#1
Eindelijk heb ik DMT kunnen bemachtigen.
Ik was vrij lang op zoek en had al bijna opgegeven maar door toeval de juiste (betrouwbare) mensen ontmoet waardoor het ineens in een stroomversnelling raakte.
Zag er mooi uit, wit-gele kristal/poeder, wilde er bijna van snoepen xD
Zaterdagavond was het zover. Alleen thuis, zacht muziekje, wierook, sfeerlichtje, king-size bed, flesje water. Ja, ik ben er klaar voor!
Ik gebruikte 'The Machine' om het op te roken op aanraden van...had ik dezelfde dag nog inmekaar geknutseld. (Glazen fles op zijn kop, boor met een glasboortje langzaam, koelen met water druppels, maak 1 gat in de bodem om er uit te inhaleren, 1 aan de zijkant om lucht in te laten, doe DMT op staalspons en prop dat in de normale opening, tijdens 't gebruik staat de fles op zijn kop, beetje gekanteld).
55mg erop, ik wilde namelijk meteen de volledige DMT ervaring en had me er jaren goed op voorbereid (overtuigde ik mezelf...).
Toen ik het begon op te warmen ging mijn hart ineens zeer hard en snel kloppen. Het gaat nu gebeuren, dacht ik...denkend aan al die trip reports die ik had gelezen en hoe extreem velen daarvan wel niet waren.
Waarom doe ik dit weer? Wil ik het wel echt meemaken? Mijn ego ging zich er mee bemoeien, net zoals bij het nemen van paddo's en LSD. "Nee joh, doe niet zo gek...ga gewoon wat internetten of een drankje nemen met je vrienden, is veel beter dan voor een tijdje krankzinnig zijn..."
Toen kwam er een beetje rook vrij...wat meer werd...en nu snel steeg door de fles....hup, nu of nooit dus ik blaasde alle lucht uit mijn longen en inhaleerde zoveel als ik kon.
Oei, dat prikkelt in mijn keel en longen...wat een raar gevoel, vooral voor iemand zoals ik die nooit iets heeft gerookt in zijn leven. Maar mij werd verteld dat als ik een grote fles gebruikte voor 'The Machine' en het eerst in de vriezer stopte voordat ik het gebruikte, dat het draagzamer zou zijn...nou, het werkte!
Ik hoeste niet en hield het zo'n 15-20 seconden in terwijl 'The Machine' weer vol met rook begon te lopen met dat vlammetje dat ik eronder hield. Smaakte ook niet zo slecht als mensen beweerden? Verbrande plastic? Nee, meer bijenwas ofzo xD
Uitblazen en meteen alle rook in de fles weer inhaleren.
Ineens begon mijn lichaam overal intens te prikkelen zoals nooit tevoren. Voelde aan alsof er miljoenen minuscule explosies plaatvonden in mijn lichaamscellen. Je gaat van nuchter naar een extreem peak in 5 seconden, what the fuck?
Alles in mijn zicht begon hevig te trillen...snel ogen dicht, dat wil ik even niet zien, ik ga veels te hard met die 5mg extra, sukkel xD
De bodyload was vele levels hoger dan mijn zwaartse paddo/LSD ervaring maar voelde wel helderder en energieker aan. Moeilijk uitleggen, was erg zwaar maar tevens erg verlichtend. Ik voelde mezelf bijna uit mijn bed zweven net als in de Exorsist xD
En wat is dat geluid? Dat gezoem heb ik nooit gehoord in dat stukje muziek. Wow, is wel erg luid aan het worden...het is in mijn hoofd?
Met mijn ogen dicht zie ik ineens een stipje licht die van oneindig ver op me afkomt met een ongelooflijke snelheid....en vlak voor mijn 'neus' explodeert in prachtige kleuren en niet te beschrijven geometrische patronen die om elkaar heen/inmekaar 'draaien'...wow, dit kan toch niet?
Dit is geen hallucinatie, dit is echt. Ik 'ben' hier.
Ik besef me dat ik in een geavanceerde 'alien' machine zit en dat niet het licht naar me toe kwam maar ik ernaar toe vloog.
