cut-off. Het geluid katapulteert zich in mijn koptelefoon en ik smelt er een beetje van weg. Het ene geluid heeft al zo zijn effecten en die komen nu tot hun volle potentie. Ik wil alle lead geluidjes horen. Welke is intenser? Welke kan ík intenser maken. Allemaal natuurlijk, het is een synthesizer! Wat een feest! Ik ben net aan het koken. Snufje van dit, effectje daar, snufje van dat, effectje hier. Hey dat andere kwartje kickt in, lekker hoor! Nou dan neem ik die derde er ook bij en dan zal ik mij eens een kabaal maken. En terug op de toetsen maar er mist iets om mijn mooie lead sound te ondersteunen. Een backing track! Juist. En nu ga ik echt beginnen. De vingers vloeiden over de toetsen en het geluid werd alsmaar intenser en ruimer. Het gonsde in mijn hoofd en begon een eigen leven te leiden. Mijn lichaam verkrampte ervan en mijn gezicht deed net zo goed mee.
Okay, even bijkomen, op bed liggen. Wat een zacht bed. Hier blijf ik wel even liggen. Ik zak erin weg en wordt omarmd door de warmte en zachtheid. Ja, neem mij mee op reis 2CB. Ondertussen speelt de muziek zich verder af in mijn hoofd. Geen gedachtes, alleen muziek. Ik word uitgedaagd door mijn eigen onbewuste musicus. Hij blijft maar tegen mij spelen en uitdagen. Ik geef toe, terug achter de synthesizer.
Het is nu wel tijd voor iets anders. Al die andere geluiden moeten ook aandacht krijgen. Tijd voor orkestgeluiden en stringspartijen. Ja, deze geluiden zijn warmer, zachter, meer toegankelijk voor mijn trager wordende brein. Ik voel mij een belangrijk componist. Ja, eerst wat mooie brede akkoorden. Steeds breder spelen. Ik word opgezogen door de warmte die de geluiden mij geven en doe mijn ogen maar dicht. Die vingers kunnen het wel alleen af. En blind leren spelen is ook niet verkeerd. Je kan maar beter voorbereid zijn! Een nare gedachte, dan maar een zielig deuntje eronder spelen om de gedachte daad bij woord te voegen. En zielige deuntjes hebben ook zijn charme.
Een nieuw hoofdstuk begint; de zielige deuntjes. Ze zijn zo broos en kwetsbaar maar tegelijk zo aangrijpend en levendig. Dat derde kwartje helpt er ook niet bij. Ik hang wat over mijn synthesizer en voel mij vloeibaar maar verzadigd. Dat betekend een korte pauze inlassen.
Het tweede sigaretje op het balkon was even een hele andere wereld. De bomen vervormden tot een gezellige groenige brei en de wolken daarboven waren helemaal geen wolken. Dat was duidelijk geschilderd. Blauwe en rode flitsen dringen mijn gezichtsveld binnen. Dat zal wel een politieauto zijn daar beneden in die andere wereld. Nee, meer flitsen volgen. Een hele colonne politieauto's om 12 uur 's avonds? Maar ik hoor geen geluid, alleen geritsel wat eigenlijk ook wel wind of regen kan zijn geweest. Nee de flitsen zijn toch echt een product van de cocktail aan drugs in mij. Ze voegen wel wat toe, ze zetten heel mijn balkon in de hens! Hete flitsen, daar moet ik niks van hebben, maar ze inspireren mij wel. Gaan ze nou op een beat? Wat als ik die er nou onder zet? Terug naar de synthesizer, de tekentafel, mijn kladblok om de perfecte formule te vinden om beat en flits in harmonie te laten bestaan.
Techno was het antwoord. Een stevige 4 x 4 beat was met een paar knoppen in elkaar geflanst. Hop, een duistere bassline eronder, arpeggiator eroverheen en lekker laten gaan. En nu mijzelf maar laten meevoeren met slome maar opdringerige geluiden. Wat een gedoe. Ik voel mij veel te vaag om dit knoppenpaneel te bedienen. Maar het rechthoekige ruimteschip uit de hel had mij in zijn ban. Ik was niet meer echt aan het spelen. De techno ging stug verder waar ik af en toe een knopje draaide of toets indrukte om weer een poosje meegenomen te worden in de 4 x 4 dimensie. De compromis was gesloten; ik betrek mij af en toe bij de muziek om te kijken of het goed gaat, die synthesizer doet z'n ding maar. En mijn vingers natuurlijk. Nouja, vinger. Ik had nog maar 1 vinger nodig die zich van de ene toets na de andere toets sleepte. Prima, de rest van mijn lichaam is nu van de muziek. Na een goede tijd een slaaf te zijn geweest van de muziek besloot ik nogmaals te douchen en daarna lekker in mijn bed te kruipen.
Ah de douche doet wonderen. Warm, fris en schoon het bed in. Daar ging de muziek zeker nog twee uur in mijn hoofd verder waarbij ik werd meegenomen in cartoonachtige dimensies die zich ver bleven uitstrekken.
Na een kort drugs slaapje te hebben gehad maar weer uit bed gesprongen en trip reports gaan lezen. Dat is toch altijd wel fijn als je zelf ook verlept bent.
Tot slot
Een geweldige ervaring! Heerlijk om op reis te gaan met allemaal verschillende geluiden en he-le-maal opgezogen te worden in de muziek. Ik heb er simpelweg niks aan toe te voegen.