Ik zie hoe de geometrische patronen samen werken om het geheel te vormen en in stand te houden en hoe deze 'alien' machine een deel uitmaakt van de productie van 'realiteiten'.
Maakt het nou geluid of niet? Geluid is juist die geometrische patronen die inmekaar draaien, alles is frequenties die in harmonie operationeel zijn. Dus er is geen verschil tussen niks, alles maakt deel uit van het geheel in verschillende emanaties dat wij als apart interpreteren.
Ik voel geen lichaam meer, niks van mijn 'realiteit' werd waargenomen, ik ben nu mijn echte zelf, wakker geschut uit mijn droom. Ik beweeg weer en ik zie 'dragon'-achtige fractals opduiken vanuit de patronen die ik volg. Verrek, lijkt wel een levend wezen, of niet?
Ik hoor een soort taal die ik niet begrijp maar wel begrijp. En ik stem toe om meer te zien (denk ik...). Opeens is er weer een explosie van licht en kleuren (meer plasma) en zie de voornamelijk purperen 'alien' machine van heel wat verder. De fractals, patronen etc zijn er nog steeds maar nu zweven er wat vloeibare wazige wezens om heen die de bewegingen kopieren van die patronen en fractals.
Of zorgen zij er juist voor dat die patronen en fractals zo bewegen? Met tentakels die uit de machine komen en...hey, ik heb er ook een paar aan me zitten? Dit is een geavanceerde technologie om delen van onze universum in stand te houden denk ik...en precies op dat moment stoppen de wezens met wat ze aan het doen zijn, zie ik de purperen tentakels zich loskoppelen van me en daal ik langzaam weg.
Ik zie de purperen machine 'morphen' en transformeren op een zeer organische manier terwijl ik verder afdwaal. Er is een purperen vrouwelijke figuur aanwezig daar merk ik nu, zwevend met langzaam fladderende langwerpige delen aan haar 'lichaam'. Soort van talloze vleugels maar een type dat ik nooit ergens heb gezien.
Eeen soort fee-achtige engel, met kleine deeltjes stof om haar heen dansend.
En ze was gigantisch groot. Groter dan de machine zelf. Ze begeleide me sinds het begin. Ze was ook degene die me loskoppelde van die tentakels en liet me nu weten dat alles OK is en dat ze altijd een connectie heeft met mij omdat alles 1 is.
Val ik ineens in een diepe gat...alles wat ik net zag verdwijnt in de verte totdat alleen een wit stipje overblijft in een hoekje.
Ik voel mijn lichaam weer, die nog aan het trippen is, ik voel de hevige prikkels en vibraties erdoorheen gieren. Het lijkt alsof ik vol op de remmen ga in een achtbaan. Ik heb het gevoel alsof ik 5 hits LSD heb genomen ofzo, zo hevig is het.
Ik zie allerlei soorten dingen met mijn ogen dicht maar ik heb nu connectie met deze 'realiteit'. Ze zijn anders dan tijdens mijn piek en ik concentreer me er ook niet op, ik was geschokkeerd met wat ik had meegemaakt.
Ik durf mijn ogen even open te doen en ik zie alles trillen en draaien zelfs.
Ik zie bewegingen op mijn dekens alsof iemand anders eronder zit dan ik en volle mist in de kamer (wierook?), kleuren en patronen wisselen van plaats voor milliseconden. Leek alsof mijn deur constant open en dicht ging, maar ik had het echt op slot gedaan.
Ik doe mijn ogen toch maar weer dicht, vriend xD
Gezoem hoor ik nog steeds maar wel minder dan van voor de take-off.
Alles voelt nog steeds hevig aan maar, nogmaals, verlichtend. Het wordt langzaam aan minder en minder en ik kan wat meer 'realiteit' waarnemen. Alles gaat langzamer en terug 'in fase' zeg maar.
Ik denk dat ik terug ben? Voelt nu aan als een flinke paddo comedown maar in fast forward. Ik denk na over wat ik net allemaal heb meegemaakt en ik ben totaal sprakeloos.
Dit kan toch niet? Hoe is dit mogelijk?
Ik was vrij lang op zoek en had al bijna opgegeven maar door toeval de juiste (betrouwbare) mensen ontmoet waardoor het ineens in een stroomversnelling raakte.
Zag er mooi uit, wit-gele kristal/poeder, wilde er bijna van snoepen xD
Zaterdagavond was het zover. Alleen thuis, zacht muziekje, wierook, sfeerlichtje, king-size bed, flesje water. Ja, ik ben er klaar voor!
Ik gebruikte 'The Machine' om het op te roken op aanraden van...had ik dezelfde dag nog inmekaar geknutseld. (Glazen fles op zijn kop, boor met een glasboortje langzaam, koelen met water druppels, maak 1 gat in de bodem om er uit te inhaleren, 1 aan de zijkant om lucht in te laten, doe DMT op staalspons en prop dat in de normale opening, tijdens 't gebruik staat de fles op zijn kop, beetje gekanteld).
55mg erop, ik wilde namelijk meteen de volledige DMT ervaring en had me er jaren goed op voorbereid (overtuigde ik mezelf...).
Toen ik het begon op te warmen ging mijn hart ineens zeer hard en snel kloppen. Het gaat nu gebeuren, dacht ik...denkend aan al die trip reports die ik had gelezen en hoe extreem velen daarvan wel niet waren.
Waarom doe ik dit weer? Wil ik het wel echt meemaken? Mijn ego ging zich er mee bemoeien, net zoals bij het nemen van paddo's en LSD. "Nee joh, doe niet zo gek...ga gewoon wat internetten of een drankje nemen met je vrienden, is veel beter dan voor een tijdje krankzinnig zijn..."
Toen kwam er een beetje rook vrij...wat meer werd...en nu snel steeg door de fles....hup, nu of nooit dus ik blaasde alle lucht uit mijn longen en inhaleerde zoveel als ik kon.
Oei, dat prikkelt in mijn keel en longen...wat een raar gevoel, vooral voor iemand zoals ik die nooit iets heeft gerookt in zijn leven. Maar mij werd verteld dat als ik een grote fles gebruikte voor 'The Machine' en het eerst in de vriezer stopte voordat ik het gebruikte, dat het draagzamer zou zijn...nou, het werkte!
Ik hoeste niet en hield het zo'n 15-20 seconden in terwijl 'The Machine' weer vol met rook begon te lopen met dat vlammetje dat ik eronder hield. Smaakte ook niet zo slecht als mensen beweerden? Verbrande plastic? Nee, meer bijenwas ofzo xD
Uitblazen en meteen alle rook in de fles weer inhaleren.
Ineens begon mijn lichaam overal intens te prikkelen zoals nooit tevoren. Voelde aan alsof er miljoenen minuscule explosies plaatvonden in mijn lichaamscellen. Je gaat van nuchter naar een extreem peak in 5 seconden, what the fuck?
Alles in mijn zicht begon hevig te trillen...snel ogen dicht, dat wil ik even niet zien, ik ga veels te hard met die 5mg extra, sukkel xD
De bodyload was vele levels hoger dan mijn zwaartse paddo/LSD ervaring maar voelde wel helderder en energieker aan. Moeilijk uitleggen, was erg zwaar maar tevens erg verlichtend. Ik voelde mezelf bijna uit mijn bed zweven net als in de Exorsist xD
En wat is dat geluid? Dat gezoem heb ik nooit gehoord in dat stukje muziek. Wow, is wel erg luid aan het worden...het is in mijn hoofd?
Met mijn ogen dicht zie ik ineens een stipje licht die van oneindig ver op me afkomt met een ongelooflijke snelheid....en vlak voor mijn 'neus' explodeert in prachtige kleuren en niet te beschrijven geometrische patronen die om elkaar heen/inmekaar 'draaien'...wow, dit kan toch niet?
Dit is geen hallucinatie, dit is echt. Ik 'ben' hier.
Ik besef me dat ik in een geavanceerde 'alien' machine zit en dat niet het licht naar me toe kwam maar ik ernaar toe vloog.
Ik zie hoe de geometrische patronen samen werken om het geheel te vormen en in stand te houden en hoe deze 'alien' machine een deel uitmaakt van de productie van 'realiteiten'.
Maakt het nou geluid of niet? Geluid is juist die geometrische patronen die inmekaar draaien, alles is frequenties die in harmonie operationeel zijn. Dus er is geen verschil tussen niks, alles maakt deel uit van het geheel in verschillende emanaties dat wij als apart interpreteren.
Ik voel geen lichaam meer, niks van mijn 'realiteit' werd waargenomen, ik ben nu mijn echte zelf, wakker geschut uit mijn droom. Ik beweeg weer en ik zie 'dragon'-achtige fractals opduiken vanuit de patronen die ik volg. Verrek, lijkt wel een levend wezen, of niet?
Ik hoor een soort taal die ik niet begrijp maar wel begrijp. En ik stem toe om meer te zien (denk ik...). Opeens is er weer een explosie van licht en kleuren (meer plasma) en zie de voornamelijk purperen 'alien' machine van heel wat verder. De fractals, patronen etc zijn er nog steeds maar nu zweven er wat vloeibare wazige wezens om heen die de bewegingen kopieren van die patronen en fractals.
Of zorgen zij er juist voor dat die patronen en fractals zo bewegen? Met tentakels die uit de machine komen en...hey, ik heb er ook een paar aan me zitten? Dit is een geavanceerde technologie om delen van onze universum in stand te houden denk ik...en precies op dat moment stoppen de wezens met wat ze aan het doen zijn, zie ik de purperen tentakels zich loskoppelen van me en daal ik langzaam weg.
Ik zie de purperen machine 'morphen' en transformeren op een zeer organische manier terwijl ik verder afdwaal. Er is een purperen vrouwelijke figuur aanwezig daar merk ik nu, zwevend met langzaam fladderende langwerpige delen aan haar 'lichaam'. Soort van talloze vleugels maar een type dat ik nooit ergens heb gezien.
Eeen soort fee-achtige engel, met kleine deeltjes stof om haar heen dansend.
En ze was gigantisch groot. Groter dan de machine zelf. Ze begeleide me sinds het begin. Ze was ook degene die me loskoppelde van die tentakels en liet me nu weten dat alles OK is en dat ze altijd een connectie heeft met mij omdat alles 1 is.
Val ik ineens in een diepe gat...alles wat ik net zag verdwijnt in de verte totdat alleen een wit stipje overblijft in een hoekje.
Ik voel mijn lichaam weer, die nog aan het trippen is, ik voel de hevige prikkels en vibraties erdoorheen gieren. Het lijkt alsof ik vol op de remmen ga in een achtbaan. Ik heb het gevoel alsof ik 5 hits LSD heb genomen ofzo, zo hevig is het.
Ik zie allerlei soorten dingen met mijn ogen dicht maar ik heb nu connectie met deze 'realiteit'. Ze zijn anders dan tijdens mijn piek en ik concentreer me er ook niet op, ik was geschokkeerd met wat ik had meegemaakt.
Ik durf mijn ogen even open te doen en ik zie alles trillen en draaien zelfs.
Ik zie bewegingen op mijn dekens alsof iemand anders eronder zit dan ik en volle mist in de kamer (wierook?), kleuren en patronen wisselen van plaats voor milliseconden. Leek alsof mijn deur constant open en dicht ging, maar ik had het echt op slot gedaan.
Ik doe mijn ogen toch maar weer dicht, vriend xD
Gezoem hoor ik nog steeds maar wel minder dan van voor de take-off.
Alles voelt nog steeds hevig aan maar, nogmaals, verlichtend. Het wordt langzaam aan minder en minder en ik kan wat meer 'realiteit' waarnemen. Alles gaat langzamer en terug 'in fase' zeg maar.
Ik denk dat ik terug ben? Voelt nu aan als een flinke paddo comedown maar in fast forward. Ik denk na over wat ik net allemaal heb meegemaakt en ik ben totaal sprakeloos.
Dit kan toch niet? Hoe is dit mogelijk?
